[Nsme]

திங்கட்கிழமை அதிகாலை, மணி சரியாக 4:45.

சந்தியாவின் மொபைலில் அலாரம் மெல்லியதாக ஒலித்தது. உடனே தூக்கக் கலக்கத்திலேயே கையை நீட்டி அலாரத்தை ஆஃப் (Off) செய்தாள் சந்தியா.

அறையின் மெல்லிய இருட்டில், தன் மார்பில் முகம் புதைத்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த கதிரின் முகத்தையே சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்தாள். இன்றுதான் அவள் கதிரைப் பார்க்கும் கடைசி நாள். இனி தன் வாழ்நாளில் அவனோடு இப்படி ஓர் இரவோ, இப்படி ஒரு நெருக்கமோ அமையப் போவதில்லை என்ற நிதர்சனம் அவளது நெஞ்சை அடைத்தது.

அந்தப் பிரிவின் ஏக்கத்தைத் தன் முத்தங்களால் கரைக்க நினைத்தவள் போல, கதிரின் நெற்றி, புருவங்கள், மூடிய இமைகள், கன்னங்கள், உதடுகள், கழுத்து, மற்றும் அவனது பரந்த மார்பு என அவனது உடல் முழுக்க முத்த மழை பொழியத் தொடங்கினாள்.

அந்தச் சூடான, ஈரமான முத்தங்களின் ஸ்பரிசத்தில் கதிர் மெல்லக் கண் விழித்தான். "பானு..." என்று தூக்கக் கலக்கத்தில் அவனது குரல் கம்மியது.

சந்தியா அவனைப் பேச விடாமல், அவனது உதடுகளைத் தன் உதடுகளால் கவ்வி ஓர் ஆழமான முத்தத்தைக் கொடுத்தாள். பின் மெதுவாகப் போர்வையை விலக்கிவிட்டுக் கீழே நகர்ந்தவள், கதிரின் கால்களுக்கு நடுவே சென்றாள்.

அதிகாலை நேரத்து இயற்கையான விறைப்பில் (Morning wood) துடித்துக்கொண்டிருந்த கதிரின் சுண்ணியைத் தன் கைகளால் ஆசையோடு பற்றினாள். முன்தோல் இல்லாத அந்தச் சிவந்த மொட்டைத் தன் நாக்கால் வருடி, அப்படியே தன் வாய்க்குள் முழுமையாக வாங்கிக்கொண்டு ஊம்பத் தொடங்கினாள்.

கதிர் தன் கண்களை மூடி, அவளது கூந்தலுக்குள் விரல்களை நுழைத்து, "ஆஆஹ்... பானு..." என்று முனகினான். அவளது எச்சிலின் சூட்டில் கதிரின் சுண்ணி இரும்புத் தடியாக மாறியது.

சில நிமிடங்கள் அவனது ஆண்மையைத் தன் வாயால் ஆராதித்த சந்தியா, மெதுவாக எழுந்து அவனது இடுப்பின் மீது 'கவ்கேர்ள்' (Cowgirl) நிலையில் அமர்ந்தாள்.

தன் ஈரமான புண்டையின் வாசலில் கதிரின் விறைத்த சுண்ணியைப் பொருத்தி, மெதுவாகத் தன் முழுப் பாரத்தையும் கீழே இறக்கினாள். 'சளக்' என்ற சத்தத்துடன் கதிரின் தடி அவளது ஆழத்தைத் தொட்டது.

இதே நேரத்தில், ஹாலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த விக்கிக்கும் விழிப்பு வந்திருந்தது. படுக்கையறையிலிருந்து வந்த மெல்லிய முனகல் சத்தத்தைக் கேட்டு எழுந்து வந்த விக்கி, படுக்கையறை வாசலின் ஓரமாக நின்று உள்ளே பார்த்தான்.

மெத்தையில் கதிரின் மீது அமர்ந்து, தன் வெற்று முலைகளும் தாலிச் சங்கிலியும் குலுங்க, சந்தியா மிக ஆவேசமாகவும் அதே சமயம் காதல் ததும்பவும் சவாரி செய்து கொண்டிருந்தாள். அவள் குனிந்து கதிரின் உதடுகளைக் கவ்வியபடியே தன் இடுப்பை வேகமாக ஆட்ட, கதிரும் கீழிருந்து அவளது குண்டிகளைப் பிடித்துத் தூக்கித் தூக்கி அடித்தான்.

