♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 199 part 1

வங்காள விரிகுடாவின் நடுக்கடலில், கண்களை மூடி உக்கிரமாகத் தவம் செய்துகொண்டிருந்தான் காத்தவராயன்.

திடீரென...

பிரபஞ்சத்தையே அதிரச் செய்யும் பேரிரைச்சல் ஒன்று எழுந்தது!

அமைதியாக விரிந்திருந்த கடற்பரப்பு கணப்பொழுதில் கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது. கடலின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்த பேரலைகள் ஒன்றோடொன்று மோதி, வானத்தைத் தொடும் அளவுக்கு உயர்ந்தன. நீர்ச்சுழல்கள் சுழன்றடிக்க, கடலின் நடுவே ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழல்வாயில் உருவானது.

அந்தச் சுழல்வாயிலின் மையத்திலிருந்து கரிய புகை மேகங்கள் போல மேலெழுந்தன.

அடுத்த கணம்—

கடலையே பிளந்துகொண்டு ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம் மேலெழுந்தது!

அவனது கோரமான எருமைத் தலை வானத்தைத் தொட்டது. மலைகளைப் போன்ற அகன்ற தோள்களும், பாறைகளைப் போன்ற தசைகளும், இரும்புத் தூண்களைப் போன்ற கரங்களும் கொண்ட அவனது விஸ்வரூபம், அந்தக் கடற்பரப்பையே தன் நிழலால் மூடியது.

அவனது செந்நிறக் கண்கள் இருளில் எரியும் நெருப்புக் கோளங்களைப் போல மின்னின. மூக்குத் துவாரங்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட அனல் கலந்த மூச்சுக்காற்று, கடலின் மேற்பரப்பில் நீராவியை எழச் செய்தது.

அவன் ஒவ்வொரு முறை மூச்சை வெளியேற்றியபோதும், சூறாவளியைப் போன்ற காற்று நாலாபுறமும் சுழன்றடித்தது.

அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவத்திற்கு முன்னால், உடலற்ற ஆவியாக நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயன் ஒரு சிறு துரும்பைப் போல அற்பமாகத் தெரிந்தான்.

அவன்தான் பாதாள லோகத்தின் பேரரசன் மகிஷாசுரன்!

தன் விஸ்வரூபத்தின் பிரம்மாண்டத்தைக் காட்டியபடி நின்ற மகிஷாசுரன், கீழே தன்னைக் கூப்பிட்ட காத்தவராயனைச் செந்நிறக் கண்களால் உற்றுப் பார்த்தான்.

பிறகு, அவனது தொண்டையிலிருந்து இடியென ஒரு குரல் வெடித்தது.

“சொல்... காத்தவராயா!”

அந்தக் குரலின் அதிர்வில் கடலலைகள் தடுமாறின.

“எதற்காக என்னை என் பாதாள லோகத்திலிருந்து உன் தவத்தின் மூலம் அழைத்து எழுப்பியிருக்கிறாய்? உன் அழைப்பின் வலிமையைப் பார்த்தால், சாதாரணமான உதவியை நீ கேட்கப்போவதில்லை என்பது மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது!”

காத்தவராயன் சற்றும் அஞ்சவில்லை.

தன் முன்னால் மலைபோல உயர்ந்து நின்ற மகிஷாசுரனை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்களில் தோல்வியின் வலியும், அவமானத்தின் காயமும், பழிவாங்கும் வெறியும் ஒன்றாகக் கொப்பளித்தன.

“மகிஷா... எனக்கு உன்னுடைய உதவி உடனடியாகத் தேவை!”

அவன் குரலில் அழுத்தம் கூடியது.

“எதிரிகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். நிகழ்காலத்தில் என்னைத் தோற்கடித்துத் தீவிலிருந்து விரட்டியடித்தவர்களை மட்டுமல்ல... கடந்த காலத்திலும் என்னை வீழ்த்திய சக்திகளையும், எதிர்காலத்தில் எனக்கு எதிராக எழப்போகும் சக்திகளையும் நான் சமாளித்தாக வேண்டும்!”

சிற்பிகாவின் முகம் அவனது நினைவில் மின்னியது.

அவளது நாபியிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளி!

மீண்டும் தெய்வீக வடிவம் பெற்ற குலதெய்வக் கல்!

