[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - பகுதி 15

லதாவின் சந்தோஷமான முகம் அப்படியே ஒரு வித குழப்பத்தில் சுருங்கியது. அவள் அவனிடம் எதுவும் பேசாமல் கீழே சென்றாள். அன்புக்கு என்ன சொல்ல என்று தெரியவில்லை. சில நிமிடம் அப்படியே நின்றான். சே.. எனக்கு என்ன ஆச்சு.. தங்கச்சி கிட்ட போயி முத்தம் கேக்குறேன். இதெல்லாம் தப்பு அன்பு என்று அவன் மனது அவனை சுருக்கென்று குத்தியது. தான் ஏன் இப்படி நடந்துக்கிட்டோம் என்று தன்னை தானே நொந்து கொண்டான். ஒரு வித பயத்தோடு மெல்ல கீழே வந்தான். வீட்டுக்குள் ஒரு வித மயான அமைதி காணப்பட்டிருந்தது. செல்வி கிட்சனில் வேலை பார்த்து கொண்டு இருந்தாள். லதா கொண்டு வந்த துணிகளை கட்டிலில் போட்டு மடித்து வைத்து கொண்டு இருந்தாள். மெல்ல அன்பு லதா அருகே சென்று "சாரி டி.. ஏதோ தெரியாம தப்பா கேட்டுட்டேன்"

அவள் அவனை பார்க்க முடியாமல் தலை குனிந்து துணிகளை மடிப்பதில் மும்முரமாக இருப்பது போல இருந்தாள். அப்போது செல்வி கிட்சனில் இருந்து "ரெண்டு பேருக்கும் காபி போட்டு இருக்கேன். வந்து எடுத்துக்கோங்க" என்று கத்தினாள். அன்பு உடனே சென்று இரண்டு டம்பளரை தூக்கி கொண்டு வந்து ஒன்றை லதாவிடம் நீட்டினான். அவளும் வாங்கி கொண்டாள். செல்வி சில நிமிடத்தில் காபி எடுத்து கொண்டு பெட்ரூம் வந்தாள். அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ளாமல் இருப்பதை பார்த்து "என்ன ஆச்சு அன்பு. ஏதாவது ரெண்டு பேருக்குள்ள சண்டையா"

அன்பு என்ன சொல்ல என்று தெரியாமல் முழித்தான். லதா அவனை பார்த்து விட்டு "ஆமாம் ம்மா.. இவன் சரி இல்லை. இவனை இனிமே வீட்டுக்கு வர வேணாம்னு சொல்லு. ஹாஸ்டெல்ல இருக்கட்டும்"

செல்வி அன்பு வை பார்க்க அவன் என்ன சொல்ல என்று முழித்தான். "என்னடி ஆச்சு. இவ்வளவு நேரம் ஒத்துமையா தானே இருந்தீங்க. அவனுக்கு கொடுத்த காசுல உனக்கு டிரஸ் வாங்கி கொடுத்திருக்கான். இப்போ என்ன ஆச்சு"

அன்பு கண்ணால் லதாவை கெஞ்சினான். லதா கொஞ்சம் மூச்சை உள்வாங்கி கொண்டு "அம்மா.. நான் குண்டாயிட்டேன்னு கிண்டல் பண்ணுறான்" என்று பேச்சை மாற்றினாள்.

செல்வி அதை கேட்டுவிட்டு "அன்பு. இப்போ தான் அவ கொஞ்சம் சாப்பிடுறா.. நீயே சொல்லி அவளை சாப்பிடாம செஞ்சுடுவா போல"

அன்பு கொஞ்சம் நிம்மதியாக "அம்மா அவளை என்ன மன்னிச்சிட சொல்லுங்க. சாரி" என்று லதாவை பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டான்.

லதா "ஹ்ம்ம்.. சரி சரி.." என்று மூஞ்சை திருப்பி கொண்டு காபி பருகினாள்.