விக்கி அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யாமல், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு சுவரில் சாய்ந்து அந்தக் கடைசிக் கூடலை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சில நிமிடங்கள் நீடித்த அந்த உணர்ச்சிப் போராட்டத்தின் முடிவில், சந்தியாவும் கதிரும் ஒருவரையொருவர் இறுகத் தழுவியபடி, ஒரே நேரத்தில் தங்களின் உச்சத்தை அடைந்து தளர்ந்தனர்.

கூடல் முடிந்து சில நிமிடங்கள் கழித்து இருவரும் எழுந்தனர்.

இங்கிருந்து நேராகத் தங்களின் பெங்களூரு வீட்டிற்குத்தான் செல்லப் போகிறார்கள் என்பதால், விக்கியும் சந்தியாவும் பாத்ரூமிற்குச் சென்று தங்களைச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு, பல் துலக்கி, முகம் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்தனர்.

விக்கியும் சந்தியாவும் சாதாரண ட்ராக் பேன்ட் (Track pant) மற்றும் டி-ஷர்ட் (T-shirt) அணிந்துகொண்டனர். உடைமைகளைச் சரிபார்த்துக்கொண்டு, எதையும் மறந்துவிடாமல் அனைத்தையும் பேக் செய்து எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பத் தயாராகினர்.

மூவரும் ஹாலுக்கு வந்தனர். வெளியே வானம் இன்னும் முழுமையாக விடியவில்லை; கடிகாரம் மணி 5:40-ஐக் காட்டியது. கிழக்கு வானில் சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்பாக, விடிவெள்ளியான சுக்கிரன் (Venus) மட்டும் வானில் பிரகாசமாக மின்னிக்கொண்டிருந்த அதிகாலை வேளை அது.

கதிர் அவர்களை வாசல் வரை வழியனுப்ப வந்தான். அடுத்த நாள் காலை ஜிம்மில் பானுவைப் பார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்தில்தான் அவன் இருந்தான்.

ஆனால், வாசல் அருகே நின்ற சந்தியா, கதிரின் கண்களை நேராகப் பார்த்து மெல்லிய குரலில் சொன்னாள், "கதிர்... உங்ககிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும். நாங்க அடுத்த வாரம் பெங்களூரை விட்டு நிரந்தரமாக் காலி பண்ணிட்டுப் போறோம். விக்கிக்கு வேற ஊருக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் (Transfer) ஆகிடுச்சு."

விக்கியும் ஆமோதிப்பது போலத் தலையசைத்து, "ஆமாம் கதிர்... இந்த வாரம் முழுக்க பேக்கிங் (Packing) மற்றும் மூவிங் (Moving) வேலைதான் இருக்கும்," என்றான்.

அந்த வார்த்தைகள் கதிரின் தலையில் இடியாக இறங்கின.

அவனது உலகம் ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்து நின்றது. தன் இருபது வருட இருட்டைப் போக்கி, தன் வாழ்க்கைக்கு ஒளியைக் கொடுத்த தன் 'பானுமதி' தன்னை விட்டு நிரந்தரமாகப் பிரியப் போகிறாளா? முன்தினம் இரவு அவள் ஏன் தன்னைத் திரும்பக் கல்யாணம் செய்துகொள்ளச் சொன்னாள், ஏன் கவிதை கேட்டாள் என்பதன் அர்த்தம் இப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது.

கதிரின் தொண்டை அடைத்தது. எவ்வளவு அடக்கியும் அவனது கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. "பானு...?" என்று அவன் குரல் உடைந்து கேட்டபோது, அவனது கம்பீரமான உடல் லேசாக நடுங்கியது.

கதிரின் அந்த உடைந்த நிலையைப் பார்த்ததும், சந்தியாவிற்கும் நெஞ்சம் கனத்தது. உடனே கதிரை இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள்.

அவளையும் அறியாமல் அவளது கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் வழிந்தது. விக்கியைப் பழிவாங்கத் தொடங்கிய இந்த ஆட்டத்தில், கதிர் தன் மீது காட்டிய தூய்மையான காதலும் பக்தியும் அவளது மனதை ஆழமாகத் தொட்டிருந்தன.

