♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 199 part 2

மாயமலையில் தன்னைப் பாதியிலேயே தவிக்கவிட்டுச் சென்ற காத்தவராயனை நினைத்து அனு ஏங்கினாள்.

அவன் எங்கே போனான்? எப்போது திரும்பி வருவான்?

அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

மெல்ல எழுந்த அனு, நிர்வாண நிலையிலேயே அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் காத்தவராயன் தென்படவில்லை.

அவனைத் தேடியபடி அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

பாழடைந்து கிடந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் நீண்ட வழித்தடத்தில் மெல்ல நடந்தாள். இருபுறமும் சிதிலமடைந்த சுவர்கள். ஆங்காங்கே பெயர்ந்து விழுந்திருந்த சுண்ணாம்புப் பூச்சுகள். காலம் மறந்துபோன அந்த மாளிகையில் உயிரின் சுவடே இல்லாததுபோல் ஓர் அமானுஷ்ய அமைதி நிலவியது.

அந்த வெறுமை அவளுக்குள் மெல்ல மெல்ல அச்சத்தை விதைத்தது.

“காத்தவராயா...”

என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.

பதிலில்லை.

அவள் இன்னும் சில அடிகள் முன்னேறினாள்.

“காத்தவராயா... எங்கே இருக்கே? வந்துடு... எனக்குப் பயமா இருக்கு...”

அவளது குரல் நடுங்கியது.

ஆனால், பதிலுக்கு அவளைச் சூழ்ந்திருந்த நிசப்தம் மட்டுமே திரும்பி வந்தது.

அவளது கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டது. இதுவரை அவளுக்குத் துணையாக இருந்த காத்தவராயன், இப்போது எங்கே போனான் என்ற கேள்வி அவளது மனதைப் பிசைந்தது.

அறைக்குள் இருந்தபோது தெரிந்த மங்கலான வெளிச்சம்கூட இங்கே இல்லை. இருள் அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் அடர்ந்து படர்ந்திருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து, இருளுக்குத் தனது கண்கள் பழகியதும் அனு தயக்கத்துடன் முன்னே நகர்ந்தாள்.

“காத்தவராயா...”

மீண்டும் அழைத்தாள்.

அவளது குரல் அந்தப் பாழடைந்த சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தது.

அந்த எதிரொலியே அவளைப் பின்தொடர்ந்து யாரோ வருவதுபோல் ஓர் உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

அனு சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள்.

யாருமில்லை!

அவளது இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது.

அதே நேரத்தில், அருகிலிருந்த சுவரின் அடிப்பகுதியில் ஒரு சிறிய சத்தம் கேட்டது.

சரக்... சரக்...

ஒரு எலி, சுவரின் அடிப்பகுதியைத் தனது கூரிய நகங்களால் கீறி, அங்கே ஒரு பொந்தை உருவாக்க முயன்றுகொண்டிருந்தது.

அதன் அசைவுகளை இருளுக்குள் பதுங்கியிருந்த ஒரு பாம்பு கவனித்தது.

மெல்ல... மிக மெல்ல... தன் உடலைத் தரையில் ஊர்ந்து நகர்த்தியபடி எலியை நெருங்கியது.

ஆபத்தை உணர்ந்த எலி சட்டென்று அசைவதை நிறுத்தியது.

அடுத்த நொடி, இரண்டும் அசைவற்றுப் போனதுபோல் நின்றன.

பாம்பு தனது தலையை உயர்த்திப் படமெடுக்கத் தயாரானது.

எலி தப்பிப்பதற்கான வழியைத் தேடியது.

அடுத்த கணம்!

எலி மின்னல் வேகத்தில் தாவியது.

அதே நேரத்தில் பாம்பும் சீறிக்கொண்டு பாய்ந்தது.

எதிர்பாராதவிதமாக, இரண்டும் அனு நின்றிருந்த திசையை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தன!

அவற்றின் திடீர் அசைவைக் கண்ட அனு அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள்.

