30-10-2026, 03:01 PM
**முதல் பாகம்**
வினிதா – 26 வயது
அழகான இளம் குடும்பப் பெண். திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் ஆகிறது. கணவன் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டவள். வீட்டைப் பராமரிப்பது, சமையல் செய்வது என்று தன்னுடைய நாட்களை மகிழ்ச்சியாகக் கழித்து வருபவள்.
அவளுடைய அழகு பார்ப்பவர்களின் கவனத்தை இயல்பாகவே ஈர்க்கக்கூடியது.
அடர்த்தியான நீண்ட கருங்கூந்தல். அழகாக வடிவமைந்த புருவங்கள். பெரிய கருவிழிகளைக் கொண்ட கண்கள். சிறிய கருப்பு பொட்டு. சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் தெரியும் மெல்லிய குழி. எப்போதும் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.
அன்று அவள் அணிந்திருந்தது அடர்ந்த மெரூன் நிற ஜாக்கெட். அதற்கு மேலாக கிரீம் நிறத்தில் மெரூன் மற்றும் சாம்பல் நிறப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட புடவை அணிந்திருந்தாள்.
புடவையின் ஓரத்தில் இருந்த மெரூன் நிற பார்டர் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு தனி அழகைக் கொடுத்தது. காதுகளில் சிறிய தங்க ஜிமிக்கி, கழுத்தில் மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி, கையில் ஒரு தங்க வளையல்.
அதிகமான அலங்காரம் இல்லாமல், இயல்பான குடும்பப் பெண்ணின் அழகோடு இருந்தாள்.
### ராம் – 28 வயது
வினிதாவின் கணவன். வேலை விஷயமாக வெளியூருக்குச் சென்றிருக்கிறான். இன்னும் சில நாட்கள் அங்கேயே தங்க வேண்டிய சூழ்நிலை.
### ஹரிஹரன் – 36 வயது
போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். உயரமான கம்பீரமான உடல் அமைப்பு. அகலமான தோள்கள், அடர்த்தியான மீசை, பார்த்தவுடன் அதிகாரத் தோரணையை வெளிப்படுத்தும் முகம். பேசும்போது நிதானமும், நடையில் ஒரு கம்பீரமும் இருக்கும்.
---
### காலை நேரம்...
வினிதா சமையலறையில் நின்று காலை உணவு தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ஹாலில் அமர்ந்திருந்த அவளுடைய அம்மா சுந்தரி தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே பேச ஆரம்பித்தார்.
சுந்தரி: வினிதா... இன்னும் ராம் போன் பண்ணலையா?
வினிதா: இல்லம்மா. நேத்து ராத்திரி பேசினாரு. காலையில பேசுறேன்னு சொன்னாரு.
சுந்தரி: அவன் வெளியூருக்குப் போய் எவ்வளவு நாளாச்சு?
வினிதா: பத்து நாள் ஆகுது. இந்த வாரம் வேலை முடிஞ்சிடும்னு சொன்னாரு.
சுந்தரி: உன்னைத் தனியா விட்டுட்டு அவனும் எவ்வளவு நாள்தான் அங்கே இருக்கிறது?
வினிதா: வேலை முடிக்கணும்லம்மா. அதுக்குத்தான் போயிருக்காரு.
சுந்தரி: சரி. கீழே இருக்கிற நம்ம வீட்டைப் பத்தி என்ன முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?
வினிதா: நாம இங்கேயே இருக்கலாம். மேலே இருக்கிற வீட்டை மட்டும் வாடகைக்கு விடலாம்னு ராம் சொன்னாரு.
சுந்தரி: அது நல்ல யோசனைதான். மேலே வீடு தனியா இருக்கிறதால வாடகைக்கு விடலாம்.
வினிதா: ஆமாம்மா. தனி வாசல், இரண்டு பெட்ரூம், ஹால், கிச்சன் எல்லாம் இருக்கு. குடும்பமா இருக்கிறவங்க வந்தா நல்லா இருக்கும்.
சுந்தரி: குடும்பமா இருக்கிறவங்களுக்குத்தான் கொடுக்கணும். யாருன்னு தெரியாம கொடுத்துடாதே.
வினிதா: சரிம்மா. ராம் கூட அதைத்தான் சொன்னாரு.
சுந்தரி: வாடகை எவ்வளவு கேட்கப் போறீங்க?
வினிதா: பத்தாயிரம் ரூபாய். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம்.
சுந்தரி: சரி. யாராவது வந்தா சொல்லு.
வினிதா: சரிம்மா.
சிறிது நேரத்தில் சுந்தரி அருகில் இருந்த கடைக்குச் செல்வதாகக் கிளம்பினார்.
வினிதா சமையல் முடித்துவிட்டு வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.
கீழ் வீட்டில் ஹால், சமையலறை, இரண்டு அறைகள் என்று எல்லாமே ஒழுங்காக இருந்தன. மேலே செல்லும் படிக்கட்டு வீட்டின் பக்கவாட்டில் தனியாக இருந்தது. மேலே இருக்கும் வாடகை வீட்டுக்கும் தனி நுழைவுவாசல் இருந்தது.
