Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 322:
-------------

அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சுனு தான்... உங்களுக்கு ஆல்ரெடி தெரியுமே கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்... ரூம்ல ஒரு பெரிய அமைதி.

நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே... கார்த்திக் மேற்கொண்டு எந்தக் கேள்வியும் கேக்கல.

ஏன்னா... அவர் மனசுக்குள்ள 'மெசேஜ்' சத்தம் கேட்டுருச்சு.

அந்த மெசேஜ் ... எப்படி என்னைய அந்தப் போதையில இருந்து வெளிய கொண்டு வந்துச்சோ...

அதே மாதிரி... இப்போ கார்த்திக்கையும் அந்த இமேஜினேஷன்ல இருந்து வெளிய கொண்டு வந்துருச்சு.

அவருக்கு இருந்த மூட்... இப்போ லேசா அடங்கி இருந்துச்சு.

அவரு எதுவும் பேசாம... என்னைய டைட்டா ஹக் பண்ணிக்கிட்டாரு.

அவரு நெஞ்சோடு என் நெஞ்சு அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ரெண்டு பேரோட உடம்பும் வியர்வையில நனைஞ்சு... பிசுபிசுப்பா இருந்துச்சு.

நாங்க அப்படியே ஒரு நிமிஷம்... எந்த வார்த்தையும் பேசாமக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் படுத்துருந்தோம்.

அந்த அமைதி... ரொம்பச் சுகமா இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... ஒரு வழியா இந்தக் கதையை முடிச்சாச்சு.'

'இனிமே இவரு எங்கிட்ட கேள்வி கேக்க மாட்டாரு.'

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு நிம்மதியோட பெருமூச்சு விட்டேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல... கார்த்திக்கோட ஹார்ட்பீட் நார்மலுக்கு வந்துச்சு.

அவரு என் கழுத்துல லேசா ஒரு முத்தம் குடுத்துட்டு... என் மேல இருந்து விலகிப் பக்கத்துல படுத்தாரு.

"கார்த்திக்..." நான் சாஃப்ட்டாக் கூப்பிட்டேன்.

"ம்ம்ம்..." அவரு கண்ணை மூடிக்கிட்டே முனகுனாரு.

"நான் வாஷ்ரூம் போயிட்டு வர்றேன் கார்த்திக்."

நான் சொன்னேன்.

நாங்க எப்பவுமே செக்ஸ் முடிஞ்சதும்... கிளீன் பண்ணிக்கிறது வழக்கம் தான்.

அதுவும் இப்போ... அவரோட மொத்த லோடும் எனக்குள்ள இருக்கு.

அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா லீக் ஆகி... என் தொடைகள்ல வழிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

"சரி பவி... நானும் வரேன்"

கார்த்திக் பெட்ல இருந்து எழுந்து உக்காந்துக்கிட்டாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சோம்.

நான் வாஷ்ரூம் பக்கம் நடந்தேன்.

என் பின்னாடியே கார்த்திக்கும் வந்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வாஷ்ரூம்க்குள்ள போனோம்.

பெட்ரூம்ல அவ்ளோ நேரமா ரொம்ப டிம்மான லைட் தான் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதனால அங்க என் உடம்புல இருந்த எந்த ஒரு தழும்பும், சிவந்த தடமும் அவர் கண்ணுக்கு கிளியரா தெரியல.

அவரும் அந்த இருட்டுல என் முகம், என்னோட ஃபீலிங்ஸ்... அதைத் தான் கவனமா பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரே தவிர என் உடம்பை முழுசா உத்துப் பாக்கல.

ஆனா... வாஷ்ரூம்க்குள்ள இருந்த லைட்...

அது ரொம்ப பிரைட்டா, அப்படியே பகல் மாதிரி வெளிச்சமா இருந்துச்சு.

நான் வாஷ்ரூம்க்குள்ள போய்... ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.

வெதுவெதுப்பான தண்ணி என் உடம்புல பட்டதும்... ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடிக்கிட்டு அந்த சுடு தண்ணி என் உடம்புல படுற சுகத்தை ரசிச்சேன்.

அது என் உடம்புல இருந்த வலியை கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா குனிஞ்சு...

எனக்குள்ள இருந்து... கார்த்திக்கோட கஞ்சியை நல்லாக் கிளீன் பண்ணேன்.

என் புண்டை இன்னும் சென்சிட்டிவ்வா, தொட்டா லேசா வலிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அதை மென்மையா வாஷ் பண்ணேன்.

என் பக்கத்துலயே...

கார்த்திக்கும் அவர் சுண்ணியைக் கழுவிக்கிட்டாரு.

அவரு கழுவி முடிச்சிட்டு...

டவலை எடுக்குறதுக்காகப் பக்கத்துல திரும்புனாரு.

அப்போ... அந்தப் லைட் வெளிச்சத்ல...