அப்போது தியாகு வீட்டினுள் வந்தார். செல்வி "என்னங்க.. வீட்டுக்கு பூமி பூஜை பண்ணலாம்னு சொல்லிட்டு போனீங்க.. நல்ல நாள் பாத்துட்டீங்களா"

"ஹ்ம்ம்.. நாளைக்கு நாள் ரொம்ப நல்லா இருக்காம். அதனாலே மேஸ்திரிகிட்ட கேட்டேன். காலைல 9 மணிக்கு வச்சுக்கலாம்னு சொல்லி இருக்காரு. அவரு அங்கே பூஜைக்கு தேவையானதை ஏற்பாடு பண்ணுறேன்னு சொல்லிட்டாரு. நாம ஒரு 8 மணிக்கெல்லாம் அங்கே போயாகணும். ஆனா நாளைக்கு லதாக்கு ஸ்கூல் இருக்கு."

லதா "அதெல்லாம் பரவா இல்லைப்பா.. ஹால்ஃப் டே லீவு போட்டுக்கலாம்"

செல்வி "அப்புறம் என்னங்க. சீக்கிரம் வேலைய ஆரம்பிச்சிட்டா நல்லது தானே"

தியாகு "ஹ்ம்ம்.. நாள் நெருங்க நெருங்க கொஞ்சம் பயமா இருக்கு. சரி கடவுள் விட்ட வழி. நாளைக்கு கொஞ்சம் புது டிரஸ் போட்டுக்கோங்க. அன்பு.. பீரோல கேமரா இருக்கு. அதுக்கு பேட்டரி பிலிம் ரோல் வாங்கி போட்டுடு.. சரியா.."

அன்பு "ஹ்ம்ம்.. சரிப்பா.. நான் தான் போட்டோ ஷூட் பண்ணுவேன். பாருங்க.. எப்படி எடுக்குறேன்னு"

லதா "அப்பா.. நான் கேமரா கேக்கும் போது என் கிட்ட கொடுக்க மாட்டேன்னு சொன்னீங்க. இப்போ அவன் கிட்ட கொடுக்க போறீங்களா" என்று சண்டையிட்டாள்.

தியாகு "நீ கொஞ்சம் போட்டோ.. அவன் கொஞ்சம் போட்டோ எடுக்கட்டுமே" என்று குடும்பத்துக்குள் குதூகலமாக சிரித்து பேசி கொண்டே நேரம் ஓடியது.

மறுநாள் காலை 8 மணி போல வீட்டில் பரபரப்புடன் கிளம்பி கொண்டு இருந்தனர். செல்வி ஒரு டார்க் ப்ளூ பட்டுப்புடவை கான்ட்ராஸ்ட் பச்சைல ப்ளௌஸ் அணிந்து கொண்டாள். லதா போன தீபாவளிக்கு எடுத்த ஆரஞ் கலர் சுடி அணிந்திருந்தாள். அன்பு ஒரு புது பேண்ட் ஷர்ட்டும், தியாகு வேஷ்டி சட்டையும் அணிந்து கொண்டு புறப்பட்டனர். தியாகு ஒரு ஆட்டோ கூட்டி கொண்டு வந்தார். செல்வி அவரை பார்த்து "என்னங்க.. ஆட்டோ கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்க. இவ்வளவு நீட்டா டிரஸ் பண்ணிட்டு ஆட்டோல போனா கசங்கிடாதா"

"இப்போ இதெல்லாம் பாக்க நேரம் இல்லைடி. பூஜைக்கு தேவையானது எல்லாம் எடுத்து வச்சிட்டேல்ல. வா கிளம்பலாம்"