அந்த வீட்டை முன்பு வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் பழைய குடித்தனக்காரர்கள் காலி செய்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார்கள்.
அதற்குப் பிறகு யாரும் குடிவரவில்லை.
---
### காலை 11 மணி...
வீட்டின் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.
"யாராவது இருக்கீங்களா?"
சமையலறையில் இருந்த வினிதா வெளியே வந்தாள்.
வாசலில் உயரமான ஒருவர் நின்றிருந்தார்.
வெளிர் நிற முழுக்கை சட்டை, கருப்பு நிற பேன்ட். கையில் ஒரு சிறிய பை. முகத்தில் அடர்த்தியான மீசை. கம்பீரமான தோற்றம்.
வினிதா: யாரு சார்? என்ன வேணும்?
அவர் வினிதாவைப் பார்த்தார்.
எதிர்பாராத விதமாக அவருடைய பார்வை சில நொடிகள் அவளிடம் நின்றது.
அவள் அணிந்திருந்த அடர்ந்த மெரூன் நிற ஜாக்கெட்டும், கிரீம் நிறப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட புடவையும் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு அழகான பொருத்தமாக இருந்தன.
அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியும், பேசும்போது வெளிப்பட்ட மரியாதையும் அவரைக் கவர்ந்தன.
அழகு என்றால் எப்போதும் ஆடம்பரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. சிலருடைய தோற்றத்தில் இருக்கும் எளிமையே அவர்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துக் காட்டும். வினிதாவைப் பார்த்தபோது அவருக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.
தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்ட அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.
ஹரிஹரன்: இந்த வீட்டுக்கு மேலே ஒரு வீடு வாடகைக்கு இருக்குன்னு விசாரிச்சேன். அதான் வந்தேன்.
வினிதா: ஓ... ஆமாம் சார். மேலே வீடு வாடகைக்கு இருக்கு.
ஹரிஹரன்: வீட்டைப் பார்க்கலாமா?
வினிதா: தாராளமா சார். வாங்க.
அவள் வீட்டின் பக்கவாட்டில் இருந்த படிக்கட்டைக் காட்டினாள்.
வினிதா: இந்தப் படிக்கட்டு வழியாத்தான் மேலே போகணும். மேலே தனி வாசல் இருக்கு.
ஹரிஹரன்: சரி.
இருவரும் படிக்கட்டில் ஏறினார்கள்.
மேலே சென்றதும் வினிதா கதவைத் திறந்தாள்.
வீட்டுக்குள் நுழைந்த ஹரிஹரன் ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்தார்.
விசாலமான ஹால். இரண்டு படுக்கையறைகள். தனியான சமையலறை. இரண்டு குளியலறைகள். காற்றும் வெளிச்சமும் நன்றாக வரக்கூடிய ஜன்னல்கள்.
ஹரிஹரன்: வீடு நல்லா இருக்கு.
வினிதா: ஆமாம் சார். கீழே நாங்க இருக்கோம். மேலேதான் வாடகைக்கு விடுறோம்.
ஹரிஹரன்: உங்களுக்கு இந்த வீடு சொந்தமா?
வினிதா: ஆமாம் சார். எங்க கணவர் பேர்ல இருக்கு.
ஹரிஹரன்: கீழே நீங்களும் உங்க குடும்பமும் இருக்கீங்களா?
வினிதா: ஆமாம். என் கணவர், நான், என் அம்மா.
ஹரிஹரன்: சரி. மேலே தனியா இருக்கலாம்ல?
வினிதா: தாராளமா சார். தனி நுழைவுவாசல். உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இருக்காது.
ஹரிஹரன்: வாடகை எவ்வளவு?
வினிதா: பத்தாயிரம் ரூபாய் சார்.
ஹரிஹரன்: அட்வான்ஸ்?
வினிதா: ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.
ஹரிஹரன்: சரி. எனக்கு வீடு பிடிச்சிருக்கு.
வினிதா: ரொம்ப சந்தோஷம் சார்.
ஹரிஹரன்: நீங்க குடும்பத்தோட இருக்கிறவங்களுக்குத்தான் வாடகைக்கு விடுவீங்களா?
வினிதா: ஆமாம் சார். எங்க அம்மாவும் அதைத்தான் சொன்னாங்க. ஆனா உங்களுக்கு எதுக்கு வீடு வேணும்?
ஹரிஹரன்: நான் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். இங்கே புதுசா டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்கேன்.
வினிதா: ஓ... அப்படியா சார்?
ஹரிஹரன்: ஆமாம். இன்னும் சரியா தங்குவதற்கு இடம் கிடைக்கல.
வினிதா: உங்களுக்கு கோட்டர்ஸ் கொடுக்கலையா சார்?
ஹரிஹரன்: கொடுத்திருக்காங்க. ஆனா அந்தக் கோட்டர்ஸ் இப்போ பழுதுபார்க்கும் வேலையில இருக்கு. இன்னொரு இடத்துல தங்குவதற்கும் வசதி இல்லை. அதனால கொஞ்ச நாளைக்கு வாடகைக்கு வீடு தேடிட்டு இருக்கேன்.