அவரோட பார்வை... எதேச்சையா என் உடம்பு மேல முழுசாப் பட்டுச்சு.

அவரு கண்கள்... என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மேல வழிஞ்ச தண்ணியைத் துடைச்சுக்கிட்டே... அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

'என்னாச்சு? ஏன் இப்படிப் பாக்குறாரு?'

நான் என் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவரு பார்வை... என் கண்கள்ல இல்ல.

அது என் கழுத்துல... என் நெஞ்சுல...

என் இடுப்பு, தொடைனு... என் உடம்பு முழுக்க அலைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் பார்வையை லேசா கீழ இறக்கி... என் உடம்பைப் பாத்தேன்.

அப்போ தான் எனக்கே புரிஞ்சுது!

ஐயோ....

என் முலைகள் ரெண்டும்...

செக்கச்செவேல்னு சிவந்து போய் இருந்துச்சு.

அவன் அவ்ளோ வெறியா பிசைஞ்சதோட தடயங்கள்...

அது மட்டும் இல்ல...

நான் என் உதடுகளை லேசாத் தொட்டுப் பாத்தேன்.

அது கூட வீங்கிப் போய், ரத்தம் கட்டுன மாதிரி சிவந்து இருந்துச்சு.

நான் டக்குனு ஒரு பதட்டத்துல...

என் கைகளை வெச்சு என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக்...

அவரு எதுவும் கோபப்படல.

அவரு ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வெச்சு...

என் கைகளை... விலக்கி விட்டாரு.

அவரு கண்கள் இப்போ என் தொடைகளை நோக்கிப் போச்சு.

என் ரெண்டு தொடைகளிலும்...

பிரகாஷ் தன் விரல்களால அவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சு அழுத்துன விரல்களோட தடயங்கள்...

அப்படியே கொஞ்சம், ரத்தக்-கட்டுன மாதிரி பதிஞ்சுருந்துச்சு.

கார்த்திக்... என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு என் பின்னாடி பாத்தாரு.

என் குண்டில...

அவன் எந்த அளவுக்குப் போர்ஸா பிசைஞ்சுருக்கான்னு காட்டுற மாதிரி...

அங்கேயும் சிவப்பு நிறத் தழும்புகள், கைரேகைகள் பதிஞ்சுருந்துச்சு.

கார்த்திக் முகம் ஒரு மாதிரி பொறாமை, அதிர்ச்சி...

ஆனா அதுக்கு மேல... ஒரு விசித்திரமான ஆசை!

இது எல்லாமே கலந்த ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்ல இருந்துச்சு.

அவரு மெதுவா... தன் வலது கையைத் தூக்கி...

என் நெஞ்சுல இருந்த மார்க் மேல...

சாஃப்ட்டா... ஒரு இறகு படுற மாதிரித் தொட்டாரு.

அவரு அப்படித் தொட்டதும்... எனக்கு லேசாச் சுருக்குனு இருந்துச்சு.

"ஆஹ்..." நான் லேசா முனகுனேன்.

என் உடம்பு ஒரு சின்ன ஜர்க் ஆச்சு.

அவரு கண்கள் இப்போ நேரா என் கண்களைப் பாத்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்துச்சு.

"பவி..."

"இது..."

அவரு என் முகத்தை உத்துப் பாத்தாரு.

"இது... இது எல்லாமே..."

அவரு திக்கித் திக்கிப் பேசுனாரு.

"இது எல்லாமே... அவனாலயா பவி?"

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா...

ஒரு சின்னப் பொண்ணு தப்பு பண்ணிட்டு, அத நினைச்சுப் பயந்து நிக்கிற மாதிரி...

என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களை கீழ இறக்கி...

மெதுவா... ரொம்பச் சாஃப்ட்டா...

என் தலையை ஆட்டி... 'ஆமா'னு சொன்னேன்.

ஆனா... நான் எதிர்பார்த்த மாதிரி அவரு எந்தக் கோபமும் படல.

என்னைய எதுவும் சொல்லல.

மேற்கொண்டு எந்த ஒரு கேள்வியும், எந்த ஒரு விசாரணையும் பண்ணல.

அவரு அமைதியா... ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவருக்குள்ள... நான் சொன்ன கதையும், என் உடம்புல இப்போ அவரு பாக்குற தழும்புகளும்...

ரெண்டும் ஒண்ணோடு ஒண்ணு பெர்ஃபெக்ட்டா மேட்ச் ஆகி, அவரை ஒரு ஃபேண்டஸிக்குள்ள தள்ளிடுச்சுனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவரு என்னையவே இன்னும் ஒரு ரெண்டு செகண்ட் பாத்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்த வார்த்தையும் பேசிக்கல.

அந்தப் பிரைட்டான வெளிச்சத்ல... அந்த அமைதி ஹெவியா இருந்துச்சு.

