[Shrutikrishnan]

நான் வீட்டுக்கு வந்தேன். அப்பா அம்மா கிட்ட அஜய் அவசரமா ஊருக்குப் போனது பத்தியும், ஆர்த்திக்கு கடை வேலை விஷயமா சூரத்ல இருந்து ஒரு கால் வந்துச்சு, அதனால அவளும் உடனே ட்ரெயின்ல கிளம்பிட்டானு சொல்லி சமாளிச்சேன். பத்து நாள் ஆகும்னு சொல்றதுக்கு பதிலா, ஒரு வாரம் ஆகும்னு சொல்லி வச்சேன். அப்புறம் எக்ஸ்டெண்ட் பண்றத பத்தி பேசி சமாளிச்சிக்கலாம்னு நெனச்சேன்.

அப்பா தான் கொஞ்சம் வருத்தப்பட்டாரு. "தனியா அந்தப் பொண்ணு அவ்ளோ தூரம் எப்படிப் போவா?"னு கேட்டாரு. ஆனா அம்மா, "அவ ஒன்னும் சின்னப் பொண்ணு இல்ல. என் மருமக எல்லாத்தையும் சமாளிச்சுப்பா,"னு ஆர்த்திக்கு சப்போர்ட்டா பேசி பிரச்சனையை சால்வ் பண்ணிட்டாங்க.

ஆதித்யா தான் அம்மாவ மிஸ் பண்ணுவான்னு தோணுச்சு. ஆனா உண்மைய சொல்லப்போனா, ஆதித்யாவ விட ஆர்த்தி தான் அவன ரொம்ப மிஸ் பண்ணா. அவ ட்ரெயின் ஏறி ஒரு அரை மணி நேரம் கூட ஆகியிருக்காது. நான் வீட்டுக்கு வர்றதுக்குள்ள நாலு தடவ கால் பண்ணிட்டா. "பையன நல்லா பாத்துக்கோ டா, டைம்க்கு சாப்பிட வை"னு சொல்லி சொல்லியே என்னைய இம்சை பண்ணிட்டா.

நான் அவள பேசி சமாதானம் பண்ணிட்டு, அஜய்க்கிட்டயும் சேஃப் ஜெர்னினு மெசேஜ் போட்டுட்டு, அப்பாகிட்ட போய் உக்காந்து கொஞ்ச நேரம் பேசுனேன். அப்புறம் ஆதித்யா கூட கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு, நைட் டின்னர் எல்லாம் முடிச்சிட்டு, நானும் ஆதித்யாவும் பெட்ரூம்க்கு வந்து படுத்துட்டோம்.