30-10-2026, 06:00 PM
2.அம்மாவின் கைகளில் ...
வானமும் விடிந்தது, மருநாளும் மலர்ந்தது. எப்பவும் போல அனைத்து வேலைகளும் முடித்து விட்ட பிறகு, மஞ்சலாய் சூரியன் சாயங்கலாமாய் மாறியது. பல்லவியின் கடமைக்கு நேரம் வந்தது. அதே காட்டன் சேலை, கைகளில் மருந்து எண்ணெய் பாட்டில். அப்பாவின் வேட்டி துணியை முட்டி வரை தூக்கி வைத்து விட்டு தேய்த்து விட ஆரம்பித்தாள். நேற்று கை நடுங்கியது. இன்று நடுக்கம் இல்லை. அதுவே அவளுள் ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தியது.
அப்பா முதலில் பேசவில்லை. மருந்து விழுங்கிய பிறகு தலையை சுவர் பக்கம் திருப்பினார். தொடை மசாஜ் பாதி முடிந்தபோதுதான் குரல் வந்தது. கோபம் இல்லை. சோர்வு கலந்த நினைவு.
“அம்மா கையில தான் எப்பவும் தெறித்து வெளியேறும். ஒரு வார்த்தை இல்லாம. இரவு முழுக்க உக்காந்து, வளையல் வயித்துல தட்டிக்கிட்டே… அவ்ளோ தான். இப்படி கெஞ்சி கேக்கல. அவளே தெரிஞ்சு செஞ்சி விடுவா.”
பல்லவியின் விரல்கள் அப்பாவின் தொடையில் நின்றன.
“அப்பா… நேத்து ஒன்றே போதும். இது… இது ரொம்ப தப்பு.”
அவர் தலையை தன் மகளின் பக்கம் திருப்பினார். கண்களில் அதே பழைய அதிகாரம். கால்கள் செயல்பட வில்லை. ஆனால் குரல் இன்னும் வீட்டுக்கு சொந்தக்காரன் நான் தான் எனும் குரல்.
“அவள், உன்னோட அம்மா, பாத்துட்டு இருக்கா கண்ணு. நீ செய்யாம இருந்தா அவளுக்கு தான் கேடு. வலி கொல்லுதுன்னு சொன்னேன் இல்லையா. உன் கை தான் இப்ப மிச்சம் இருக்கிற வெதுவெதுப்பு. அம்மா கை மாதிரி கரெக்ட் ஆக இல்ல. கொஞ்சம் ஒல்லியா மெல்லியது. ஆனா இது ஒரு அளவுக்கு போதும்.”
பல்லவியின் அப்பா, அவளோட கையை நேத்து போல அவசரமாக இழுக்கவில்லை. காத்திருந்தார். பல்லவி ஒரு முறை கதவைப் பார்த்தாள். வெளியே நாய் குரைச்சல் மட்டும். கிராமம் சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு இருட்டடிச்சிக்கிட்டு இருந்தது.
அவள் கை, அவளது அப்பாவின் வேட்டிக்குள்ள போனது. நேற்று போல அதிர்ச்சி இல்லை. வெறுப்பு இருந்தது. வெறுப்புக்கு கீழே ஒரு கடமை. அப்பாவின் ஆண் குறி ஏற்கனவே விறைத்திருந்தான். வீடு முழுக்க ஒரு விதமான அருவருப்பு வெப்பம். அவள் விரல்கள் மேலும் கீழும் போக ஆரம்பித்ததும், அப்பாவின் மூச்சு மாறியது.
“அம்மா இப்படி தான் பிடிப்பா… கொஞ்சம் இறுக்கி… ஆமா இப்படி. வளையல் இல்ல உனக்கு. சேலை கச்சு தான் கையில தட்டுது. அதுவும் போதும்.”
சாய் பேசவில்லை. பற்களை கடித்துக்கொண்டாள். அசைவு தொடர்ந்தது. தகப்பனின் ஆண் குறி அவள் உள்ளங்கையில் விரிந்தது, தடித்தது. நேற்று அவள் இழுக்க முயன்றாள். இன்று முயற்சி குறைவு. ஆனால் இந்த முறை பலம் தேவைப்படல. அவள் கை தானாகவே, தன் அப்பாவுக்கு என்ன வேகம் தேவை படுகிறதோ, அந்த வேகத்தை பிடித்தது.