“ஆஆ!”

என்று அலறியவள், என்ன நடக்கிறது என்பதைக்கூட உணர முடியாமல் அங்கிருந்து தலைதெறிக்க ஓடினாள்.

இருளில் எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அவளது கால்கள் தள்ளாடின. மூச்சு வேகமாகியது.

ஓடிய வேகத்தில், எதிரே இருந்த ஏதோ ஒரு பொருளில் அவளது கால் பலமாக மோதியது.

“அம்மா!”

நிலைதடுமாறிய அனு, தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளக்கூட முடியாமல் தரையில் பொத்தென்று விழுந்தாள்!

அவளது உடல் வலியால் துடித்தது.

சுற்றிலும் இருள்.

எங்கிருந்தோ ஒரு மெல்லிய முனகல் சத்தம் கேட்டது.

அந்தச் சத்தம் ஒரே நேரத்தில் அனுவுக்குள் இருவேறு உணர்வுகளைத் தூண்டியது. ஒருபுறம், அந்த இருண்ட மாளிகையில் தான் மட்டும் இல்லை என்ற உணர்வு அவளுக்குச் சற்றுத் தைரியத்தைக் கொடுத்தது. மறுபுறமோ, அந்த முனகல் சத்தம் அவளுக்குள் பொறாமைத் தீயைக் கிளறியது.

‘காத்தவராயன்... இன்னொரு பெண்ணிடம் சரசமாடிக்கொண்டிருக்கிறானா?’

அந்த எண்ணமே அவளது முகத்தை இறுகச் செய்தது.

‘என்னை இங்கே தனியாகத் தவிக்கவிட்டுவிட்டு, அவனுக்கு இன்னொருத்தியுடன் விளையாட்டா?’

கோபம் அவளது அச்சத்தை மெல்ல மெல்ல விழுங்கத் தொடங்கியது.

அப்போது, அவளது கை ஏதோ ஒரு கடினமான பொருளின் மீது பட்டது.

அது என்னவென்று பார்க்கக்கூட அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. அந்தப் பொருளை ஆத்திரத்துடன் இறுகப் பற்றியவள், முனகல் சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கி முழு பலத்துடன் வீசியெறிந்தாள்.

டமார்!

அந்தப் பொருள் சுவரில் மோதிய வேகத்தில், சிதிலமடைந்த சுவரின் ஒரு பகுதி உடைந்து விழுந்தது!

அங்கே ஒரு துளை உருவானது.

அந்தத் துளையின் வழியே வெள்ளி நிலவொளி அறைக்குள் பாய்ந்தது.

அடுத்த கணமே, அந்தப் பயங்கரமான அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு பலவிதமான சலசலப்புகள் எழுந்தன.

சுவரின் பொந்துகளிலும் தரையின் இடுக்குகளிலும் பதுங்கியிருந்த எலிகள், பல்லிகள் உள்ளிட்ட உயிரினங்கள் திடீரெனப் புகுந்த வெளிச்சத்தைக் கண்டு திக்குமுக்காடின. அங்குமிங்கும் தடதடவென ஓடின. சில உயிரினங்கள் அனுவின் கால்களை உரசிக்கொண்டு ஓட, அவள் பயத்தில் அலறியபடி குதித்தாள்.

“ஐயோ!”

அவள் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, அசையாமல் நின்றாள்.

அந்தப் பரபரப்பில் ஏற்கெனவே பலவீனமடைந்திருந்த சுவர்களிலிருந்து சுண்ணாம்பும் சிறு கற்களும் பெயர்ந்து விழுந்தன. தூசு மண்டலம் அறைக்குள் பரவியது.

சிறிது நேரம் கழித்து, அந்தச் சலசலப்புகள் மெல்ல அடங்கின.

அனு மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள்.

