Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------------
Part 324 - 3:
-----------------

"தூக்கம் வருதா பவி?"

"ஆமா கார்த்திக்... கண்ணைச் சுத்துது."

"இன்னும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் மட்டும் முழிச்சிருக்க முடியுமா?"

அவரு கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டாரு.

நான் லேசாத் தலையைத் தூக்கி அவரைப் பாத்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக்? என்னாச்சு?"

நான் கேட்டேன்.

"இல்ல... நான் ஒண்ணு கேக்கணும்."

"காலையில பேசலாமா கார்த்திக்? எனக்கு டயர்டா இருக்கு."

நான் வேணுமினே நழுவப் பாத்தேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு சின்னக் கேள்வி தான்."

அவரு விடாப்பிடியா இருந்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்குத் தூக்கம் வராதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்.'

'இந்த போதை உங்களை அவ்ளோ ஈஸியாத் தூங்க விடாது.'

நான் லேசா ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு... என் கண்களைத் திறந்தேன்.

"சரி சொல்லுங்க கார்த்திக்."

"என்ன சின்னக் கேள்வி?"

நான் அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் என் கண்களை நேராப் பாக்காம... கொஞ்சம் தள்ளிப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டாரு.

"அது... நீ இப்போ தூங்குறதுக்கு முன்னாடி ஒண்ணு சொன்னல?"

"நான் என்ன கார்த்திக் சொன்னேன்?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"அந்த லிமிட் பத்திப் பேசுனல பவி?"

அவரு மெதுவா ஆரம்பிச்சாரு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அதுக்கு என்ன இப்போ?"

"இல்ல... உனக்கு உன்னோட லிமிட் என்னனு இப்போ ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்னு நீ சொன்ன."

"ஆமா... தெரியும். நீங்க தான எனக்குக் கிளியரா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணீங்க."

"அட்வான்டேஜ்னா என்னனு எனக்குப் புரிய வெச்சீங்க."

"அதனால இனிமே எனக்கு என் லிமிட் தெரியும்னு நான் சொன்னேன்."

நான் ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அது சரி பவி... ஆனா..."

அவரு கொஞ்சம் தயங்குனாரு.

"ஆனா என்ன கார்த்திக்?"

"சும்மா... சும்மா ஒரு கற்பனைக்குப் கேக்குறேன் பவி."

அவரு ஒரு டிஸ்கிளைமரோட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் மனசுக்குள்ள மறுபடியும் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'ஓஹோ... கற்பனையா?'

'வாங்க கார்த்திக்... உங்க கற்பனை எவ்ளோ தூரம் போகுதுனு பாப்போம்.'

"என்ன கற்பனை கார்த்திக்?" நான் கேட்டேன்.

"அதாவது பவி..."

அவரு தொண்டையைக் கனைச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ சொன்னல..."

"அவன் உன்னைய பேன்ட்டோடயே... உள்ள போகத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்னு."

அவரு மறுபடியும் அந்தச் சீனை ஞாபகப்படுத்துனாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் சொன்னேன்."

"அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சுனு நீ சொன்ன?"

"அதுக்கப்புறமா?"

நான் ஒரு நிமிஷம் யோசிக்குற மாதிரி பாத்தேன்.

"அப்படி அவர் என் மேல துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ தான்..."

"உங்க போன்ல இருந்து மெசேஜ் சத்தம் கேட்டுச்சுனு நான் சொன்னேன்."

நான் அவர் ஞாபகத்தை ரிஃப்ரெஷ் பண்ணேன்.

"ஆமா... எக்ஸாக்ட்லி!"

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அந்த மெசேஜ் சத்தம் தான் என்னைய ரியாலிட்டிக்குக் கொண்டு வந்துச்சு."

"நான் அந்த மயக்கத்துல இருந்து வெளிய வந்து... அவரை விட்டு எந்திரிச்சேன்."

நான் மறுபடியும் அதே விளக்கத்தைக் குடுத்தேன்.

"அது... அது தான் பவி என் கேள்வி."

கார்த்திக் இப்போ என் முகத்தை உத்துப் பாத்தாரு.

அவரு கண்கள்ல மறுபடியும் அந்த ஆசை... அது எட்டிப் பாத்துச்சு.

"உங்க கேள்வியா?"

"அதுல என்ன கார்த்திக் உங்களுக்குக் கேள்வி இருக்கு?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"ஒருவேளை..."

அவரு அந்த வார்த்தையை மெதுவா இழுத்துச் சொன்னாரு.

"ஒருவேளை... நான் அந்த டைம்ல உனக்கு மெசேஜ் பண்ணாம இருந்துருந்தா..."

"அந்த மெசேஜ் சத்தம்... உன் போன்ல வரலனா..."

அவரு ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து சூடா என் முகத்துல பட்டுச்சு.

"அப்போ... அப்போ அங்க என்ன நடந்திருக்கும் பவி?"

அவரு தன்னோட கடைசி ஃபேண்டஸி கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு!

நான் அப்படியே ஷாக் ஆன மாதிரி அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

'என்ன கார்த்திக்... அவ்ளோ தூரம் புஷ் பண்றீங்களா?'