தன்னைத் தீவிலிருந்து அடித்துத் துரத்திய அந்தச் சக்திகள்!

ஒவ்வொரு நினைவும் அவனது ஆத்திரத்தை மேலும் தூண்டியது.

“அவர்களை ஒரேயடியாக அழித்தொழிக்க எனக்குப் போதுமான சக்தி வேண்டும், மகிஷா! அதற்கு உன்னுடைய பலம் எனக்குத் தேவை!”

மகிஷாசுரன் அவனைச் சில கணங்கள் அமைதியாக உற்றுப் பார்த்தான்.

பிறகு, தன் பிரம்மாண்டமான தலையை மெல்ல அசைத்தான்.

“காத்தவராயா... உன் கோபம் எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால், நீ கேட்கும் உதவியைப் பற்றி முடிவெடுப்பதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்.”

அவனது குரல் இப்போது சற்றுத் தணிந்திருந்தது.

“உன்னுடைய உயிர் இன்னமும் பூலோகத்துடனான தொடர்பை முழுமையாகத் துண்டித்துக்கொள்ளவில்லை. உனக்கென்று ஒரு நிலையான உடல் இல்லாமல் ஆவியாகத் திரிந்தாலும், நீ இன்னும் அந்த உலகத்தோடு பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறாய்.”

சில கணங்கள் நிறுத்தியவன், தன் மார்பை நிமிர்த்திக்கொண்டு தொடர்ந்தான்.

“ஆனால், என்னுடைய நிலை வேறு! என்னுடைய உயிர் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உடலை விட்டுப் பிரிந்து பாதாள லோகத்துடன் இணைந்துவிட்டது. எனவே, என்னால் உனக்கு உதவ முடியும். ஆனால், அந்த உதவிக்கு சில வரம்புகள் இருக்கின்றன!”

காத்தவராயனின் புருவங்கள் சுருங்கின.

“என்ன வரம்புகள்?”

மகிஷாசுரன் தன் வலது கரத்தை உயர்த்தினான்.

அவனது உள்ளங்கையில் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு சிறிய ஆற்றல் உருண்டை தோன்றியது. அது மெல்லச் சுழன்றபோது, அதன் உள்ளே மின்னல் கீற்றுகளைப் போன்ற ஒளிப்பிழம்புகள் தோன்றி மறைந்தன.

“உனக்கு இரண்டு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன, காத்தவராயா!”

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையாக அழுத்தமாக உச்சரித்தான்.

“முதல் வாய்ப்பு... நான் உன்னுடன் நேரடியாக வந்து போரிடுவது. என்னுடைய விஸ்வரூபத்தையும் முழுப் பலத்தையும் பயன்படுத்தி உன் எதிரிகளை எதிர்கொள்ள முடியும். ஆனால், அப்படிச் செய்தால் என்னால் ஏதாவது ஒரு காலத்தில் மட்டுமே உனக்கு உதவ முடியும். கடந்த காலத்திலும் நிகழ்காலத்திலும் ஒரே நேரத்தில் என்னால் செயல்பட முடியாது.”

காத்தவராயன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“இரண்டாவது வாய்ப்பு...”

மகிஷாசுரனின் உள்ளங்கையில் சுழன்றுகொண்டிருந்த ஆற்றல் உருண்டை திடீரெனப் பிரகாசித்தது.

“என்னிடம் இருக்கும் சக்திகளில் ஒன்றை உனக்கு வழங்குவது! அந்தச் சக்தியை நீ உன்னுள் ஏற்றுக்கொண்டால், அதன் இயல்புக்கும் வரம்புகளுக்கும் உட்பட்டு, உனக்குத் தேவையான காலங்களில் நீயே அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு முறையும் என்னுடைய உதவியை நாட வேண்டிய அவசியமும் இருக்காது!”

அவன் காத்தவராயனை நேராகப் பார்த்தான்.

“ஆனால், நினைவில் வைத்துக்கொள்! நான் உன்னுடன் நேரடியாக வந்து போரிடுவதற்கும், என்னுடைய சக்தியை உனக்கு வழங்குவதற்கும் இடையே நீ ஒன்றை மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்க முடியும். எனவே, நன்றாக யோசித்துவிட்டு முடிவெடு!”

---

காத்தவராயன் மௌனமானான்.

அவனது சிந்தனை இரு திசைகளில் பயணித்தது.

