[Nsme]

மொபைல் திரையில் சந்தியாவின் அந்தக் கடைசி மெசேஜைப் (Message) படித்து முடித்த கதிரால், அதற்கு மேல் தன் துக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. போனை வைத்துவிட்டு சோபாவில் சரிந்து, ஒரு குழந்தையைப் போலக் கதறி அழத் தொடங்கினான்.

அந்த வீடு முழுக்க இன்னும் சந்தியாவின் வாசம் வீசிக்கொண்டிருந்தது. அவள் சமைத்த சமையலறை, அவள் அமர்ந்த சோபா, அவளுடன் கூடிய படுக்கையறை எனத் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் அவளது நினைவுகளே அவனைச் சுற்றி வளைத்தன.

அவளை முதன்முதலாக ஜிம்மிற்கு வெளியே சந்தித்துப் பேசிய தருணங்கள் அவனது கண்முன்னே நிழலாடின. அன்று அவள் தன் ஜாதகத்தைக் கணிக்கும்போது சொன்ன அந்த எச்சரிக்கை அவனது காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தது:'அந்த 7-ம் இடத்து ராகுவோட மாயையில மட்டும் கவனமா இருங்க கதிர். ஆசை காட்டி மோசம் செய்றதுல ராகுவை யாரும் மிஞ்ச முடியாது!'

கதிர் கண்ணீரோடு மேலே பார்த்து, "டேய் ராகு... என்னைத் திரும்பவும் இப்படி வெச்சு செஞ்சிட்டியாடா?" என்று வாய்விட்டுப் புலம்பினான்.

அப்போது, அவனது உள்மனசாட்சியே 'ராகு'வாக மாறி அவனிடம் பேசத் தொடங்கியது!

"டேய்... இப்போ என்ன உன்னைப் பெருசா கழுத்தறுத்துட்டேன்னு என்னைக் குறை சொல்லுற நீ?

ஏதாவது ஃபேக் ஐடி (Fake ID) கூட மாசக்கணக்கா கடலை போட்டு, கடைசியில அது பொண்ணே இல்லைன்னு தெரிஞ்சு ஏமாந்தியா? இல்லன்னா, சும்மா ஆசை மட்டும் காட்டி, நிஜத்துல எதுவுமே நடக்காம கொஞ்சம் கொஞ்சமா உன் பணத்தைக் கறக்குற எவகிட்டயாவது ஏமாந்தியா? இல்ல வேற ஏதாவது ஆன்லைன் டேட்டிங் ஸ்கேம்ல (Dating scam) மாட்டிக்கிட்டியா? நான் பொதுவா இப்படித்தான் எல்லாரையும் வெச்சு செய்வேன்! ஏதோ நம்ம பையன் ஆச்சேன்னு உனக்கு இவ்வளவு பக்குவமா பண்ணி விட்டிருக்கேன்!

இதனால உனக்குக் கிடைச்ச நன்மைகளைக் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருடா! உன்னோட இருபது வருஷ நோய் தீர்ந்தது. நான் கொடுக்கணும்னு ஆரம்பிச்சா, வேற எந்தக் கிரகமும் கொடுக்க முடியாத அளவுக்கு வாரி வாரிக் கொடுப்பேன்! எத்தனை பேருக்கு அவகிட்ட இருந்து உனக்குக் கிடைச்ச மாதிரி ஓர் உச்சக்கட்ட சுகமும், அன்பும் கிடைக்கும்? உனக்குக் கிடைச்சது ஓர் அபூர்வமான அனுபவம் (Rare experience). அதை நினைச்சுச் சந்தோஷப்படு!"

அந்த மனசாட்சியின் குரல், கதிரின் அழுகையை நிறுத்திக் கவனிக்க வைத்தது. ராகுவின் குரல் தொடர்ந்து அவனுக்குள் ஒலித்தது:

"இப்போ என்ன ஆகிப்போச்சு? அவ உன்னை விட்டுப் போயிட்டா, அவ்வளவுதானே? இந்த உலகத்துல எல்லாருமே தனி மனுஷங்கதான் கதிர். யாரும் யார்கூடவும் நிரந்தரமா கடைசி வரைக்கும் இருக்க மாட்டாங்க. ஏன், இந்தப் பூமியும் சூரியனுமே கூட ஒரு காலத்துல அழிஞ்சு போயிடும்! இந்த நிலையில்லாத் தன்மையைப் புரிய வைக்கிறதுதான் என்னோட வேலையே!