'உங்களுக்கு நிஜமாவே இந்த அளவுக்கா ஆசை?'

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

ஆனா வெளிய... நான் குழப்பமா... ஒரு மாதிரி திகைச்சுப் போய் அவரைப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் நீங்க இப்படி எல்லாம் கேக்குறீங்க?"

"எனக்கு... எனக்கு அதெல்லாம் எப்படி கார்த்திக் தெரியும்?"

நான் இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"நான் தான் அந்த சத்தம் கேட்டதும் எந்திரிச்சு வந்துட்டேனே."

"அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்திருக்கும்னு நான் எப்படி கார்த்திக் சொல்ல முடியும்?"

நான் நழுவப் பாத்தேன்.

ஆனா கார்த்திக் என்னைய விடல.

அவரு என் இடுப்பைத் தன் கைகளால லேசாப் பிடிச்சு... என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் தன் பக்கம் இழுத்துக்கிட்டாரு.

"அதான் பவி... நான் சும்மா கேக்குறேன்."

"சும்மா எப்படி கார்த்திக் கேக்க முடியும்?"

"நடக்காத ஒரு விஷயத்தை... நான் எப்படிக் கற்பனை பண்ணிச் சொல்ல முடியும்?"

நான் மறுபடியும் டிஃபெண்ட் பண்ணேன்.

"நீ இப்போ தான சொன்ன... உனக்கு எல்லாம் புரிஞ்சுருச்சுனு?"

அவரு என்னைய மடக்குனாரு.

"ஆமா... எனக்குப் புரிஞ்சுருச்சு."

"அப்போ... நீயே ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சுப் பாரு."

"நான் மெசேஜ் பண்ணல... உன் போன் சைலன்ட்ல இருக்குனு வெச்சுக்கோ."

"அந்த மெசேஜ் சத்தம் வரவே இல்லை."

"அப்போ நீ என்ன பண்ணிருப்ப?"

அவரு விடாம அதே கேள்வியைக் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை இறக்கி... என் நெஞ்சைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

நான் வீக்கா முணுமுணுத்தேன்.

"தெரியலனா எப்படி பவி? நீ அங்க தான இருந்த?"

"நான் அங்க இருந்தேன் தான்... ஆனா நான் தான் ஷாக்ல இருந்தேனே கார்த்திக்."

நான் அந்த 'ஷாக்' கார்டை யூஸ் பண்ணேன்.

"ஷாக்ல இருந்தியா... இல்ல மயக்கத்துல இருந்தியா?"

கார்த்திக் ஷார்ப்பாக் கேட்டாரு.

நான் லேசா அதிர்ந்து போய் அவரைப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் அப்படிச் சொல்றீங்க?"

"நீயே தான பவி சொன்ன... அந்த இருட்டுல, அவன் அப்படி உரசுனப்போ..."

"உனக்கு சுகமா இருந்துச்சுனு?"

"நீ அதை ரசிச்சனு எங்கிட்ட நீயே தான சொன்ன?"

அவரு என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிரா திருப்புனாரு.

"நான்... நான் ஒத்துக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் லேசாத் தயங்குனேன்.

"ஆனா அதுக்காக..."

"அவரு என்னைய ஓவர்-அட்வான்டேஜ் எடுக்குறத நான் அப்படியே வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு இருப்பேனா கார்த்திக்?"

நான் கொஞ்சம் கோபமா கேட்டேன்.

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னைய இப்படி எல்லாம் கன்பியூஸ் பண்ணாதீங்க."

"எனக்கு அந்த மாதிரி யோசிக்கவே ஒரு மாதிரி கில்டியா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் மறுபடியும் என் 'குட் ஒய்ஃப்' கார்டை யூஸ் பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் இப்போ ஒரு வெறில இருக்காரு.

அவரு அதைக் கேக்காம விட மாட்டாரு.

அவரு என் தாடையைப் பிடிச்சு... என் முகத்தை நேரா அவர் பக்கம் திருப்புனாரு.

அவரு கண்கள் செக்கச்செவேல்னு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து வேகமா வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"பவி..."

அவரு குரல் ரொம்ப ஹஸ்கியா... சீரியஸா வந்துச்சு.

"எங்கிட்ட மறைக்காத பவி."

"நான் எதையும் மறைக்கல கார்த்திக்... நிஜமாவே எனக்குத் தெரியல."

நான் மறுபடியும் பொய் சொன்னேன்.

"நீ... நீ அந்த அளவுக்கு அவனோட டச்சை ரசிச்ச..."

"நீ மயக்கத்துல இருந்த..."

"உன் கண்ணை நீயே மூடிக்கிட்டனு நீ சொன்ன..."

அவரு ஒவ்வொரு டீடைலா ஞாபகப்படுத்துனாரு.

"ஆமா... நான் கண்ணை மூடிட்டேன்."

"ஒருவேளை... அந்த மெசேஜ் சத்தம் வரலைனா..."

"நீ கண்ணைத் திறந்துருக்கவே மாட்ட."

கார்த்திக்... அவரே அந்த இமேஜினேஷனை பில்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ அந்த மயக்கத்துலயே தொடர்ந்து இருந்துருப்ப..."

