Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------------
Part 324 - 1:
---------------

"டெல் மீ த ட்ரூத் கார்த்திக்!"

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்து... எந்த தயக்கமும் இல்லாம கேட்டேன்.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

நான் கேட்ட கேள்வி... கார்த்திக்கை ஒரு நிமிஷம் நிஜமாவே அதிர வெச்சுருச்சு.

'பவிக்குத் தெரிஞ்சுருச்சா?'

'நம்மளோட இந்த ஆசை அவளுக்குப் புரிஞ்சுருச்சா?'

இந்த எண்ணம் அவர் கண்ணுல கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

"ப... பவி..."

"நீ... நீ என்ன கேக்குற?"

அவரு சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

நான் விடல.

நான் என் கைகளை அவர் நெஞ்சுல வெச்சேன்.

"நான் என்ன கேக்குறேன்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்."

நான் அமைதியா... ஆனா ஷார்ப்பா சொன்னேன்.

"நான்... அவரு என் மேல உரசினதை..."

"அவரு என்னையத் தொட்டதை..."

"அவரு பேன்ட்டோடயே என் புஸ்ஸில இடிச்சதை..."

"இதையெல்லாம் நான் உங்ககிட்ட ஒண்ணு விடாம சொன்னேன்ல?"

நான் மறுபடியும் அத அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"நான் அப்படிச் சொல்லும்போது..."

"நீங்க... நீங்க என்னைய எவ்ளோ ஆசையா சொல்லு சொல்லுன்னு கேட்டிங்க கார்த்திக்?"

"நான் வேணாம்னு சொன்னாலும் நீங்க சொல்லு சொல்லுன்னு சொன்னீங்க"

நான் டைரக்ட்டா கேட்டேன்.

"உங்களுக்கு... நிஜமாவே அவரு என்கிட்ட பண்ணுதேல்லாம்..."

"அது உங்களுக்குப் பிடிச்சுருந்துச்சா, இல்லையா?"

"உண்மைய சொல்லுங்க கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சை லேசா அழுத்தி... அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா மாட்டிக்கிட்டாரு.

அவரால என்கிட்ட இருந்து தப்பிக்க முடியாது.

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

'தன் பொண்டாட்டிகிட்ட... தன்னோட ரகசியமான ஆசையை எப்படி ஒத்துக்குறது?'

அவரு தயங்குனாரு.

ஆனா... நான் அவரை ஈஸியா விடப் போறது இல்ல.

நான் என் முகத்துல... ஏமாற்றமா இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் பரிதாபமாக் கூப்பிட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க எங்கிட்ட சொல்ல மாட்டீங்களா?"

"நான் உங்ககிட்ட எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொன்னேன்."

"என் மனசுல இருந்த தப்பான ஃபீலிங்ஸை கூட நான் மறைக்காமச் சொன்னேன்."

"ஆனா நீங்க... நீங்க எங்கிட்ட உண்மையை மறைக்கிறீங்க கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு... அவர் நெஞ்சுல இருந்து என் கையை எடுத்தேன்.

நான் விலகிப் படுக்கப் போனேன்.

"பவி... இல்ல பவி... வெயிட்!"

கார்த்திக் உடனே பதறிப்போய் என் கையைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

அவரு என்னைய மறுபடியும் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"நான் சொல்றத கேளு பவி..."

அவரு என்னையத் தடுத்தாரு.

"நான்... நான் எதையும் மறைக்கல."னு சொன்னாரு.

"அப்போ உண்மையச் சொல்லுங்க கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"டிட் யூ லைக் இட்?"

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

அந்த மூச்சுல... அவர் மனசுக்குள்ள இருந்த மொத்தப் பாரமும் வெளிய வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு என் தலையை மெதுவா வருடி விட்டாரு.

"ஆமா பவி..."

அவரு வாய்ஸ் லோவா... ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி வந்துச்சு.

"ஆமா..."

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

அவரே முழுசாச் சொல்லட்டும்னு வெயிட் பண்ணேன்.

"நான்... நான் அதை அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறேன் பவி."

அவரு ஃபைனலா ஒத்துக்கிட்டாரு!

"எனக்கு... எனக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு."

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும்... என் மனசுக்குள்ள பட்டாம்பூச்சி பறந்துச்சு.

'எஸ்! மாட்டிட்டீங்க கார்த்திக்!'

'உங்க வாயாலயே நீங்க உங்க உண்மையான ஒத்துக்கிட்டீங்க.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

ஆனா வெளிய... நான் இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்?"