"அழாதீங்க கதிர்... ப்ளீஸ்... என் மனசு தாங்காது. நீங்க எப்பவும் சந்தோஷமா, ஆரோக்கியமா இருக்கணும்," என்று அவனது முதுகைத் தடவிக்கொடுத்து அவனைத் தேற்றினாள். கதிரும் அவளைப் பிரிய மனமில்லாமல் தன் இரு கைகளாலும் அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டான்.

வாசல் கதவின் அருகே நின்றிருந்த விக்கி, அவர்களின் அந்த உணர்ச்சிகரமான பிரியாவிடையை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து, சந்தியா தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு கதிரின் அணைப்பிலிருந்து மெல்லப் பிரிந்தாள். அவனது முகத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் ஏந்தி, அவனது உதடுகளிலும் நெற்றியிலும் தன் கடைசி முத்தங்களை ஆழமாகப் பதித்தாள்.

அவள் வாசற்படியைத் தாண்டியபோது, வெளியே வானம் மெல்ல வெளுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பின் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவள் போல் சந்தியா, கதிரைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"கதிர்... மணி இப்போ 5:40. இது சூரியன் உதிக்கிறதுக்கு முன்னாடி வர்ற 'பிராத சந்தியா' (Pratah Sandhya - காலை அந்தி) வேளை. நாங்க வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலம் 'சாய சந்தியா' (Saya Sandhya - மாலை அந்தி) நேரத்துல இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்தோம்... இப்போ இந்த 'பிராத சந்தியா' நேரத்துல பிரியுறோம். இந்த 'சந்தியா' வேளையை... உங்க வாழ்க்கையில எப்பவுமே மறந்துடாதீங்க கதிர்!" என்றாள்.

கதிர், கலங்கிய கண்களுடன், "நிச்சயமா பானு... என்னால எப்படி இந்தத் தருணத்தை மறக்க முடியும்? ஊரை விட்டுப் போனாலும், என்கூட டச்ல (Touch) இருங்க ரெண்டு பேரும்!" என்று கூறினான்.

சந்தியா ஒரு மெல்லிய, வலி நிறைந்த புன்னகையுடன், "நான்... அப்புறம் உங்களுக்கு மெசேஜ் (Message) பண்றேன் கதிர். டேக் கேர் (Take care)," என்று மட்டும் கூறிவிட்டு, விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு லிஃப்ட்டை (Lift) நோக்கி நடந்தாள்.

லிஃப்ட் கதவு மூடி அவர்கள் மறையும் வரை, வாசற்படியிலேயே உறைந்து போய், இதயம் நொறுங்கியவனாய் நின்றிருந்தான் கதிர்.

கீழே இறங்கி, பார்க்கிங்கில் நின்றிருந்த தங்களது காரில் ஏறியதும் விக்கி காரை ஸ்டார்ட் செய்தான்.

விக்கியின் பக்கத்தில் முன்சீட்டில் அமர்ந்திருந்த சந்தியாவால் தன் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. கதிரின் அந்தக் கலங்கிய முகமும், அவனது தூய்மையான காதலும் அவளது மனதைப் பிசைய, அவள் முகத்தை மூடிக்கொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழத் தொடங்கினாள்.

காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த விக்கிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. தன் கண் முன்னால் இன்னோர் ஆணோடு இரண்டு நாட்கள் சந்தோஷமாக இருந்துவிட்டு, இப்போது அவனைப் பிரிந்த சோகத்தில் தன் மனைவி அழுகிறாள்; அவளை எப்படிச் சமாதானப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் திருதிருவென முழித்தபடி காரை ஓட்டினான்.

திடீரென அழுதுகொண்டே விக்கியின் பக்கம் திரும்பிய சந்தியா, "எல்லாம் உன்னாலதான்!" என்று அவனைப் பார்த்துக் கத்தினாள்.

விக்கி அதிர்ந்து போய், "என்னது? என்னாலயா? நான் என்ன பண்ணேன்?" என்றான்.