வினிதா: ஓ... சரி சார்.
ஹரிஹரன்: எனக்கு ஸ்டேஷனுக்கு அருகில இருக்கிற மாதிரி வீடு வேணும். இந்த இடம் எனக்கு வசதியா இருக்கும்.
வினிதா: சரி சார். ஆனா ஒரு விஷயம்.
ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க.
வினிதா: இந்த வீட்டைப் பத்தி என் கணவர் கிட்ட கேட்டுட்டு உங்களுக்கு சொல்றேன். அவர் இப்போ வேலை விஷயமா வெளியூர்ல இருக்காரு.
ஹரிஹரன்: பரவாயில்லை. நீங்க அவர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்லுங்க.
வினிதா: உங்க போன் நம்பர் கொடுங்க சார். நான் அவர்கிட்ட பேசிட்டு உங்களுக்கு போன் பண்றேன்.
ஹரிஹரன் தன்னுடைய மொபைலை எடுத்தார்.
ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க.
வினிதா தன்னுடைய மொபைலில் அவருடைய எண்ணைப் பதிவு செய்துகொண்டாள்.
வினிதா: உங்க பெயர் என்ன சார்?
ஹரிஹரன்: ஹரிஹரன்.
வினிதா: சரி சார். ஹரிஹரன் இன்ஸ்பெக்டர்.
ஹரிஹரன்: ஆமாம். நீங்க பேசிட்டு சொல்லுங்க. எனக்கு ஒரு வாரத்துக்குள்ள வீடு கிடைச்சா வசதியா இருக்கும்.
வினிதா: சரி சார். இன்னைக்கே பேசிட்டு சொல்றேன்.
ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ நான் கிளம்புறேன்.
வினிதா: சரி சார். வாங்க.
அவர் படிக்கட்டில் இறங்கி வெளியே சென்றார்.
வினிதா மேலே இருந்த வீட்டின் கதவைப் பூட்டிவிட்டு கீழே வந்தாள்.
---
### மதியம்...
வினிதா சமையல் முடித்துவிட்டு ராமுக்கு போன் செய்தாள்.
ராம்: ஹலோ வினி... என்ன பண்ற?
வினிதா: சாப்பாடு முடிச்சிட்டேன். நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?
ராம்: இன்னும் இல்ல. கொஞ்ச நேரத்துல சாப்பிடணும். என்ன விஷயம்?
வினிதா: நம்ம மேலே இருக்கிற வீட்டுக்கு ஒரு ஆள் வாடகை கேட்டு வந்தாரு.
ராம்: அப்படியா? யாரு?
வினிதா: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராம். பெயர் ஹரிஹரன். புதுசா இங்கே டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்காராம்.
ராம்: குடும்பத்தோட இருக்காரா?
வினிதா: அதைப் பத்தி கேட்கல. இப்போதைக்கு அவருக்கு மட்டும் வீடு வேணுமாம்.
ராம்: எதுக்கு தனியா வீடு கேட்கிறாரு?
வினிதா: கோட்டர்ஸ் கொடுத்திருக்காங்களாம். ஆனா அது பழுதுபார்க்கிற வேலையில இருக்காம். அதனால வாடகைக்கு தேடுறாராம்.
ராம்: சரி. வீடு பார்த்தாரா?
வினிதா: ஆமாம். மேலே இருக்கிற வீட்டை முழுசா பார்த்தாரு. அவருக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.
ராம்: வாடகை என்ன சொன்ன?
வினிதா: பத்தாயிரம். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம்.
ராம்: சரி. நம்ம எதிர்பார்த்த வாடகைதான். கொடுத்துடலாம்.
வினிதா: அப்போ அவருக்கு சொல்லிடவா?
ராம்: சொல்லு. ஆனா அட்வான்ஸ் வாங்காம சாவி கொடுத்துடாதே.
வினிதா: சரிங்க. இன்னும் ஒரு வாரத்துக்குள்ள குடிவரணும்னு சொன்னாரு.
ராம்: பரவாயில்லை. நீயும் அம்மாவும் கீழேதானே இருக்கீங்க. மேலே தனி வீடு. எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது.
வினிதா: சரிங்க. நீங்க எப்போ வருவீங்க?
ராம்: இந்த வாரம் வேலை முடிஞ்சிடும். அடுத்த வாரம் வந்துடுவேன்.
வினிதா: சரி. உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்.
ராம்: நானும் உன்னை மிஸ் பண்றேன் வினி. அம்மாவைப் பார்த்துக்கோ. நேரத்துக்கு சாப்பிடு.
வினிதா: சரிங்க.
இருவரும் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு அழைப்பை முடித்தார்கள்.
---
### மாலை நேரம்...
சுந்தரி வீட்டுக்கு வந்ததும் வினிதா நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னாள்.
சுந்தரி: என்ன சொன்னான் ராம்?
வினிதா: வாடகைக்கு விடச் சொல்லிட்டாரும்மா.
சுந்தரி: சரி. அந்த இன்ஸ்பெக்டர் எப்போ வர்றேன்னு சொன்னாரு?
வினிதா: இன்னைக்கு போன் பண்ணிச் சொல்றேன்னு சொல்லியிருக்கேன்.
சுந்தரி: சரி. அட்வான்ஸ் வாங்கிட்டு கொடு.
வினிதா: சரிம்மா.
வினிதா தன்னுடைய மொபைலை எடுத்து ஹரிஹரனின் எண்ணுக்குப் போன் செய்தாள்.
ஹரிஹரன்: ஹலோ...
வினிதா: வணக்கம் சார். நான் வினிதா பேசுறேன்.
ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க மேடம்.
வினிதா: என் கணவர்கிட்ட பேசிட்டேன் சார். மேலே இருக்கிற வீட்டை உங்களுக்கு வாடகைக்கு விடச் சொல்லிட்டாரு.
ஹரிஹரன்: ரொம்ப சந்தோஷம். நன்றி.
வினிதா: வாடகை பத்தாயிரம். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம். அதேதான் சார்.
ஹரிஹரன்: சரி. எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. அட்வான்ஸ் பணத்தை எப்போ கொண்டு வரட்டும்?
வினிதா: உங்களுக்கு எப்போ வசதியோ அப்போ வாங்க சார்.
ஹரிஹரன்: நாளை மறுநாள் வருகிறேன். அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டு வீட்டுச் சாவியும் வாங்கிக்கிறேன்.
வினிதா: சரி சார்.
ஹரிஹரன்: இன்னொரு விஷயம். நான் ஒரு வாரத்துக்குள்ள குடிவரணும். அதுக்குள்ள வீட்டைத் தயார் பண்ணி வைக்க முடியுமா?
வினிதா: கண்டிப்பா சார். வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வச்சிடுறேன்.
ஹரிஹரன்: ரொம்ப நன்றி.
வினிதா: பரவாயில்லை சார்.
அழைப்பு முடிந்தது.
---
### இரண்டு நாட்கள் கழித்து...
மதியம் மூன்று மணி.
வினிதா கீழே ஹாலில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது வீட்டின் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.
"மேடம்..."
வினிதா வெளியே வந்து பார்த்தாள்.
வாசலில் ஹரிஹரன் நின்றிருந்தார்.
வினிதா: வாங்க சார்.
ஹரிஹரன்: வணக்கம். உங்க கணவர் எல்லாம் சரின்னு சொல்லிட்டாரா?
வினிதா: ஆமாம் சார். எல்லாம் பேசிட்டோம்.
ஹரிஹரன்: சரி. இதோ அட்வான்ஸ்.
தன்னுடைய பையிலிருந்து ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்தார்.
வினிதா பணத்தை வாங்கி எண்ணிப் பார்த்தாள்.
வினிதா: சரியா இருக்கு சார்.
ஹரிஹரன்: அப்போ வீட்டுச் சாவி கொடுக்க முடியுமா?
வினிதா: இதோ சார்.
வினிதா மேலே இருந்த வீட்டின் சாவியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.
ஹரிஹரன்: நன்றி. நான் இன்னும் சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருக்கு. அதெல்லாம் எடுத்துட்டு ஒரு வாரம் கழிச்சு வரேன்.
வினிதா: சரி சார். நீங்க வர்றதுக்கு முன்னாடி வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வச்சிடுறேன்.
ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ நான் கிளம்புறேன்.
வினிதா: சரி சார்.
ஹரிஹரன்: உங்க கணவருக்கும் நன்றி சொல்லுங்க.
வினிதா: கண்டிப்பா சார்.
ஹரிஹரன் அங்கிருந்து கிளம்பினார்.
வினிதா கதவை மூடிவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.
சுந்தரி: அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டாரா?
வினிதா: ஆமாம்மா. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.
சுந்தரி: சரி. இனிமேல் மேலே வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வைக்கணும்.
வினிதா: ஆமாம்மா. ஒரு வாரம் கழிச்சு வருவாராம்.
சுந்தரி: சரி. நீ போய் உன் வேலையைப் பாரு.
வினிதா தன்னுடைய வேலைகளைத் தொடர ஆரம்பித்தாள்.
அதே நேரத்தில் ஹரிஹரன் தன்னுடைய வண்டியில் ஏறி காவல் நிலையத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.
இன்னும் ஒரு வாரத்தில் அந்த வீட்டின் மாடியில் அவர் குடியேறப் போகிறார்.
கீழே வினிதா, அவளுடைய அம்மா...
மேலே புதிதாகக் குடிவரப் போகும் இன்ஸ்பெக்டர் ஹரிஹரன்...
அந்த வீட்டில் அடுத்து என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழப் போகின்றன?
**தொடரும்...**
**முதல் பாகம் நிறைவு.**
வினிதா – 26 வயது
அழகான இளம் குடும்பப் பெண். திருமணமாகி இரண்டு வருடங்கள் ஆகிறது. கணவன் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டவள். வீட்டைப் பராமரிப்பது, சமையல் செய்வது என்று தன்னுடைய நாட்களை மகிழ்ச்சியாகக் கழித்து வருபவள்.
அவளுடைய அழகு பார்ப்பவர்களின் கவனத்தை இயல்பாகவே ஈர்க்கக்கூடியது.
அடர்த்தியான நீண்ட கருங்கூந்தல். அழகாக வடிவமைந்த புருவங்கள். பெரிய கருவிழிகளைக் கொண்ட கண்கள். சிறிய கருப்பு பொட்டு. சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் தெரியும் மெல்லிய குழி. எப்போதும் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை.
அன்று அவள் அணிந்திருந்தது அடர்ந்த மெரூன் நிற ஜாக்கெட். அதற்கு மேலாக கிரீம் நிறத்தில் மெரூன் மற்றும் சாம்பல் நிறப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட புடவை அணிந்திருந்தாள்.
புடவையின் ஓரத்தில் இருந்த மெரூன் நிற பார்டர் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு தனி அழகைக் கொடுத்தது. காதுகளில் சிறிய தங்க ஜிமிக்கி, கழுத்தில் மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி, கையில் ஒரு தங்க வளையல்.
அதிகமான அலங்காரம் இல்லாமல், இயல்பான குடும்பப் பெண்ணின் அழகோடு இருந்தாள்.
### ராம் – 28 வயது
வினிதாவின் கணவன். வேலை விஷயமாக வெளியூருக்குச் சென்றிருக்கிறான். இன்னும் சில நாட்கள் அங்கேயே தங்க வேண்டிய சூழ்நிலை.
### ஹரிஹரன் – 36 வயது
போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். உயரமான கம்பீரமான உடல் அமைப்பு. அகலமான தோள்கள், அடர்த்தியான மீசை, பார்த்தவுடன் அதிகாரத் தோரணையை வெளிப்படுத்தும் முகம். பேசும்போது நிதானமும், நடையில் ஒரு கம்பீரமும் இருக்கும்.
---
### காலை நேரம்...
வினிதா சமையலறையில் நின்று காலை உணவு தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
ஹாலில் அமர்ந்திருந்த அவளுடைய அம்மா சுந்தரி தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே பேச ஆரம்பித்தார்.
சுந்தரி: வினிதா... இன்னும் ராம் போன் பண்ணலையா?
வினிதா: இல்லம்மா. நேத்து ராத்திரி பேசினாரு. காலையில பேசுறேன்னு சொன்னாரு.
சுந்தரி: அவன் வெளியூருக்குப் போய் எவ்வளவு நாளாச்சு?
வினிதா: பத்து நாள் ஆகுது. இந்த வாரம் வேலை முடிஞ்சிடும்னு சொன்னாரு.
சுந்தரி: உன்னைத் தனியா விட்டுட்டு அவனும் எவ்வளவு நாள்தான் அங்கே இருக்கிறது?
வினிதா: வேலை முடிக்கணும்லம்மா. அதுக்குத்தான் போயிருக்காரு.
சுந்தரி: சரி. கீழே இருக்கிற நம்ம வீட்டைப் பத்தி என்ன முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?
வினிதா: நாம இங்கேயே இருக்கலாம். மேலே இருக்கிற வீட்டை மட்டும் வாடகைக்கு விடலாம்னு ராம் சொன்னாரு.
சுந்தரி: அது நல்ல யோசனைதான். மேலே வீடு தனியா இருக்கிறதால வாடகைக்கு விடலாம்.
வினிதா: ஆமாம்மா. தனி வாசல், இரண்டு பெட்ரூம், ஹால், கிச்சன் எல்லாம் இருக்கு. குடும்பமா இருக்கிறவங்க வந்தா நல்லா இருக்கும்.
சுந்தரி: குடும்பமா இருக்கிறவங்களுக்குத்தான் கொடுக்கணும். யாருன்னு தெரியாம கொடுத்துடாதே.
வினிதா: சரிம்மா. ராம் கூட அதைத்தான் சொன்னாரு.
சுந்தரி: வாடகை எவ்வளவு கேட்கப் போறீங்க?
வினிதா: பத்தாயிரம் ரூபாய். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம்.
சுந்தரி: சரி. யாராவது வந்தா சொல்லு.
வினிதா: சரிம்மா.
சிறிது நேரத்தில் சுந்தரி அருகில் இருந்த கடைக்குச் செல்வதாகக் கிளம்பினார்.
வினிதா சமையல் முடித்துவிட்டு வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.
கீழ் வீட்டில் ஹால், சமையலறை, இரண்டு அறைகள் என்று எல்லாமே ஒழுங்காக இருந்தன. மேலே செல்லும் படிக்கட்டு வீட்டின் பக்கவாட்டில் தனியாக இருந்தது. மேலே இருக்கும் வாடகை வீட்டுக்கும் தனி நுழைவுவாசல் இருந்தது.
அந்த வீட்டை முன்பு வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் பழைய குடித்தனக்காரர்கள் காலி செய்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார்கள்.
அதற்குப் பிறகு யாரும் குடிவரவில்லை.
---
### காலை 11 மணி...
வீட்டின் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.
"யாராவது இருக்கீங்களா?"
சமையலறையில் இருந்த வினிதா வெளியே வந்தாள்.
வாசலில் உயரமான ஒருவர் நின்றிருந்தார்.
வெளிர் நிற முழுக்கை சட்டை, கருப்பு நிற பேன்ட். கையில் ஒரு சிறிய பை. முகத்தில் அடர்த்தியான மீசை. கம்பீரமான தோற்றம்.
வினிதா: யாரு சார்? என்ன வேணும்?
அவர் வினிதாவைப் பார்த்தார்.
எதிர்பாராத விதமாக அவருடைய பார்வை சில நொடிகள் அவளிடம் நின்றது.
அவள் அணிந்திருந்த அடர்ந்த மெரூன் நிற ஜாக்கெட்டும், கிரீம் நிறப் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட புடவையும் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு அழகான பொருத்தமாக இருந்தன.
அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியும், பேசும்போது வெளிப்பட்ட மரியாதையும் அவரைக் கவர்ந்தன.
அழகு என்றால் எப்போதும் ஆடம்பரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. சிலருடைய தோற்றத்தில் இருக்கும் எளிமையே அவர்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துக் காட்டும். வினிதாவைப் பார்த்தபோது அவருக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.
தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்ட அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.
ஹரிஹரன்: இந்த வீட்டுக்கு மேலே ஒரு வீடு வாடகைக்கு இருக்குன்னு விசாரிச்சேன். அதான் வந்தேன்.
வினிதா: ஓ... ஆமாம் சார். மேலே வீடு வாடகைக்கு இருக்கு.
ஹரிஹரன்: வீட்டைப் பார்க்கலாமா?
வினிதா: தாராளமா சார். வாங்க.
அவள் வீட்டின் பக்கவாட்டில் இருந்த படிக்கட்டைக் காட்டினாள்.
வினிதா: இந்தப் படிக்கட்டு வழியாத்தான் மேலே போகணும். மேலே தனி வாசல் இருக்கு.
ஹரிஹரன்: சரி.
இருவரும் படிக்கட்டில் ஏறினார்கள்.
மேலே சென்றதும் வினிதா கதவைத் திறந்தாள்.
வீட்டுக்குள் நுழைந்த ஹரிஹரன் ஒவ்வொரு அறையாகப் பார்த்தார்.
விசாலமான ஹால். இரண்டு படுக்கையறைகள். தனியான சமையலறை. இரண்டு குளியலறைகள். காற்றும் வெளிச்சமும் நன்றாக வரக்கூடிய ஜன்னல்கள்.
ஹரிஹரன்: வீடு நல்லா இருக்கு.
வினிதா: ஆமாம் சார். கீழே நாங்க இருக்கோம். மேலேதான் வாடகைக்கு விடுறோம்.
ஹரிஹரன்: உங்களுக்கு இந்த வீடு சொந்தமா?
வினிதா: ஆமாம் சார். எங்க கணவர் பேர்ல இருக்கு.
ஹரிஹரன்: கீழே நீங்களும் உங்க குடும்பமும் இருக்கீங்களா?
வினிதா: ஆமாம். என் கணவர், நான், என் அம்மா.
ஹரிஹரன்: சரி. மேலே தனியா இருக்கலாம்ல?
வினிதா: தாராளமா சார். தனி நுழைவுவாசல். உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இருக்காது.
ஹரிஹரன்: வாடகை எவ்வளவு?
வினிதா: பத்தாயிரம் ரூபாய் சார்.
ஹரிஹரன்: அட்வான்ஸ்?
வினிதா: ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.
ஹரிஹரன்: சரி. எனக்கு வீடு பிடிச்சிருக்கு.
வினிதா: ரொம்ப சந்தோஷம் சார்.
ஹரிஹரன்: நீங்க குடும்பத்தோட இருக்கிறவங்களுக்குத்தான் வாடகைக்கு விடுவீங்களா?
வினிதா: ஆமாம் சார். எங்க அம்மாவும் அதைத்தான் சொன்னாங்க. ஆனா உங்களுக்கு எதுக்கு வீடு வேணும்?
ஹரிஹரன்: நான் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். இங்கே புதுசா டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்கேன்.
வினிதா: ஓ... அப்படியா சார்?
ஹரிஹரன்: ஆமாம். இன்னும் சரியா தங்குவதற்கு இடம் கிடைக்கல.
வினிதா: உங்களுக்கு கோட்டர்ஸ் கொடுக்கலையா சார்?
ஹரிஹரன்: கொடுத்திருக்காங்க. ஆனா அந்தக் கோட்டர்ஸ் இப்போ பழுதுபார்க்கும் வேலையில இருக்கு. இன்னொரு இடத்துல தங்குவதற்கும் வசதி இல்லை. அதனால கொஞ்ச நாளைக்கு வாடகைக்கு வீடு தேடிட்டு இருக்கேன்.
வினிதா: ஓ... சரி சார்.
ஹரிஹரன்: எனக்கு ஸ்டேஷனுக்கு அருகில இருக்கிற மாதிரி வீடு வேணும். இந்த இடம் எனக்கு வசதியா இருக்கும்.
வினிதா: சரி சார். ஆனா ஒரு விஷயம்.
ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க.
வினிதா: இந்த வீட்டைப் பத்தி என் கணவர் கிட்ட கேட்டுட்டு உங்களுக்கு சொல்றேன். அவர் இப்போ வேலை விஷயமா வெளியூர்ல இருக்காரு.
ஹரிஹரன்: பரவாயில்லை. நீங்க அவர்கிட்ட பேசிட்டு சொல்லுங்க.
வினிதா: உங்க போன் நம்பர் கொடுங்க சார். நான் அவர்கிட்ட பேசிட்டு உங்களுக்கு போன் பண்றேன்.
ஹரிஹரன் தன்னுடைய மொபைலை எடுத்தார்.
ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க.
வினிதா தன்னுடைய மொபைலில் அவருடைய எண்ணைப் பதிவு செய்துகொண்டாள்.
வினிதா: உங்க பெயர் என்ன சார்?
ஹரிஹரன்: ஹரிஹரன்.
வினிதா: சரி சார். ஹரிஹரன் இன்ஸ்பெக்டர்.
ஹரிஹரன்: ஆமாம். நீங்க பேசிட்டு சொல்லுங்க. எனக்கு ஒரு வாரத்துக்குள்ள வீடு கிடைச்சா வசதியா இருக்கும்.
வினிதா: சரி சார். இன்னைக்கே பேசிட்டு சொல்றேன்.
ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ நான் கிளம்புறேன்.
வினிதா: சரி சார். வாங்க.
அவர் படிக்கட்டில் இறங்கி வெளியே சென்றார்.
வினிதா மேலே இருந்த வீட்டின் கதவைப் பூட்டிவிட்டு கீழே வந்தாள்.
---
### மதியம்...
வினிதா சமையல் முடித்துவிட்டு ராமுக்கு போன் செய்தாள்.
ராம்: ஹலோ வினி... என்ன பண்ற?
வினிதா: சாப்பாடு முடிச்சிட்டேன். நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?
ராம்: இன்னும் இல்ல. கொஞ்ச நேரத்துல சாப்பிடணும். என்ன விஷயம்?
வினிதா: நம்ம மேலே இருக்கிற வீட்டுக்கு ஒரு ஆள் வாடகை கேட்டு வந்தாரு.
ராம்: அப்படியா? யாரு?
வினிதா: போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டராம். பெயர் ஹரிஹரன். புதுசா இங்கே டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்காராம்.
ராம்: குடும்பத்தோட இருக்காரா?
வினிதா: அதைப் பத்தி கேட்கல. இப்போதைக்கு அவருக்கு மட்டும் வீடு வேணுமாம்.
ராம்: எதுக்கு தனியா வீடு கேட்கிறாரு?
வினிதா: கோட்டர்ஸ் கொடுத்திருக்காங்களாம். ஆனா அது பழுதுபார்க்கிற வேலையில இருக்காம். அதனால வாடகைக்கு தேடுறாராம்.
ராம்: சரி. வீடு பார்த்தாரா?
வினிதா: ஆமாம். மேலே இருக்கிற வீட்டை முழுசா பார்த்தாரு. அவருக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு.
ராம்: வாடகை என்ன சொன்ன?
வினிதா: பத்தாயிரம். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம்.
ராம்: சரி. நம்ம எதிர்பார்த்த வாடகைதான். கொடுத்துடலாம்.
வினிதா: அப்போ அவருக்கு சொல்லிடவா?
ராம்: சொல்லு. ஆனா அட்வான்ஸ் வாங்காம சாவி கொடுத்துடாதே.
வினிதா: சரிங்க. இன்னும் ஒரு வாரத்துக்குள்ள குடிவரணும்னு சொன்னாரு.
ராம்: பரவாயில்லை. நீயும் அம்மாவும் கீழேதானே இருக்கீங்க. மேலே தனி வீடு. எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது.
வினிதா: சரிங்க. நீங்க எப்போ வருவீங்க?
ராம்: இந்த வாரம் வேலை முடிஞ்சிடும். அடுத்த வாரம் வந்துடுவேன்.
வினிதா: சரி. உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்.
ராம்: நானும் உன்னை மிஸ் பண்றேன் வினி. அம்மாவைப் பார்த்துக்கோ. நேரத்துக்கு சாப்பிடு.
வினிதா: சரிங்க.
இருவரும் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு அழைப்பை முடித்தார்கள்.
---
### மாலை நேரம்...
சுந்தரி வீட்டுக்கு வந்ததும் வினிதா நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னாள்.
சுந்தரி: என்ன சொன்னான் ராம்?
வினிதா: வாடகைக்கு விடச் சொல்லிட்டாரும்மா.
சுந்தரி: சரி. அந்த இன்ஸ்பெக்டர் எப்போ வர்றேன்னு சொன்னாரு?
வினிதா: இன்னைக்கு போன் பண்ணிச் சொல்றேன்னு சொல்லியிருக்கேன்.
சுந்தரி: சரி. அட்வான்ஸ் வாங்கிட்டு கொடு.
வினிதா: சரிம்மா.
வினிதா தன்னுடைய மொபைலை எடுத்து ஹரிஹரனின் எண்ணுக்குப் போன் செய்தாள்.
ஹரிஹரன்: ஹலோ...
வினிதா: வணக்கம் சார். நான் வினிதா பேசுறேன்.
ஹரிஹரன்: சொல்லுங்க மேடம்.
வினிதா: என் கணவர்கிட்ட பேசிட்டேன் சார். மேலே இருக்கிற வீட்டை உங்களுக்கு வாடகைக்கு விடச் சொல்லிட்டாரு.
ஹரிஹரன்: ரொம்ப சந்தோஷம். நன்றி.
வினிதா: வாடகை பத்தாயிரம். அட்வான்ஸ் ஐம்பதாயிரம். அதேதான் சார்.
ஹரிஹரன்: சரி. எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. அட்வான்ஸ் பணத்தை எப்போ கொண்டு வரட்டும்?
வினிதா: உங்களுக்கு எப்போ வசதியோ அப்போ வாங்க சார்.
ஹரிஹரன்: நாளை மறுநாள் வருகிறேன். அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டு வீட்டுச் சாவியும் வாங்கிக்கிறேன்.
வினிதா: சரி சார்.
ஹரிஹரன்: இன்னொரு விஷயம். நான் ஒரு வாரத்துக்குள்ள குடிவரணும். அதுக்குள்ள வீட்டைத் தயார் பண்ணி வைக்க முடியுமா?
வினிதா: கண்டிப்பா சார். வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வச்சிடுறேன்.
ஹரிஹரன்: ரொம்ப நன்றி.
வினிதா: பரவாயில்லை சார்.
அழைப்பு முடிந்தது.
---
### இரண்டு நாட்கள் கழித்து...
மதியம் மூன்று மணி.
வினிதா கீழே ஹாலில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது வீட்டின் வாசலில் ஒரு குரல் கேட்டது.
"மேடம்..."
வினிதா வெளியே வந்து பார்த்தாள்.
வாசலில் ஹரிஹரன் நின்றிருந்தார்.
வினிதா: வாங்க சார்.
ஹரிஹரன்: வணக்கம். உங்க கணவர் எல்லாம் சரின்னு சொல்லிட்டாரா?
வினிதா: ஆமாம் சார். எல்லாம் பேசிட்டோம்.
ஹரிஹரன்: சரி. இதோ அட்வான்ஸ்.
தன்னுடைய பையிலிருந்து ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்தார்.
வினிதா பணத்தை வாங்கி எண்ணிப் பார்த்தாள்.
வினிதா: சரியா இருக்கு சார்.
ஹரிஹரன்: அப்போ வீட்டுச் சாவி கொடுக்க முடியுமா?
வினிதா: இதோ சார்.
வினிதா மேலே இருந்த வீட்டின் சாவியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.
ஹரிஹரன்: நன்றி. நான் இன்னும் சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருக்கு. அதெல்லாம் எடுத்துட்டு ஒரு வாரம் கழிச்சு வரேன்.
வினிதா: சரி சார். நீங்க வர்றதுக்கு முன்னாடி வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வச்சிடுறேன்.
ஹரிஹரன்: சரி. அப்போ நான் கிளம்புறேன்.
வினிதா: சரி சார்.
ஹரிஹரன்: உங்க கணவருக்கும் நன்றி சொல்லுங்க.
வினிதா: கண்டிப்பா சார்.
ஹரிஹரன் அங்கிருந்து கிளம்பினார்.
வினிதா கதவை மூடிவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.
சுந்தரி: அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டாரா?
வினிதா: ஆமாம்மா. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்.
சுந்தரி: சரி. இனிமேல் மேலே வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணி வைக்கணும்.
வினிதா: ஆமாம்மா. ஒரு வாரம் கழிச்சு வருவாராம்.
சுந்தரி: சரி. நீ போய் உன் வேலையைப் பாரு.
வினிதா தன்னுடைய வேலைகளைத் தொடர ஆரம்பித்தாள்.
அதே நேரத்தில் ஹரிஹரன் தன்னுடைய வண்டியில் ஏறி காவல் நிலையத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.
இன்னும் ஒரு வாரத்தில் அந்த வீட்டின் மாடியில் அவர் குடியேறப் போகிறார்.
கீழே வினிதா, அவளுடைய அம்மா...
மேலே புதிதாகக் குடிவரப் போகும் இன்ஸ்பெக்டர் ஹரிஹரன்...
அந்த வீட்டில் அடுத்து என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழப் போகின்றன?
**தொடரும்...**
**முதல் பாகம் நிறைவு.**

![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)