Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------------
Part 324 - 2:
---------------

ஆனா வெளிய... நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அப்படிப்பட்ட உன்கிட்ட போய்..."

கார்த்திக் கண்டின்யூ பண்ணாரு.

"பவி... உன்னை இன்னொருத்தன் தொடுறத நான் பாக்கணும்..."

"நீ இன்னொருத்தனோடத பிடிச்சத கேக்க எனக்கு மூட் ஆகுது..."

"அது என் ஃபேண்டஸினு நான் சொல்லியிருந்தா..."

"நீ என்னைய என்னனு பவி நெனச்சுருப்ப?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

"நீ என்னைய ஒரு சைக்கோனு நெனச்சுருப்ப பவி."

"இவன் ஒரு மோசமான புருஷன்னு என்னைய வெறுத்துருப்ப."

"நம்ம கல்யாண வாழ்க்கை மேலயே உனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்துரும்."

"என்னைய விட்டுப் பிரிஞ்சு கூடப் போயிருப்ப பவி."

அவரு ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பயத்தோட சொன்னாரு.

"அந்தப் பயம் தான் பவி... என்ன அமைதியா இருக்க வெச்சுது."

"நான் என் ஆசையை என் மனசுக்குள்ளேயே புதைச்சுக்கிட்டேன் பவி."

"நான் உங்கிட்ட அதைக் காட்டிக்கல."

"ஏன்னா... நீ பயந்துருவனு எனக்குத் தெரியும்."

கார்த்திக் சென்டிமென்ட்டாச் சொல்லி முடிச்சாரு.

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் ஒரு நிமிஷம் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

என்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய லாஜிக் ஒர்க் அவுட் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'ஓஹோ... அப்போ இவ்ளோ நாளா நீங்க என்னைய சரியா ஓக்காம இருந்ததும்...'

'உங்க ஃபேண்டஸி நிறைவேறாதனால தானா?'

நான் அந்தப் பாயிண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

'நீங்க பயந்து போய் சொல்லல... ஓகே.'

'ஆனா... அதனால நான் தான கார்த்திக் இத்தனை வருஷமா எதையும் அனுபவிக்காம ஏமாந்து போயிருக்கேன்?'

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கி...

ரொம்ப நேரமா யோசிக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

நான் இப்போ ஒரு மெயின் கேமை ஆடப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா, சீரியஸாக் கூப்பிட்டேன்.

"என்ன பவி?"

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

"நான்... நான் உங்ககிட்ட ஒண்ணு கேப்பேன்."

"நீங்க எங்கிட்ட உண்மையை மறைக்காமச் சொல்லணும் கார்த்திக்."னு கேட்டேன்.

"கேளு பவி... நான் எதுவும் மறைக்க மாட்டேன்."

கார்த்திக் சொன்னாரு.

"நான் உங்கிட்ட இப்போ எல்லாமே ஓப்பனா சொல்லிட்டேன்."

"இனிமே உங்கிட்ட மறைக்க ஒண்ணுமே இல்ல."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா... ஒவ்வொரு வார்த்தையா நிதானமா ஆரம்பிச்சேன்.

"நமக்குக் கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷம் ஆகுது..."

"ஆனா..."

நான் என் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பாத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

"ஆனா நீங்க... நீங்க ஒரு நாளும்..."

"என்னைக்குமே..."

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்து... எந்த தயக்கமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"இன்னைக்கு பண்ணுனேன் மாதிரி... நீங்க என்னைய பண்ணுனதே இல்லை கார்த்திக்."

கார்த்திக் அப்படி நான் சொன்னதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து போனாரு.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு... விடாம கண்டின்யூ பண்ணேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா கார்த்திக்?"

"இந்த அஞ்சு வருஷத்துல... நீங்க எப்பவுமே அவ்ளோ சீக்கிரம் முடிச்சுருவீங்க."

"பொதுவா... ஒரு ரெண்டு, மூணு நிமிஷத்துல எல்லாம் முடிஞ்சுடும்."

"நீங்க நாலு தடவை பண்ணுவீங்க..."

"அப்படியே மூச்சு வாங்குவீங்க... முடிச்சுட்டுத் திரும்பிப் படுத்துருவீங்க."

"நீங்க என் முகத்தைக் கூடச் சரியாப் பாக்க மாட்டீங்க கார்த்திக்."

"எனக்கு என்ன பிடிக்கும், எனக்கு வலிக்குதா, எனக்குச் சுகமா இருக்கானு..."

"எனக்குள்ள ஒரு ஃபீலிங் வருதா... நான் சந்தோச பட்டேனா..."

"நீங்க ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதே கிடையாது கார்த்திக்."

நான் என் ஆதங்கத்தை எல்லாம் அப்படியே கொட்டுனேன்.

கார்த்திக் முகம் சுருங்கிப் போச்சு.

அவருக்கு கில்டியா இருந்துச்சு.

"பவி... நான்..."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக், நான் பேசி முடிச்சுடுறேன்."

நான் அவரைத் தடுத்துட்டுத் தொடர்ந்தேன்.

"நான் நினைச்சேன்..."

"உங்களுக்கு ஆபீஸ் டென்ஷன்... நிறைய வேலை..."

"நீங்க டயர்டா இருக்கீங்கனு நான் என்னையே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்."