அன்பு கேமரா சரியாக இருக்கன்னு செக் பண்ணிட்டு தன் கழுத்தில் தொங்க விட்டு கொண்டான். அன்பு ட்ரைவர் பக்கத்துல உக்காந்துக்க பார்த்தான். அனால் ட்ரைவர் வழில போலீஸ் பார்த்தா பெனால்டி போடுவான். அதனாலே கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணி பின்னாடியே உக்கார சொன்னார். செல்வி கொஞ்சம் கடுகடு என்று இருந்தால் ஆட்டோ காரன் சொன்னதை கேட்டு. லதா உடனே "பரவா இல்லைம்மா.. நான் இந்த பக்கம் கம்பில உக்காந்துக்குறேன்" என்று அவள் உள்ளே தள்ளி கம்பியில் உக்கார்ந்து கொள்ள அவள் அருகே அன்பு, நடுவே செல்வி, அடுத்து தியாகு என்று அமர்ந்து கொண்டனர். அவர்கள் சென்ற பாதை கொஞ்சம் கரடுமுரடாக இருந்திட லதாவுக்கு கொஞ்ச நேரத்துலயே வலிக்க ஆரம்பித்தது. கொஞ்சம் எக்கி கொண்டு இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் ஆட்டோ இறங்கி ஏற அவள் தடுமாறி கீழே விழ போனாள். அன்பு அவளை புடித்து கொண்டு "லதா நீ என் மடில உக்காந்துக்கோ. கொஞ்சம் தூரம் தான்" என்றான். அவளுக்கு என்ன சொல்ல என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் அந்த நேரத்துக்கு அது தான் சரி என்று பட்டது. அவள் கொஞ்சம் திரும்பி அன்பு மடியில் முழு பாரம் படாமல் உக்கார்ந்தாள். அன்புக்கு ஒரு பஞ்சு மூட்டை தன் மேலே உக்கார்ந்தது போல உணர்ந்தான். அவனது கை அவள் இடுப்பை சுத்தி கோத்து கொள்ள அவள் "அண்ணா.. நான் விழ மாட்டேன். கைய கோத்துக்க வேணாம்னு" பிரிச்சு விட்டாள்.

அவனும் கைகளை பிரித்து வைத்து கொண்டான். அவள் கூந்தலின் முடிகள் அவன் முகத்தில் உரசிட அதில் ஒரு மூலம் மல்லிகைப்பூ மனம் அவனை வருடியது. அவன் முகத்தை கொஞ்சம் முன்னே நகர்த்தி அவள் கூந்தலின் முடி அவன் முகத்தை உரசிட செய்தான். அவனுக்குள் ஒரு வித உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. மீண்டும் அவன் கையை கோர்த்து கொண்டான். அவளும் ஒன்னும் சொல்லவில்லை. அவளுக்கு கால்கள் லேசாக வலித்திட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளின் முழு பலத்தையும் அவன் மேல் இட்டு அமர்ந்தாள். அவனும் அவளை தன்னோடு இழுத்து கொள்ள அவளும் வசதியாக அமர்ந்து கொண்டாள். நால்வரும் தங்கள் வாழ்க்கையில் முன்னே நடந்த விஷயங்களை சுவைத்து பேசி சிரித்து கொண்டு அவர்கள் வாங்கி இருந்த வீட்டு மனைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அங்கே மேஸ்திரி கூட ஒரு ஆள் தயாராக இருந்தார்.

அந்த லேஅவுட்ல ஒரு சில வீடுகள் மட்டுமே கட்டி கொண்டு இருந்ததை கவனித்தனர். அப்போது மேஸ்திரி வந்து "என்ன சார்.. பூஜையை ஆரம்பிச்சிடலாமா" என்று தியாகுவிடம் கேட்டார்.

தியாகு தான் கொண்டு வந்திருந்த பூஜை பொருட்கள் பையை மேஸ்திரியிடம் கொடுக்க அவர் தன் அசிஸ்டன்ட் கிட்ட கொடுத்து ஒரு தாம்பலத்துல எடுத்து வைத்தனர். பின் மேஸ்திரி நிலத்தை சுத்தி பார்த்துட்டு ஒரு மூளையை தேர்ந்தெடுத்து அதில் கடப்பாரையால் கொஞ்சம் மண்ணை கிளறி சமன் செய்தார். பின் லேசாக குழி வெட்டி அதில் ஒரு செங்கலை வைத்து அதுக்கு மஞ்சள் குங்குமத்தால் அலங்காரம் செய்தார். நால்வரையும் கூப்பிட்டு ஒரு பக்கமாக நிக்கவைத்து "சார்.. மேடத்தை தட்டெடுத்து சுத்தி பூஜை பண்ண சொல்லுங்க"

செல்வி தியாகுவின் காதில் "என்னங்க.. நான் பண்ணனுமா.. இன்னைக்கு எனக்கு பீரியட்ஸ் ஆரம்பிச்சிருக்குங்க"