ஒருபுறம், நிகழ்காலத்தில் சிற்பிகாவும் ரியானும் அவனைத் தோற்கடித்த அவமானம் நெருப்பாகக் கொதித்தது. மறுபுறம், கடந்த காலத்தில் மதிவதனி தன்னை வீழ்த்திய நினைவுகள் அவனது மனத்தைப் பிளந்தன.

அந்தத் தோல்விகள் வெறும் தோல்விகள் அல்ல.

தன்னுடைய ஆற்றலையும் ஆதிக்கத்தையும் யாராலும் அசைக்க முடியாது என்று இறுமாப்புடன் இருந்த அவனது அகந்தையின் மீது விழுந்த அடிகள்!

இப்போது மகிஷாசுரன் நேரடியாக வந்து உதவினால், நிகழ்காலத்தில் சிற்பிகாவையும் ரியானையும் பழிவாங்க முடியும். ஆனால், கடந்த காலத்தில் தன்னைத் தோற்கடித்த சக்திகளுக்கு எதிராக அவனால் என்ன செய்ய முடியும்?

மீண்டும் ஒருமுறை அதே வரலாறு நிகழ்ந்தால்?

மீண்டும் ஒருமுறை அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டால்?

அந்த எண்ணமே அவனுக்குள் வெறியை மூட்டியது.

ஒரே காலத்தில் கிடைக்கும் வெற்றியை விட, பல காலங்களிலும் தன்னுடைய பழிவாங்கும் திட்டத்தைத் தொடர உதவும் சக்தியே அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது!

மெல்ல அவனது முகத்தில் ஒரு குரூரமான புன்னகை மலர்ந்தது.

தன் முடிவை எடுத்துவிட்டவனாக மகிஷாசுரனை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“சரி, மகிஷா! நீ சொல்வது எனக்குப் புரிகிறது. எனக்கும் உன்னுடைய நேரடி உதவியைவிட, உன்னுடைய சக்தியைப் பெறுவதுதான் சரியான வழி என்று தோன்றுகிறது!”

அவனது குரலில் இப்போது தயக்கமே இல்லை.

சில கணங்கள் ஆழ்ந்த மௌனத்திற்குப் பிறகு, காத்தவராயன் மெல்லத் தன் பார்வையை உயர்த்தினான். தனக்கு முன்னால் மலைபோல விஸ்வரூபத்தில் நின்றிருந்த மகிஷாசுரனின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தான்.

“மகிஷா... எனக்கு உன்னிடம் இருக்கும் அந்தக் குறிப்பிட்ட மகாசக்தி ஒன்று மட்டும் போதும். வேறெந்த உதவியும் எனக்குத் தேவையில்லை!”

அவனது குரலில் உறுதியும் பிடிவாதமும் அழுத்தமாக வெளிப்பட்டன.

காத்தவராயன் கேட்டதைக் கேட்டதும், மகிஷாசுரனின் செந்நிறக் கண்களில் ஒரு கணம் உண்மையான அதிர்ச்சி நிழலாடியது. அவன் தன் பிரம்மாண்டமான தலையைச் சற்றே தாழ்த்தி, காத்தவராயனை உற்றுப் பார்த்தான்.

“காத்தவராயா... நீ என்ன கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய் என்பது உனக்கு முழுமையாகப் புரிகிறதா?”

அவனது குரல் இம்முறை எச்சரிக்கை கலந்ததாக ஒலித்தது.

“அந்தச் சக்தி யாரிடம் இருக்கிறதோ, அவர்களைத் தேவர்களால்கூட எளிதில் வீழ்த்த முடியாது! அத்தகைய பிரம்மாண்டமான சக்தி உனக்கு இப்போது எதற்குத் தேவைப்படுகிறது? பூலோகத்தில் உன்னை எதிர்த்து நிற்கும் சக்திகளைச் சமாளிக்க அதுவே தேவையா? அதற்கான அவசியம் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லையே!”

மகிஷாசுரன் தன் கேள்வியை முடிப்பதற்குள், காத்தவராயனின் முகம் இறுகியது.

அவனது கண்களில் பழிவாங்கும் வெறி தீயாகக் கனன்றது.

“இல்லை, மகிஷா! எனக்கு அந்தச் சக்தி இந்தக் கணமே தேவை!”

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அழுத்தமாக உச்சரித்தான்.