"எனக்குக் குடுத்து வெச்சது அவ்ளோ தான்னு நான் என் ஆசைகளை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே வெச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

"ஆனா இன்னைக்கு..."

நான் பாஸ் விட்டேன்.

என் கண்களை நேரா அவர் கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"இன்னைக்கு... நீங்க என்னையப் பதினைஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல பண்ணுனீங்க கார்த்திக்."

"நான் இதுவரைக்கும் பாக்காத ஒரு புது மனுஷனா நீங்க இருந்தீங்க."

"ஒரு மாதிரி... அவ்ளோ ஆசையா என்னையத் தொட்டீங்க."

"என் லைஃப்லயே ஃபர்ஸ்ட் டைம்..."

"எனக்கு பெரிய சுகத்தை நீங்க குடுத்தீங்க கார்த்திக்."

"எனக்கு... எனக்கு இன்னைக்குத் தான் கார்த்திக் ஃபர்ஸ்ட் டைம் உச்சக்கட்டமே வந்துச்சு."

நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.

ஆனா பர்ஸ்ட் டைம்னு சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு கண்ணுல ஒரு பக்கம் பெருமை...

ஆனா... இன்னொரு பக்கம்... அஞ்சு வருஷமா நாம இதப் பண்ணலையேங்குற குற்றவுணர்ச்சி.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் இப்போ என் ஆக்டிங்கின் உச்சக்கட்டத்துக்குப் போனேன்.

நான் அழுகுற மாதிரி மாத்துனேன்.

என் கீழ் உதட்டை பிதுக்கிக்கிட்டேன்.

"ஆனா... அது... அது எனக்காக இல்லையே கார்த்திக்?"

நான் அந்த கடைசி கேள்வியைக் கேட்டேன்!

கார்த்திக் அப்படியே சிலையா மாறிட்டாரு.

"ப... பவி..."

"ஆமா கார்த்திக்!"

நான் என் குரல்ல விரக்தியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் உங்க பொண்டாட்டி... என் மேல இருக்குற ஆசையில நீங்க அப்படிப் பண்ணலையே?"

"என் உடம்பைப் பாத்து உங்களுக்கு அந்த ஆசை வரலையே?"

"என் நெஞ்சோ, என் இடுப்போ... உங்களுக்கு அந்த ஸ்டாமினாவைக் குடுக்கலையே?"

"அதுக்குக் காரணம்..."

நான் அவரைப் பாயிண்ட் அவுட் பண்ணேன்.

"இந்த ஃபேண்டஸி தான கார்த்திக்?"

"இவ்ளோ வருஷமா... உங்களுக்கு என் மேல இன்ட்ரெஸ்ட் வரவே இல்லையா கார்த்திக்?"

"ஒரு வாட்ச்மேன் என்னையத் தொட்டான்... ஒரு வாட்ச்மேன் என் புஸ்ஸியில தன் பேன்ட்டோட உரசுனாங்குற கதையைக் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான்..."

"உங்களுக்கு என் மேல இப்படி ஒரு இன்ட்ரெஸ்ட் வருதா கார்த்திக்?"

நான் கம்ப்ளீட்டா உடைஞ்சு போய்க் கேக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

என் கண்கள்ல இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வந்து... என் கன்னத்துல வழிஞ்சுது.

"நான்... நான் உங்களுக்கு அவ்ளோ போரிங்கான பொண்டாட்டியா கார்த்திக்?"

நான் என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு என்னைய நினைச்சாவே கேவலமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் எவ்ளோ துரதிர்ஷ்டவசமான ஒரு பொண்ணு?"

"என் புருஷனை மூட் ஆக்க... நான் இன்னொருத்தன் தொட்ட கதையைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கே..."

"இன்னொருத்தன் என்னைய அம்மணமாப் பாத்தாங்குறதக் கேட்டாதான் என் புருஷனுக்கு விறைக்கும்னா..."

"அப்போ என் அழகு... என் உடம்பு... இதெல்லாம் உங்களுக்குச் சும்மாவா கார்த்திக்?"

நான் தேம்பித் தேம்பி அழுதேன்.

நான் கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்வியும்... கார்த்திக்கை சுத்தியல் வெச்சு அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு நிஜமாவே துடிச்சுப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... பவி எவ்ளோ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டா!'

'அவ மனசு எவ்ளோ வலிக்கும் இத நினைச்சா?'

அவரு மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய குற்றவுணர்ச்சி வந்துருச்சுனு நெனைக்கிறேன்.

அவரு உடனே என்னையத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து டைட்டாக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ பவி! நோ... நோ... நோ!"

அவரு சத்தமாச் சொன்னாரு.

அவரு என் கைகளை விலக்கி... என் கண்ணீரைத் தன் விரல்களால துடைச்சு விட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

"நான் சொல்றதக் கேளு பவி."

அவரு என் முகத்தைக் கைகள்ல ஏந்திக்கிட்டாரு.

"நீ பேசுனது... நீ நெனைக்கிறது... எதுவுமே உண்மை கிடையாது பவி."

"நீ போரிங்கான பொண்டாட்டி எல்லாம் இல்ல பவி."

"நீ அவ்ளோ அழகு... உன்னைப் பாக்குற ஒவ்வொரு செகண்டும் நான் உன்னைய லவ் பண்றேன்."