தியாகு "அதெல்லாம் யாரு இப்போ பாக்குறா.. பேசாம பண்ணு"

செல்விக்கு மனசு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. லதாவை பார்த்து "நீ தட்டெடுத்து சுத்தி பூஜை பண்ணுடி"

லதா தனக்கு மரியாதை கிடைப்பதை பெருமையாக நினைத்து துள்ளி குதித்து மேஸ்திரி அருகே சென்றார். அன்பு "ஏய் லதா.. அவசர படமா மெல்ல பண்ணு. நான் கொஞ்சம் போட்டோ எடுக்கணும்"

"ஹ்ம்ம் சரி சரி" என்று மேஸ்திரி சொல்லி கொடுத்தது போல தேங்காய் உடைத்து, கற்பூர ஆரத்தி காமித்தாள். அன்பு அங்கே நடப்பதை பல கோணங்களில் போட்டோ எடுத்து கொண்டு இருந்தான். அதை பார்த்து லதா "பெரிய போட்டோக்ராபர்ன்னு நினைப்பா.." என்று கிண்டல் செய்தாள். பின் பூஜை பண்ண லதாவை முதல் கல் எடுத்து வைக்க சொன்னார் மேஸ்திரி. அவளும் கொஞ்சம் பெருமிதத்தோடு எடுத்து வைத்து தண்ணீர் ஊற்றினாள். அதன் பின் மத்த மூவரும் எடுத்து அடுக்கினர். ஒரு வழியாக பூஜை முடிந்ததும் மாறி மாறி அன்பு போட்டோ எடுத்தான். தியாகு மேஸ்திரிக்கு தட்சணை கொடுத்ததும் எப்போ வேலை ஆரம்பிக்கலாம் என்று பேசி கொண்டு இருந்தார்.

அன்புவும் லதாவும் கிண்டல் பேச்சு பேசிட இருவரும் சிரித்து கொண்டு இருந்தனர். அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் இருந்த சண்டை இப்போது இல்லை. அவளும் அவன் முத்தம் கேட்டதை மறந்திருந்தாள். செல்வி ஒரு பக்கம் பெருமூச்சு விட்டு கொண்டே கொண்டு வந்த பொருட்களை எல்லாம் எடுத்து அடுக்கி கொண்டு இருந்தாள்.

செல்வி மனசுக்குள் தான் கட்டி வந்த புடவை பத்தி ஒரு வார்த்தை யாரும் சொல்லவில்லை என்று ஒரு வித ஏக்கத்தில் இருந்தாள். அதே சமயத்தில் இன்னைக்கு பார்த்து பீரியட்ஸ் வந்ததில் அவளால் பூஜை பண்ண முடியவில்லை என்ற வருத்தமும் இருந்தது. அதே சமயம் அன்பு இப்போது தன்னிடம் முன்னை போல் இல்லாமல் ஒரு டிஸ்டன்ஸ் ல இருந்து பேசுற மாதிரி இருந்தது. அவனும் என்னை கண்டுக்கலைன்னு வருந்தினாள். அப்படி என்ன தான் அண்ணன் தங்கச்சி பேசிப்பாங்களோ. இன்னைக்கு அன்பு கொஞ்சம் ஓவரா லதாவிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்தானோ என்று செல்வி யோசித்தாள். தன்னை விட்டு அன்பு விலகுவது போல அவளுக்கு தோன்றியது. இது நல்லது தான்னு ஒரு மனசு சொன்னது. ஆனால் இன்னொரு மனது அவனின் அன்பான ஆசை வார்த்தைக்கும் லேசான தீண்டலுக்கும் ஏங்கியது. மனசுக்குள் ஆயிரம் குழப்பங்கள். இந்த வயசுல இப்படி ஏங்குறது சரியா தப்பா என்ற குழப்பமும் சேர்ந்தது. ஒரு வித ஏக்கத்துடன் தியாகுவை பார்த்திட அவர் மும்முரமாக மேஸ்திரியிடம் பேசி கொண்டு இருந்தார். இந்த மனுஷன் கிட்ட என்ன குறை. இவ்வளவு நாள் நல்லா தானே பாத்துக்கிட்டாரு. தப்பு என் மேலே தானா. உடல் இச்சைக்கு மனசு ஏங்குறது, அதுவும் இந்த வயசுல.. சே.. என்று மனதினுள் பேசிக்கொண்டு இருந்தாள்.

