Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------------
Part 323:
----------------

"பட் என்ன கார்த்திக்?" நான் கேட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் யோசனைகள் ஓடுச்சு.

'என்னாச்சு இவருக்கு திடீர்னு?'

'ஒருவேளை நான் சொன்னதுல எதாவது லாஜிக் இடிக்குதா?'

'இல்ல... நான் அதிகமாப் பேசி, வாய் கொடுத்து மாட்டிக்கிட்டேனா?'

என் ஹார்ட்பீட் லேசா எகிற ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து என் தலையைத் தூக்கி... நேரா அவர் முகத்தை பாத்தேன்.

அவரு என் கண்களை நேராப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் நிதானமா வந்துச்சு.

"நான் ஒண்ணு சொல்றேன்... என்னையத் தப்பா நெனைக்கக் கூடாது."

நான் என் புருவங்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக்? சொல்லுங்க... நான் ஏன் தப்பா நெனைக்கப் போறேன்?"

நான் கேட்டேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் தோள்பட்டையைத் தன் கைகளால லேசாத் தடவிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"இப்போ நீ எங்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொன்னல பவி?"

நான் ஆமாம்னு லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"நீ சொன்னதெல்லாம் வெச்சு பாக்கும்போது..."

"அதாவது... அங்க என்ன நடந்துச்சுனு நீ ஃபீல் பண்ணி சொன்ன விஷயங்களை எல்லாம் நான் நிதானமா யோசிச்சுப் பாக்கும்போது..."

அவரு இழுத்தாரு.

"யோசிச்சுப் பாக்கும்போது என்ன கார்த்திக்?"

நான் அவரைப் பேசச் சொல்லி என்கரேஜ் பண்ணேன்.

"எனக்கு ஒரு விஷயம் கிளியராப் புரியுது பவி."

அவரு என் கண்களை உத்துப் பாத்தாரு.

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னு நெனச்சான்... அது உண்மை தான்."

"ஆனா..."

அவரு அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையை அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

"சில சமயங்கள்ல... அந்த சிச்சுவேஷன்ல..."

"அவன் உன்னைய நிஜமாவே ஒரு அட்வான்டேஜ் எடுத்துருக்கான் பவி!"

அவரு அந்த வார்த்தையைப் போட்டு உடைச்சாரு.

நான்அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

'ஓஹோ... இது தானா விஷயம்?'

என் மனசுக்குள்ள சிரிப்பு வந்துச்சு.

'எப்படி இருந்த மனுஷன்... காரியம் முடிஞ்சதும் எப்படிப் பேசுறாரு பாரு!'

எனக்கு இது புதுசு இல்ல.

இது இவரோட 'போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி'னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

போன தடவையும் இதேதான் பண்ணுனாரு, பிரகாஷை பத்தி முதல் தடவ சொன்னப்போ.

இப்போ மறுபடியும் கஞ்சி வெளியானதும்... நல்லவன் மாதிரி, பொண்டாட்டிக்கு அட்வைஸ் பண்ற புருஷன்!

'வாவ் கார்த்திக்... நீங்க நிஜமாவே ஒரு டிப்பிக்கல் ஆளு தான்.'

நான் மனசுக்குள்ள ரை நினைச்சு சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... என் முகத்துல கன்பியூஷன் இருக்கிற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அ... அட்வான்டேஜா?"

நான் திக்கித் திக்கிக் கேட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

கார்த்திக் சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி."

"நீ ரொம்ப இன்னசென்ட் பவி... உனக்கு உலகமே தெரியல."

அவரு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"ஒரு நிஜமான ஹெல்ப்புக்கும்..."

"ஹெல்ப் பண்ற பேர்ல, ஒரு பொண்ணோட நிலைமையைப் பயன்படுத்தி அட்வான்டேஜ் எடுக்குறதுக்கும்..."

"நிறைய வித்தியாசம் இருக்கு பவி."

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.

"அந்த வித்தியாசம் உனக்குத் தெரியல."

"அதனால தான்... அவனோட தப்பான எண்ணத்தை உன்னால கண்டுபிடிக்க முடியல."

நான் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

'இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான கார்த்திக், அவனுக்கு நீங்களே சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தீங்க?'

'அவன் தப்பு பண்ணல, அவனும் ஒரு மனுஷன் தானனு நீங்க தான அவனுக்குச் சப்போர்ட் பண்ணீங்க?'

நான் என் குழப்பத்தை அப்படியே வார்த்தையா வெளிய விட்டேன்.

"எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல ஒரு இரிட்டேஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"இப்போ தான நீங்க சொன்னீங்க..."

"அவரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் என்னைய அந்த ரூம்க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாருனு?"

"அவரு ட்ரெயினிங்னால தான் எனக்கு அடிபட்டுருக்கானு செக் பண்ணாருனு... நீங்க தான கார்த்திக் சொன்னீங்க?"

நான் அவரை மடக்குனேன்.

"அவரு தப்பு பண்ணல... எனக்கும் ஒரு பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன் வந்ததால தான் அப்படி ஃபீல் ஆச்சுனு..."

"எல்லாம் நீங்க தான இப்போ சொன்னீங்க?"

நான் அவரைப் பாத்துக் கேள்விகளா கேட்டேன்.

கார்த்திக் லேசாத் தடுமாறினாரு.

"அது... அது வந்து பவி..."

"நான் சொன்னது உண்மை தான்."

"ஆரம்பத்துல அவன் இன்டென்ஷன் நல்லதா இருந்துருக்கலாம்."

"ஆனா, உன்னைய ட்ரெஸ் இல்லாம பாத்ததும்... நீ எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாம இருந்ததும்..."

"அவனுக்கு ஒரு தைரியத்தைக் குடுத்துருச்சு பவி."

கார்த்திக் சமாளிச்சாரு.

"அவன் உன்னையத் தப்பா யூஸ் பண்ணிக்கிட்டான்னு தோணுது."

"அது ஹெல்ப் கிடையாது பவி. அது ஏதோ அட்வான்டேஜ் மாதிரி தோணுச்சு."

"நான் அத தெளிவா உன்கிட்ட சொல்லணும்னு தான் சொல்றேன்."

அவரு பக்குவமாப் பேசுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க என்னையத் திருத்துறீங்களா... இல்ல உங்க குற்றவுணர்ச்சியை நீங்களே மறைக்க ட்ரை பண்றீங்களா கார்த்திக்?'

நான் என் அடுத்த காயை நகர்த்த முடிவு பண்ணேன்.

நான் டக்குனு என் முகத்தை வாட வெச்சேன்.

என் கண்கள்ல தண்ணி வர்ற மாதிரி... என் கீழ் உதட்டை பிதுக்கிக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி... பரிதாபமா அவரைப் பாத்தேன்.

"அப்போ... அப்போ நான் நிஜமாவே தப்பு பண்ணிட்டேனா கார்த்திக்?"

என் குரல் உடைஞ்சு... ஒரு அழுகையோட வந்துச்சு.

"நான் ஏமாந்துட்டேனா?"

நான் என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

"ஐ ஆம் எ பேட் கேர்ள் கார்த்திக்..."

"நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்... ஒருத்தன் என்னையப் யூஸ் பண்ணிக்கிட்டது கூடத் தெரியாம..."

"நான் அதை ஹெல்ப்-னு நெனச்சு... உங்ககிட்டயே வந்து சொல்லிருக்கேனே..."

நான் அப்படியே தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் நிஜமாவே கெட்டவ கார்த்திக்."

நான் மறுபடியும் சென்டிமென்ட் டிராமாவை ஸ்டார்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போயிட்டாரு.

அவரு என் கைகளை விலக்கி... என்னையத் தன் நெஞ்சோடு டைட்டாக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ... நோ பவி!"

"அழாத பவி... ப்ளீஸ் அழாத."

அவரு என் தலையை வருடி விட்டாரு.

"நான் அப்படிச் சொல்லல பவி... நீ ஒன்னும் முட்டாள் கிடையாது."

"நீ ரொம்ப நல்லவ... அதான் உனக்கு உலகமே தெரியல."

அவரு என்னைய சமாதானம் பண்ணாரு.

"இங்க பாரு பவி..."

அவரு என் முகத்தைத் தூக்கி, என் கண்ணீரைத் தொடச்சு விட்டாரு.

"நீ கெட்ட பொண்ணுனு நான் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லல."

"நான் என்ன சொல்றேன்னா..."

"உனக்கு ஆம்பளைங்களைப் பத்தித் தெரியல பவி."

அவரு அறிவாளி மாதிரிப் பேசுனாரு.

"ஆம்பளைங்க... வெளிய பாக்க ரொம்ப நல்லவங்களாத் தெரிவாங்க."

"நமக்கு ஹெல்ப் பண்ற மாதிரி வருவாங்க."

"ஆனா, அவங்களுக்குள்ள வேற ஒரு எண்ணம் இருக்கும்."

"சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது... அந்த ஹெல்ப் பண்ற பேர்லயே..."

"ஒருவேளை ஈஸியா அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாங்க."

"அதத் தான் நான் சொல்ல வர்றேன்."

அவரு எனக்கு உலக நடப்பைக் கத்துக் குடுத்தாரு.

"நீ கவலைப்படாத பவி... நீ குட் கேர்ள்."

"உன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல."

"நீ அதத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்ட... அவ்ளோ தான்."

கார்த்திக் என்னைய பாதுகாப்பா... அன்பாக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு... என் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'எவ்ளோ பெரிய ஆக்டிங் கார்த்திக்!'

'ஆம்பளைங்க புத்தி எனக்குத் தெரியாதா?'

'அப்போ... இன்னொருத்தன் என் புண்டையில அவன் சுண்ணியை வெச்சு அழுத்துன கதையைக் கேட்டு...'

'அதே சூட்டோட தன் பொண்டாட்டிய ஓக்குற புருஷன் புத்திய பத்தி, நீங்க என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?'

நான் அவரை மனசுக்குள்ள கிண்டல் பண்ணேன்.

ஆனா... எனக்கு இப்போ ஒரு விஷயம் கிளியராப் புரிஞ்சுது.

கார்த்திக்... அந்த இன்சிடென்ட்டைத் தப்புனு சொல்லிட்டாரு.

அப்போ... நான் பிரகாஷைக் கட் பண்ணிடுறேன்னு சொன்னா, அவரு என்ன சொல்வாரு?

'செக் பண்ணிப் பாத்துருவோம்!'

நான் மெதுவா அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகி... தெளிவான ஒரு முடிவெடுத்த மாதிரி அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட்."

நான் என் கண்ணீரைத் தொடச்சுக்கிட்டே சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"எனக்கு இப்போ தான் புரியுது."

"நான் நெனச்சேன்... அவரு நிஜமாவே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு, அவரு ஒரு நல்ல மனுஷன்னு."

"ஆனா நீங்க சொன்னதுக்கு அப்புறம் தான் எனக்கு அவரோட நிஜமான இன்டென்ஷன் என்னனு கிளியராத் தெரியுது."

நான் கோபமா இருக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அவரு என்னைய யூஸ் பண்ணிக்கப் பாத்துருக்காரு."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு ஒரு மாதிரி கஷ்டமாத் தான் இருக்கு கார்த்திக்..."

"ஆனா பரவால்ல... நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்."

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்தேன்.

"நான் இனிமே... அவரு கூட வெச்சுருக்க அந்த மரியாதையை, பிரெண்ட்ஷிப்பை கட் பண்ணிடுறேன் கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன எக்ஸாக்ட் செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம்... ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

அவரு கண்கள்ல ஒரு பதட்டம்... வந்துட்டுப் போச்சு.

"நான் இனிமே அவர்கிட்ட பேச மாட்டேன் கார்த்திக்."

நான் விடாமத் தொடர்ந்தேன்.

"அவரு நல்லவர்னு நினைச்சுத் தான் நான் அவர்கிட்ட சகஜமாப் பேசுனேன்."

"ஆனா அவருக்கே அப்படி ஒரு தப்பான எண்ணம் இருக்கும்போது..."

"நான் ஏன் கார்த்திக் பேசணும்?"

"இனிமே நெக்ஸ்ட் டைம் அவர் எதாச்சும் பேச வந்தா கூட..."

"நான் அவரை டோட்டலா அவாய்ட் பண்ணிடுறேன் கார்த்திக்!"

நான் ஸ்ட்ராங்கா, ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா என் முடிவைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ கன்பியூஷன்... பதட்டம்.

அவரு மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய போர் நடந்துக்கிட்டு இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

'தன் பொண்டாட்டி ஒருத்தன் கிட்ட இருந்து விலகணும்னு நினைக்கிறா.'

'ஒரு புருஷனா... அவரு உடனே ஆமா, அவனை அவாய்ட் பண்ணிடுனு சொல்லணும்.'

'ஆனா...'

'அப்படி அவாய்ட் பண்ணிட்டா?'

'பவி இனிமே அவன் கூடப் பேச மாட்டா... அவன் அவளப் பாக்க மாட்டான்.'

'அப்போ... இனிமே இந்த மாதிரி எந்தக் கதையும் பவி வந்து சொல்ல மாட்டா!'

'இந்த பாண்டஸி... இந்த சுகம்... இந்த ஃபீலிங்... இது இனிமே கிடைக்கவே கிடைக்காது!'

இந்த நினைப்பு... கார்த்திக்கை உலுக்கி எடுத்துருச்சு போல.

அவரு தன் ஃபேண்டஸியை இழக்கத் தயாரா இல்ல!

"இல்ல பவி... ஒரு நிமிஷம்."

கார்த்திக் உடனே என்னையத் தடுத்துப் பேசுனாரு.

நான் குழப்பமா அவரைப் பாத்தேன்.

"என்னாச்சு கார்த்திக்? நான் அவாய்ட் பண்றது தானே கரெக்ட்?"

நான் அவரைக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நீ அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காத."

கார்த்திக் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான்... நான் அப்படி மீன் பண்ணல பவி."

"நீ ஏன் உடனே பிரெண்ட்ஷிப்ப பிரேக் பண்ணனும்?"

அவரு பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் வக்காலத்து வாங்குனாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'எப்டி கார்த்திக் உங்களால இப்படி மாத்தி மாத்திப் பேச முடியுது?' னு மனசுக்குள்ள நெனச்சேன்.

"ஏன் கார்த்திக்? அவரு தான் என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டாருனு நீங்க தானே சொன்னீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

"ஆமா பவி... நான் சொன்னேன்."

"ஆனா..." கார்த்திக் கொஞ்சம் தடுமாறினாரு.

"அவன் உனக்கு ஒரு நல்ல பிரெண்டா இருந்துருக்கான்ல?"

"நீ தனிமையில இருந்தப்போ... உங்கிட்ட நல்லாப் பேசிப் பழகிருக்கான்ல?"

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணதும் உண்மை தான்."

கார்த்திக் இப்போ பிரகாஷோட நல்ல குணங்களை எல்லாம் லிஸ்ட் போட ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ வந்து... டோட்டலா அவனைத் தப்பானவன்னு நினைச்சுடாத."

"அவனும் மனுஷன் தான்... ஒரு வீக்னெஸ்ல அப்படிப் பண்ணிட்டான்."

"அதுக்காக... நீ டோட்டலா அவன்கிட்ட பேசுறத நிப்பாட்டி, அவனை அவாய்ட் பண்ணா..."

"அது பாக்குறதுக்கு ஆக்வர்டா இருக்கும் பவி."

அவரு ஒரு புது லாஜிக்கை சொன்னாரு.

"திடீர்னு நீ அவனை அவாய்ட் பண்ணா... அவனும் உன்னையத் தப்பா நெனைப்பான்."

"நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட்ல தான் அவன் வேலை பாக்குறான்... தினமும் பாத்துக்க வேண்டியிருக்கும்."

"அதனால... நீ பிரெண்ட்ஷிப்ப எல்லாம் கட் பண்ண வேணாம்."

கார்த்திக் என்னைய சாஃப்ட்டா கன்வின்ஸ் பண்ணாரு.

"பின்ன என்ன கார்த்திக் நான் பண்ணனும்?" நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நீ நார்மலாவே இரு பவி."

அவரு சொன்னாரு.

"முன்னாடி எப்படி அவன்கிட்ட சகஜமாப் பேசுவியோ, அப்படியே பேசு."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களைப் பாத்தாரு.

"உனக்கு இப்போ அந்த வித்தியாசம் தெரிஞ்சுருச்சுல?"

"எது ஹெல்ப், எது அட்வான்டேஜ்னு உனக்குப் புரியுதுல?"

நான் ஆமாம்னு தலையாட்டுனேன்.

"அவ்வளவு தான் பவி!"

"உனக்கு அது தெரிஞ்சா போதும்."

"இனிமே அவன் எப்பவாச்சும் அந்த மாதிரி உன்கிட்ட லிமிட் தாண்டிப் பழக ட்ரை பண்ணா..."

"நீ உஷாரா இருந்து, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணு."

"உனக்கு அந்த நாலேஜ் இருக்கணும்னு தான் நான் இதெல்லாம் சொல்றேன்."

"மத்தபடி நீ அவனை அவாய்ட் பண்ணணும்னு எந்த அவசியமும் இல்ல."

கார்த்திக்... தன் ஃபேண்டஸிக்கு எந்த ஆபத்தும் வராமப் பாதுகாத்துக்கிட்டாரு!

நான் அவர் மூஞ்சியையே ரொம்ப நேரம் அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள... எரிச்சலும், சிரிப்பும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து வந்துச்சு.

ஆனா நான் இப்போ பொறுமையா இருக்க விரும்பல.

நான் என்னோட இன்னசென்ட்டா நடிக்குறத நிறுத்த நினைச்சேன்.