“ஒரு தடவை தான்னு நேத்து சொன்னேன். பொய். தினமும் வேணும். இல்லனா இரவு தூக்கம் வராது. அம்மாவும் அப்படி தான் பழக்கிவிட்டுட்டா. நீ அவ நிழல். உன் உடலில் உன் அம்மாவே தான்.”
கடைசி வார்த்தையோடு அவர் ஆண் குறியிலிருந்து விந்தை இறுக்கினார். சூடான, கெட்டியான விந்து மீண்டும் தான் பெத்த மகளுடைய விரல்களில் தெறித்து வழிந்தது. சில துளிகள் சேலை ஓரத்திலும் விழுந்தன. அவர் பெருமூச்சு விட்டு, இந்த முறை உடனே கையை விடவில்லை. ஒரு நிமிடம் பிடித்துக்கிட்டே இருந்தார். பிறகு தலையை ஆட்டினார்.
“துணி அங்க இருக்கு. கால்களிலும் தெரிச்சு இருக்கு பாரு அதையும் ஒண்ணா துடை. சுத்தம் காக்கணும்னு நீயே சொன்ன. நர்ஸ் இல்லையா நீ.”
பல்லவி எழுந்தாள். கால்கள் சற்று தடுமாறின. அதே துணியால் அப்பாவின் ஆண் உறுப்பையும், அவள் கையில் இருக்கிற வியர்வையையும் துடைத்தாள். அவள் முகம் அசையவில்லை, உணர்ச்சியும் இல்லை.
பின்புற குளியலறைக்கு போனாள். குமட்டல் வந்தது. ஆனால் நேற்று போல இரண்டு தடவை குமட்டி எடுக்கல. வாயை கொப்புளிச்சு, சாம்பல் தண்ணீரில் கையை தேய்த்தாள், கழுவினாள். தோல் எரியல. தேய்ப்பு குறைவு. உடைந்த கண்ணாடியில் முகத்தை பார்த்தாள். ஒரு கோணத்தில் அம்மாவைப் போல இருந்தாள். அந்த நினைப்பு வந்ததும் கண்ணாடியை குப்புற கவிழ்த்து வைத்தாள்.
வாசல் கேட் கிரீச்சிட்டது. யாரோ வருவது போல் சத்தம்.
“பல்லவி… கஞ்சி கொண்டு வந்துருக்கேன் பாத்துக்கோ.”
பக்கத்து வீட்டு மாமி. பல்லவி கைகளை சேலைக்குள்ள மறைச்சுக்கிட்டு வாசலுக்கு வந்தாள். புன்னகை சிரிப்பை வைத்து கொல்ல முயன்றாள். புன்னகை வரல. மாமி பாத்திரத்தை நீட்டினாள், உள்ளே பார்க்கல. அப்பா படுக்கையில் கண்கள் மூடி இருந்தார். மாமி இரண்டு வார்த்தை பேசிட்டு போனாள். “பாவம், உனக்கு தான் முழு பாரம்.”
சாய் கதவை மூடினாள். உள்ளே திரும்பினாள். கஞ்சி பாத்திரத்தை மேசையில் வைச்சு, அப்பாவின் தலையை தூக்கி ஒரு ஸ்பூனில் ஊட்டினாள். அவர் கண் திறந்து பார்த்தார். நன்றி சொல்லல. சொல்ல தேவையுமில்லை. கொஞ்சம் அப்பாவின் வாயில் இருந்து சோறு வழிய பார்த்தது.பல்லவி உடனே ஒரு துணியை தொடைக்க பயன்படுத்த கைக்களை நீட்டினாள்.
“பல்லவி… உன் சேலை முந்தி கச்சு லயே தொடச்சி விடுமா.”
அவளும் துடைத்து விட்டாள்.
இரவு விளக்கு அணைந்த பிறகு சாய் தரையில் பாய் விரிச்சு படுத்தாள். கை வாசனை இன்னும் முழுசா போகல. அவள் கண்களை மூடினாள். உள்ளே இருக்கிற விளக்கு நேத்து அணைஞ்ச மாதிரி இல்லை. இன்னும் கொஞ்சம் மெல்ல மெல்ல காற்றுக்கு அசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது.
வெளியே நாய் கொறைத்தல் நின்னு போச்சு. வீடு மீண்டும் அம்மா இல்லாத வீடாக இல்லை. ஒரு பெண் இருந்தாள். வேலை செய்தாள். கை வெதுவெதுப்பாக இருந்தது.