"பின்ன என்ன? அன்னைக்கு நான் உனக்கு ஆப்ஷன் கொடுத்தப்போ, நீ மட்டும் ஒழுங்கா ஆப்ஷன் 2-வை (Option 2) செலக்ட் பண்ணியிருந்தா... நான் ஏன் இந்தப் பழிவாங்குற ஆட்டத்துல இறங்கியிருக்கப் போறேன்? நான் ஏன் கதிரை மீட் பண்ணி, இப்போ இப்படி உக்காந்து அழுதுக்கிட்டு இருக்கப் போறேன்? எல்லாத்துக்கும் காரணம் நீதான்!" என்று தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே அவன் மேல் பழியைப் போட்டாள்.

விக்கி வாயடைத்துப் போனான். 'அடேங்கப்பா... கடைசியில இதுக்கும் என் மேலயே பழியைத் தூக்கிப் போடுறாளே. இவளை யாராலயும் ஜெயிக்க முடியாதுடா சாமி!' என்று மனதிற்குள் வியந்து போனான்.

சந்தியா தன் சிவந்த கண்களால் விக்கியை விரல் நீட்டி எச்சரித்தாள். "விக்கி, ஒழுங்கா கேட்டுக்கோ... இனிமேல் வாழ்க்கையில வேற எவ மேலயாவது ஆசைப்பட்டுப் பாரு... அப்புறம் நான் உனக்கு ஆப்ஷன்லாம் கொடுக்கவே மாட்டேன். உன்னை அப்படியே விட்டுட்டு, நேரா கதிர்கூட வந்து குடும்பம் நடத்த ஆரம்பிச்சிடுவேன்! ஜாக்கிரதை!" என்றாள் காட்டமாக.

விக்கி கும்பிடு போடாத குறையாக, "அய்யோ... ஆளை விடு தாயே! இனிமே கனவுல கூட அப்படி ஒரு எண்ணம் எனக்கு வராது!" என்றான்.

இவ்வாறாக, கதிரைப் பிரிந்த தன்னுடைய மனப் பாரத்தையும் சோகத்தையும் எல்லாம் விக்கியின் மீது கோபமாகக் காட்டிக்கொண்டே வந்தாள் சந்தியா.

வீட்டிற்கு வந்ததும், இருவரும் குளித்துவிட்டுத் தங்களின் அன்றாட வேலைகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கினர்.

அன்று மாலை, சந்தியா தனது அந்தப் பழைய மொபைல் போனை எடுத்தாள்.

பெருமூச்சுடன் வாட்ஸ்அப்பை (WhatsApp) ஓப்பன் செய்தாள். கதிரிடமிருந்து "Thanks for everything" என ஒரு மெசேஜ் வந்திருந்தது. கதிரின் உடைந்த மனதைத் தேற்றி, அவனைத் தன் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்த்துவதற்காக, அடுத்த நான்கு வாரங்களுக்கு அவன் செய்ய வேண்டிய ஒரு 'டாஸ்க் லிஸ்ட்'டையும் (Task list), கூடவே தன்னுடைய பதில் கவிதை ஒன்றையும் அவனுக்கு அனுப்ப டைப் செய்தாள்:

"கதிர்...
இந்த மெசேஜை நீங்க படிக்கும்போது, இந்த நம்பர் சுவிட்ச் ஆஃப் (Switch off) ஆகியிருக்கும்; இனிமேல் இந்த நம்பர் ஒர்க் ஆகாது. என்னை எப்பவும் தேட முயற்சி பண்ணாதீங்க. அதனாலதான் நானும் விக்கியும் எந்த ஊருக்குப் போறோம் என்கிறதைக் கூட உங்ககிட்ட சொல்லல.

என் மேல உங்களுக்கு உண்மையான அன்பு இருந்தா, அடுத்த நாலு வாரத்துக்கு நான் உங்களுக்குக் கொடுக்குற இந்த 4 டாஸ்க்கை (Tasks) நீங்க கண்டிப்பா செஞ்சு முடிக்கணும்:

**வாரம் 1 (Week 1):** வர்ற வீக்கெண்ட் (Weekend) ஊருக்குப் போய் உங்க அம்மா, தம்பிகூட நேரத்தைச் செலவு பண்ணுங்க. நமக்காக உண்மையா நம்ம குடும்பம் மட்டும்தான் இருக்கும். அவங்ககூட இருக்கிறது கண்டிப்பா உங்களுக்கு ஆறுதலா இருக்கும்.