“அந்தச் சக்தி மட்டும் என் வசம் இருந்தால்... என்னை அவமானப்படுத்தி விரட்டியடித்த அத்தனை பேரையும் என்னால் வேரோடு வீழ்த்த முடியும்! இனி யாரும் என்னை எதிர்த்துக் குரலெழுப்ப முடியாதபடி அவர்களின் ஆணவத்தை அடியோடு அழித்துவிடுவேன்!”

அவனது ஆவேசத்தைக் கவனித்த மகிஷாசுரன், தன் புருவங்களை உயர்த்தினான்.

பிறகு, சற்றே ஏளனம் கலந்த குரலில் கேட்டான்.

“அப்படியா? இந்தக் கலியுகத்தில் உன்னை எதிர்த்து நிற்கும் அளவுக்கு அப்படி யார் இருக்கிறார்கள், காத்தவராயா? உன்னைப் போன்ற ஒருவனைத் தோற்கடிக்கும் அளவுக்கு இந்த உலகத்தில் யார் அவ்வளவு பெரிய வலிமையுடன் இருக்கிறார்கள்?”

அந்தக் கேள்வி காத்தவராயனின் கோபத்தை மேலும் தூண்டியது.

அவனது நினைவுகள் கடந்த காலத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தன.

மதிவதனி!

கடந்த காலத்தில் தன்னை எதிர்த்து நின்று தோற்கடித்த அந்தப் பெண்ணின் முகம் அவனது மனக்கண்ணில் தோன்றியது.

அந்தத் தோல்வியால் ஏற்பட்ட அவமானம் இன்னும் அவனது அகந்தையைச் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து, நிகழ்காலத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் அவனது நினைவில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுந்தன.

சிற்பிகா!

அவளது நாபியிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளி!

மீண்டும் தெய்வீக வடிவம் பெற்ற குலதெய்வக் கல்!

அந்தச் சக்திகளின் முன்னால் தன்னால் நிலைத்து நிற்கக்கூட முடியாமல், தீவிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட அவலம்!

ஒவ்வொரு நினைவும் அவனது ஆத்திரத்தை அதிகரித்தது. அவமானத்தின் நெருப்பில் சிக்கியவனைப் போல அவனது முகம் கோரமாக மாறியது.

“யார் என்று கேட்கிறாயா, மகிஷா?”

அவனது குரல் நடுக்கடலில் எதிரொலித்தது.

“கடந்த காலத்தில் மதிவதனி என்னைத் தோற்கடித்தாள்! என்னுடைய ஆற்றலையும் ஆணவத்தையும் அவளது எதிர்ப்பால் சிதறடித்தாள்! அவளிடம் நான் சந்தித்த அவமானம் போதாதென்று, இப்போது நிகழ்காலத்திலும் அதே நிலைமை!”

அவன் சிறிது நேரம் மூச்சுவிடுவதைப் போலத் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டான். ஆனால், அவனது கோபம் அடங்கவில்லை.

“இந்தத் தீவில் சிற்பிகா என்ற ஒரு பெண்... தன் நாபியிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளியாலும், அந்தக் குலதெய்வக் கல்லின் சக்தியாலும் என்னைத் தோற்கடித்தாள்! என்னுடைய ஆற்றலைச் சிதைத்து, நான் ஆட்சி செய்ய நினைத்த அந்தத் தீவிலிருந்தே என்னை அடித்துத் துரத்திவிட்டாள்!”

அவனது குரல் வெறுப்பில் கரகரத்தது.

“என்னுடைய வரலாற்றிலேயே இப்படி ஒரு அவமானத்தை நான் சந்தித்ததில்லை! கடந்த காலத்தில் ஒருத்தி... நிகழ்காலத்தில் இன்னொருத்தி! காலம் மாறினாலும், என்னை எதிர்த்து நிற்பவர்கள் மட்டும் தொடர்ந்து உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!”

காத்தவராயன் தன் ஆவேசத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தொடர்ந்தான்.

“இனியும் இதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது, மகிஷா! என்னுடைய எதிரிகள் யாராக இருந்தாலும் சரி... அவர்களுக்குப் பின்னால் எந்தச் சக்தி இருந்தாலும் சரி... அனைவரையும் அடியோடு அழிக்க வேண்டும்! அதற்காகத்தான் உன்னிடம் அந்த மகாசக்தியைக் கேட்கிறேன்!”