லதா வந்து "அம்மா.. கிளம்பலாமா. எனக்கு மதியம் ஸ்கூல் போகணும்"

தியாகுவும் மேஸ்திரியை அனுப்பிவிட்டு நால்வரும் ஆட்டோவில் ஏறினர். இம்முறை லதா எதுவும் சொல்லாமல் நேரா அன்பு மடியில் அமர்ந்து கொண்டாள். அன்பு அவள் இடுப்பை சுத்தி புடித்து கொண்டான். அருகே செல்வி உக்கார்ந்து கொண்டாள். ஆட்டோ நகர்ந்தது. செல்வி மெல்ல அன்பு பக்கம் திரும்பி பார்த்தாள். ஏனோ மனசு அவன் தன்னை ரசிக்க வேண்டும் என்று ஏங்கியது. அவன் மடியில் தான் உக்கார்ந்திருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்தாள். தன் வெயிட் அவன் தாங்குவானா என்று நினைத்து தனக்குள்ளே சிரித்தாள். அன்பு ஆட்டோவின் வெளியே பார்த்து கொண்டே வந்தான். மீண்டும் அவள் மனதுக்குள் ஒரு வித குமுறல் தோன்றியது. மறுபக்கம் இருக்கும் தியாகுவை பார்த்தார். அவர் லேசாக கண்ணசந்து கம்பியில் சாய்ந்திருந்தார். சில நிமிடத்தில் ஆட்டோ வீடு வந்து சேரும் போது மணி மதியம் 12 ஆகி இருந்தது.

லதா வேகமாக வீட்டினுள் சென்று உடைகளை மாற்றி ஸ்கூல் யூனிபோர்ம் அணிந்து கொண்டு கிளம்ப தயாரானாள். அவளுக்கு மட்டும் வேகமாக லஞ்ச் எடுத்து வைத்து கொடுத்தாள். அவளும் சாப்பிட்டு முடித்ததும் தியாகு அவளை ஸ்கூலில் விட்டுவிட்டு ஆபீஸ் செல்லுவதாக சொல்லிவிட்டு கிளம்பினர். ஒரு வழியாக பரபர என்று இருவரும் கிளம்பி முடித்ததும் வீடு அமைதியானது.

அன்பு பெட்ரூமில் உக்கார்ந்து தன் காலேஜ் புத்தகம் ஒன்றை புரட்டி கொண்டு இருந்தான். செல்வி அப்படியே வந்து ஹால் சோபாவில் உக்கார்ந்து கொஞ்சம் இளைப்பாறினாள். அன்பு உள்ளே இருந்து எட்டி பார்த்தான்.

"என்னம்மா ரொம்ப டயர்டா இருக்கா"

"ஹ்ம்ம்.. ஆமா அன்பு. காலைல சீக்கிரம் எழுந்ததாலே இப்போ கொஞ்சம் டயர்டா இருக்கு. சரி நீ சாப்பிட வர்றியா. சாப்ட்டேன்னா..நான் கொஞ்சம் நேரம் தலை சாய்வேன்"

"சரிம்மா.. எடுத்து வைங்க.. வர்றேன்"

செல்வி சாப்பாட்டை எடுத்து வைத்து பரிமாறிட இருவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர். இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளாமல் சில நிமிடங்கள் சாப்பிட்டனர். சில நிமிட மௌனத்துக்கு பின்...

"அன்பு.. கொளம்பு எப்படி இருக்கு. பொரியல் கொஞ்சம் வைக்கட்டுமா"

"நல்லா இருக்கும்மா" என்ற ஒற்றை வரியில் பதில் சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினான்.