**வாரம் 2 (Week 2):** ஜிம்முக்கும் வீட்டுக்கும் ஆபீஸுக்கும் மட்டுமே சுருங்கிக் கிடந்த அந்தச் சந்நியாசி வாழ்க்கையை உடைங்க. ரெண்டாவது வாரம் வெள்ளிக்கிழமையும், சனிக்கிழமையும் தொடர்ந்து ரெண்டு நாளும் நல்லா ஸ்டைலா டிரஸ் பண்ணிக்கிட்டு பெங்களூர்ல இருக்குற ஒரு நல்ல பப்புக்குப் (Pub) போங்க. நீங்க குடிக்காட்டியும் பரவாயில்லை, அந்த மியூசிக்கை (Music), அந்தக் கூட்டத்தை, அந்த வைபை (Vibe) ரசிங்க. புது மனிதர்கள்கிட்ட தயங்காமப் பேசுங்க.

**வாரம் 3 (Week 3):** மூணாவது வாரம், உங்க லேப்டாப்பை (Laptop) எடுத்துக்கிட்டு கூர்க் (Coorg) மாதிரி ஒரு அழகான மலைப் பிரதேசத்துக்குத் தனியாப் போங்க. அங்க இருக்குற ஒரு ரிசார்ட்ல தங்கி, ஒரு வாரம் அங்க இருந்தே 'வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம்' (WFH) பண்ணுங்க. அந்த மாதிரி ஒரு சூழல் உங்க மனசுக்கு ரொம்ப இதமா இருக்கும்.

வாரம் 4 (Week 4): நாலாவது வாரம்... உங்க உடம்பும் மனசும் இப்போ முழுசாத் தயாராகி இருக்கும். எந்தத் தயக்கமும், தாழ்வுமனப்பான்மையும் இல்லாம ஒரு நல்ல பொண்ணை 'டேட்' (Date) பண்ண முயற்சி பண்ணுங்க. சம்மதிச்சா அவகூட ஒரு காபி குடிச்சுப் பேசிப் பாருங்க... வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகா மாறுதுன்னு பாருங்க. உங்களுக்கு ஏத்த பொண்ணு அமையுற வரைக்கும் தேடுறதை நிறுத்தக் கூடாது; இந்தத் தேடல் நாலு வாரத்துக்கு அப்புறமும் தொடரணும்.

மத்தபடி உடம்பைப் பார்த்துக்கோங்க. இப்போ போய்க்கிட்டு இருக்குற ட்ரீட்மெண்ட்டை (Treatment) முழுசா எடுத்து முடிங்க.

உங்களுக்கு என் மேல மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தா, உங்க வாழ்க்கையை நல்லபடியா அமைச்சுக்கிட்டு அதை நிரூபிங்க. அதைத் தவிர வேற எதுவும் நான் உங்ககிட்ட எதிர்பார்க்கல.

உங்ககூட இந்த 3 மாசத்துல ஸ்பென்ட் (Spend) பண்ண எல்லா நினைவுகளும் என் மனசுல பொக்கிஷமா இருக்கும்.

நீங்க எனக்காக எழுதின கவிதை ரொம்ப அழகா இருந்தது. இதோ, என்னோட பதில் கவிதை...


'இரவும் பகலும் உங்களுடன் எப்போதும் இருக்க,
நான் சூரியனும் அல்ல... சந்திரனும் அல்ல!

இரவும் அல்லாமல் பகலும் அல்லாமல்,
சற்று நேரமே வந்து போகும் அந்தி வேளை நான்!

உங்கள் வாழ்வில் நான் 'பானு'வும் அல்ல... 'மதி'யும் அல்ல...
சற்று நேரமே வந்து மறைந்த... **சந்தியா!**'"


இதை டைப் செய்து அனுப்பினாள். அந்த மெசேஜுக்கு இரட்டை டிக் (Double tick) விழுந்த அடுத்த நொடி, அந்தப் போனை நிரந்தரமாக 'சுவிட்ச் ஆஃப்' (Switch off) செய்து, அது ஏற்கனவே இருந்த பெட்டிக்குள் ஆழமாகப் புதைத்து, தான் பூண்ட 'பானுமதி' என்ற வேடத்தை முற்றிலுமாகக் களைந்தாள்.