அவன் சொல்லி முடித்த அடுத்த கணம்—

“ஹா... ஹா... ஹா... ஹா...!”

மகிஷாசுரனின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான சிரிப்பு வெடித்துக் கிளம்பியது!

அது சாதாரணச் சிரிப்பல்ல. பாதாள உலகத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்த பேரிடியைப் போல, நடுக்கடலையே அதிரச் செய்தது.

அவனது பிரம்மாண்டமான தோள்கள் குலுங்கின. எருமைத் தலையைப் பின்னால் சாய்த்துக்கொண்டு அவன் சிரித்த சிரிப்பில், கடலலைகள் ஒன்றோடொன்று மோதி நாலாபுறமும் சிதறின. நீர்ச்சுழல்கள் தங்கள் போக்கை இழந்து வெறித்தனமாகச் சுழன்றன.

அந்தச் சிரிப்பின் ஒவ்வொரு அதிர்வும் காத்தவராயனின் ஆவியையே ஊடுருவித் தாக்குவதைப் போல இருந்தது.

ஆனால், மகிஷாசுரனின் சிரிப்புக்குப் பின்னால் இருந்தது வெறும் மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல.

காத்தவராயன் தன் எதிரிகளைப் பற்றிச் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவன் ஏளனமாக ரசித்துக்கொண்டிருந்தான்!

அதைக் கண்ட காத்தவராயனின் கோபம் எல்லை கடந்தது.

“நிறுத்து!”

அவனது குரல் சீற்றத்துடன் வெடித்தது.

“உன்னுடைய சிரிப்பை உடனே நிறுத்து, மகிஷா!”

காத்தவராயனின் ஆவேசத்தைக் கண்டும் மகிஷாசுரன் உடனடியாகச் சிரிப்பை நிறுத்தவில்லை. இன்னும் சில கணங்கள் சிரித்துவிட்டு, பிறகு மெல்லத் தன் தலையை அசைத்தான்.

அவனது கண்களில் கேலியும் கிண்டலும் இன்னும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தன.

“போயும் போயும்... ஒரு சாதாரணப் பெண்ணிடம் தோற்றுவிட்டு வந்து நிற்கிறாயே, காத்தவராயா! இதையெல்லாம் கேட்ட பிறகும் எனக்குச் சிரிப்பு வராமல் என்ன செய்யும்?”

அவன் மீண்டும் ஒரு முறை ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

“நீ காத்தவராயன் என்ற பெயரைச் சொன்னாலே, ராவணனின் வம்ச வழியில் வந்தவன் என்றும், இந்திரஜித்தின் உக்கிரமான மரபணுச் சக்தியைப் பெற்ற மகாவீரன் என்றும் அல்லவா நான் நினைத்திருந்தேன்?”

அவன் தன் பிரம்மாண்டமான கரங்களை மார்புக்கு முன்னால் கட்டிக்கொண்டு, காத்தவராயனை அலட்சியமாகப் பார்த்தான்.

“அரக்கர் குலத்தின் பெருமையைத் தாங்கி நிற்க வேண்டிய நீயோ, ஒரு பெண்ணிடம் தோற்றுவிட்டு, இன்னொரு பெண்ணிடமும் அடிவாங்கித் துரத்தப்பட்டுவிட்டு, இப்போது என்னிடம் வந்து மகாசக்தி கேட்கிறாய்!”

அவன் தலையை ஒருபுறமாகச் சாய்த்தான்.

“என்னைக் கேட்டால், உனக்கு எதிரிகள் அதிகமாகிவிட்டார்கள் என்பதுதான் பிரச்சினையில்லை, காத்தவராயா!”

சில கணங்கள் நிறுத்தி, அவனது முகத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான்.

“உன்னுடைய பெயருக்கும், நீ சொல்லிக்கொள்ளும் வீரத்துக்கும் இடையில்தான் ஏதோ பெரிய பிரச்சினை இருக்கிறது போலிருக்கிறதே!”

அந்த வார்த்தைகள் காத்தவராயனின் அகந்தையைச் சுக்குநூறாக உடைத்தன.

அவனது முகம் கோபத்தில் சிவந்தது. ஆவியுருவாக இருந்த அவனைச் சுற்றிலும் கரிய ஆற்றல் கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது.