தொடருமா? உங்கள் கையில்...
வானமும் விடிந்தது, மருநாளும் மலர்ந்தது. எப்பவும் போல அனைத்து வேலைகளும் முடித்து விட்ட பிறகு, மஞ்சலாய் சூரியன் சாயங்கலாமாய் மாறியது. பல்லவியின் கடமைக்கு நேரம் வந்தது. அதே காட்டன் சேலை, கைகளில் மருந்து எண்ணெய் பாட்டில். அப்பாவின் வேட்டி துணியை முட்டி வரை தூக்கி வைத்து விட்டு தேய்த்து விட ஆரம்பித்தாள். நேற்று கை நடுங்கியது. இன்று நடுக்கம் இல்லை. அதுவே அவளுள் ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தியது.
அப்பா முதலில் பேசவில்லை. மருந்து விழுங்கிய பிறகு தலையை சுவர் பக்கம் திருப்பினார். தொடை மசாஜ் பாதி முடிந்தபோதுதான் குரல் வந்தது. கோபம் இல்லை. சோர்வு கலந்த நினைவு.
“அம்மா கையில தான் எப்பவும் தெறித்து வெளியேறும். ஒரு வார்த்தை இல்லாம. இரவு முழுக்க உக்காந்து, வளையல் வயித்துல தட்டிக்கிட்டே… அவ்ளோ தான். இப்படி கெஞ்சி கேக்கல. அவளே தெரிஞ்சு செஞ்சி விடுவா.”
பல்லவியின் விரல்கள் அப்பாவின் தொடையில் நின்றன.
“அப்பா… நேத்து ஒன்றே போதும். இது… இது ரொம்ப தப்பு.”
அவர் தலையை தன் மகளின் பக்கம் திருப்பினார். கண்களில் அதே பழைய அதிகாரம். கால்கள் செயல்பட வில்லை. ஆனால் குரல் இன்னும் வீட்டுக்கு சொந்தக்காரன் நான் தான் எனும் குரல்.
“அவள், உன்னோட அம்மா, பாத்துட்டு இருக்கா கண்ணு. நீ செய்யாம இருந்தா அவளுக்கு தான் கேடு. வலி கொல்லுதுன்னு சொன்னேன் இல்லையா. உன் கை தான் இப்ப மிச்சம் இருக்கிற வெதுவெதுப்பு. அம்மா கை மாதிரி கரெக்ட் ஆக இல்ல. கொஞ்சம் ஒல்லியா மெல்லியது. ஆனா இது ஒரு அளவுக்கு போதும்.”
பல்லவியின் அப்பா, அவளோட கையை நேத்து போல அவசரமாக இழுக்கவில்லை. காத்திருந்தார். பல்லவி ஒரு முறை கதவைப் பார்த்தாள். வெளியே நாய் குரைச்சல் மட்டும். கிராமம் சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு இருட்டடிச்சிக்கிட்டு இருந்தது.
அவள் கை, அவளது அப்பாவின் வேட்டிக்குள்ள போனது. நேற்று போல அதிர்ச்சி இல்லை. வெறுப்பு இருந்தது. வெறுப்புக்கு கீழே ஒரு கடமை. அப்பாவின் ஆண் குறி ஏற்கனவே விறைத்திருந்தான். வீடு முழுக்க ஒரு விதமான அருவருப்பு வெப்பம். அவள் விரல்கள் மேலும் கீழும் போக ஆரம்பித்ததும், அப்பாவின் மூச்சு மாறியது.
“அம்மா இப்படி தான் பிடிப்பா… கொஞ்சம் இறுக்கி… ஆமா இப்படி. வளையல் இல்ல உனக்கு. சேலை கச்சு தான் கையில தட்டுது. அதுவும் போதும்.”
சாய் பேசவில்லை. பற்களை கடித்துக்கொண்டாள். அசைவு தொடர்ந்தது. தகப்பனின் ஆண் குறி அவள் உள்ளங்கையில் விரிந்தது, தடித்தது. நேற்று அவள் இழுக்க முயன்றாள். இன்று முயற்சி குறைவு. ஆனால் இந்த முறை பலம் தேவைப்படல. அவள் கை தானாகவே, தன் அப்பாவுக்கு என்ன வேகம் தேவை படுகிறதோ, அந்த வேகத்தை பிடித்தது.