என்ன... நான் உங்களை ஒரு மாயாஜால உலகத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போய், உச்சக்கட்ட ஆசையைக் காட்டி ஏமாத்தி, கடைசியில 'இது எல்லாமே ஒரு மாயை (Illusion)'ன்னு புரிய வைப்பேன். என்னோட மறுபாதியான கேது (Ketu), இந்த உலகத்துல இருக்கிற பொருள் மற்றும் உடல் சுகங்கள் (Material pleasures) மேல இருக்கிற பற்றைக் குறைச்சு நேரடியா ஞானத்தைக் கொடுப்பான். ரெண்டு பேரோட நோக்கமும் ஒண்ணுதான்!

அவ சொன்ன மாதிரி உனக்கு இன்னும் வாழ்க்கை நிறைய இருக்கு. உக்கார்ந்து அழுதுட்டு இருக்காம எழுந்திரு! போ... போய் அவ சொன்ன அந்த டாஸ்க்கையெல்லாம் (Tasks) ஒழுங்காப் பண்ணு! அவ மேல உனக்கு இருக்கிற உண்மையான அன்பை அது மூலமா நிரூபி!" என்று ஒரு மாபெரும் வாழ்க்கை ஞானத்தை ராகுவின் வடிவில் அவனுக்கு வழங்கியது அவனது உள்மனம்.

அந்தத் தத்துவார்த்தமான உரையாடல் கதிரின் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. அவனது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த பாரம் மெல்லக் கரைந்து, ஓர் ஆழமான ஆறுதலும் தெளிவும் பிறந்தன.

கதிர் தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு சோபாவிலிருந்து எழுந்தான். தன் வாழ்வில் ஒளியேற்றி வைத்த அந்தத் தேவதை தனக்குக் கொடுத்த நான்கு டாஸ்க்குகளை எப்படிச் சிறப்பாக நிறைவேற்றுவது என்று திட்டமிடத் தொடங்கினான்.



கதிரின் வீட்டிலிருந்து திரும்பிய அந்தத் திங்கட்கிழமை பகல் முழுவதும், விக்கிக்கும் சந்தியாவுக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய மௌனம் நிலவியது. நடந்தவற்றை இருவரின் மனமும் அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இரவு உணவை முடித்துவிட்டு, இருவரும் ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அருகருகே அமர்ந்தனர்.

சந்தியா மெதுவாக விக்கியின் கையைத் தன் கைகளால் பற்றிக்கொண்டு, "தேங்க்ஸ் விக்கி..." என்றாள்.

விக்கி எதுவும் பேசாமல், மிகுந்த வாஞ்சையோடு அவளது தலைமுடியை மென்மையாக வருடிக்கொடுத்தான்.

சந்தியா அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்து, "உனக்கு... மனசுல ஏதாவது வருத்தம் இருக்கா விக்கி?" என்று கேட்டாள்.

விக்கி சற்று நேரம் அமைதியாக அவளையே பார்த்தான். பிறகு தன் மனதிலிருந்ததை எந்த ஒளிவு மறைவும் இன்றிப் பேசத் தொடங்கினான்.

"முதல் தடவை நீ கதிரை என் கண் முன்னாடி கிஸ் (Kiss) பண்ணும்போது... எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ரொம்ப வலிச்சது சந்தியா. அப்புறம் முதல் நாள் நைட், நீ கதிர்கூடக் கட்டிப்பிடிச்சுப் படுத்துத் தூங்குறதைப் பார்த்ததும் எனக்கு உயிரே போயிடுச்சு. உன்னை நான் முழுசா இழந்துடுவேனோன்னு பயம் வந்துடுச்சு. அன்னைக்கு நைட் நான் அழுதுட்டேன்..." என்றான்.

சந்தியா அவனது கையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

விக்கி தொடர்ந்தான், "ஆனா, மறுநாள் காலையில நீ என்கிட்ட நடந்துகிட்ட விதமும், என் மேல காட்டுன அன்பும் அந்தப் பயத்தை மொத்தமாப் போக்கிடுச்சு. அதுக்கப்புறம் நானும் எல்லாத்தையும் நல்லா என்ஜாய் (Enjoy) பண்ணேன்."

சந்தியா விக்கியின் தலையை ஆசையாகக் கோதிவிட்டாள்.