மகிஷாசுரனோ, அவனது கோபத்தைக் கண்டு மேலும் கேலியாகப் புன்னகைத்தான்.

“சொல், காத்தவராயா... உண்மையிலேயே நீ அரக்கர் குலத்தில் பிறந்தவன்தானா? இல்லை, வெறும் பெயரை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு வீரனாக நடிக்கிறாயா?”

என்று கேட்டுவிட்டு, மீண்டும் தன் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் குலுங்கினான்.

கடல் கொந்தளித்தது.

வானில் மின்னல்கள் வெடித்தன.

ஆனால், அவற்றையெல்லாம் விடப் பயங்கரமாகக் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது காத்தவராயனின் கோபம்!

காத்தவராயனின் பொறுமை எல்லை கடந்தது!

இதுவரை மகிஷாசுரனின் ஏளனத்தையும் அவமானப்படுத்தும் வார்த்தைகளையும் சகித்துக்கொண்டிருந்த அவனுக்குள், அடக்கி வைத்திருந்த ஆத்திரம் எரிமலையாக வெடித்தது.

அடுத்த கணம்...

அவனது ஆவியுருவைச் சுற்றி அடர்ந்த கரும்புகை சுழன்றெழுந்தது. அதற்குள் புதைந்திருந்த அவனது சக்தி, கட்டுப்பாடுகளை உடைத்துக்கொண்டு வெளிப்படத் தொடங்கியது.

கடற்பரப்பு அதிர்ந்தது.

வானில் திரண்டிருந்த கருமேகங்கள் சுழன்றடித்தன.

காத்தவராயனின் உருவம் மெல்ல மெல்லப் பெரிதாகத் தொடங்கியது. முதலில் அவனது தோள்கள் விரிந்தன. பின்னர், அவனது மார்பும் கரங்களும் மலைப்பாறைகளைப் போலப் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்தன.

அவனது தலை வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தது.

சில கணங்களில், பாதாள உலகத்தின் பேரரசனான மகிஷாசுரனுக்கு இணையான விஸ்வரூபத்தை எடுத்திருந்தான் காத்தவராயன்!

அவனது கண்கள் அனலாகச் சிவந்தன. கரிய ஆற்றல் அவனது உடல் முழுவதும் மின்னல்களைப் போலப் பாய்ந்தது.

மகிஷாசுரனின் முகத்தில் இருந்த கேலிப் புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.

ஆனால், அதற்குள் காத்தவராயன் தன் வலது கரத்தை மின்னல் வேகத்தில் ஓங்கியிருந்தான்!

படார்!

அடுத்த கணம், அவனது முஷ்டி மகிஷாசுரனின் மார்பில் இடிபோல இறங்கியது!

அந்தத் தாக்குதலின் அதிர்வில் கடல்நீர் வானத்தை நோக்கிப் பீறிட்டது. இருவரையும் சுற்றியிருந்த காற்று வெடித்துச் சிதறுவதைப் போலப் பெரும் ஒலி எழுந்தது.

மலைப்பாறைகளைப் போன்ற உறுதியான மார்பைக் கொண்ட மகிஷாசுரன்கூட, அந்த ஒரு அடியின் தாக்கத்தைத் தாங்க முடியாமல் சில அடிகள் பின்னால் தடுமாறினான்.

அவனது மார்பெலும்புகள் நொறுங்கிச் சிதறியதைப் போன்ற வலியை அந்த அடி ஏற்படுத்தியிருந்தது!

ஒரு கணம்...

அவனது பிரம்மாண்டமான உடலே நிலைதடுமாறியது.

அவனது கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.

தன்னைத் தாக்கிய காத்தவராயனை அவன் நம்ப முடியாதவனைப் போல உற்றுப் பார்த்தான்.

“என்ன... இது?”

மகிஷாசுரனின் குரலில் முதல்முறையாக வியப்பு வெளிப்பட்டது.

காத்தவராயன் தன் முஷ்டியை மெல்லத் தளர்த்தினான். அவனது முகத்தில் கோபத்தின் சுவடு இன்னும் மறையவில்லை.

மகிஷாசுரன் தன் மார்பைப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் காத்தவராயனை நோக்கினான்.

“காத்தவராயா... உன்னுடைய சக்தி என்னைப் பிரமிக்க வைக்கிறது!”

அவனது குரலில் இப்போது கேலி இல்லை. உண்மையான வியப்பு மட்டுமே இருந்தது.