"அவன் உன்னைய இன்னும் டெஸ்பரேட்டா உரசிருப்பான்..."

"நீயும் அவனுக்குக் கோ-ஆபரேட் பண்ணிருப்ப..."

"இல்ல கார்த்திக்... நான் பண்ணியிருக்க மாட்டேன்."

நான் குறுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"உனக்கு எப்டி பவி தெரியும் நீ பண்ணிருக்க மாட்டனு?"

அவரு என்னைய அடக்குனாரு.

"ஏன்னா எனக்கு என் லிமிட் தெரியும் கார்த்திக்."

நான் அடிச்சுச் சொன்னேன்.

"இப்போ உனக்கு லிமிட் தெரியலாம்... ஆனா அந்த நிமிஷத்துல உனக்கு அது ஒரு ஹெல்ப்பா தான தெரிஞ்சுது?"

அவரு கரெக்ட்டா லாஜிக்கைப் பிடிச்சாரு.

"அவன் ஹெல்ப் பண்றான்னு நெனச்சு தான நீ மயங்குன?"

"அப்போ... அந்த மயக்கம் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கண்டின்யூ ஆகிருந்தா?"

அவரு ஒரு பெரிய சென்டென்ஸை... என் முகத்துல அடிக்கப் போறாருனு எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

"நீ..."

அவரு தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

"நீ அவனை..."

"நீ அவனை உன்னைய பண்ண விட்ருப்பியா பவி?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் தயங்காம, ஓப்பனாப் போட்டு உடைச்சாரு!

"வில் யூ அலோவ் ஹிம் டு ஃபக் யூ?"

நான் அப்படி அவர் கேட்டதும்...

நிஜமாவே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்!

'ஐயோ கார்த்திக்!'

'என் புருஷனா... நீங்களே என்னையேப் பாத்து... இன்னொருத்தன நீ, ஓக்க விட்ருப்பியானு இவ்ளோ பச்சையா கேக்குறீங்களே!'

'உங்களுக்கு நிஜமாவே இவ்ளோ பெரிய வியாதியா?'

எனக்குள்ள இருந்த அந்த அதிர்ச்சி... அது பாதி ஆக்டிங், பாதி நிஜம்.

நான் உடனே... அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகிப் பின்னாடி நகந்தேன்.

நான் ரொம்ப ஷாக் ஆகி, கோபப்படுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"கார்த்திக்!"

நான் சத்தமா... ஒரு விரக்தியோட கத்துனேன்.

"பவி... வெயிட்..."

அவரு என்னையப் பிடிக்க வந்தாரு.

"டோன்ட் டச் மீ கார்த்திக்!"

நான் அவர் கையைத் தட்டி விட்டேன்.

நான் பெட்ல எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் பேச்சு இது?"

நான் என் கைகளால என் நெஞ்சை மூடிக்கிட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க என்னைய என்னனு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க?"

நான் ஃபாஸ்ட்டா... டிஃபென்சிவ்வா ரியாக்ட் பண்ணேன்.

"நோ... நோ கார்த்திக்!"

"நான் அப்படிப்பட்ட பொண்ணு கிடையாது."

"ஐ ஆம் நாட் தட் சீப் கார்த்திக்!"

நான் ஒரு பத்தினி மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"பவி... நான் அப்படிச் சொல்லல..."

கார்த்திக் பதறிப் போய்ச் சொன்னாரு.

"பின்ன எப்படி கார்த்திக் சொன்னீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கத்துனேன்.

"நீங்க எப்படி கார்த்திக் என்னைப் பாத்து இப்படிக் கேக்கலாம்?"

"நான் ஏதோ ஒரு சின்ன மயக்கத்துல இருந்தேன்... அதுக்காக..."

"நான் ஒரு வாட்ச்மேனை என்னைய ஃபக் பண்ண விட்டுருவேன்னு நீங்க நினைக்கிறீங்களா?"

நான் என் குரல்ல ஒரு அருவருப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?"

"அவர் யாரு? நான் யாரு?"

"நான் உங்க பொண்டாட்டி கார்த்திக்!"

"அதை எப்படி நீங்க மறந்துட்டு இப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேக்குறீங்க?"

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு... அழுகுற மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் கண்டிப்பா அவனை நிப்பாட்டியிருப்பேன் கார்த்திக்."

"மெசேஜ் வரலைனாலும் சரி... நானே கொஞ்ச நேரத்துல சுதாரிச்சுருப்பேன்."

"அவர் என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுக்க ட்ரை பண்ணியிருந்தா..."

"நான் அவர் மூஞ்சிலயே அறைஞ்சுருப்பேன்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா, என் கற்பை டிஃபண்ட் பண்ணேன்.

"எனக்கு கொஞ்சமாச்சும் அறிவு இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் அப்படி ஒரு தப்பை... என் லைஃப்ல நினைச்சுப் பாக்கக் கூட மாட்டேன்."

"ஐ சுட் ஹேவ் ஸ்டாப்ட் ஹிம்."

