Yesterday, 07:51 AM
ஒரு மழை பெய்கிறது. அந்த மழை ஒரு குழந்தைக்கு விளையாட்டு; ஒரு விவசாயிக்கு நம்பிக்கை; கூரை ஒழுகும் வீட்டில் வாழ்பவருக்கோ கண்ணீர். மழை ஒன்றுதான், ஆனால் அதை அனுபவிப்பவர்களின் சூழ்நிலையைப் பொறுத்து அதன் அர்த்தமே மாறுகிறது.
அதேபோல, அவள் இதயத்தின் மொழி என்ற இந்தக் கற்பனைக் காம கதையை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு பார்வைகளும் புரிதல்களும் இருக்கலாம். கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பதும், கதாபாத்திரங்களின் செயல்களை விமர்சிப்பதும் தவறல்ல. ஆனால், கதைக்குள் நடக்கும் சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசாமல், மீண்டும் மீண்டும் ஒரே மாதிரியான பொதுவான கருத்துகளைப் பதிவு செய்வது வருத்தமளிக்கிறது.
கதாசிரியர் பலமுறை வாசகர்களிடம் ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைத்திருக்கிறார். கதைக்குள் நடக்கும் சம்பவங்கள் குறித்து கேள்விகள் கேளுங்கள்; கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகள், செயல்கள், கதையின் போக்கு குறித்த உங்கள் சந்தேகங்களைத் தயக்கமின்றிக் கேளுங்கள். அவற்றுக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்றும் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். அப்படியிருக்கும்போது, அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு கதையைப் பற்றிய ஆரோக்கியமான விவாதத்தை ஏன் உருவாக்கக்கூடாது?
நான் கதையின் தொடக்கத்திலிருந்து வாசித்துக் கவனித்தவரை, அதிகமான வாசிப்புப் பார்வைகள் மற்றும் வியூஸ் பட்டியல்களில் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற சில பெயர்கள்:
harry9944, Chellapndiapple, Punidhan, nani1058, Ammapasam, Shajith, Chellaporukki, Rajsri111, Bala, Kangaani, intrested, venkygeethu, flamingopal,Antony anto,Gilmalover,flamingopink,madhus369
இந்தப் பட்டியலில் சில பெயர்கள் விடுபட்டிருக்கலாம். இது முழுமையான வாசகர்கள் பட்டியல் என்று நான் உறுதியாகக் கூறவில்லை. எனது கவனத்திற்கு அதிகமான வாசிப்புப் பார்வைகளில் தென்பட்ட பெயர்களையே குறிப்பிடுகிறேன். இதில் என்னுடைய பெயர்கூட இல்லை.
இவ்வளவு காலமாக இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து வாசித்து வரும் வாசகர்கள்கூட, கதைக்குச் சம்பந்தமில்லாத கருத்துகள் தொடர்ந்து பதிவாகும்போது மௌனம் காப்பதுதான் இன்னும் அதிக வருத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. கதையின் மீது உண்மையான அக்கறை இருந்தால், கதையில் நடக்கும் சம்பவங்களைப் பற்றிய தங்களுடைய பார்வையையும் கேள்விகளையும் ஏன் வெளிப்படுத்தக்கூடாது?
ஒரே மழை எல்லோருக்கும் ஒரே உணர்வைத் தருவதில்லை. அதுபோல ஒரே கதையை வாசிக்கும் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாகச் சிந்திக்க வேண்டியதில்லை.
வாசகர்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல, அவர்களின் சிந்தனைகளும் கேள்விகளும் கருத்துப் பரிமாற்றங்களும்தான் ஒரு படைப்புக்கு உண்மையான உயிரைக் கொடுக்கின்றன. கதாசிரியர் உரையாடத் தயாராக இருக்கும்போது, வாசகர்களும் அந்த உரையாடலில் பங்கேற்க முன்வர வேண்டும் என்பதுதான் எனது எதிர்பார்ப்பு.
அதேபோல, அவள் இதயத்தின் மொழி என்ற இந்தக் கற்பனைக் காம கதையை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு பார்வைகளும் புரிதல்களும் இருக்கலாம். கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பதும், கதாபாத்திரங்களின் செயல்களை விமர்சிப்பதும் தவறல்ல. ஆனால், கதைக்குள் நடக்கும் சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசாமல், மீண்டும் மீண்டும் ஒரே மாதிரியான பொதுவான கருத்துகளைப் பதிவு செய்வது வருத்தமளிக்கிறது.
கதாசிரியர் பலமுறை வாசகர்களிடம் ஒரு வேண்டுகோளை முன்வைத்திருக்கிறார். கதைக்குள் நடக்கும் சம்பவங்கள் குறித்து கேள்விகள் கேளுங்கள்; கதாபாத்திரங்களின் முடிவுகள், செயல்கள், கதையின் போக்கு குறித்த உங்கள் சந்தேகங்களைத் தயக்கமின்றிக் கேளுங்கள். அவற்றுக்குப் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்றும் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். அப்படியிருக்கும்போது, அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு கதையைப் பற்றிய ஆரோக்கியமான விவாதத்தை ஏன் உருவாக்கக்கூடாது?
நான் கதையின் தொடக்கத்திலிருந்து வாசித்துக் கவனித்தவரை, அதிகமான வாசிப்புப் பார்வைகள் மற்றும் வியூஸ் பட்டியல்களில் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற சில பெயர்கள்:
harry9944, Chellapndiapple, Punidhan, nani1058, Ammapasam, Shajith, Chellaporukki, Rajsri111, Bala, Kangaani, intrested, venkygeethu, flamingopal,Antony anto,Gilmalover,flamingopink,madhus369
இந்தப் பட்டியலில் சில பெயர்கள் விடுபட்டிருக்கலாம். இது முழுமையான வாசகர்கள் பட்டியல் என்று நான் உறுதியாகக் கூறவில்லை. எனது கவனத்திற்கு அதிகமான வாசிப்புப் பார்வைகளில் தென்பட்ட பெயர்களையே குறிப்பிடுகிறேன். இதில் என்னுடைய பெயர்கூட இல்லை.
இவ்வளவு காலமாக இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து வாசித்து வரும் வாசகர்கள்கூட, கதைக்குச் சம்பந்தமில்லாத கருத்துகள் தொடர்ந்து பதிவாகும்போது மௌனம் காப்பதுதான் இன்னும் அதிக வருத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. கதையின் மீது உண்மையான அக்கறை இருந்தால், கதையில் நடக்கும் சம்பவங்களைப் பற்றிய தங்களுடைய பார்வையையும் கேள்விகளையும் ஏன் வெளிப்படுத்தக்கூடாது?
ஒரே மழை எல்லோருக்கும் ஒரே உணர்வைத் தருவதில்லை. அதுபோல ஒரே கதையை வாசிக்கும் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாகச் சிந்திக்க வேண்டியதில்லை.
வாசகர்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல, அவர்களின் சிந்தனைகளும் கேள்விகளும் கருத்துப் பரிமாற்றங்களும்தான் ஒரு படைப்புக்கு உண்மையான உயிரைக் கொடுக்கின்றன. கதாசிரியர் உரையாடத் தயாராக இருக்கும்போது, வாசகர்களும் அந்த உரையாடலில் பங்கேற்க முன்வர வேண்டும் என்பதுதான் எனது எதிர்பார்ப்பு.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)