அவரு தன் காதலை ப்ரூவ் பண்ணத் துடிச்சாரு.

"உன் நெஞ்சு, உன் இடுப்பு, உன் தொடை... எல்லாமே எனக்கு அவ்ளோ பிடிக்கும் பவி."

"பின்ன ஏன் கார்த்திக்?" நான் தேம்பிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"இவ்ளோ வருஷமா நீங்க ஏன் அப்படி இருந்தீங்க?"

"ஏன் என்னைய ஒரு நாள் கூட இன்னைக்குத் தொட்ட மாதிரி நீங்க தொட்டதே இல்லை?"

"அப்போ உங்க மனசுக்குள்ள... ஏதோ ஒரு குறை இருந்துருக்குல?"

நான் விடாம அவரைக் குடைஞ்சேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் தலையை மெதுவா வருடி விட்டாரு.

"பவி... கல்யாணம் ஆனா புதுசுல... நமக்குள்ள இருக்குற அந்த எக்ஸைட்மென்ட்... அது வேற பவி."

"அப்போ நான் உன்னைய ஆசையாத் தான் தொட்டேன்."

"ஆனா நாளாக நாளாக... என்னோட ஆபீஸ் பிரஷர், ரெஸ்பான்சிபிலிட்டி..."

"இது எல்லாமே சேர்ந்து... அந்த பிஸிக்கல் இன்டிமஸிய ஒரு ரொட்டீனா மாத்திடுச்சு பவி."

அவரு ஒரு நார்மலான சாக்கைச் சொன்னாரு.

"அது என் தப்பு தான்... நான் உனக்குப் போதிய டைம் குடுக்கலங்குறத நான் முழுசா ஒத்துக்குறேன்."

"நான் உன்னோட ஃபீலிங்ஸைப் பத்திக் கவலைப்படல... நான் செல்ஃபிஷ்ஷா இருந்துட்டேன் பவி."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ஆழமாப் பாத்தாரு.

"எனக்கு உன் மேல இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லனு நீ சொல்றது தப்பு பவி."

"நான் எப்பவுமே உன்னைய லவ் பண்றேன்."

"உன் உடம்பு எனக்கு எப்பவுமே அவ்ளோ பிடிக்கும்."

அவரு என்னையக் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

"அப்புறம் இன்னைக்கு மட்டும் எப்படி கார்த்திக்?" நான் என் கண்ணீரைத் தொடச்சுக்கிட்டே விடாமக் கேட்டேன்.

"இன்னைக்கு மட்டும் எப்படி உங்களுக்கு அவ்ளோ ஸ்டாமினா வந்துச்சு?"

"எப்படிப் பதினைஞ்சு நிமிஷம் என்னைய அவ்ளோ ஆசையோட செஞ்சீங்க?"

"அது அந்த வாட்ச்மேன் கதையைக் கேட்டதுனால தானே?"

நான் கரெக்ட்டா அந்தப் பாயிண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

"இன்னைக்கு... இன்னைக்கு நடந்தது ஒரு எக்ஸ்ட்ரா இன்ட்ரெஸ்ட் பவி."

அவரு அந்த வார்த்தையை யூஸ் பண்ணாரு.

"எக்ஸ்ட்ரா இன்ட்ரெஸ்ட்-ஆ?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"ஆமா பவி."

கார்த்திக் நிதானமா எனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது... அது பூஸ்ட் மாதிரி பவி."

"இப்போ... நம்ம நார்மலா டெய்லி சாப்பிடுற சாப்பாடு இருக்குல?"

"அந்தச் சாப்பாடு நமக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். அது தான் நம்ம உயிர் வாழுறதுக்கு முக்கியம்."

"ஆனா... அதே சாப்பாட்டுல... கொஞ்சம் காரம் சாரம் தூக்கலா இருந்தா... கொஞ்சம் ஸ்பைஸியா இருந்தா... எப்படி இருக்கும்?"

"நம்ம நாக்குக்கு அது ஒரு புது டேஸ்ட்டைக் குடுக்கும்ல?"

"நம்ம வழக்கமாச் சாப்பிடுறதை விட... இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா, ஆசையாச் சாப்பிடுவோம்ல?"

"அது மாதிரி தான் பவி இது."

அவரு ஒரு எக்ஸாம்பிள் சொல்லி எனக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"உன்னை எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும்..."

"ஆனா, உன்னை வேற ஒருத்தன் ஆசைப்படுறான், உன்னைய உரசுறான்னு நினைக்கும்போது..."

"நீ இன்னொருத்தனோடத பத்தி எங்கிட்ட வர்ணிக்கும்போது..."

"எனக்குள்ள அது ஏதோ பண்ணுது பவி."

"அது... எனக்கு பெரிய போதையைக் குடுக்குது."

"ஒரு அட்ரினலின் ரஷ் மாதிரி பவி."

"அந்த போதையில தான்... நான் இன்னைக்கு அவ்ளோ ஆசையா இருந்தேன்."

அவரு எனக்கு சைக்காலஜி கிளாஸ் எடுத்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அப்போ..."

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.

"நான் வெறும் நார்மல் சாப்பாடு... அந்த வாட்ச்மேன் கதை தான் காரமா?"

"காரம் இல்லனா... நான் வெறும் சப்பையான சாப்பாடா கார்த்திக்?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

"ஐயோ இல்ல பவி!"

கார்த்திக் என் நெத்தியில முத்தம் குடுத்தாரு.

"நீ அப்படி நெனைக்காத."

"நீ தான் மெயின் டிஷ். நீ இல்லாம அந்த ஃபேண்டஸிக்கு எந்த வேல்யூவும் இல்ல."

"நீ என் பொண்டாட்டிங்குறதுனால தான்... எனக்கு அந்த ஃபேண்டஸியே வொர்க் அவுட் ஆகுது."

"ஆனா அதுக்காக, நான் உன்னைய லவ் பண்ணல, நீ போரிங்னு அர்த்தம் இல்ல பவி."

"நீ தான் என் உலகம்."

"இந்த ஃபேண்டஸி... அது ஜஸ்ட் ஒரு சின்ன எக்ஸ்ட்ரா கிக்... அவ்ளோ தான் பவி."

கார்த்திக் தெளிவா... அன்பா எனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணி முடிச்சாரு.

அவரு சொல்லச் சொல்ல... நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஓகே கார்த்திக்... உங்க எக்ஸ்பிளனேஷன் எனக்குப் புரிஞ்சுருச்சு.'

'நீங்க என்னைய லவ் பண்றீங்க... அது ஓகே.'

'ஆனா என்னை இன்னொருத்தன் பண்ணுறத நினைச்சா உங்களுக்குப் கிக் ஏறுது.'

'அந்த கிக் இருந்தா தான்... நீங்க பெட்ல நல்லா பெர்ஃபார்ம் பண்றீங்க.'

'சிம்பிள் மேட்டர்.'

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு திருப்தியா சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'அப்போ... இனிமே உங்க பெர்ஃபார்மன்ஸ் எனக்கு எப்பல்லாம் தேவையோ...'

'அப்பல்லாம் நான் உங்களுக்கு ஸ்பைஸைக் குடுத்துக்கிட்டே இருப்பேன்.'

'பிரகாஷ் தொட்டது... அப்புறம் ராஜ் பேசுனது...'

'எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் சொல்லி... உங்களை நான் என் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்குவேன்.'

எனக்கு என் லைஃப் இப்போ கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

நான் இனிமே இந்த டாப்பிக்கை ரொம்ப இழுக்கக் கூடாதுனு முடிவு பண்ணேன்.

நான் ரொம்ப அமைதியா... லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஓகே கார்த்திக்."

நான் சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்றேன்."

"நீங்க சொல்றது எனக்கு முழுசாப் புரியலனாலும்..."

"ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு இன்ட்ரெஸ்ட் இருக்கும்னு நீங்க சொன்னது இப்போ எனக்கு லேசாப் புரியுது கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல, புரிதல் உள்ள பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"தேங்க்யூ பவி."

கார்த்திக் நிம்மதியா பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் நெத்தியில மெதுவா ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

அவரு முகம் இப்போ ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... பவி புரிஞ்சுக்கிட்டா... நம்ம சீக்ரெட் சேஃப்'னு அவர் மனசுல ஒரு நிம்மதி வந்துருச்சு.

நான் அவர் நெஞ்சுல என் முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு...

கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தேன்.

எல்லாம் முடிஞ்சுதுனு அவரு நினைக்கும்போது...

நான் என் ஃபைனல் கொஸ்டின கேக்க முடிவு பண்ணேன்.

இது தான் என்னோட செக்-மேட்.

நான் பொறுமையா அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகி...

அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

என் புருவங்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல... ஒரு கன்பியூஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் சீரியஸாக் கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி."

அவரு ரிலாக்ஸா... என் முடிகளைக் கோதி விட்டுக்கிட்டே கேட்டாரு.

"எனக்கு ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் கன்பியூஸிங்கா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"என்ன பவி? என்ன கன்பியூஷன்?"

"கேளு... எதுவா இருந்தாலும் கேளு."

"இப்போ நீங்க சொன்னீங்கல..."

நான் நிதானமா ஆரம்பிச்சேன்.

"உங்களுக்கு இந்த ஃபேண்டஸி பிடிக்கும்னு..."

"நான் சொன்னதெல்லாம் கேட்டு உங்களுக்கு அந்த 'எக்ஸ்ட்ரா இன்ட்ரெஸ்ட்' வந்துச்சுனு..."

"நீங்க மூட் ஆனீங்கனு நீங்களே சொன்னீங்கல கார்த்திக்?"

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா நிதானமாச் சொன்னேன்.

"ஆமா பவி..." கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அப்போ..."

நான் என் கண்களை ஷார்ப்பா மாத்துனேன்.

என் இன்னசென்ட் மாஸ்க்கை லேசா விலக்கிட்டு...

ஒரு ஷார்ப்பான, லாஜிக்கலான கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"அப்போ... நீங்க ஏன் கார்த்திக் அவரு என்கிட்ட அட்வான்டேஜ் எடுத்தாருனு சொல்லி, என்னை பேசுனீங்க?"

நான் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"அந்த ரூம்ல நடந்தது உங்களுக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சுனா..."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக்... அவரு என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டாருனு சொல்லி என்னையப் பயமுறுத்துனீங்க?"

"நான் ஏமாந்துட்டேன்... நான் முட்டாள்-னு சொல்லி... என்னைய ஏன் கார்த்திக் அழ வெச்சீங்க?"

நான் என் குரல்ல கோபத்தையும், ஏமாற்றத்தையும் காமிச்சேன்.

"உங்களுக்குத் தான் பிடிச்சுருந்துச்சுல?"

"அப்புறம் ஏன் என்னையக் கில்டியா ஃபீல் பண்ண வெச்சீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

கார்த்திக்... நான் அப்படி கேட்டதும் கொஞ்சம் தடுமாறினாரு.

ஆனா... அவரு என்னைய அன்பாப் பாத்தாரு.

அவரு என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"உன்னை இன்னொருத்தன் வர்ணிக்கும்போதோ, தொடும்போதோ... அதைக் கேக்க எனக்குப் பிடிக்கும்."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப ஆழமாப் பாத்தாரு.

"நான் உன்னை வார்ன் பண்ணனும்னு நெனச்சேன் பவி."

நான் குழப்பமா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"வார்ன் பண்ணனுமா?"

"எதுக்கு கார்த்திக்?"

"நான் தான் உங்ககிட்ட எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொல்லிட்டேனே..."

"உங்களுக்கும் அந்த விஷயம் பிடிச்சுருந்துச்சுனு இப்போ நீங்களே ஒத்துக்குறீங்க."

"அப்படி இருக்கும்போது... ஏன் கார்த்திக் என்னைய வார்ன் பண்ணனும்னு நெனச்சீங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா முழிச்சேன்.

கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் தோள்பட்டையை லேசாத் தடவிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"ஏன்னா பவி... நீ ரொம்ப ரொம்ப இன்னசென்ட்!"

அவரு அந்த வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

'ஆமா கார்த்திக்... நான் ரொம்ப இன்னசென்ட் தான்!'

'வாட்ச்மேன் சுண்ணியப் பிடிச்சதை வந்து உங்ககிட்டயே சொல்ற அளவுக்கு... நான் அவ்ளோ இன்னசென்ட்!'

நான் மனசுக்குள்ள கிண்டல் பண்ணாலும், வெளிய ரொம்ப சீரியஸா அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"நான் இன்னசென்ட்டா இருக்கேன்... ஓகே கார்த்திக்."

"ஆனா அதுக்கும், நீங்க என்னையத் திட்டுனதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?"

நான் விடாமக் கேட்டேன்.

"சம்மந்தம் இருக்கு பவி."

"சொல்லுங்க கார்த்திக்... எனக்கு நிஜமாவே ஒண்ணுமே புரியல."

"பவி... உனக்கு வெளி உலகம் தெரியல."

"ஆம்பளைங்களோட புத்தி எப்படி இருக்கும்னு உனக்குப் புரியல."

"அவங்க பேசுற வார்த்தைக்குப் பின்னாடி என்ன அர்த்தம் இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியல."

அவரு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"எது நிஜமான ஹெல்ப்..."

"எது தப்பான இன்டென்ஷன்..."

"இதை உன்னால ஈஸியாப் பிரிக்க முடியல பவி."

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி... என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் லேசாத் தயங்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அந்த பிரகாஷ்..."

"அவரு எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான கார்த்திக் நெனச்சாரு?"

நான் பழைய பாயிண்ட்டுக்கே போனேன்.

"அவரு நல்ல எண்ணத்துல தான என்னைய அந்த ரூம்க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாரு?"

"நீங்களும் தான கார்த்திக் அப்படிச் சொன்னீங்க?"

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... நான் சொன்னேன்."

"அவன் ஆரம்பத்துல ஹெல்ப் பண்ணனும்னு நெனச்சது உண்மை தான்."

"ஆனா..."

அவரு குரலைச் கொஞ்சம் சீரியஸா மாத்துனாரு.

"நீ அவனோட அந்தத் தொடுதலை ஹெல்ப்னு நெனச்சுட்டு இருந்த..."

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கான்னு செக் பண்றதா நீ நெனச்சுக்கிட்டு இருந்த."

"ஆனா, அவன் என்ன பண்ணான்?"

கார்த்திக் என்னைய கேட்டாரு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

"அவன் உன்னைய யூஸ் பண்ணிக்க ட்ரை பண்றான்னு எனக்குத் தோணுச்சு பவி."

"அவன் தன் லிமிட்டை மீறிட்டான்."

"அவன் உன்னைய ஒரு அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கப் பாத்துருக்கான்."

"அதை உனக்குப் புரிய வைக்கணும்னு தான் நான் அப்படிச் சொன்னேன்."

அவரு ஒரு நல்ல, அக்கறையான புருஷனா அட்வைஸ் பண்ணாரு.

"ஓஹ்..."

நான் ரொம்ப ஏமாற்றமா ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"அப்போ... அவரு எனக்கு நிஜமாவே ஹெல்ப் பண்ணலையா கார்த்திக்?"

நான் ரொம்பச் சின்னக் குரல்ல கேட்டேன்.

"ஹெல்ப் பண்ணான் பவி... ஆனா அதே சமயம் உன்னைய அட்வான்டேஜும் எடுத்தான்."

"அதனால தான்... நான் உனக்கு அதைக் கிளியராப் புரிய வைக்கணும்னு நெனச்சேன்."

"நீ ஏமாந்துடக் கூடாதுனு தான்... நான் உன்னையக் கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா வார்ன் பண்ணேன்."

கார்த்திக் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையைக் கொஞ்சம் ஷார்ப்பா மாத்துனேன்.

"உங்களுக்குத் தான் அவர் அப்படி அட்வான்டேஜ் எடுத்தது பிடிச்சுருந்துச்சுல?"

"அவரு பேன்ட்டோட என் புஸ்ஸியில இடிச்சது உங்களுக்கு மூட் ஏத்துச்சுல?"

நான் மறுபடியும் அதே பாயிண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் என்னையக் காப்பாத்தணும்னு நெனைக்கிறீங்க?"

"உங்களுக்குத் தான் அதுல இவ்ளோ பெரிய கிக் கிடைக்குதே?"

நான் அவரை ரொம்ப லாஜிக்கலா கார்னர் பண்ணேன்.

கார்த்திக் லேசா முழிச்சாரு.

"பவி... அது வந்து..."

"சொல்லுங்க கார்த்திக்."

"எனக்கு அது பிடிக்கும்ங்குறதுக்காக... நான் உன்னைய முழுசா இன்னொருத்தன்கிட்ட விட்டுட முடியுமா பவி?"

அவரு என் கண்களைப் பாத்துக் கேட்டாரு.

"நான் உன் புருஷன்."

"எனக்கு இந்த ஃபேண்டஸி இருந்தாலும்..."

"நீ சேஃபா இருக்கணும்னு நெனைக்கிற ஆள் நான்."

"இது ஒரு 'கார்ட்ரெயில்' மாதிரி பவி."

அவரு புதுசா ஒரு வார்த்தையை விட்டாரு.

நான் நிஜமாவே கொஞ்சம் குழப்பமா அவரைப் பாத்தேன்.

"கார்ட்ரெயில்-ஆ?"

"அப்படின்னா என்ன கார்த்திக்?" நான் கியூட்டா கேட்டேன்.

"கார்ட்ரெயில்னா... ஒரு சேஃப்டி லிமிட் பவி."

கார்த்திக் எனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"மலைப் பாதையில போகும்போது பாத்துருக்கியா?"

"ரோட்டுக்கு ஓரத்துல... வண்டி கீழ பள்ளத்துல விழாம இருக்க..."

"ஒரு தடுப்புச் சுவர் மாதிரி இரும்புல வெச்சுருப்பாங்கல?"

"ஆமா கார்த்திக்... பாத்துருக்கேன்." நான் தலையாட்டுனேன்.

"அது மாதிரி தான் பவி இதுவும்."

அவரு கண்டின்யூ பண்ணாரு.

"உனக்கு உன்னோட லிமிட் என்னனு தெரியணும்."

"நீ எந்த இடத்துல நிக்கணும்னு உனக்குப் புரியணும்."

"அவன் பண்றது வெறும் ஹெல்ப் இல்ல, அது ஒரு அட்வான்டேஜ்-னு உனக்குப் புரிஞ்சாதான்..."

"நெக்ஸ்ட் டைம் இந்த மாதிரி ஒரு சிச்சுவேஷன் வரும்போது..."

"நீ முழிச்சுக்க முடியும்."

"நீ அந்தச் சிச்சுவேஷனை உன்னோட கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்க முடியும் பவி!"

அவரு என்னைய அவ்ளோ எம்பவர் பண்ற மாதிரிப் பேசுனாரு.

"நீ அவனோட கண்ட்ரோல்ல போயிடக் கூடாது பவி."

"அவன் உன்னையத் தப்பா யூஸ் பண்ணிக்க விடக் கூடாது."

"நீ தான் அந்த சிச்சுவேஷனைக் கண்ட்ரோல் பண்ணனும்."

"உனக்கு என்ன பிடிக்கும்... உனக்கு என்ன நடக்கணும்... எது வரைக்கும் அவன் போகலாம்..."

"இது எல்லாத்தையும் நீ தான் முடிவு பண்ணனும்."

"அது உன்னோட கையில தான் இருக்கணும்."

"அதுக்காகத் தான் பவி... நான் உனக்கு அப்படித் தெளிவாச் சொன்னேன்."

கார்த்திக் கன்வின்ஸிங்காச் சொல்லி முடிச்சாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே ரொம்ப நேரம் உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பல்பே எரிஞ்சது.

'வாவ் கார்த்திக்!'

'எவ்ளோ பெரிய பிளான் உங்களுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்கு?'

நான் அவரை மனசுக்குள்ளயே கைதட்டிப் பாராட்டினேன்.

'உங்க ஃபேண்டஸிக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குறையும் வரக் கூடாது...'

'என்னை வேற ஒருத்தன் தொடணும்... நான் அந்த ஃபீலிங்க அனுபவிக்கணும்...'

'ஆனா அதே சமயம்...'

'உங்க பொண்டாட்டி முழுசா இன்னொருத்தன் கைக்கும் போயிடக் கூடாது.'

'உங்க பொண்டாட்டி... உங்களுக்காகவே இன்னொருத்தன் கிட்ட போய்... அந்த லிமிட்ல நின்னு...'

'அவனோட தவிப்பை... அவன் என்னையத் தொடுறதை எல்லாம் ரசிச்சுட்டு...'

'அதை வந்து உங்ககிட்ட ஒரு கதையாச் சொல்லணும்.'

'அப்போ தான் உங்களுக்கு மூட் ஏறும்... நீங்க என்னைய ஓப்பீங்க.'

'இது தான் உங்க பிளான்... அப்படித்தானே கார்த்திக்?'

நான் அவர் மைண்ட் செட்டை முழுசாப் படிச்சுட்டேன்.

எனக்கு இப்போ எல்லாமே ரொம்ப ரொம்ப ஈஸியாப் போச்சு.

'அப்போ... கார்த்திக்கோட இந்த ஃபேண்டஸியை வெச்சு...'

'நான் என்ன பண்ணுனாலும்...'

'அதை ரொம்ப அழகா... என்னோட கண்ட்ரோல்ல தான் நடந்துச்சுனு சொல்லி...'

'இவரை ஈஸியா ஏமாத்திடலாம்!'

இந்த நினைப்பு... எனக்குள்ள தைரியத்தைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா வெளிய... நான் இதையெல்லாம் காட்டிக்கவே இல்லை.

நான் ஒரு ரொம்ப ரொம்ப இன்னசென்ட்டான, தன் புருஷன் பேச்சைக் கேக்குற ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"ஓஹ்..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இப்போ எனக்குப் புரியுது கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சுல என் தலையை மறுபடியும் சாஃப்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நீங்க என் மேல இருக்குற அக்கறையில தான் அப்படிச் சொல்லிருக்கீங்க."

"எனக்கு இப்போ அந்த கார்ட்ரெயில் என்னனு நல்லாவே புரிஞ்சுருச்சு."

நான் ஒரு கன்குளூஷனுக்கு வந்த மாதிரிப் பேசுனேன்.

"தேங்க்யூ கார்த்திக்... எனக்கு புரிய வெச்சதுக்கு."

நான் அவர் நெஞ்சுல என் விரல்களால லேசா கோலம்போட்டேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் லேசாத் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"எங்கிட்ட ஒரே ஒரு தடவை உண்மையைச் சொல்லுங்க."

"நான் உங்ககிட்ட அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேனே..."

"உங்களுக்கு..."

நான் என் பார்வையைக் கொஞ்சம் செக்ஸியா மாத்துனேன்.

"அந்த ரூம்ல நடந்தது... நிஜமாவே பிடிச்சுருந்துச்சா?"

"என் புஸ்ஸியில அவர் பேன்ட்டோட இடிச்சது... உங்களுக்கு நிஜமாவே மூட் ஏத்துச்சா?"

நான் மறுபடியும் அவர் வாயால கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம...

அவரு என் கண்களை நேராப் பாத்து... லேசாப் புன்னகைச்சுக்கிட்டே...

மெதுவாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... ஐ லைக்ட் இட்."

அவரு ஒத்துக்கிட்டாரு.

"நான் அதை ரொம்ப ரசிச்சேன் பவி."

அவரு மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணாரு.

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

'மாட்டிகிட்டீங்க கார்த்திக்... இனிமே நீங்க என் கண்ட்ரோல் தான்.'

"ஓகே கார்த்திக்..."

நான் ரொம்ப ரிலாக்ஸா... ஆனா ஒரு தெளிவான முடிவோட சொன்னேன்.

"அது... அது ஏதோ ஒரு டைம் எனக்குத் தெரியாம நடந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப் பாத்தேன்.

"நான் தான் சொன்னேன்ல... எனக்கு அப்போ எதுவுமே புரியலனு."

"ஏதோ இருட்டு... எனக்குப் பயம்... கால்ல வேற அடிபட்டு வலி..."

"அதனால அது அப்படித் தப்பா நடந்துருச்சு."

நான் அதை ஜஸ்ட் ஒரு ஆக்சிடென்ட்டா மாத்துனேன்.

"ஆனா..."

நான் என் பார்வையில உறுதியைக் கொண்டு வந்தேன்.

நான் ஒரு பத்தினிப் பொண்டாட்டி மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"இப்போ நீங்க சொன்னதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு எல்லாமே கிளியராப் புரிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்."

"எனக்கு என்னோட லிமிட் என்னனு இப்போ தெரிஞ்சுருச்சு."

நான் கான்பிடன்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அதனால..."

"இனிமே என் லைஃப்ல அது நடக்கவே நடக்காது கார்த்திக்!"

நான் ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா... அவருக்கு பிராமிஸ் பண்ணேன்.

"அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷோ... இல்ல வேற யாரோ..."

"எந்த ஆம்பளையா இருந்தாலும் சரி..."

"இனிமே எங்கிட்ட அந்த மாதிரி அட்வான்டேஜ் எடுக்க நான் விடவே மாட்டேன் கார்த்திக்."

"நான் உஷாரா இருப்பேன்."

"ஐ காட் திஸ் கார்த்திக்."

நான் என் கையை அவர் நெஞ்சுல தட்டி... ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

"நீங்க கவலையே படாதீங்க..."

"இனிமே நெக்ஸ்ட் டைம் அப்படி எதுவும் நடக்க சான்ஸே இல்ல."