நான் அடிச்சுச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... நான் அப்படி ரியாக்ட் பண்ணதும் பதறிப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... பவி தப்பா எடுத்துக்கிட்டா.'

'நம்ம ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா போயிட்டோம் போல.'னு அவரு யோசிச்சாரு.

அவரு உடனே பெட்ல எந்திரிச்சு உக்காந்து... என் பக்கத்துல வந்தாரு.

"பவி... பவி... சாரி பவி."

அவரு என்னைய சமாதானம் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

அவரு என் தோளைத் தொட்டாரு.

நான் அவர் கைகளைத் தட்டி விட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்கிறீங்க."

நான் மறுபடியும் அழுகுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நீங்க நெனைக்குற மாதிரி நான் கேவலமான பொண்ணு இல்ல."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"நீங்க என்னைய ஒரு கேரக்டர் இல்லாத பொண்ணுனு ஜட்ஜ் பண்றீங்க."

"ஐ நோ பவி... ஐ நோ."

கார்த்திக் என்னையக் கட்டாயப்படுத்திக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

நான் திமிற ட்ரை பண்ணேன்.

"விடுங்க கார்த்திக்... என்னையத் தொடாதீங்க."

"நீங்க என்னைப் பாத்துக் கேட்ட கேள்வி அவ்ளோ கேவலமா இருந்துச்சு."

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு என் முகத்தைத் தன் கைகள்ல ஏந்திக்கிட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாக்காமக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"பவி... நான் சொல்றதக் கேளு."

"நான்... நான் இத ஒரு தப்பான எண்ணத்துல கேக்கல பவி."

"பின்ன என்ன நல்ல எண்ணத்துல கார்த்திக் கேட்டீங்க?"

நான் கோபமா கேட்டேன்.

"ஒரு பொண்டாட்டியப் பாத்து... இன்னொருத்தன் ஃபக் பண்ண விட்ருப்பியானு கேக்குறதுல என்ன கார்த்திக் நல்ல எண்ணம் இருக்கு?"

"ப்ளீஸ்... டோன்ட் திங்க் இன் எ பேட் வே."

அவரு என்னையக் கன்வின்ஸ் பண்ண அவ்ளோ மெனக்கெட்டாரு.

"நான்... நான் உன்னையச் சீப்பா நெனைக்கவே இல்ல பவி."

"நீ அவ்ளோ பியூரான பொண்ணுனு எனக்குத் தெரியும்."

"உன்னை நான் ஒரு நாளும் தப்பா ஜட்ஜ் பண்ண மாட்டேன்."

"நான் உன்னை அவ்ளோ லவ் பண்றேன் பவி."

அவரு மறுபடியும் தன் காதலைக் கொட்டுனாரு.

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் அப்படிக் கேட்டீங்க?"

நான் ஒரு சின்னக் குழந்தையாட்டம் கேட்டேன்.

"நான் கேட்டதுக்குக் காரணம்..."

அவரு கொஞ்சம் தயங்கி... அந்த உண்மையைச் சொன்னாரு.

"காரணம்... அது நம்மளோட ஃபேண்டஸி பவி!"

அவரு அந்த வார்த்தையை மறுபடியும் யூஸ் பண்ணாரு.

"நம்மளோட ஃபேண்டஸியா?"

நான் என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டு... ஒரு மாதிரி அவரப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

"அது எப்படி நம்மளோடது ஆகும்?"

நான் என் குரல்ல ஒரு கோபத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"உங்களுக்குத் தான் இதைக் கேக்கப் பிடிச்சிருக்கு."

"உங்களுக்குத் தான் இது மூட் ஏத்துது."

"நீங்க தான் இத ரசிக்கிறீங்க."

"அப்படி இருக்கும்போது..."

"இது உங்க ஃபேண்டஸி... என்னோடது இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா... என்னைய டிஃபெண்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

"ஐ ஆம் சாரி கார்த்திக்."

"ஆனா நீங்க இந்த விஷயத்துல... என்னைய உங்க கூடச் சேர்த்துக்காதீங்க."

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.

அந்தச் சிரிப்புல... என்னோட இன்னசென்ஸைப் பாத்து ரசிக்கிற ஒரு ஃபீலிங் இருந்துச்சு.

அவரு என் தாடையைப் பிடிச்சு... என் முகத்தை மறுபடியும் நேரா அவர் பக்கம் திருப்புனாரு.

"இல்ல பவி... நீ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிற."

அவரு சொன்னாரு.

"இது என்னோட ஃபேண்டஸி மட்டும் இல்ல பவி."

"இது கண்டிப்பா நம்ம ரெண்டு பேரோடது தான்."

"எப்படி கார்த்திக்?" நான் விடாமக் கேட்டேன்.

"நான் கில்டியா ஃபீல் பண்ணிட்டு இருக்கேன்."

"நான் தப்புப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கே அசிங்கமா இருக்கு."

"பின்ன எப்படி கார்த்திக்... இது என்னோட ஃபேண்டஸியா இருக்க முடியும்?"

"நான் என்ன கேவலமான பொண்ணா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் என் 'குட் ஒய்ஃப்' கார்டை வெளிய எடுத்தேன்.