ஆனா அந்த அமைதிக்குள்ள... ஏகப்பட்ட ரகசியங்கள், ஆசைகள் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

அவரு டவலை எடுத்துத் தன் உடம்பையும் தொடச்சுக்கிட்டாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் முகத்தைத் தொடச்சுக்கிட்டு... மறுபடியும் ரூம்க்கு வந்தோம்.

ஏசி சில்லுனு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் பெட்ல கிடந்த என் நைட்டிய எடுக்கக் குனிஞ்சேன்.

என் கைகள் நைட்டிய தொட்ட அடுத்த செகண்ட்...

"பவி..."

கார்த்திக் குரல் பின்னாடி இருந்து வந்துச்சு.

நான் திரும்பிப் பாத்தேன்.

"என்னாச்சு கார்த்திக்?"

"டிரஸ் போடாத பவி."

அவரு சொன்னாரு.

நான் குழப்பமாப் பாத்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக்? ஏசி ரொம்பக் கூலிங்கா இருக்கு."

"எனக்கு லேசாக் குளிருது."

நான் என் கைகளை நெஞ்சுல கைகட்டிக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"பரவால்ல பவி... அப்படியே வா."

"டிரஸ் எதுவும் வேண்டாம்... அப்படியே பிளாங்கெட்க்குள்ள வந்து படுத்துக்கோ."

அவரு என்னையப் பாத்துச் சிரிச்சாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே பாத்தேன்.

அவர் கண்கள்ல இப்போ அந்த வெறி இல்ல... ஆனா ஒரு வகையான உரிமையும், நெருக்கமும் இருந்துச்சு.

'சரி... இவரு இப்போ என்னைய ஃபீல் பண்ண ஆசைப்படுறாரு.'

நான் என் நைட்டிய தூக்கி கீழ போட்டுட்டு... அவர் பக்கம் போனேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்தத் துணியும் இல்லாம... பெட்ல ஏறிப் படுத்தோம்.

கார்த்திக் ஒரு பிளாங்கெட்டை எடுத்து... எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் போத்துனாரு.

அவரு என்னையத் தன் பக்கம் இழுத்து... அவர் நெஞ்சோடு சாய்ச்சுக்கிட்டாரு.

நான் என் தலையை அவர் நெஞ்சுல வெச்சுப் படுத்துக்கிட்டேன்.

என்னோட ஒரு கால்... அவரோட ரெண்டு கால்களுக்கு நடுவுல சிக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என்னோட முலைகள் ரெண்டும்... அவரோட வெறும் நெஞ்சுல சாஃப்ட்டா அழுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த பிளாங்கெட்க்குள்ள... எங்க ரெண்டு பேரோட ஸ்கின்னும் உரசிகிட்டு... அவ்ளோ கோஸியா இருந்துச்சு.

வெளிய சில்லுனு இருந்தாலும்... உள்ள எங்க உடம்போட சூடு கதகதப்பா இருந்துச்சு.

கார்த்திக்கோட ஒரு கை... என் முதுகுல லேசாத் தடவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் விரல்களால... அவரோட நெஞ்சு முடியை லேசாக் கோதி விட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு அழகான அமைதி இருந்துச்சு.

ஆனா... எனக்குள்ள இப்போ ஏதோ சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

'கார்த்திக்கிட்ட கொஞ்சம் ஒப்பான கேக்கணும்.'

'அவருகிட்ட சொன்ன அந்தக் கதையை... நான் அவருக்கு முழுசா ஜஸ்டிஃபை பண்ணனும்.'

'அப்பதான்... எனக்கு ஒரு நிம்மதி.'னு தோணுச்சு.

நான் கொஞ்ச நேரம் அவர் நெஞ்சுலையே முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு... அமைதியா இருந்தேன்.

என் மூச்சுக்காத்து அவர் நெஞ்சுல படுற மாதிரி... சைலன்ட்டா இருந்தேன்.

என் விரல்கள் அவர் நெஞ்சுல விளையாடுறதை நிப்பாட்டிடுச்சு.

நான் அப்படியே பிளாங்க் ஆனா மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இதைக் கவனிச்சாரு.

அவரு முதுகுல தடவிக்கிட்டு இருந்த கையைக் கொஞ்சம் அழுத்துனாரு.

"பவி..."

அவரு சாஃப்ட்டாக் கூப்பிட்டாரு.

"என்ன பவி... தூக்கம் வருதா?"

அவரு என் தலையில லேசா முத்தம் குடுத்துக் கேட்டாரு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து தலையை லேசாத் தூக்கி... பெட்டோட சீலிங்கைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் முகம்... கவலையா, எதையோ தீவிரமா யோசிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு?"

கார்த்திக் இப்போ கொஞ்சம் சீரியஸாக் கேட்டாரு.