“இவ்வளவு அபாரமான பலம் உன்னிடம் இருக்கும்போது, உன்னை இப்படித் தோற்கடித்தவர்கள் யார்? உன்னுடைய விஸ்வரூபத்திற்கும் இந்தப் பேராற்றலுக்கும் முன்னால் அவர்களால் எப்படி நிற்க முடிந்தது?”

காத்தவராயனின் முகம் இறுகியது.

“ஆமாம்!”

அவன் அழுத்தமாகப் பதிலளித்தான்.

“என்னிடம் இவ்வளவு சக்தி இருந்தும், என்னால் அவர்களை வீழ்த்த முடியவில்லை!”

அவனது வார்த்தைகளில் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளும் வலியும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் ஆவேசமும் கலந்திருந்தன.

மகிஷாசுரன் இன்னும் வியப்பிலிருந்து மீளவில்லை.

“என்னால் இதை நம்பவே முடியவில்லை, காத்தவராயா! உன்னுடைய இந்தப் பேராற்றலைப் பார்த்த பிறகும், உன்னைத் தோற்கடித்தார்கள் என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை!”

அப்போது காத்தவராயன் மெல்லத் தன் தலையை உயர்த்தினான்.

“மகிஷா... என்னைத் தோற்கடித்தவர்களும் பெண்கள்தான் என்பதை மறந்துவிடாதே!”

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மகிஷாசுரனின் முகம் மாறியது.

காத்தவராயன் தொடர்ந்து பேசினான்.

“கடந்த காலத்தில் மதிவதனி என்னை வீழ்த்தினாள். நிகழ்காலத்தில் சிற்பிகா என்னைத் தீவிலிருந்தே விரட்டியடித்துவிட்டாள். எத்தனை முறை நான் என் சக்தியை வெளிப்படுத்தினாலும், இறுதியில் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தியது பெண் சக்திதான்!”

அவன் சில கணங்கள் மௌனமாக இருந்துவிட்டுத் தொடர்ந்தான்.

“ஆனால், உன்னைப் பொறுத்தவரை நிலைமை இன்னும் வித்தியாசமானது, மகிஷா!”

மகிஷாசுரன் அவனைப் புரியாதவனைப் போலப் பார்த்தான்.

காத்தவராயனின் முகத்தில் இப்போது கோபத்திற்குப் பதிலாக ஆழ்ந்த சிந்தனை தென்பட்டது.

“நானும் உன்னைப் போலத்தான் ஆரம்பத்தில் நினைத்தேன். பெண் என்பவள் ஆணின் சக்திக்கு முன்னால் நிற்க முடியாதவள் என்று ஏளனமாகக் கருதினேன். என்னுடைய பேராற்றலுக்கு முன்னால் யாராலும் நிற்க முடியாது என்று இறுமாப்புடன் இருந்தேன்.”

அவன் தன் கரங்களை இறுக மூடினான்.

“ஆனால், என்னைத் தோற்கடித்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பெண்களாக இருக்கும்போது... நான் ஏதோ ஒரு விஷயத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேனோ என்று இப்போது தோன்றுகிறது!”

அவனது பார்வை மகிஷாசுரனைத் துளைத்தது.

சில கணங்கள் கடலின் பேரிரைச்சலைத் தவிர வேறெந்த ஒலியும் எழவில்லை.

பிறகு மகிஷாசுரன் திடீரெனச் சீறினான்.

“அடேய்! என்னையும் தோற்கடித்தது ஒரு பெண்தான்!”

அவனது குரல் மீண்டும் கடலையே அதிரச் செய்தது.

“ஆனால், அவள் சாதாரணமான பெண் அல்ல! அவள் ஆதிபராசக்தி! முப்பெரும் உலகங்களின் ஆதிமூலமான அந்தப் பேராற்றலுக்கு முன்னால் என்னுடைய பலமும் அகந்தையும் தவிடுபொடியாகின!”

அவனது கண்களில் பழைய தோல்வியின் நினைவு மின்னியது.

“அவளை எதிர்கொண்டபோதுதான், என்னுடைய பலம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், அதற்கும் அப்பாற்பட்ட சக்திகள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தேன்!”

அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.

“ஆனால், நீ சொல்வதை இப்போது யோசித்துப் பார்க்கும்போது... நானும் ஏதோ ஒரு தவறு செய்திருக்கிறேனோ என்று தோன்றுகிறது!”