என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

கார்த்திக் என் கண்ணீரைத் தன் கட்டை விரலால துடைச்சு விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றதக் கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ கெட்ட பொண்ணு கிடையாது."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப ஆழமாப் பாத்தாரு.

"அந்த ரூம்ல... அவன் உன்னைய உரசினப்போ..."

"அந்த டார்ச்லைட் உன் மேல பட்டப்போ..."

"நீ அதை ரசிச்சனு... உனக்கு அது சுகமா இருந்துச்சுனு..."

"நீயே தான பவி எங்கிட்ட ஒத்துக்கிட்ட?"

அவரு என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிராத் திருப்புனாரு.

நான் லேசாத் தயங்குனேன்.

"அது... அது வந்து கார்த்திக்..."

நான் திக்கித் திக்கிப் பேசுனேன்.

"அது எனக்கு எப்படி அப்படித் தோணுச்சுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"நான் வேணும்னே அந்தச் சுகத்தைத் தேடிப் போகலையே?"

"நான் பயத்துல இருந்தேன்... ஒரு ஆக்சிடென்ட் மாதிரி அது நடந்துருச்சு."

நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஐ நோ பவி... ஐ நோ."

கார்த்திக் என் தலையை வருடி விட்டாரு.

"அது ஆக்சிடென்ட் தான்."

"உனக்கு அது நடக்கும்போது... எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்ல."

"அது எல்லாமே எனக்கு நல்லாவே தெரியும் பவி."

அவரு எனக்கு சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

"ஆனா பவி..."

"அது முடிஞ்சதுக்குப் அப்புறம்..."

"நீ இப்போ... எங்கிட்ட அதப் பத்தி எக்ஸ்பிளைன் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கல?"

அவரு என்னையப் பாயிண்ட் அவுட் பண்ணாரு.

நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... உண்மையைச் சொல்றேன்."

"உண்மைய மட்டும் நீ சொல்லல பவி..."

கார்த்திக் தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

"நீ அத எங்கிட்ட விவரிச்ச விதம்..."

"நீ சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்..."

"அவன் உன்னையத் தொட்டதப் பத்தி நீ பேசும்போது... உன் கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த எக்ஸைட்மென்ட்..."

"நீ மூச்சு வாங்குன விதம்..."

அவரு ஒவ்வொரு டீடைலா லிஸ்ட் போட்டாரு.

"அது எல்லாமே..."

"உனக்குள்ளயும் ஒரு... ஒரு த்ரில்லை குடுத்துச்சு பவி."

"நீ அதை எங்கிட்ட சொல்லும்போது... அத மறுபடியும் என்ஜாய் பண்ண!"

அவரு அந்த உண்மையை என் மூஞ்சில அடிச்சாரு.

நான் உள்ளுக்குள்ள லேசா ஆடிப்போயிட்டேன்.

'அடடா... கார்த்திக் என்னைய க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிருக்காரா?'

'நான் நடிச்சதை மீறி... என்னோட உண்மையான மூட் அவருக்குத் தெரிஞ்சுருச்சா?'

நான் மனசுக்குள்ள உஷார் ஆனேன்.

ஆனா வெளிய... நான் கம்ப்ளீட்டா அத மறுக்க முடிவு பண்ணேன்.

"இல்ல கார்த்திக்!"

நான் பதறிப் போய் அவர் நெஞ்சுல கை வெச்சேன்.

"சத்தியமா இல்ல கார்த்திக்."

"நான் எந்த எக்ஸைட்மென்ட்லயும் சொல்லல."

"எனக்கு... எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு."

"உங்களுக்குக் கோபம் வந்துருமோ... என்னையத் தப்பா நெனச்சுருவீங்களோனு..."

"நான் அவ்ளோ பயந்து போய் தான் கார்த்திக் சொன்னேன்."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"பவி... எங்கிட்ட பொய் சொல்லாத."

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.

"நீ பயத்துல சொல்லல."

"நீ மூட்ல சொன்ன!"

அவரு அந்த வார்த்தையை ஓப்பனா யூஸ் பண்ணாரு.

நான் அப்படியே ஷாக் ஆகி அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்!"

நான் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியா... வெட்கப்படுற மாதிரி கத்துனேன்.

"என்ன வார்த்தை கார்த்திக் இது?"

"ஆமா பவி... நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்."

"உனக்குத் தெரியுமா?"

"நீ அவனோட டார்ச்லைட் பத்திப் பேசும்போதும்..."

"அவன் உன் கிளிட் மேல உரசினதப் பத்திச் சொல்லும்போதும்..."

"உன் உடம்பு எப்டி ரெஸ்பான்ட் பண்ணுச்சுனு நான் ஃபீல் பண்ணேன் பவி."

அவரு என்னைய விடாமக் கார்னர் பண்ணாரு.

"உனக்குள்ள... எவ்ளோ ஈரமா இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும் பவி."

அவரு பச்சையாச் சொன்னாரு.

நான் என் முகத்தை என் ரெண்டு கைகளாலயும் மூடிக்கிட்டேன்.

"ஐயோ கார்த்திக்... ப்ளீஸ்."

"எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருக்கு."