நான் என் முகத்துல ஒரு பெரிய கன்பியூஷன் இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் புருவங்களைச் சுருக்கி... அவரை பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்த என் கையை எடுத்துட்டேன்.

கொஞ்சம் விலகிப் படுத்துக்கிட்டேன்.

"எனக்கு நிஜமாவே ஒண்ணுமே புரியல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல கோபத்தைக் காமிச்சேன்.

"நீங்க என்னைய ரொம்பக் குழப்பறீங்க."

கார்த்திக் குழப்பமா என்னையப் பாத்தாரு.

"நான் என்ன பவி குழப்புனேன்?"

"பின்ன என்ன கார்த்திக்?"

நான் அவரைப் பாத்துக் கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பிச்சேன்.

"முதல்ல... அவரு ஹெல்ப் பண்ணாரு, அவரு ரொம்ப நல்லவருனு சொல்றீங்க."

"அப்புறம்... இல்ல, அவரு என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டாருனு சொல்றீங்க."

"சரி, நான் அவரை அவாய்ட் பண்ணிடுறேன்னு சொன்னா..."

"இல்ல இல்ல... பிரெண்ட்ஷிப்ப கட் பண்ணாத, கண்டின்யூ பண்ணுனு சொல்றீங்க."

நான் அவரைப் பாயிண்ட் அவுட் பண்ணேன்.

"உங்களுக்கு நிஜமாவே என்ன தான் கார்த்திக் வேணும்?"

நான் டைரக்ட்டா கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் முழிச்சாரு.

"பவி... நான் அது..."

நான் அவரைப் பேச விடல.

"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் குரலை இன்னும் சீரியஸா மாத்துனேன்.

"அந்த ரூம்ல எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாருனு நெனச்சு..."

"நான் அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணி, அந்த நிமிஷங்களை ரசிச்சேன்."

"அத வந்து நான் எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாம உங்ககிட்ட ஓப்பனாச் சொன்னேன்."

"நான் அப்படிச் சொல்லும்போது..."

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

"நீங்க அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்தீங்க கார்த்திக்!"

"உங்க கண்ணுல அவ்ளோ ஆசை... லவ் இருந்துச்சு."

"நீங்க... நீங்க என்னைய எவ்ளோ ஃபீல் பண்ணி... எவ்ளோ ஆசையாத் தொட்டீங்க?"

"நீங்க அவ்ளோ மூட்ல இருந்ததை நான் என் கண்ணால பாத்தேனே கார்த்திக்!"

நான் அவர் செஞ்சதை அவர் மூஞ்சிலயே அடிச்சுக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் முகம் சிவந்து போச்சு.

அவரு என் பார்வையில இருந்து தப்பிக்கத் தன் கண்களைத் திருப்புனாரு.

"ஆனா இப்போ..."

நான் கண்டின்யூ பண்ணேன்.

"இப்போ எல்லாம் முடிஞ்சதும்..."

"அவரு தப்புப் பண்ணிட்டாரு... நான் ஏமாந்துட்டேன்... அது ஒரு அட்வான்டேஜ்னு சொல்றீங்க."

"நீங்க அப்படிப் பேசும்போது... நான் நிஜமாவே ரொம்ப ஃபீல் பண்றேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் அவரை உத்து பாத்தேன்.

இந்த முறை... நான் எந்த இன்னசென்ஸும் இல்லாம...

ரொம்ப ஷார்ப்பா... ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

என் குரல் அவ்ளோ கிளியரா கேட்டுச்சு.

"எங்கிட்ட ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மையாச் சொல்லுங்க."

கார்த்திக் என்னைய உத்துப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி?"

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு...

"நான் அந்த ரூம்ல நடந்ததை... அவர் என்னையத் தொட்டதை... அவர் என் மேல உரசினதை..."

"நான் உங்ககிட்ட அவ்ளோ டீடைலாச் சொன்னேன்ல?"

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து...

"அதை எல்லாம் நான் உங்ககிட்ட சொல்லும்போது..."

"உங்களுக்கு..."

"உங்களுக்கு நிஜமாவே அது பிடிச்சுருந்துச்சா... இல்லையா?"

நான் கேட்டேன்!

கார்த்திக் அப்படியே சிலையா மாறிட்டாரு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட நின்னுடுச்சு.

"எங்கிட்ட உண்மையச் சொல்லுங்க கார்த்திக்."

நான் விடாம அவரைக் கேட்டேன்.

"டெல் மீ த ட்ரூத் கார்த்திக்!"