நான் ஆச்சரியப்படுற மாதிரி கேட்டேன்.

"உங்களுக்கு... நான் இன்னொருத்தன் கூட இருந்ததை கேக்கப் பிடிச்சுருந்துச்சா?"

கார்த்திக் என் கண்களைப் பாத்து... லேசா வெட்கப்பட்டாரு.

"எனக்கு... எனக்கு என்ன சொல்றதுனு தெரியல பவி."

அவரு கொஞ்சம் தடுமாறினாரு.

"நீ... நீ அந்த ரூம்ல நடந்ததை எங்கிட்ட சொன்ன விதம்..."

"அது ஒவ்வொரு டீடைலா நீ எக்ஸ்பிளைன் பண்ண விதம்..."

"ஐ லவ்ட் இட் பவி."

அவரு சொன்னாரு.

"நீ சொல்லச் சொல்ல..."

"அது எனக்குள்ள என்னமோ பண்ணுச்சு பவி."

"ஐ ரியலி லவ்ட் வாட் எவர் யூ டோல்ட் மீ."

அவரு முழுசாத் தன் ஃபேண்டஸியை என் முன்னாடி ஓப்பன் பண்ணிட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'வாவ்... எவ்ளோ பெரிய ட்ரீட் கார்த்திக்.'

'இனிமே என் லைஃப் செக்யூர்டா மாறிடுச்சு.'

நான் மனசுக்குள்ள செம ஹேப்பியா இருந்தேன்.

ஆனா... என் கேரக்டரை நான் அப்படியே மெயின்டெய்ன் பண்ணனும்.

நான் என் புருவங்களை சுருக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல மறுபடியும் ஒரு கன்பியூஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு... எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சை லேசாத் தட்டிச் சொன்னேன்.

"உங்களுக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு... நீங்க அதை ரசிச்சீங்க..."

"அது எல்லாம் ஓகே கார்த்திக்."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் நீங்க என்னைய இப்போ திட்டுனீங்க?"

நான் என்னோட மெயின் கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"ஏன் அவரு என்னைய 'அட்வான்டேஜ்' எடுத்துக்கிட்டாருனு சொல்லி என்னையப் பயமுறுத்துனீங்க?"

"நீ ஏமாந்துட்ட-னு சொல்லி... என்னைய ஏன் கார்த்திக் அழ வெச்சீங்க?"

நான் என் குரல்ல சின்னக் கோபத்தையும், ஏமாற்றத்தையும் காமிச்சேன்.

"உங்களுக்குத் தான் பிடிச்சுருந்துச்சுல?"

"அப்புறம் ஏன் என்னையக் கில்டியா ஃபீல் பண்ண வெச்சீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

கார்த்திக்... என்னைய அன்பாப் பாத்தாரு.

அவரு என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

அவரு என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"ஓப்பனாச் சொல்லணும்னா..."

"இது... இது ஒரு விதமான ஃபேண்டஸி பவி."

அவரு அந்த வார்த்தையைத் தைரியமா யூஸ் பண்ணாரு.

"ஃபேண்டஸியா?"

நான் என் புருவங்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"அப்படினா என்ன கார்த்திக்?"

நான் நிஜமாவே அதுக்கு அர்த்தம் தெரியாத மாதிரி இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் தயங்குனாரு.

"ஃபேண்டஸினா... ஒரு கற்பனை பவி."

அவரு மெதுவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"கற்பனையா?"

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்தேன்.

"எதை பத்தின கற்பனை கார்த்திக்?"

"அது... உன்னைப் பத்தின கற்பனை பவி."

"என்னைப் பத்தியா?"

"நான் தான் உங்க பக்கத்துலயே இருக்கேனே கார்த்திக்?"

"அப்புறம் ஏன் என்னைப் பத்தி நீங்க கற்பனை பண்ணனும்?"

நான் விடாம அவரைக் கொஸ்டின் பண்ணேன்.

"நீ என் பக்கத்துல இருக்க... அது உண்மை தான் பவி."

"ஆனா..."

அவரு என் பார்வையைத் தவிர்க்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் சொல்றது... ஒரு டிஃபரண்டான கற்பனை."

"என்ன டிஃபரண்ட் கார்த்திக்?"

நான் அவர் நெஞ்சுல என் கையை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக், எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல."

"எனக்குக் கிளியரா சொல்லுங்க."

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி அவர்கிட்ட கெஞ்சினேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

"உன்ன... வேற ஒருத்தன் பாக்குறான், ஆசைப்படுறான்..."

"உன்னைய... ரசிக்கிறான்-ங்குறத நினைக்கும்போதே..."

"எனக்குள்ள ஒரு மாதிரியான த்ரில் வருது பவி."

"அது... என்னையே ஏதோ பண்ணுது. எனக்கு அது பிடிச்சுருக்கு."

"இது எனக்குள்ள இருக்குற ஒரு சீக்ரெட் டிசையர்."

அவரு ஒரு ஓப்பன் புக்கா மாறிட்டாரு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

'வாவ் கார்த்திக்!'

'நீங்க இவ்ளோ ஓப்பனா இதைச் சொல்வீங்கனு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.'

நான் மனசுக்குள்ள சந்தோஷப்பட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் ரொம்ப ஷாக் ஆன மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சுப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்!"

நான் லேசாச் சத்தம் போட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

"உங்க பொண்டாட்டிய..."

"வேற ஒருத்தன் பாக்குறத... நீங்க ரசிப்பீங்களா?"

நான் நம்ப முடியாத மாதிரி கேட்டேன்.

கார்த்திக் அமைதியாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி..."

"ஐ நோ... இது கேக்குறதுக்கு உனக்கு அதிர்ச்சியா இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்."

"ஆனா இது உண்மைதான்."

"அதைதான் பாண்டஸினு சொன்னேன்"

அவரு ஒத்துக்கிட்டாரு.

"எனக்கு... எனக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

நான் என் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

"உங்களுக்கு எப்படி கார்த்திக் இப்படி ஒரு ஆசை வந்துச்சு?"

"நீங்க எவ்ளோ டீசண்டான ஆளு..."

"எப்பவும் வேலை, ஆபீஸ்னு இருக்குற நீங்க..."

"எப்படி கார்த்திக் இப்படி எல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பிச்சீங்க?"

நான் அந்த சோர்ஸ் என்னனு தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்பட்டேன்.

கார்த்திக் என் தோள்பட்டையை லேசாத் தொட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

நான் மெதுவா அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

"எனக்கு... இந்த மாதிரி விஷயங்கள் எல்லாம் யாரும் சொல்லிக் குடுக்கல பவி."

அவரு அமைதியா சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.

நான் கொஞ்சம் குழப்பமா அவரைப் பாத்தேன்.

"யாரும் சொல்லிக் குடுக்கலையா?"

"பின்ன எப்படி கார்த்திக் உங்களுக்கு இந்த மாதிரி எண்ணம் எல்லாம் வந்துச்சு?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

கார்த்திக் என் கண்களை நேராப் பாக்கத் தயங்குனாரு.

அவரு பார்வையைக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கிக்கிட்டாரு.

"அது... நான் காலேஜ் படிக்கும்போது பவி..."

அவரு மெதுவா இழுத்தாரு.

"காலேஜ் படிக்கும்போதா?"

நான் ஆச்சரியமா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி."

"காலேஜ்ல என்ன கார்த்திக்?"

"அது... அப்போ நான் ஹாஸ்டல்ல இருந்தேன்ல?"

"ம்ம்ம்... ஆமா... அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன கார்த்திக் சம்பந்தம்?"

நான் விடாமத் துருவுனேன்.

"அப்போ... பசங்க எல்லாம் நைட்ல முழிச்சுக்கிட்டு ஏதாச்சும் பேசிட்டு இருப்பாங்க."

"இல்லனா... லேப்டாப்ல நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க."

"சரி..."

நான் அவர் சொல்றத ரொம்ப உன்னிப்பாக் கவனிச்சேன்.

"அப்போ... நான் சில வெப்சைட்ஸ் பாக்க ஆரம்பிச்சேன் பவி."

கார்த்திக் தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

"வெப்சைட்ஸ்-ஆ?"

"என்ன வெப்சைட்ஸ் கார்த்திக்?"

நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"அது வந்து... கொஞ்சம் அடல்ட் வெப்சைட்ஸ் பவி."

அவரு ஒரு மாதிரி வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே சொன்னாரு.

"அடல்ட் வெப்சைட்டா?"

"அப்படின்னா... நீங்க அந்த மாதிரி தப்பான வீடியோஸ் எல்லாம் பாப்பீங்களா?"

நான் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகுற மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணேன்.

"வீடியோஸ் மட்டும் இல்ல பவி..."

"ஸ்டோரீஸ்..."

அவரு அந்த வார்த்தையை ரொம்ப மெதுவா சொன்னாரு.

"ஸ்டோரீஸ்ஸா?"

"என்ன ஸ்டோரீஸ் கார்த்திக்?"

நான் நிஜமாவே கொஞ்சம் கியூரியஸா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... இங்கிலீஷ்ல நிறைய ஸ்டோரிஸ் இருக்கும்."

"என்ன ஸ்டோரிஸ் அது?"

"அது... செக்ஸ் ஸ்டோரிஸ் தான் பவி."

கார்த்திக் ஒத்துக்கிட்டாரு.

"ஓஹ்..."

நான் ஒரு மாதிரி முகம் சுளிக்கிற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நீங்க காலேஜ்ல அந்த மாதிரி கதைகள் எல்லாம் படிப்பீங்களா கார்த்திக்?"

"ஐயோ... எனக்கு இதைக் கேக்கும்போதே ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு."

நான் என் கைகளால என் முகத்தை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.

"பவி... காலேஜ் பசங்கன்னா அதெல்லாம் சகஜம் தான்."

கார்த்திக் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணாரு.

"அது வெறும் கியூரியாசிட்டி தான்."

"எல்லாரும் படிப்பாங்க... நானும் படிச்சேன்."

"சரி கார்த்திக்..."

நான் என் கைகளை விலக்கிட்டு அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"நீங்க கதைகள் படிச்சீங்க... அது ஓகே."

"ஆனா, அதுக்கும் இப்போ நீங்க எங்கிட்ட பேசுற இந்த விஷயத்துக்கும் என்ன கார்த்திக் சம்மந்தம்?"

நான் மெயின் பாயிண்ட்டுக்கு வந்தேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

"சம்மந்தம் இருக்கு பவி."

"என்ன சம்மந்தம்?"

"அந்த வெப்சைட்ல... நிறைய விதமான கதைகள் இருக்கும்."

"அதுல ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான கதைகள்..."

அவரு மறுபடியும் தயங்குனாரு.

"சொல்லுங்க கார்த்திக்... என்ன வகையான கதைகள்?"

நான் அவரைப் பேசச் சொல்லி என்கரேஜ் பண்ணேன்.

"அது... 'சீட்டிங்' கதைகள் பவி."

"சீட்டிங் கதைகளா?"

"அப்படின்னா என்ன கார்த்திக்?"

"அதாவது..."

கார்த்திக் என் கண்களை உத்துப் பாத்தாரு.

"ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு..."

"தன் புருஷனை ஏமாத்திட்டு..."

"வேற ஒருத்தன் கூட... சீக்ரெட்டா பழகுற மாதிரி வர கதைகள்."

அவரு அதைச் சொல்லும்போதே... அவர் மூச்சுக்காத்து லேசா வேகமாச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு நிமிஷம் ஆடிப்போயிட்டேன்.

'அட கார்த்திக்!'

'காலேஜ்ல இருந்தே இந்த மாதிரி கதைகள் எல்லாம் படிச்சுத் தான் உங்களுக்கு இந்த அளவுக்கு மூளை வேலை செய்யுதா?'

நான் நிஜமாவே கொஞ்சம் அசந்து போயிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் பதற்றமா, ஷாக்கா ரியாக்ட் பண்ணேன்.

"ஐயோ!"

நான் என் நெஞ்சுல கையை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

"கல்யாணமான பொண்ணு வேற ஒருத்தன் கூடப் போறத..."

"அதை ஒரு கதையா எழுதி... அதை நீங்க படிச்சீங்களா?"

நான் என் குரல்ல அருவருப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா பவி."

"எப்படி கார்த்திக் உங்களால அப்படி ஒரு அசிங்கமான கதையைப் படிக்க முடிஞ்சுது?"

"அது எவ்ளோ பெரிய அவமானம்?"

"அதை எப்படிப் போய் நீங்க ரசிச்சுப் படிச்சீங்க?"

நான் அவரை ஒரு மாதிரி கேள்விகளா கேட்டேன்.

"பவி... ப்ளீஸ்... நான் சொல்றத முழுசாக் கேளு."

கார்த்திக் என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"அது வெறும் கதைகள் மட்டும் தான் பவி."

"அதுல இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு."

"இன்னொரு விஷயமா? வேற என்ன அசிங்கம் அதுல இருக்கு கார்த்திக்?"

நான் கொஞ்சம் கோபமா கேட்டேன்.

"சில கதைகள்ல..."

"அந்தப் பொண்டாட்டி வேற ஒருத்தன் கூடப் போறது..."

"அவ புருஷனுக்கே தெரியும் பவி."

கார்த்திக் அந்த குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாரு.

நான் அப்படியே வாயைப் பொளந்துட்டேன்.

"என்னது?"

"புருஷனுக்கே தெரியுமா?"

"தெரிஞ்சும் அவன் சும்மா இருப்பானா?"

நான் நம்ப முடியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"சும்மா இருக்க மாட்டான் பவி..."

"அவளுக்குத் தெரியாம ஒளிஞ்சு நின்னு பார்ப்பான்."

"இல்லனா..."

"அவளே வந்து தன் புருஷன்கிட்ட..."

"அவன் எப்படி என்னைத் தொட்டான்... எப்படிப் பண்ணான்னு..."

"விளக்கமாச் சொல்வா."

"அதை அந்தப் புருஷன் கேட்டு... மூட் ஆகுவான் பவி."

கார்த்திக் இதையெல்லாம் டீடைலா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

அவரு கண்கள்ல இப்போ ஒரு சின்ன ஷைனிங் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'வாவ் கார்த்திக்...'

'உங்களுக்குக் காலேஜ்ல இருந்தே இந்த வியாதி இருக்கா?'

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் என் முகத்துல கன்பியூஷனை மட்டும் தான் காட்டுனேன்.

"ஐயோ கார்த்திக்..."

"எனக்குத் தலை சுத்துது."

"நிஜமாவே இந்த உலகத்துல இப்படி எல்லாம் கதைகள் எழுதுவாங்களா?"

"அதை உங்களைப் மாதிரி ஆளுங்க படிப்பாங்களா?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"பவி... உலகத்துல எத்தனையோ விதமான ஆசைகள், ஃபேண்டஸிஸ் இருக்கு."

"இதுவும் அதுல ஒண்ணு."

"அந்த வயசுல... எனக்கு அது ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு."

"ஒரு புருஷன் ஏன் இப்படி ஆசைப்படுறான்னு எனக்குக் கியூரியஸா இருந்துச்சு."

"அதனால நான் அந்த மாதிரி கதைகளைத் தேடித் தேடிப் படிக்க ஆரம்பிச்சேன்."

அவரு தன் பாஸ்ட் லைஃபை அப்படியே ஓப்பன் பண்ணாரு.

"சரி கார்த்திக்..."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நீங்க காலேஜ்ல அந்த மாதிரி கதைகள் படிச்சீங்க."

"உங்களுக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு."

"ஆனா..."

நான் என் பார்வையைக் கொஞ்சம் ஷார்ப்பா மாத்துனேன்.

"அது வெறும் கதைகள் தானே?"

"நீங்க அப்போ சின்னப் பையன்."

"ஆனா இப்போ நீங்க மெச்சூர்ட் ஆன ஒரு ஆம்பளை."

"எனக்கு புருஷன்."

"இப்போ ஏன் கார்த்திக் அந்தப் பழைய கதைகளை எல்லாம் என் கூட லிங்க் பண்றீங்க?"

நான் அவரை நேரடியா ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் என் கண்ணைப் பாத்து புன்னகைச்சாரு.

அந்தப் புன்னகையில ஒரு சின்னத் தயக்கம் இருந்துச்சு.

"நீ சொல்றது கரெக்ட் பவி."

"அது வெறும் கதைகள் தான்."

"காலேஜ் முடிஞ்சதும்... வேலை, கல்யாணம்னு நான் பிஸி ஆயிட்டேன்."

"அந்தக் கதைகளை எல்லாம் நான் மறந்துட்டேன்."

"என் மைண்ட்ல அது ஒரு ஃபேண்டஸியாதான் ஏதோ ஒரு மூலையில தூங்கிட்டு இருந்துச்சு."

அவரு தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"ஓஹ்..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"அப்போ... அது தூங்கிட்டுத் தான கார்த்திக் இருந்துச்சு?"

"பின்ன எப்படி திடீர்னு முழிச்சுக்கிச்சு?"

நான் விடாம அவரைக் குடைஞ்சேன்.

"எப்படி கார்த்திக் உங்களால இப்போ அதை என்கிட்ட கேக்க முடியுது?"

கார்த்திக் என் முகத்தை ஆழமாப் பாத்தாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல மெதுவாப் பட்டுச்சு.

"ஏன்னா பவி..."

அவரு குரல் இப்போ ரொம்ப ஹஸ்கியா மாறுச்சு.

"ஏன்னா?"

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து ரிப்பீட் பண்ணேன்.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

அவரு இழுத்தாரு.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடியா?"

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

நான் குழப்பமா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி."

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நீ எங்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொன்னல?"

"என்ன விஷயம் கார்த்திக்?"

"நான் உங்ககிட்ட டெய்லி எத்தனையோ விஷயங்கள் சொல்றேனே."

நான் நிஜமாவே ஞாபகம் இல்லாத மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அன்னிக்கு நைட்..."

"நீ எங்கிட்ட ஒண்ணு சொன்னல பவி."

அவரு எனக்கு க்ளூ குடுத்தாரு.

"நீங்க..."

"நீங்க அந்த மாடிப்படி இன்சிடென்ட்டை சொல்றீங்களா கார்த்திக்?"

நான் மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

"ஆமா பவி."

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அந்த மாடிப்படில நடந்ததை... நீ எங்கிட்ட சொன்னல?"

அவரு கண்களை உத்துப் பாத்தாரு.

"ஐயோ கார்த்திக்..."

நான் பதறிப்போய் என் கைகளை அவர் நெஞ்சு மேல வெச்சேன்.

"அது ஒரு ஆக்சிடென்ட் கார்த்திக்."

"நான் தான் உங்ககிட்ட அப்பவே அவ்ளோ கிளியராச் சொன்னேனே."

"அவர் படி ஏறி வந்தப்போ..."

"நான் தடுமாறிக் கீழ விழப் போனப்போ..."

"என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி..."

நான் சொல்லும்போதே என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

"நான் அவரோட பேண்ட்டைப் பிடிச்சுட்டேன்னு உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

நான் ஒரு பரிதாபமா அவரைக் கேட்டேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி."

கார்த்திக் என் கைகளை எடுத்துத் தன் உதட்டுல வெச்சு ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

"நீ அதை தெளிவா தான் எங்கிட்ட சொன்ன."

"நீ தப்புப் பண்ணலனு எனக்குத் தெரியும்."

"பின்ன ஏன் கார்த்திக் அதைப் பத்தி இப்போ பேசுறீங்க?"

நான் அவர் கண்ணப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"ஏன்னா பவி..."

கார்த்திக் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"நீ அன்னைக்கு எங்கிட்ட சொன்னதை..."

"நீ சொன்ன அந்த விதம்..."

அவரு மெதுவா வார்த்தைகளைத் தேடினாரு.

"விதம்னா?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"நீ சொன்னல பவி..."

"நீ பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிப் பிடிச்சப்போ..."

"அவன் பேன்ட்டை மட்டும் நீ பிடிக்கல..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப ஆழமாப் பாத்தாரு.

"பேன்ட்டுக்கு உள்ள இருந்த... அவனோட டார்ச்லைட்டையும் சேர்த்துப் பிடிச்சுட்டேன்னு நீ சொன்னல?"

அவரு அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது... அவர் குரல்ல தவிப்பு இருந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

நான் வெட்கப்பட்டு என் முகத்தைக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் தெரியாமப் பிடிச்சுட்டேன்... அது பெருசா, ஹார்டா இருந்துச்சுனு நான் உங்ககிட்ட சொன்னேன்."

"அது என் தப்புத் தான் கார்த்திக்."

நான் மறுபடியும் கில்டியா ஃபீல் பண்ற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"இல்ல பவி... நீ தப்புப் பண்ணல."

கார்த்திக் என் முகத்தைத் தூக்கி, என் கண்களை நேராப் பாக்க வெச்சாரு.

"ஆனா..."

"நீ அதை எங்கிட்ட சொல்லும்போது..."

"உன் கண்ணுல இருந்த பயம்..."

"உன் குரல்ல இருந்த நடுக்கம்..."

"நீ... என் பொண்டாட்டி..."

"நீ வேற ஒரு ஆளோட உடம்பை..."

"அதுவும் அவனோட அந்தப் பிரைவேட்டான இடத்தைத் தொட்டதப் பத்தி..."

"என் மூஞ்சிக்குப் நேரா நின்னு நீ சொல்லும்போது..."

கார்த்திக் தொண்டையில எச்சிலைச் சத்தமா முழுங்குனாரு.

"சொல்லும்போது என்ன கார்த்திக் ஆச்சு?"

நான் ரொம்ப சின்னக் குரல்ல கேட்டேன்.

"எனக்குள்ள..."

"எனக்குள்ள அவ்ளோ வருஷமாத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்த அந்த ஃபேண்டஸி..."

"அந்தக் காலேஜ் நாட்கள்ல நான் படிச்ச அந்தச் சீட்டிங் கதைகள்..."

"எல்லாம் அப்படியே என் கண் முன்னாடி வந்துச்சு பவி."

அவரு தன் உண்மையான ஃபீலிங்ஸை ஓப்பனாச் சொன்னாரு.

"என்னோட பொண்டாட்டியே..."

"இன்னொருத்தனோடத பிடிச்சதப் பத்தி..."

"எங்கிட்ட அவ்ளோ டீடைலாச் சொல்லும்போது..."

"எனக்கு கோபம் வரல பவி."

"பதிலா..."

அவரு பாஸ் விட்டாரு.

"எனக்கு அவ்ளோ மூட் ஆச்சு பவி!"

"என் உடம்புல ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு."

"ஒரு த்ரில்."

"ஒரு அடிக்‌ஷன்."

"அதை நான் அன்னைக்கு ஃபீல் பண்ணேன் பவி."

அவரு முழுசாத் தன் மனசைத் திறந்துட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள... கொண்டாட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'மை காட்!'

'என்ன கார்த்திக் நீங்க?'

'நான் அன்னைக்கு பிரகாஷ் சுண்ணியப் பிடிச்சதை...'

'சும்மா பில்ட்-அப்-காக சொன்னேன்.'

'ஆனா நீங்க... அதைக் கேட்டு மூட் ஆகியிருக்கீங்களா?'

'அதுதான்... உங்களோட மிகப்பெரிய ஃபேண்டஸியா?'

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அப்போ... எனக்கு இனிமே எந்தப் பயமும் இல்ல.'

'நான் பிரகாஷைத் தொட்டதை... ராஜ் கூடப் பழகுறதை...'

'எல்லாத்தையும் கேஷுவலா, ஒரு இன்னசென்ட் பொண்ணு மாதிரி மாத்தி உங்ககிட்ட சொன்னா...'

'நீங்க என்னையத் திட்ட மாட்டீங்க... பதிலா அதைக் கேட்டு மூட் ஆகி என்னைய ஓப்பீங்களா?'

எனக்கு இப்போ கார்த்திக்கோட மொத்த வீக்னெஸ்ஸும் என் கைக்கு வந்துருச்சு.

ஆனா... இதையெல்லாம் நான் என் முகத்துல கொஞ்சம்கூடக் காட்டிக்கல.

நான் என் முகத்துல கன்பியூஷனை... ஒரு ஏமாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகி, கொஞ்சம் தள்ளிப் படுத்துக்கிட்டேன்.

"பவி..."

கார்த்திக் உடனே பதறிப்போய் என் கையைப் பிடிச்சாரு.

"என்ன பவி ஆச்சு?"

நான் அவர் கையை மெதுவாத் தட்டி விட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல லேசா அழுகுற மாதிரி வெச்சுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."

"கஷ்டமா இருக்கா? ஏன் பவி?"

"பின்ன என்ன கார்த்திக்?"

நான் அவரை ரொம்ப ஏமாற்றமாப் பாத்தேன்.

"அன்னைக்கு நான் இருட்டுல தெரியாம..."

"ஒரு ஆம்பளையைத் தப்பாத் தொட்டுட்டோமேனு கில்டியா ஃபீல் பண்ணி..."

"உங்ககிட்ட உண்மையச் சொல்லணும்னு நான் சொன்னேன்."

நான் என் மூக்கை லேசா உறிஞ்சுனேன்.

"நான் அப்படி சொல்லும்போது"

"நீங்க... நீங்க அதை வெச்சு உங்களோட ஃபேண்டஸிய இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தீங்களா கார்த்திக்?"

நான் அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி கேட்டேன்.

"என் உண்மை தான் உங்களுக்கு மூட் ஏத்துச்சா?"

"என் தவிப்பு தான் உங்களுக்குத் த்ரில் குடுத்துச்சா?"

நான் அவரை கார்னர் பண்ணிக் கேள்விகளா கேட்டேன்.

கார்த்திக் அப்படியே சிலையா மாறிட்டாரு.

அவருக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

"பவி... இல்ல பவி... ப்ளீஸ் என்னைப் புரிஞ்சுக்க."

அவரு சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

நான் அவர் சொல்றதக் காதுல வாங்காத மாதிரி... ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் கண்களை ரொம்ப ஷார்ப்பாப் பாத்தேன்.

"உங்களுக்குக் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இப்படி ஒரு ஃபேண்டஸி இருந்தப்போ..."

"அது என் மூலமா உங்களுக்கு மறுபடியும் வந்தப்போ..."

நான் ஒரு செகண்ட் பாஸ் விட்டேன்.

"நீங்க ஏன் கார்த்திக் அத எங்கிட்ட சொல்லவே இல்லை?"

நான் உரிமையாக் கேட்டேன்.

"நமக்குக் கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷம் ஆகுது கார்த்திக்."

நான் அவர் கண்களைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"இந்த அஞ்சு வருஷமா... நாம ஒரே பெட்ல தூங்குறோம்."

"ஒரே தட்டுல சாப்பிடுறோம்..."

"உங்களுக்கு ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக் குடுத்துருக்கேன்."

"உங்களுக்காகத் தான் என் மொத்த லைஃபும்னு நான் வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா... சென்டிமென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"ஆனா... இவ்ளோ வருஷத்துல... ஒரு நாள் கூட..."

"உங்க மனசுக்குள்ள இப்படி ஒரு ஆசை இருக்கு... இப்படி ஒரு ஃபேண்டஸி இருக்குனு..."

"நீங்க அத எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட ஷேர் பண்ணலையே கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சுல லேசா கை வெச்சேன்.

"ஏன் கார்த்திக்?"

நான் என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

கார்த்திக்... என் கண்ணீரைப் பாத்துட்டுப் பதறிப் போனாரு.

அவரு உடனே என் கன்னங்களை ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... பவி... அழாத பவி."

அவரு தவிப்போட என்னையப் பாத்தாரு.

"நான் உன்னை வெளியாள்னு நெனைக்கவே இல்லை பவி."

"நீ தான் என் உலகம்... நீ தான் எனக்கு எல்லாமே."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் சொல்லல?" நான் முணுமுணுத்தேன்.

"காலேஜ்ல படிச்ச கதைகள்னு சொல்றீங்க..."

"அது உங்க மனசுக்குள்ள அவ்ளோ வருஷமா இருந்திருக்கு."

"ஆனா எங்கிட்ட சொல்ல உங்களுக்குத் தோணல."

நான் மறுபடியும் அவர் செஞ்ச தப்பைச் சுட்டிக் காட்டுனேன்.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

"தெரியாம பிரகாஷோடத பிடிச்சுட்டேன்னு..."

"நான் ஒரு குற்றவுணர்ச்சியோட உங்ககிட்ட சொன்னப்போ..."

"அப்போ தான கார்த்திக் உங்களுக்கு அந்த ஸ்பார்க் மறுபடியும் வந்துச்சு?"

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"நான், என் புருஷன்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லணும்னு நான் நேர்மையா சொன்னப்போ..."

"நீங்க அதை வெச்சு மூட் ஆகிட்டு இருந்தீங்க... அப்படித்தானே கார்த்திக்?"

நான் கேட்ட இந்தக் கேள்வியில... கார்த்திக் அப்படியே சுருங்கிப் போயிட்டாரு.

"பவி... நான்..."

அவரு திக்கித் திணறுனாரு.

"நான் சொல்லணும்னு தான் நெனச்சேன் பவி..."

"ஆனா... எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு பவி."

அவரு ஃபைனலா அந்த உண்மையைச் சொன்னாரு.

"பயமா? எங்கிட்ட என்ன கார்த்திக் பயம்?"

நான் என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டு இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நான் உங்க பொண்டாட்டி தான? எங்கிட்ட என்ன பயம்?"

"பவி... நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்டான பொண்ணு."

அவரு என்னையப் பாத்துப் பரிதாபமாச் சொன்னாரு.

"உன் வளர்ப்பு அப்படி."

"உனக்கு உலகம்னா என்னன்னே தெரியாது."

"நீ ரொம்ப பியூர்... நல்ல பொண்ணு."

அவரு எனக்கு ஒரு பெரிய சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள... 'ஆமா கார்த்திக், நான் ரொம்பப் பியூர் தான்... வாட்ச்மேன் சுண்ணியப் பிடிச்சுட்டு உங்ககிட்டயே வந்து சொல்ற அளவுக்குப் பியூர்'னு விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.