"ஏன் ஒரு மாதிரி அமைதி ஆகிட்ட?"

நான் என் பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்புனேன்.

என் கண்கள்ல... ஒரு குற்றவுணர்ச்சியும், பயமும் இருக்கிற மாதிரி ஒரு லுக்கை வெச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வீக்கா, தயங்கித் தயங்கிக் கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி... என்ன யோசிக்குற?"

அவரு என் கன்னத்தைத் தடவிக்கிட்டே கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்... நீங்க... நீங்க என்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்களே?"

நான் அந்த வார்த்தைகளை பரிதாபமாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டாரு.

"என்ன பவி நீ? நான் ஏன் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கப் போறேன்?"

"என்ன விஷயம்னு சொல்லு."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கண்களைக் கீழே இறக்கி... அவர் நெஞ்சைப் பாத்துக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு கார்த்திக்."

"நான்... நான் ஒரு கெட்ட பொண்ணா கார்த்திக்?"

நான் அந்த கேள்வியைக் கேட்டேன்!

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் ஷாக் ஆகிட்டாரு.

"என்ன பவி பேசுற நீ?"

"லூசு மாதிரி என்ன கேள்வி இது?"

"நீ ஏன் கெட்ட பொண்ணா இருக்கப் போற?"

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ற மாதிரிப் பேசுனாரு.

நான் என் கண்களை லேசாக் கசக்கிக்கிட்டேன். (உண்மையாவே அழுகை வராட்டியும், அந்த ஃபீலிங்கைக் கொண்டு வந்தேன்).

"இல்ல கார்த்திக்..."

"எனக்கு ரொம்பக் கில்டியா இருக்கு."

நான் சொன்னேன்.

"கில்டியாவா?"

"எதுக்கு பவி கில்டியா ஃபீல் பண்ற?"

"நீ தான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலையே?"

அவரு என்னையத் தேத்துனாரு.

"இல்ல கார்த்திக்... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"அவரு... அவரு என்னைய அப்படித் தொட்டப்போ..."

"அந்த ரூம்ல... அவரு என்னைய அப்படி செக் பண்ணப்போ..."

"நான்... நான் அவரைத் தடுத்துருக்கணும் கார்த்திக்!"

நான் உத்தமி மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அவரு என் டிரஸ்ஸை கழட்டுனப்போ... நான் சத்தம் போட்டுருக்கணும்."

"ஆனா நான் அப்படிப் பண்ணல."

"நான்... நான் அவரை அப்படி பண்ண விட்ருக்க கூடாதுல கார்த்திக்?"

நான் அவர் கண்களைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தாரு.

அவரு என்னைய அவ்ளோ அன்பாப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு என் முகத்தைக் கைகள்ல பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ அழுகிற மாதிரி... நீ அந்த வலியில இருந்த பவி."

"உனக்கு என்ன நடக்குதுன்னே அந்த நிமிஷத்துல புரியல."

"அதனால தான் நீ சத்தம் போடல... இதுல உன் தப்பு என்ன இருக்கு?"

அவரு என்னைய டிஃபண்ட் பண்ணாரு.

நான் அவர் வலையில விழுறதை ரசிச்சுக்கிட்டே... அடுத்த காயை நகர்த்துனேன்.

"இருந்தாலும் கார்த்திக்..."

"அவரு செஞ்சது தப்பு தானே?"

"அவரு நிஜமாவே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத் தான் நெனச்சாரா?"

"இல்ல... என்னோட நிலைமையைப் பாத்து... அதை ஒரு அட்வான்டேஜா எடுத்துக்கிட்டாரா கார்த்திக்?"

நான் பிரகாஷ் மேல ஒரு சின்னச் சந்தேகத்தை விதைச்சேன்.

"அவரு நெனச்சுருந்தா... என்னை கைப்பிடியா, வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து விட்டுருக்கலாம்ல?"

"ஏன் அவரு மட்டும் தனியா என்னைய அந்த ரூம்க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாரு?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"பவி... அது வந்து..."

அவரு ஏதோ சொல்ல வந்தாரு.

ஆனா நான் அவரைப் பேச விடாம கண்டின்யூ பண்ணேன்.

"ஒருவேளை... அவரு என்னையத் தப்பான இன்டென்ஷன்ல தான் அப்படித் தொட்டாரோனு எனக்கு இப்போ தோணுது கார்த்திக்."

"அப்படி இருக்கும்போது... நான் அவரை விட்டது எவ்வளவு பெரிய தப்பு?"

நான் என் முகத்தை அவர் நெஞ்சுல புதைச்சுக்கிட்டேன்.

"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை இன்னும் கம்மி பண்ணி... அசிங்கமா ஃபீல் பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அத நினைச்சா கேவலமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் உங்ககிட்ட உண்மையைச் சொல்றேன்..."

"அவரு என்னைய அப்படிப் பேன்ட்டோட உரசினப்போ..."

"அந்த செகண்ட்... எனக்கு அது சுகமா இருந்துச்சுனு உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல?"

நான் அந்தப் பாயிண்ட்டுக்கு வந்தேன்.

கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து லேசா நின்னுச்சு.

"நான்... நான் அப்படி ஃபீல் பண்ணிருக்கவே கூடாது கார்த்திக்!"

"எனக்கு எப்படி அப்படி ஒரு ஃபீலிங் வந்துச்சுன்னே எனக்குத் தெரியல."

"நான் இன்னொருத்தன் தொடுறதை... கொஞ்சமாச்சும் ரசிச்சுருக்கக் கூடாது."

"நான் தப்பு பண்ணிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அப்படியே தேம்பித் தேம்பி அழுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"ஐ ஆம் எ பேட் வுமன் கார்த்திக்.".

"ஐ ஆம் எ பேட் ஒய்ஃப்.".

"நம்ம பையனுக்கு... நான் ஒரு நல்ல அம்மா கிடையாது கார்த்திக்!"

நான் என்னையவே தாழ்த்திப் பேசுனேன்.

"நான் ஏதோ பெரிய தப்புப் பண்ணிட்ட மாதிரி எனக்குக் குற்றவுணர்ச்சியா இருக்கு."

"என்னைய மன்னிச்சுருங்க கார்த்திக்..."

"சாரி கார்த்திக்... ஐ ஆம் ரியலி சாரி."

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைத் தேய்ச்சுக்கிட்டே அழுதேன்.

'போதும்... இதுக்கு மேல சென்டிமென்ட் பிழியக் கூடாது.'

நான் என் ஆக்ட்டிங்கை ஒரு லிமிட்ல நிப்பாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் பேசுனதைக் கேட்டு... கார்த்திக் நிஜமாவே பதறிப் போயிட்டாரு.

'தன் பொண்டாட்டி அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா இருக்காளே... எதுவுமே தெரியாமக் கில்டியா ஃபீல் பண்றாளே'னு அவருக்கு பரிதாபம் வந்துருச்சு.

அவரு உடனே என் தலையைத் தூக்கி... என் கண்ணீரைத் துடைச்சு விட்டாரு.

"பவி... இங்க பாரு."

அவரு என்னைய பாசமாப் பாத்தாரு.

"நீ ஏன் இப்போ தேவையில்லாம உன்னையக் கஷ்டப்படுத்துற?"

"நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல பவி."

"ப்ளீஸ்... என்னைப் பாரு."

அவரு என்னைய அமைதிப்படுத்த ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ என்ன சொன்ன? அந்த வாட்ச்மேன் தப்பான இன்டென்ஷன்ல தொட்டானானு கேட்டல?"

நான் ஆமாம்னு தலையாட்டுனேன்.

"இல்ல பவி... அவரு அப்படி நெனச்சுருக்க மாட்டாரு."

கார்த்திக் இப்போ பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேச ஆரம்பிச்சாரு! (இது தான் நான் எதிர்பார்த்தது).

"ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க கார்த்திக்?" நான் கியூரியஸாக் கேட்டேன்.

"நீயே கொஞ்சம் பிராக்டிக்கலா யோசிச்சுப் பாரு பவி."

கார்த்திக் எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ அந்த இருட்டுல... தடுக்கி விழுந்துட்ட."

"உனக்கு அடிபட்டுருச்சு... உன்னால சொந்தமா எந்திரிச்சு நடக்கக் கூட முடியல."

"அந்த நிலைமையில... உன்னோட டிரஸ்ஸும் அழுக்காகி இருந்துச்சுனு நீயே சொன்ன."

நான் அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவன் நெனச்சுருந்தா... உன்னைய நேரா அந்த கோலத்துலயே வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துருக்கலாம்தான்."

"ஆனா... நீ நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒரு நல்ல பொண்ணு."

"உன்னைய அந்த கோலத்துல... இருட்டுல அப்பிடி வர்றத... வேற யாராச்சும் பாத்தா, அது உனக்குத் தர்மசங்கடமா இருக்கும்னு அவரு நெனச்சுருக்கலாம்."

"நீ வலில ஒரு மாதிரி இருந்ததால... உனக்கு ஏதோ பெரிய அடி பட்டுருச்சுனு அவன் பதறிப் போயிருப்பான்."

"அதனால தான், மத்தவங்க கண்ணுல படாம... உன்னையப் பாதுகாப்பா அந்தச் சர்வீஸ் ரூமுக்குத் தூக்கிட்டுப் போயிருக்கான்."

கார்த்திக்... நான் சொன்ன கதையில இருந்த ஓட்டைகளை... அவரே அடைச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு!

"ஓஹ்..." நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

"ஆமா பவி..."