"என்னையப் பத்தி இப்படி எல்லாம் தப்பாப் பேசாதீங்க."

நான் படுக்கையில ஒரு பக்கம் சுருண்டு படுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் என்னைய விடல.

அவரு என் இடுப்பைப் பிடிச்சு... மறுபடியும் அவர் மேல இழுத்துப் போட்டுக்கிட்டாரு.

"இதுல தப்பாப் பேசுறதுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல பவி."

"இது நேச்சுரல்."

"நீ என்னைய மூட் ஆக்குன மாதிரி... நீ சொல்லச் சொல்ல உனக்கும் மூட் ஆச்சு."

"இதுல மறைக்க என்ன இருக்கு?"

அவரு என்னைய கேஷுவலா ஹேண்டில் பண்ணாரு.

நான் என் கைகளை மெதுவா முகத்துல இருந்து விலக்குனேன்.

நான் அவர் கண்களை தயக்கமாப் பாத்தேன்.

"அப்போ..."

நான் லேசா இழுத்தேன்.

"அப்போ... நான் ரொம்ப மோசமான பொண்ணா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"என் புருஷன்கிட்டயே... வேற ஒருத்தன் என்னையத் தொட்டதச் சொல்லி..."

"நானே மூட் ஆகுற அளவுக்கு... நான் அவ்ளோ சீப்பான கேரக்டரா கார்த்திக்?"

நான் ரொம்பச் சீரியஸா, கவலையோட கேட்டேன்.

கார்த்திக் உடனே தலையாட்டுனாரு.

"இல்ல பவி... நீ சீப்பான கேரக்டர் எல்லாம் இல்ல."

"இது தான் நான் சொல்றேன்... இது தான் ஃபேண்டஸி."

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது... நம்ம ரெண்டு பேரோட மைண்டையும் கனெக்ட் பண்ணுது."

அவரு மறுபடியும் அந்தத் தியரியை உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"உனக்குள்ள இருக்குற தவிப்பை... நீ எங்கிட்ட சொல்ற."

"அதை நான் கேக்குறேன்."

"நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்ல."

"இதுக்கு பேரு தான் பவி... ட்ரூ இன்டிமஸி."

அவரு ஒரு பெரிய வார்த்தையை யூஸ் பண்ணாரு.

"ட்ரூ இன்டிமஸியா?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"ஆமா பவி."

"இந்த உலகத்துல எத்தனையோ புருஷன் பொண்டாட்டி இருக்காங்க."

"ஆனா எத்தனை பேருக்கு... தன் மனசுக்குள்ள இருக்குற இந்த மாதிரி... ஃபீலிங்ஸை..."

"தன் பார்ட்னர்கிட்ட ஓப்பனாச் சொல்லத் தைரியம் வரும்?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

"யாருக்கும் வராது பவி."

"ஏன்னா அவங்களுக்குள்ள ஒரு பயம் இருக்கும்... பார்ட்னர் தப்பா நெனச்சுருவாங்களோனு."

"ஆனா நீ..."

அவரு என் நெத்தியில முத்தம் குடுத்தாரு.

"நீ என் மேல அவ்ளோ ட்ரஸ்ட் வெச்சுருக்க."

"என் புருஷன் என்னையத் தப்பா நெனைக்க மாட்டான்னு நீ நம்புற."

"அதனால தான்... நீ உன்னோட லிமிட்டைத் தாண்டி, எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட ஓப்பனாச் சொன்ன."

"நான் என்னைய அவ்ளோ லக்கி-னு நெனைக்கிறேன் பவி."

அவரு என்னைய எமோஷனலா கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'வாவ் கார்த்திக்... உங்க லாஜிக் நிஜமாவே வேற லெவல்ல இருக்கு.'

'நான் என்னை காப்பாத்திக்கிறதுக்காகச் சொன்ன கதையை...'

'நீங்க எவ்ளோ அழகா உங்களோட ஃபேண்டஸிக்கு ஏத்த மாதிரி மாத்தி எழுதுறீங்க?'

நான் மனசுக்குள்ள செமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் இன்னும் கொஞ்சம் தயங்குற மாதிரி தான் ஆக்ட் பண்ணேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் லேசா முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க சொல்றதெல்லாம் கேக்க நல்லாத் தான் இருக்கு..."

"ஆனா..."

"என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில... ஒரு சின்ன உறுத்தல் இருந்துகிட்டே இருக்கு கார்த்திக்."

நான் என் கையை அவர் நெஞ்சுல லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"என்ன உறுத்தல் பவி?"

"ஒருவேளை..."

"நான் இப்படி எல்லாம் உங்ககிட்ட பேசுறதால..."

"உங்களுக்கு என் மேல இருக்குற நம்பிக்கை குறைஞ்சுருமோனு எனக்குப் பயமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா என் பயத்தைச் சொன்னேன்.

"நாளைக்குச் சண்டை வரும்போது... நீங்க இதையெல்லாம் வெச்சு என்னையக் குத்திக் காட்டுவீங்களோனு தோணுது."

"அப்படி எல்லாம் எதுவும் நடக்காது பவி."