“ஒரு தடவை தான்னு நேத்து சொன்னேன். பொய். தினமும் வேணும். இல்லனா இரவு தூக்கம் வராது. அம்மாவும் அப்படி தான் பழக்கிவிட்டுட்டா. நீ அவ நிழல். உன் உடலில் உன் அம்மாவே தான்.”
கடைசி வார்த்தையோடு அவர் ஆண் குறியிலிருந்து விந்தை இறுக்கினார். சூடான, கெட்டியான விந்து மீண்டும் தான் பெத்த மகளுடைய விரல்களில் தெறித்து வழிந்தது. சில துளிகள் சேலை ஓரத்திலும் விழுந்தன. அவர் பெருமூச்சு விட்டு, இந்த முறை உடனே கையை விடவில்லை. ஒரு நிமிடம் பிடித்துக்கிட்டே இருந்தார். பிறகு தலையை ஆட்டினார்.
“துணி அங்க இருக்கு. கால்களிலும் தெரிச்சு இருக்கு பாரு அதையும் ஒண்ணா துடை. சுத்தம் காக்கணும்னு நீயே சொன்ன. நர்ஸ் இல்லையா நீ.”
பல்லவி எழுந்தாள். கால்கள் சற்று தடுமாறின. அதே துணியால் அப்பாவின் ஆண் உறுப்பையும், அவள் கையில் இருக்கிற வியர்வையையும் துடைத்தாள். அவள் முகம் அசையவில்லை, உணர்ச்சியும் இல்லை.
பின்புற குளியலறைக்கு போனாள். குமட்டல் வந்தது. ஆனால் நேற்று போல இரண்டு தடவை குமட்டி எடுக்கல. வாயை கொப்புளிச்சு, சாம்பல் தண்ணீரில் கையை தேய்த்தாள், கழுவினாள். தோல் எரியல. தேய்ப்பு குறைவு. உடைந்த கண்ணாடியில் முகத்தை பார்த்தாள். ஒரு கோணத்தில் அம்மாவைப் போல இருந்தாள். அந்த நினைப்பு வந்ததும் கண்ணாடியை குப்புற கவிழ்த்து வைத்தாள்.
வாசல் கேட் கிரீச்சிட்டது. யாரோ வருவது போல் சத்தம்.
“பல்லவி… கஞ்சி கொண்டு வந்துருக்கேன் பாத்துக்கோ.”
பக்கத்து வீட்டு மாமி. பல்லவி கைகளை சேலைக்குள்ள மறைச்சுக்கிட்டு வாசலுக்கு வந்தாள். புன்னகை சிரிப்பை வைத்து கொல்ல முயன்றாள். புன்னகை வரல. மாமி பாத்திரத்தை நீட்டினாள், உள்ளே பார்க்கல. அப்பா படுக்கையில் கண்கள் மூடி இருந்தார். மாமி இரண்டு வார்த்தை பேசிட்டு போனாள். “பாவம், உனக்கு தான் முழு பாரம்.”
சாய் கதவை மூடினாள். உள்ளே திரும்பினாள். கஞ்சி பாத்திரத்தை மேசையில் வைச்சு, அப்பாவின் தலையை தூக்கி ஒரு ஸ்பூனில் ஊட்டினாள். அவர் கண் திறந்து பார்த்தார். நன்றி சொல்லல. சொல்ல தேவையுமில்லை. கொஞ்சம் அப்பாவின் வாயில் இருந்து சோறு வழிய பார்த்தது.பல்லவி உடனே ஒரு துணியை தொடைக்க பயன்படுத்த கைக்களை நீட்டினாள்.
“பல்லவி… உன் சேலை முந்தி கச்சு லயே தொடச்சி விடுமா.”
அவளும் துடைத்து விட்டாள்.
இரவு விளக்கு அணைந்த பிறகு சாய் தரையில் பாய் விரிச்சு படுத்தாள். கை வாசனை இன்னும் முழுசா போகல. அவள் கண்களை மூடினாள். உள்ளே இருக்கிற விளக்கு நேத்து அணைஞ்ச மாதிரி இல்லை. இன்னும் கொஞ்சம் மெல்ல மெல்ல காற்றுக்கு அசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது.
வெளியே நாய் கொறைத்தல் நின்னு போச்சு. வீடு மீண்டும் அம்மா இல்லாத வீடாக இல்லை. ஒரு பெண் இருந்தாள். வேலை செய்தாள். கை வெதுவெதுப்பாக இருந்தது.
தொடருமா? உங்கள் கையில்...