கார்த்திக் கண்டின்யூ பண்ணாரு.

"அப்புறம்... அவன் உன்னைய அப்படி செக் பண்ணது..."

"நீ சொன்ன மாதிரி மிலிட்டரி ட்ரெயின்ங்கா கூட இருக்கலாம்ல."

கார்த்திக்... நான் முன்னாடியே பிரகாஷைப் பத்திப் போட்டு வெச்ச 'மிலிட்டரி' பிட்டை... இப்போ அவரே எடுத்து யூஸ் பண்ணாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... அவரு மிலிட்டரி ட்ரெயின்ங்னு சொன்னாரு." நான் ஆமோதிச்சேன்.

"அதான் பவி விஷயமே!"

கார்த்திக் கான்பிடன்ட்டாச் சொன்னாரு.

"அவங்களுக்கு... இந்த மாதிரி அடிபடுறது, ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்றதுலாம் சாதாரணம்."

"அவங்களுக்கு அதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே கிடையாது."

"ஒருத்தருக்கு அடிபட்டுருக்கா இல்லயானு பாக்குறதுக்கு... அவங்க எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம செக் பண்ணுவாங்க."

"அவன் அந்த ஒரு நாலேஜ்ல தான்... உனக்கு அடிபட்டுருக்கானு செக் பண்ணிருக்கான்."

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான் நெனச்சுருக்கான்."

"அதுல எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல பவி."

கார்த்திக்... பிரகாஷுக்கு... அவரே சர்ட்டிபிகேட் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே குழப்பமா... பாத்தேன்.

"நீங்க சொல்றது... ஒரு விதத்துல கரெக்ட் தான் கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா... பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அந்த ரூம்ல... கீழ சிமெண்ட் தரைல..."

"அது ரொம்பச் சில்லுனு, பிளேட்டா இருந்துச்சு."

"முதுகு நேரா, பிளாட்டா இருக்கக்கூடாது, ரெஸ்ட் எடுக்குறப்போ...னு சொல்லி"

"அவரு என்னையத் தூக்கி, அவர் மேல... படுக்க வெச்சுக்கிட்டாரு..."

"அதுலாம் ஓகே கார்த்திக்... நீங்க சொல்ற மாதிரி, அதுல ஒரு லாஜிக் இருக்கு."

"அவரு எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத் தான் அப்படி செஞ்சாருனு அத நான் ஒத்துக்குறேன்."

"ஆனா..."

நான் என் குரலை லேசா உயர்த்தி... ஒரு மாதிரி தவிப்போட கேட்டேன்.

"ஆனா... அது மட்டும் இல்லையே கார்த்திக்!"

கார்த்திக் என் முகத்த உத்துப் பாத்தாரு.

"வேற என்ன பவி?"

"அவரு மேல படுத்ததும்... அவரு பண்ணுனாரே கார்த்திக்!"

"அதுக்கு என்ன லாஜிக் இருக்கு?"

நான் அவர் கண்ணப் பாத்துக் கேள்வி கேட்டேன்.

"என்னைய அப்படி உள்ளுக்குள்ள சூடு வேணும்னு சொல்லி... என் வாய்க்குள்ள நாக்கை விட்டு முத்தம் குடுத்தது..."

"அவரு கைகளால... என் முலைகளை ஹார்டா பிசைஞ்சது..."

"அதோட..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவரோட ஒரு கையால... என் குண்டியை டைட்டாப் பிழிஞ்சு..."

"என்னைய அவர் மேல அழுத்துனாரே..."

"அது மட்டும் இல்லாம..."

"அவரு அந்த பேன்ட்டோடயே... என்னோட புஸ்ஸிக்குள்ள நுழைய அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா ட்ரை பண்ணாரே கார்த்திக்!"

"இதெல்லாம்... இதெல்லாம் எப்படி கார்த்திக் ஹெல்ப் ஆகும்?"

நான் அவர் நெஞ்சுல என் கையை வெச்சு லேசாத் தட்டுனேன்.

"இத எப்படி நீங்க ஜஸ்டிஃபை பண்ணுவீங்க?"

"அவரு... அவரு ஏதோ தப்பான இன்டென்ஷன்ல தான் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்!"

நான் பிரகாஷ் மேல பழியைத் தூக்கிப் போட்டேன்.

கார்த்திக் ஒரு செகண்ட் அமைதி ஆனாரு.

"பவி... அது வந்து..."

அவரு ஏதோ சொல்ல வர... நான் அவரைப் பேச விடாம மறுபடியும் முந்திக்கிட்டேன்.

"அவரு என்ன இன்டென்ஷன்ல பண்ணாருங்குறத விட..."

"இதுல ரொம்ப மோசமான விஷயம் என்ன தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் கண்களை லேசாக் கசக்கிக்கிட்டு... அழுகுற மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் பண்ணது தான் கார்த்திக் பெரிய தப்பு!"

"நான் தான் கார்த்திக் மோசம்!"

கார்த்திக் பதறிப் போனாரு.

"ஏன் பவி? நீ என்ன தப்பு பண்ண?"

"அவரு அப்படி என்னைய முத்தம் குடுத்தப்போ..."

"அவரோட டார்ச்லைட் எனக்குள்ள வர ட்ரை பண்ணுனப்போ..."

"அந்த நிமிஷம்..."

நான் தேம்பித் தேம்பிப் பேசுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நான்... நான் என்னையே அறியாம. அதுக்கு மயங்கிட்டேன் கார்த்திக்!"

"எனக்கு... எனக்கு அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு!"

"அத..."

"நான் தடுக்காம... அப்படியே ரசிச்சேன்ல கார்த்திக்."

"அது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?"

"கல்யாணம் ஆனா பொண்ணா... நான் எப்படி கார்த்திக் அப்படி தொடுறத ரசிக்கலாம்?"

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு அழுதேன்.

"நான் தப்பு பண்ணிட்டேன் கார்த்திக்."

"ஐ ஆம் எ பேட் வுமன் கார்த்திக்..."

"ஐ ஆம் எ பேட் ஒய்ஃப்..."

நான் என்னையவே தாழ்த்திக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... என்னைய நினைச்சாவே கேவலமா இருக்கு."

நான் அப்படிச் சொல்லி... என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும் துடிச்சுப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... இந்த விஷயத்துக்கு, பவி இவ்ளோ தூரம் கில்டியா ஃபீல் பண்றாளே!'

அவரு மனசுக்குள்ள பரிதாபம் கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

அவரு உடனே... என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை விலக்கி விட்டாரு.

"பவி! என்ன பண்ற நீ? நிறுத்து!"

அவரு கொஞ்சம் சத்தமா, ஆனா பாசமா அதட்டுனாரு.

"என்ன லூசு மாதிரிப் பேசிட்டு இருக்க?"

"நீ ஏன் உன்னையே இப்படி சொல்ற?"

நான் என் கண்களைப் பரிதாபமா சிமிட்டி... அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"பின்ன இல்லயா கார்த்திக்?"

"நான் செஞ்சது தப்பு தான?"னு கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நீ செஞ்சது தப்பு இல்ல."

கார்த்திக் ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னாரு.

"அவன்... அவன் உனக்கு முத்தம் குடுத்தான்... பிசைஞ்சான்... அது உண்மை தான்."

"அவன் தப்பான இன்டென்ஷன்ல-தான் அதச் செஞ்சிருக்கான்."

"ஆனா..."

"அவன் உன்னைய கட்டாய படுத்தலையே பவி?"

அவரு ஒரு புது லாஜிக்கை உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

நான் குழப்பமா... 'என்ன சொல்றாரு இவரு?'ங்குற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"என்ன... என்ன சொல்றீங்க கார்த்திக்?"

"ஆமா பவி..."

"அவன் நெனச்சுருந்தா..."

"உன் டிரஸ்ஸை கழட்டிட்டுன மாதிரி, அவனும் பேன்ட்டைக் கழட்டிட்டு..."

"அந்த சிச்சுவேஷன யூஸ் பண்ணிருக்கலாம்."

"ஆனா அவன் அப்படிப் பண்ணலையே?"

"அவன் பேன்ட்டோட தான ட்ரை பண்ணான்?"

நான் அவர் முகத்தையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'அட... என்ன லாஜிக் பேசுறீங்க நீங்க?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுகிட்டேன்.

"ஏன் அப்படிப் பண்ணான்னு உனக்குப் புரியுதா பவி?"

கார்த்திக், அவரே கேள்வியைக் கேட்டு, அவரே பதிலும் சொன்னாரு.

"அது ஒரு சிச்சுவேஷன் பவி."

"ஒரு இருட்டான ரூம்..."

"உன்ன மாதிரி ரொம்ப அழகான பொண்ணு, எந்த ட்ரெஸ்ஸும் இல்லாம அம்மணமா..."

"அவன் மேல படுத்து இருக்கும்போது..."

"எந்த ஆம்பளையா இருந்தாலும் அவனுக்குக் கண்டிப்பா மைண்ட் மாறும்."

"ஆனா, அவனுக்கும் ஒரு பயம் இருந்துருக்கும்."

"இது தப்பு, நம்ம லிமிட்டைத் தாண்டக் கூடாதுனு அவன் மைண்ட்ல ஏதோ ஒண்ணு தடுத்துருக்கு."

"அதனால தான், அவனும் முழுசாத் தப்புப் பண்ணாம..."

"அந்த பேண்ட்டோடயே... ஒரு டெம்ப்பரவரியான வீக்னெஸ்ல அப்படிப் பண்ணிட்டான்."

"அதனால அவனும் கெட்டவன் கிடையாது பவி."

கார்த்திக்... பிரகாஷுக்கு... மறுபடியும் சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

எனக்குச் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

"ஓஹ்..." நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"அப்போ... அப்போ நான் கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் என் மேல பரிதாபத்தைத் திருப்புனேன்.

"நான் அந்தச் சுகத்தை... அத அவ்ளோ ரசிச்சேனே... நான் கெட்டவ தான?"

நான் மறுபடியும் கண்கலங்குனேன்.

"ஏன் பவி உனக்குப் புரியவே மாட்டேங்குது?"

கார்த்திக் என் கன்னத்தை தடவிக்கிட்டே சொன்னாரு.

"நீயும் ஒரு மனுஷி தான பவி?"

"உடம்புக்குனு ஒரு ரியாக்‌ஷன் இருக்குல?"

"உன் மேல ஒருத்தன் க்ளோஸா, சூடா உரசும்போது..."

"நீ ட்ரெஸ் கூட போடாம இருக்கும்போது..."

"உடம்பு தானா ரியாக்ட் ஆகும் பவி. அது வெறும் பயாலஜி."

கார்த்திக் ஒரு டாக்டரேட் படிச்ச மாதிரி எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"அப்போ உனக்கு ஃபீலிங்ஸ் வர்றதும், மூட் ஆகுறதும்... அது நேச்சுரல்."

"அதுல உன் தப்பு எதுவுமே இல்ல."

"நீ ஒரு கெட்ட பொண்ணோ, கெட்ட ஒய்ஃபோ கண்டிப்பா கிடையாது."

கார்த்திக் என் தலையில மெதுவா ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

"உண்மையான... நல்ல பொண்டாட்டி என்ன பண்ணுவா தெரியுமா பவி?"

அவரு என் கண்களை நேராப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் இன்னசென்ட்டா... "என்ன பண்ணுவா?"னு திருப்பிக் கேட்டேன்.

"என்ன தப்பு நடந்தாலும்..."

"அந்தச் சிச்சுவேஷன்ல தான் தப்பே பண்ணிருந்தாலும்..."

"எதையும் தன் புருஷன்கிட்ட மறைக்காம, உண்மையா அப்படியே சொல்வா."

"ஒரு சின்ன விஷயத்தைக் கூட விடாம... மனசு திறந்து பேசுவா."

"நீ... நீ அதத் தான் பவி இன்னைக்குப் பண்ணிருக்க!"

அவரு என்னைய பெருமையாப் பாத்தாரு.

"நீ எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட மறைக்கல."

"உனக்குச் சுகமா இருந்துச்சுங்குற உண்மையைக் கூட... நீ நேர்மையா ஒத்துக்கிட்ட."

"அது தான் பவி... நீ ஒரு குட் ஒய்ஃப்ங்குறதுக்கு ஆதாரம்."

"நான் ரொம்ப லக்கி பவி."

கார்த்திக் என்னைய டைட்டா... ஒரு பொக்கிஷத்தைக் கட்டிப் பிடிக்குற மாதிரி நெஞ்சோடு சேர்த்துக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"டோன்ட் வொர்ரி பவி..."

அவரு என் காதுக்குள்ள சாஃப்ட்டா முணுமுணுத்தாரு.

"நீ என்னைக்குமே எனக்கு மட்டும் தான்."

நான் அவர் நெஞ்சுல பாதுகாப்பாச் சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்.

என் உதடுகள்ல... ஒரு திருப்தியான... குரூரமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

எல்லாம் முடிஞ்சுது... கார்த்திக்கை முழுசா நம்ப வெச்சாச்சுனு நான் நெனச்சேன்.

அந்த அமைதியான நிமிஷத்துல...

நான் கண்ணை மூடித் தூங்க ட்ரை பண்ணும்போது...

கார்த்திக் மெதுவா... சைலன்ட்டா ஒரு வார்த்தை சொன்னாரு.

"பட்..."

நான் என் கண்களை டக்குனு திறந்தேன்.

'பட்-ஆ? என்ன பட்?'

'இவரு வேற ஏதோ புதுசா ஒண்ணை கண்டுபிடிச்சுட்டாரா?'

'இல்ல... நான் சொன்னதுல எதாவது லாஜிக் இடிக்குதா?'

என் ஹார்ட்பீட் லேசா எகிற ஆரம்பிச்சுது.

நான் பொறுமையா... அவர் நெஞ்சுல இருந்து தலையைத் தூக்கி...

அவர் முகத்தை உத்துப் பாத்தேன்.

அவர் கண்கள்ல ஒரு சின்னச் சந்தேகம்... ஒரு சின்ன யோசனை இருந்துச்சு.

"பட் என்ன கார்த்திக்?" நான் மெதுவா கேட்டேன்.