கார்த்திக் என் கையைத் தன் கைக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டாரு.

"சத்தியமா நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நம்பிக்க குறையுறதுக்கு இங்க என்ன இருக்கு?"

"நீ எங்கிட்ட உண்மையத் தானே சொன்ன?"

"அதுவும் இல்லாம..."

அவரு என் கண்களை ஷார்ப்பாப் பாத்தாரு.

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது..."

"நம்ம நாலு சுவத்துக்குள்ள... நம்ம பெட்ரூம்க்குள்ள நடக்குற ஒரு விஷயம்."

"வெளிய போனா... நீ என்னோட ரெஸ்பெக்டபுல் ஆன ஒய்ஃப்."

"நான் உன்னோட புருஷன்."

"ஆனா இங்க..."

அவரு என் இடுப்பை லேசாப் பிசைஞ்சாரு.

"இங்க... நாம ரெண்டு பேரும் எப்படி வேணாலும் இருக்கலாம் பவி."

"நம்ம ஆசைகளை... எவ்ளோ வொர்ஸ்ட்டா வேணாலும் எக்ஸ்ப்ளோர் பண்ணலாம்."

அவரு எனக்கு ஒரு ஓப்பன் லைசன்ஸ் குடுத்தாரு.

"ஆனா... அதுக்கு ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு."

அவரு சீரியஸாச் சொன்னாரு.

நான் லேசாப் பயந்த மாதிரி...

"எ... என்ன கண்டிஷன் கார்த்திக்?"னு கேட்டேன்.

"இதெல்லாமே... ஜஸ்ட் இமேஜினேஷன் மட்டும்தான் பவி."

அவரு ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் வேற என்ன சொன்னேன்?"

"நான் இமேஜின் பண்ணித் தான்... அழுதுகிட்டே உங்ககிட்ட சொன்னேன்."

நான் முணுமுணுத்தேன்.

"இல்ல பவி... நீ புரிஞ்சுக்கல."

கார்த்திக் தன் எக்ஸ்பிளனேஷனைத் தொடர்ந்தாரு.

"லெட்ஸ் கீப் திஸ் ஆஸ் அவர் ஃபேண்டஸி."

அவரு அதை ஒரு சேஃபான ஜோனுக்குள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"இது ரியாலிட்டி இல்ல பவி... இது ஜஸ்ட் ஒரு இமேஜினேஷன்."

"ரியாலிட்டியில நீ அப்படிப் பண்ணிருக்க மாட்டனு எனக்கு நூறு சதவிகிதம் தெரியும்."

"நீ அவனை அடிச்சுருப்ப... தள்ளி விட்டுருப்ப... எல்லாம் எனக்குத் தெரியும் பவி."

"ஆனா..."

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது... ரியாலிட்டிக்கு அப்படியே ஆப்போசிட் பவி."

"நம்ம ரியல் லைஃப்ல எதெல்லாம் செய்ய மாட்டோமோ... அதெல்லாம் கற்பனையில செஞ்சு பாக்குறது தான் ஃபேண்டஸி."

அவரு மறுபடியும் எனக்கு எக்ஸ்பிளனேஷன் குடுத்தாரு.

நான் அமைதியா அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'சரி கார்த்திக்... நீங்க உங்களையே நல்லா ஏமாத்திக்கிறீங்க.'

'ரியாலிட்டியில நான் தள்ளி விட்டுருப்பேன்னு நீங்க நம்புறீங்க.'

'ஆனா ரியாலிட்டியில தான்... அவன் என் புண்டைக்குள்ள தன் சுன்னிய விட்டு ஆட்டுனான்.'

'அத நான் ரசிச்சேன்ங்குற உண்மை உங்களுக்குத் தெரியாது.'

நான் மனசுக்குள்ள திருப்தியோட சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் ஒரு கியூட்டான கன்பியூஷன்ல இருந்தேன்.

"நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல நடக்குற ஒரு சீக்ரெட் கேம் மாதிரி இத நெனச்சுக்க பவி."

அவரு என்னைய அந்த கேம்க்குள்ள இழுத்தாரு.

"கேம்-ஆ?"

நான் கொஞ்சம் குழப்பமா, ஆனா ஆர்வம் காட்டுற மாதிரி பாத்தேன்.

"ஆமா பவி... இது ஒரு கேம்."

"இந்த கேம்க்குள்ள... நீ என்னைய மூட் ஆக்க... என்ன வேணாலும் சொல்லலாம்."

"நீ அவனை ரசிச்சனு சொல்லலாம்... அவன் உனக்குள்ள வரத் துடிச்சான்னு சொல்லலாம்."

"நீ என்ன சொன்னாலும்..."

"இதுக்குள்ள நடக்குற எதுவுமே நிஜம் கிடையாது."

"நீ தப்பான பொண்ணுனு நான் ஒரு செகண்ட் கூட நெனைக்க மாட்டேன் பவி."

"நீ என் நல்ல பொண்டாட்டி."

அவரு என் நெத்தியில முத்தம் குடுத்தாரு.

அவரு எனக்குத் தைரியம் குடுத்தாரு.

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நிஜமாவே நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்களா?"

"சத்தியமா பவி... நான் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

அவரு பிராமிஸ் பண்ணாரு.

"சரி கார்த்திக்..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"நீங்க இவ்ளோ சொல்றதுனால... நான் உங்களை நம்புறேன்."

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஃப்ட்டாச் சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப அன்பா, அதே சமயம் ஒரு வெறியோட பாத்தாரு.

"ஆனா... நீயே சொன்னல பவி?"

அவரு என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிரா திருப்புனாரு.

"நீ அந்த நிமிஷத்தை அவ்ளோ ரசிச்சனு எங்கிட்ட சொன்னல?"

"அவன் தொட்டது... அவன் பேன்ட்டோட உரசினது... அது எல்லாம் உனக்கு சொர்க்கம் மாதிரி இருந்துச்சுனு நீயே தான பவி சொன்ன?"

நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் இப்போ அமைதியா இருக்குறது தான் கரெக்ட்.

இந்தக் கேம்க்குள்ள நான் முழுசா எண்டர் ஆகிட்டேன்ங்குறத... என் அமைதி அவருக்குப் புரிய வைக்கும்.

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா..." நான் முணுமுணுத்தேன்.

"அதான் பவி நான் கேக்குறேன்."

கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும் அந்த ஃபேண்டஸியைக் கையில எடுத்தாரு.

அவரு என்னையத் தன் நெஞ்சோடு இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டா அழுத்துனாரு.

"நான் கேட்குற கேள்விக்கு..."

"ரியாலிட்டியில இருக்குற பவியா நீ பதில் சொல்ல வேணாம்."

"அந்த ஃபேண்டஸி கேம்க்குள்ள இருக்குற... என்னோட பவியா நீ பதில் சொல்லு."

அவரு எனக்கான ரூல்ஸை செட் பண்ணாரு.

"எனக்காக... என் சந்தோஷத்துக்காக... நீ இந்த இமேஜினேஷனைக் கண்டின்யூ பண்ணு பவி."

அவரு ரொம்ப ஆசையா, ஒரு கெஞ்சலோட கேட்டாரு.

நான் ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சேன்.

'சரி கார்த்திக்... நீங்க இவ்ளோ கெஞ்சுறீங்க... நான் ஏன் நோ சொல்லணும்?'

'உங்க ஃபேண்டஸியை வெச்சு... நான் என்னோட ஆசையையும் தீர்த்துக்கிறேன்.'

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"சரி கார்த்திக்..."

நான் ரொம்பச் சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.

"நீங்க இது வெறும் கற்பனைனு சொல்றதுனால... நான் ஒத்துக்கிறேன்."

"ஆனா என்னையத் தப்பா நெனைக்கக் கூடாது... பிராமிஸ்?"

நான் ஒரு இன்னசென்ட் பொண்டாட்டியா பிராமிஸ் கேட்டேன்.

"பிராமிஸ் பவி! சத்தியமா நான் உன்னையத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

கார்த்திக் அவ்ளோ சந்தோஷமாச் சொன்னாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் காதுல சூடாப் பட்டுச்சு.

"ஓகே... இப்போ நாம அந்த ரூம்க்குள்ள இருக்கோம்."

அவரு மறுபடியும் சீனை ஸ்டார்ட் பண்ணாரு.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்... இருட்டா இருக்கு."

"உனக்கு லேசா மயக்கமா இருக்கு."

நான் கண்களை மூடிக்கிட்டேன்.

"ஒருவேளை... அந்த மெசேஜ் சத்தம் வரலைனா..."

"நீ அப்படியே தொடர்ந்து இருந்துருப்பல?"

அவரு கேட்டாரு.

"ம்ம்ம்..." நான் லேசா முணுமுணுத்தேன்.

"அப்போ..."

கார்த்திக் மெதுவா... ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொன்னாரு.

"ஒருவேளை... அவன் உன்னோட அந்த நிலைமையைப் பயன்படுத்தி..."

"உன்னைய முழுசா அட்வான்டேஜ் எடுத்து..."

"அவன் அந்த இருட்டுல... தன் பேன்ட்டைக் கழட்டிட்டு..."

"அவனோட பெரிய டார்ச் லைட்டை..."

"உன் புஸ்ஸிக்கு நேரா வெச்சு..."

"உனக்குள்ள... முழுசாப் பெனிட்ரேட் பண்ண..."

"அவன் ட்ரை பண்ணியிருந்தா..."

கார்த்திக்... ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஸ்லோவா...

செக்ஸியா...

ஒரு இமேஜினேஷனா என் கண்ணுக்கு முன்னாடி படமா ஓட விட்டாரு.

அவரு அப்படிச் சொல்லச் சொல்ல... என் புண்டைக்குள்ள லேசா ஒரு துடிப்பு வர ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் தன் பார்வையை என் கண்களுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணாரு.

அவரு தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

அவரு குரல் இப்போ அவ்ளோ தவிப்போட... அவ்ளோ ஆசையோட வந்துச்சு.

"அப்படி அவன் உனக்குள்ள நுழைய ட்ரை பண்ணியிருந்தா..."

"வில் யூ சே நோ?"