[jakash]

இரவு 9 மணி.
சாப்பாடு முடிந்துவிட்டது. ஜோதிகா பாத்திரங்களைக் கழுவிவிட்டு ஹாலுக்கு வருகிறாள். சூர்யா சோபாவில் உட்கார்ந்து டிவியைப் பார்க்காமல், தனக்குள்ளேயே ஏதோ யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஜோதிகா அவன் அருகே உட்காருகிறாள்.

சூர்யா சிறிது நேரம் மவுனமாக இருந்துவிட்டு, திடீரென பேசுகிறான்.

சூர்யா: “ஜோதிகா… நான் ஒன்னு சொல்லணும்.”

ஜோதிகா அவனைப் பார்க்கிறாள். அவன் முகத்தில் தீவிரம் தெரிகிறது.

சூர்யா: “டாக்டர் சொன்னார்… நமக்கு குழந்தை வேணும்னா sperm donation ஒп்ஷன் இருக்கு. Anonymous donor. யாரும் தெரியாது. குழந்தை நம்ம பெயர்ல வளரும். நம்ம குழந்தையாத்தான் இருக்கும்.”

ஜோதிகாவின் முகம் உடனே மாறுகிறது. அவள் புருவம் சுருங்குகிறது.

ஜோதிகா: “என்ன சொல்ற?”

சூர்யா: “கேள். நமக்கு natural-ஆ வரல. என் குறை. நீ நல்லா இருக்க. அதனால…”

ஜோதிகா எழுந்து நிற்கிறாள். அவள் குரல் கூர்மையாக வெளிப்படுகிறது.

ஜோதிகா: “வேண்டாம். நான் கேட்கவே விரும்பல. வேறொருத்தன் விந்து என் வயித்துக்குள்ள போகும். அது என் குழந்தையா? உன் குழந்தையா? சூர்யா… நீ என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க?”

சூர்யாவும் எழுந்து நிற்கிறான்.

சூர்யா: “நான் உனக்காகத்தான் சொல்றேன். நீ அம்மா ஆகணும்னு நான் பாக்கிறேன். எனக்குத் தெரியும் நீ எவ்ளோ வலிக்கிற. உறவினர்கள் கேக்கும்போதெல்லாம் உன் முகம் எப்படி ஆகுதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

ஜோதிகா தலையை வேகமாக ஆட்டுகிறாள். கண்களில் கோபம் கலந்த கண்ணீர்.

ஜோதிகா: “அதற்காக வேறொருத்தன் விந்து வாங்கணுமா? நான் உன் பொண்டாட்டி. உன் குழந்தை தான் வேணும். இல்லட்டி குழந்தை வேண்டாம். நான் அப்படியே இருப்பேன். ஆனா அந்த மாதிரி… முடியாது சூர்யா. என்னால முடியாது.”

சூர்யா அவள் கையைப் பிடிக்க முயல்கிறான். ஜோதிகா கையை விலக்கிக்கொள்கிறாள்.

ஜோதிகா: “பேசாத. இன்னும் இந்த விஷயத்தை என் முன்னாடி எடுக்காத. நான் கேட்கவே மாட்டேன்.”

அவள் வேகமாக அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொள்கிறாள். உள்ளே சென்றதும் சுவரில் சாய்ந்து நின்று அழுகிறாள்.

வெளியே சூர்யா சோபாவில் உட்கார்ந்து தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொள்கிறான். அறையில் மவுனம் பரவியிருக்கிறது.

அன்றிரவு இருவரும் தனித்தனியாகவே படுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஜோதிகா அறைக்குள் அழுதுகொண்டே படுத்திருக்கிறாள். சூர்யா ஹாலில் உட்கார்ந்தபடி இருட்டிலும் உட்கார்ந்திருக்கிறான்.