"நான் எப்படி விக்கி உன்னையும், நம்ம குடும்பத்துல இருக்கிற எல்லாரையும் விட்டுட்டு அவ்வளவு ஈஸியாப் போயிடுவேன்? நீ ஒண்ணும் பலவீனமான 'கக்ஹோல்ட்' (Cuckold) இல்லையே! போன அன்னைக்கு ஈவனிங் எப்படி வெறித்தனமா என் புண்டையைக் கிழிச்ச தெரியுமா? அய்யோ அம்மா... இப்போ நினைச்சாலும் எனக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்குது! உன்னை விட்டு நான் எப்படிப் போவேன்? சாதாரண கக்ஹோல்ட் புருஷங்கதான் கடைசியில பொண்டாட்டியை இழந்துட்டு நிப்பானுங்க!" என்று கூறிக்கொண்டே அவனது மூக்கை ஆசையாகப் பிடித்துத் திருகினாள்.

விக்கியின் முகத்தில் ஒரு வெட்கப் புன்னகை வந்தாலும், அவனுக்குள் இருந்த கடைசித் தயக்கத்தையும் வெளியே கேட்டான்.

"இருந்தாலும் சந்தியா... கட்டுன பொண்டாட்டியை வேற ஒருத்தன் கூடப் படுக்க விட்டது எனக்கு ஒரு கௌரவக் குறைச்சல்தானே?" என்றான்.

சந்தியா அவனது முகத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பி, மிகத் தெளிவாகவும் அழுத்தமாகவும் சொன்னாள்:

"விக்கி, நாம பண்ணது ஒரு 'ஒன்-டைம் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்' (One-time experience). நமக்குள்ள இருந்த ஒரு பழைய கணக்கைத் தீர்க்கிறதுக்காகப் பண்ணோம். நாம ஒண்ணும் 'ஓப்பன் ரிலேஷன்ஷிப்'லயும் (Open relationship) இல்ல. நமக்குள்ள கொஞ்சம் லூஸா (Loose) இருந்த உறவை நல்லா டைட் (Tight) பண்ணத்தான் இதைச் செஞ்சோம்.

நான் கதிர்கூட செக்ஸ் வெச்சுக்கிட்டதால நீ ஒண்ணும் குறைஞ்சு போயிடல. உனக்கு எந்தத் தாழ்வுமனப்பான்மையும் (Inferiority complex) வேணாம். இது நீ, நான், கதிர் நம்ம மூணு பேரோட புதைஞ்சு போயிடுற விஷயம்!

நீ ஒண்ணும் உன் பொண்டாட்டியை அரைகுறை டிரஸ் போட்டு ரீல்ஸ் (Reels) பண்ணச் சொல்லி, அவ உடம்பைக் காட்டுறதை நீயே கேமரா பிடிச்சு ஊருக்கே காட்டிப் பணம் சம்பாதிக்கலையே! அதனால, எப்பவும் உனக்கு இதை நினைச்சுத் தாழ்வுமனப்பான்மை வரவே கூடாது!" என்றாள்.

சந்தியாவின் அந்தக் கூர்மையான, நிதர்சனமான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், விக்கியின் மனதிலிருந்த கடைசி உறுத்தலும் பறந்து போனது. அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, அவளது நெற்றியில் ஆழமாக முத்தமிட்டான்.

பின் சந்தியா ஒரு குறும்புப் புன்னகையுடன், "ஆனா அந்தக் கதிர் இந்த மூனு நாளும் என்னைப் பெட்ரூம்க்குத் தூக்கிட்டுப் போய், எனக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கத்தைப் பழக்கி விட்டுட்டார்! இனிமேல் நீதான் என்னை டெய்லி தூக்கிட்டுப் போகணும்!" என்று சிணுங்கினாள்.

விக்கி சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "அவ்வளவுதானே, வா!" என்று கூறிச் சந்தியாவைத் தன் இரு கைகளாலும் தூக்கினான்.

ஆனால் தூக்கியவுடன், அவள் ஏதோ நூறு கிலோ மூட்டை போலவும், தன்னால் சுத்தமாகத் தூக்க முடியாமல் முதுகு வளைவது போலவும் மூச்சு வாங்கி நடித்துக்கொண்டே தள்ளாடி நடந்து சென்று அவளைக் கட்டிலில் போட்டான்! சந்தியா அவனது நடிப்பைப் பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.

அன்று இரவு, கணவன் - மனைவியாக இருவரும் காதலோடு உறவு கொண்டு நிம்மதியாக உறங்கினர்.

அந்த வார இறுதியில், திட்டமிட்டபடியே அனைத்தும் நல்லபடியாக முடிந்து, பெங்களூரு வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தனர். விக்கியும் சந்தியாவும் ஹைதராபாத் (Hyderabad) சென்று குடியேறி, தங்கள் திருமண வாழ்வில் ஒரு புத்தம் புதிய, மகிழ்ச்சியான அத்தியாயத்தைத் தொடங்கினர்!