"அப்படி எவனாச்சும் ட்ரை பண்ணா... நான் உடனே அவனைச் செருப்பால அடிச்சுருவேன்."

நான் அப்படிச் சொன்ன எக்ஸாக்ட் செகண்ட்!

கார்த்திக் மூஞ்சி... லேசா மாறுச்சு.

அவரு கண்கள்ல கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இருந்த அந்த எக்ஸைட்மென்ட்...

அந்த வெறி... அந்தப் போதை... எல்லாமே டக்குனு குறைஞ்சு...

இப்போ ஒரு சின்ன ஏமாற்றமா மாறிச்சு.

'அடடா... பவி உஷார் ஆகிட்டாளே.'

'அப்போ... அவ இனிமே எந்த ஆம்பளைக்கிட்டயும் அந்த லிமிட்டைக் கிராஸ் பண்ண விட மாட்டாளா?'

'இனிமே இந்த மாதிரி எந்தக் கதையும் அவ வந்து சொல்ல மாட்டாளோ?'

'நம்மளோட இந்த ஃபேண்டஸி... இதோட முடிஞ்சுருச்சா?'

இந்த பயம்... இந்த ஏமாற்றம்... அவர் கண்ணுல கிளியரா வந்துட்டுப் போச்சு.

ஆனா, அவரு ஒரு புருஷனா... என் கற்பைப் பாதுகாக்கிற முடிவை வரவேற்றுத் தான் ஆகணும்.

அவரால, 'இல்ல பவி, நீ உஷாரா இருக்காத, அவன்கிட்ட அட்வான்டேஜ் குடு'னு ஓப்பனாச் சொல்ல முடியாது.

அவரு ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுத் தன் ஏமாற்றத்தை மறைச்சுக்கிட்டு...

லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

"தட்ஸ் குட் பவி..."

அவரு குரல் இப்போ ரொம்ப டல்லா... எந்த எனர்ஜியும் இல்லாம இருந்துச்சு.

"உனக்கு... உன்னோட லிமிட் தெரிஞ்சா சரி தான்."

அவரு ஒரு மாதிரி அரைகுறை மனசோட... ஏமாற்றத்தோட ஒத்துக்கிட்டாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள செமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'நான் உங்களை எவ்ளோ அழகாத் தவிக்க விடுறேன் பாருங்க கார்த்திக்.'

'உங்களுக்குக் கிக் ஏத்தணும்னா... நான் தான் உங்களுக்கு இந்தக் கதைகளைச் சொல்லணும்.'

'ஆனா நான் இப்போ எல்லா கதவையும் சாத்துன மாதிரி பேசுனதும்... நீங்க எவ்ளோ அப்செட் ஆகுறீங்க?'

'உங்க வீக்னெஸ்ஸை நான் முழுசாப் பிடிச்சுட்டேன் கார்த்திக்!'

நான் ரொம்ப ரிலாக்ஸா... அவர் நெஞ்சுல சாஃப்ட்டாச் சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்.

என் கைகளை அவர் இடுப்புல சுத்திப் போட்டுக்கிட்டேன்.

"அதனால தான் கார்த்திக் சொல்றேன்..."

"நீங்க இனிமே என்னையப் பத்திக் கவலைப்படாதீங்க."

"என்னையக் குழப்பாதீங்க."

"எனக்கு என்னோட லிமிட் என்னனு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா... ரொம்ப அமைதியா... ஒரு முடிவோட சொன்னேன்.

அந்த ரூம்ல ஒரு ரிலாக்ஸ்டான அமைதி நிலவுச்சு.

ஏசியோட சத்தம் மட்டும் லேசாக் கேட்டுச்சு.

கார்த்திக் என் முதுகுல லேசாத் தடவிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்த வார்த்தையும் பேசாமக் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே படுத்துருந்தோம்.

நான் என் கண்களை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் தூங்குற மாதிரி... என் மூச்சுக்காத்தை ரெகுலரா மெயின்டெய்ன் பண்ணேன்.

ஆனா எனக்கு நல்லாவே தெரியும்... கார்த்திக் தூங்க மாட்டாருனு.

அவரு மூளைக்குள்ள... இப்போ ஒரு பெரிய போதை ஏறி, அது பாதியில நிக்குது.

அவருக்கு அந்த ஃபேண்டஸி வேணும்.

அவரால இத அப்படியே விட்டுட்டுப் போக முடியாது.

அவருக்கு இன்னும் நிறைய டீடைல்ஸ் வேணும்... இன்னும் கொஞ்சம் இமேஜினேஷன் வேணும்.

அந்த ஃபேண்டஸிய... அவரு இன்னும் கொஞ்சம் புஷ் பண்ணிப் பாக்க ட்ரை பண்ணுவாருனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே...

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் கழிச்சு... கார்த்திக் அமைதியைக் கலைச்சாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் ரொம்ப மெதுவா... ஒரு தயக்கத்தோட வந்துச்சு.

நான் என் கண்களைத் திறக்காமலேயே படுத்துருந்தேன்.

"பவி... தூங்கிட்டியா?"

அவரு மறுபடியும் கூப்பிட்டாரு.

"ம்ம்ம்..."

நான் லேசா முணுமுணுத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல ஒரு சின்னத் தூக்கக் கலக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.