மகிஷாசுரன் மெல்லத் தன் பார்வையைத் தாழ்த்தினான்.

அவனது மனத்திற்குள் பழைய நினைவுகள் அலையடித்தன.

ஆதிபராசக்தியிடம் அவன் சந்தித்த தோல்வி...

அவளது பேராற்றலுக்கு முன்னால் தன் விஸ்வரூபமே பயனற்றுப் போன அந்தக் கணம்...

இதுவரை அவன் அதைத் தன் வலிமைக்கு ஏற்பட்ட தோல்வியாக மட்டுமே பார்த்திருந்தான்.

ஆனால், காத்தவராயன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனுக்குள் ஒரு புதிய சிந்தனையை விதைத்தன.

பெண் சக்தியை அவன் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட்டானா?

அல்லது, அந்தச் சக்தியின் உண்மையான தன்மையையே அவன் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டானா?

மகிஷாசுரன் பதில் தெரியாமல் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

அப்போது காத்தவராயன் அவனை உற்றுப் பார்த்தபடி மெல்லக் கூறினான்.

“மகிஷா... நாம் இருவரும் நம்முடைய பலத்தை மட்டுமே நம்பிக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால், நம்மை வீழ்த்தியவர்கள் நம்முடைய பலத்தைவிட வேறொன்றைத் தங்களுக்குள் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள்!”

அவன் சிற்பிகாவின் தெய்வீக ஒளியை நினைவுகூர்ந்தான்.

“அந்தச் சக்தி என்னவென்று நான் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால், அதை எதிர்கொள்ளும் வழியை நான் கண்டுபிடித்தே ஆக வேண்டும்!”

மகிஷாசுரன் மெல்லத் தன் தலையை உயர்த்தினான்.

இப்போது அவனது பார்வையில் கேலி இல்லை.

காத்தவராயன் கூறியதில் உண்மை இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் வலுப்பெறத் தொடங்கியிருந்தது.

மகிஷாசுரன் காத்தவராயனை மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தான்.

சரி, காத்தவராயா... நீ கேட்ட அந்த மகாசக்தியை உனக்கு வழங்க நான் தயாராக இருக்கிறேன்!”

மகிஷாசுரன் சற்றே குரலைத் தாழ்த்தினான். அவனது செந்நிறக் கண்களில் ஒரு மர்மமான ஒளி மின்னியது.

“ஆனால், ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நீ மறந்துவிடாதே! நீ அரக்கன்... நான் அசுரன்! நம்முடைய இனங்களில் யாரும் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் மற்றவர்களுக்குத் தங்களுடைய சக்தியை வாரி வழங்கிவிட மாட்டார்கள் என்பது உனக்கே நன்றாகத் தெரியும்!”

அவன் தன் பிரம்மாண்டமான கரங்களை மார்புக்கு முன்னால் கட்டிக்கொண்டு, காத்தவராயனை உற்றுப் பார்த்தான்.

“என்னிடம் இருக்கும் அந்த மகாசக்தி உனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்றால், அதற்குப் பதிலாக நான் விரும்பும் ஒரு காரியத்தை நீ எனக்காகச் செய்து முடிக்க வேண்டும். நான் கேட்கும் அந்தக் காரியத்தை நீ செய்து முடித்தால் மட்டுமே, நீ விரும்பிய சக்தி உனக்குச் சொந்தமாகும்!”

மகிஷாசுரனின் வார்த்தைகள் கடலின் பேரிரைச்சலுக்கு நடுவே அழுத்தமாக ஒலித்தன.

காத்தவராயன் ஒரு கணம்கூடத் தயங்கவில்லை.

தன்னை அவமானப்படுத்தியவர்களைப் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற வெறி அவனது சிந்தனையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. அந்த இலக்கை அடைவதற்காக அவன் எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் தயாராக இருந்தான்.

“சரி!”

என்று உடனடியாகப் பதிலளித்தான் காத்தவராயன்.

“நீ என்ன செய்யச் சொன்னாலும் நான் செய்து முடிக்கிறேன், மகிஷா! எனக்கு அந்தச் சக்தி மட்டும் கிடைத்துவிட்டால் போதும்!”

அவனது அவசரமான பதிலைக் கேட்ட மகிஷாசுரனின் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது.