[jakash]

Story name : ரவி அண்ட் சன்ஸ்

Story



மருத்துவமனையின் கான்சல்டேஷன் அறை. வெள்ளை விளக்குகள். சுவரில் சில ஸ்கேன் படங்கள் தொங்கியிருக்கின்றன. சூர்யாவும் ஜோதிகாவும் அடுத்தடுத்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஜோதிகாவின் கை சூர்யாவின் கைக்குள் இருக்கிறது. ஆனால் இருவரும் பதற்றத்துடன் காத்திருக்கிறார்கள்.

டாக்டர் அறிக்கைகளைப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு தலையை உயர்த்துகிறார்.

டாக்டர்: “ரிசல்ட் வந்துடுச்சு. ஜோதிகா மேடம்… உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஹார்மோன் லெவல், கர்ப்பப்பை எல்லாம் நார்மல். ஆனால்…”

அவர் சூர்யாவைப் பார்க்கிறார்.

டாக்டர்: “சூர்யா சார்… உங்க sperm count ரொம்பவே குறைவு. மோட்டிலிட்டி-யும் பலவீனமாக இருக்கு. Natural conception கிட்டத்தட்ட சாத்தியமில்லை.”

அறையில் ஒரு கணம் மவுனம்.
ஜோதிகாவின் கை சூர்யாவின் கையை இறுகப் பிடித்துக்கொள்கிறது. சூர்யாவின் முகம் வெளுத்துப்போகிறது. அவர் தலையைத் தாழ்த்தி அறிக்கையைப் பார்க்கிறார். ஆனால் எழுத்துக்கள் ஒன்றும் புரிவதில்லை.

சூர்யா (குரல் தாழ்ந்து): “எதுக்கு இப்படி… எனக்கு ஏதாவது சிகிச்சை இருக்கா?”

டாக்டர்: “சில treatments முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் success rate குறைவு. நீங்களே முடிவு எடுங்க. வேறொரு வழியும் இருக்கிறது… sperm donation.”

ஜோதிகா உடனே தலையை உயர்த்தி பார்க்கிறாள்.

ஜோதிகா: “வேண்டாம் டாக்டர். நான் அதைப் பற்றி இப்போ பேச விரும்பல.”

டாக்டர் அமைதியாக தலையசைக்கிறார்.
சூர்யா எதுவும் பேசாமல் எழுந்து நிற்கிறான். ஜோதிகாவும் எழுகிறாள். இருவரும் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.

காரில் உட்கார்ந்ததும் சூர்யா என்ஜின் ஸ்டார்ட் செய்யவில்லை. ஸ்டியரிங் வீலை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறான். ஜோதிகா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் சுழல்கிறது. ஆனால் அவள் அழவில்லை.

சூர்யா (மெல்ல): “என் குறைதான்…”

ஜோதிகா திரும்பிப் பார்க்கிறாள். பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கையை நீட்டி சூர்யாவின் கையைப் பிடிக்கிறாள். காரில் மவுனம் தொடர்கிறது. வெளியே மழை லேசாகப் பெய்கிறது.

சூர்யா மெதுவாக கார் ஓட்டத் தொடங்குகிறான். வீட்டை நோக்கி.
இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் பயணம் செய்கிறார்கள்.