அவள் வீசியெறிந்த கல் உருவாக்கியிருந்த துளை மட்டுமல்லாமல், சுவரின் பல பகுதிகளிலும் சிறுசிறு துளைகள் ஏற்பட்டிருந்தன. அவற்றின் வழியே நிலவொளி அறைக்குள் ஊடுருவியதால், இதுவரை கும்மிருட்டாக இருந்த அந்த இடம் இப்போது ஓரளவுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அனுவின் பார்வை மெல்ல அறையைச் சுற்றியது.

அப்போதுதான்...

அவளது கண்கள் சுவரில் வரையப்பட்டிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ஓவியத்தின் மீது நிலைகுத்தி நின்றன.

அந்த ஓவியத்தில், மதிவதனி!

கட்டிலில் ஒய்யாரமாகச் சாய்ந்தபடி, பேரழகுடன் படுத்திருந்தாள் அவள்.

அவளது முகத்தில் ததும்பிய அழகு, கண்களில் மின்னிய கம்பீரம், உடல்மொழியில் வெளிப்பட்ட மிடுக்கு என ஒவ்வொன்றும் அந்த ஓவியத்திற்கு உயிரூட்டுவதுபோல் இருந்தன.

அனு சில கணங்கள் இமைக்கக்கூட மறந்து அதைப் பார்த்தாள்.

‘இவள் யார்?’

அந்தக் கேள்வி அவளது மனத்திற்குள் எழுந்தது.

மெல்ல ஓவியத்தை நெருங்கியவள், அதில் தீட்டப்பட்டிருந்த மதிவதனியின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தாள். பின்னர், ஓவியத்தின் மீது விரல்களை ஓட்டியபடி அதன் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளைக் கவனித்தாள்.

அந்தப் பெண்ணின் அழகு அவளைப் பிரமிக்க வைத்தது.

அதே நேரத்தில், அந்த அழகின் மீது ஓர் இனம்புரியாத பொறாமையும் அவளுக்குள் தலைதூக்கியது.

‘இவ்வளவு அழகா?’

அனுவின் உதடுகள் இறுகின.

அவள் அந்த ஓவியத்தை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தபோது, எங்கிருந்தோ ஒரு மின்மினிப் பூச்சி பறந்து வந்து, மதிவதனியின் ஓவியத்தின் மீது அமர்ந்தது.

அதைத் தன் இரையாகப் பிடிக்கச் சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்த ஒரு பல்லி, சட்டென்று பாய்ந்தது.

லபக்!

மின்மினிப் பூச்சியை வாயால் கவ்வியபடி பல்லி பின்னோக்கி இழுத்தது.

ஆனால், அந்தத் திடீர் இழுப்பில் ஓவியத்தின் ஒரு பகுதி கிழிந்தது.

சிறிய ஓட்டை ஒன்று உருவானது.

அந்த ஓட்டையின் வழியே மறுபுறத்திலிருந்து மெல்லிய நிலவொளி கசிந்தது.

அனுவின் பார்வை உடனடியாக அந்த ஓட்டையின் மீது பதிந்தது.

‘ஓவியத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?’

அவளது ஆர்வம் அதிகரித்தது.

அருகில் கிடந்த சிறிய கல் துண்டை எடுத்தவள், ஓவியத்தின் ஏற்கெனவே கிழிந்திருந்த பகுதியை மெதுவாகக் கீறத் தொடங்கினாள்.

கொஞ்சம்... கொஞ்சமாக...

ஓட்டை பெரிதாகியது.

அதன் வழியே தெரிந்த காட்சி, அனுவின் மூச்சையே ஒரு கணம் நிறுத்தியது!

ஓவியத்தில் மதிவதனி எந்த நிலையில் படுத்திருந்தாளோ, அதே தோற்றத்தில், அதே கோலத்தில், நிஜமான மதிவதனி ஒரு கட்டிலில் நிர்வாணமாகப் படுத்திருந்தாள்!

அவளிடமிருந்துதான் அந்த மெல்லிய முனகல் சத்தம் வெளிவந்துகொண்டிருந்தது.

அனுவின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.