முன்னெல்லாம் அவனா ஏதாவது பேசுவான். கலகலன்னு சிரிக்க வைப்பான். இப்போ என்னடான்னா இப்படி இருக்கன்னு நினைத்தாள். அவன் தலையை குனிந்து கொண்டு அவள் பேசும் போது மட்டுமே முகத்தை பார்த்தது அவளுக்கு ஒரு வித வெறுப்பை தந்தது. இதுக்கு மேல் கேட்டுவிட வேண்டியது தான் என்ற நிலைக்கு வந்திட கொஞ்சம் கரகரத்த குரலுடன்.. "அன்பு.. இங்க பாரு"

அவன் தலையை தூக்கி அவள் முகத்தை பார்த்திட.

"அம்மா மேல கோவமா அன்பு"

"அதெல்லாம் இல்லைம்மா.."

"உண்மைய சொல்லு அன்பு"

"இதுல என்னம்மா இருக்கு. கோவமெல்லாம் இல்லை"

"அன்பு எனக்கு தெரியும். நீ என் கிட்ட சரியா பேசுறது இல்லை. நேத்து நான் இனிமே முத்தம் கொடுக்க கூடாதுன்னு சொன்னதுல இருந்து தான் நீ இப்படி நடந்துக்குறே"

"அம்மா அதெல்லாம் இல்லைம்மா" என்று கொஞ்சம் நிமிர்ந்தான். "கோவம் எல்லாம் இல்லைம்மா. ஆனா வருத்தம் தான்."

அவள் முகத்தில் ஒரு கேள்வி குறிபோல அவனை பார்த்திட.

அவன் தொடர்ந்தான் "எங்க அம்மா மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பிரச்னை ஒளிஞ்சு இருக்கு. உங்களால அதை என் கிட்ட வெளிப்படையா சொல்லவும் முடியல. உங்களுக்கு முத்தம் கொடுக்கும் போது அந்த கவலை எல்லாம் மறந்து உங்க முகம் அப்படியே மலரும் பாருங்க, அந்த அழகை வர்ணிக்க வார்த்தையே இல்லைம்மா. ஆனா இனிமே அந்த மாதிரி அழகை இனிமே நான் பார்க்க வாய்ப்பில்லைன்னு தான் வருத்தம். அதுவும் இல்லாம.. நீங்க ஓவரா டிப்ரெஸ் ஆகிடுவீங்களோன்னு வருத்தமா இருக்கு. நான் எப்போவும் உங்களுக்கு துணையா இருக்கணும்னு தான் முத்தம் கொடுத்தேன். உங்கள எந்த காலத்துலயும் விட்டுட மாட்டேன்னு உங்களுக்கு நம்பிக்கை வர்றதுக்கு முத்தத்தை தவிர எனக்கு வேற வழி தெரியலை. ஆனா ஒன்னு மட்டும் உறுதிம்மா.. நீங்க கவலைப்படாதீங்க. எனக்கு உங்க மேல கோவம் எல்லாம் இல்லை. நீங்க எதை பத்தியும் ரொம்ப பெருசா நினைக்காதீங்க. நான் உங்க கூட கடைசி வரை இருப்பேன்." என்று சொல்லி நிறுத்தினான்.

செல்வி அவன் முகத்தை பார்த்து கொண்டே இருந்தாள்.

அன்பு தொடர்ந்தான் "அம்மா.. எனக்கு புரியுது உங்க பயத்தோட காரணம். நான் இன்னும் சின்ன பிள்ளை இல்லை. முத்தம் கொடுக்கும் போது உணர்ச்சி கொஞ்சம் மீறுறது தானே உங்க கவலை."

செல்வி அவனை பார்த்து "அன்பு.. நல்லா பேசுறே டா.. ஹ்ம்ம் நீ சொல்லுறது உண்மை தான். உன் கூட இருக்கும் போது தான் நான் கொஞ்சம் நிதானமாவும் சந்தோஷமாவும் இருக்கேன். அதுவும் நீ முத்தம் கொடுக்கும் போது என் உடம்புல 1000 வோல்ட் மின்சாரம் பாயுற மாதிரி ஒரு பரவசம் ஏற்படுது. அந்த பரவசத்துல நான் என்னையே மறந்துடுறேன். அதுவும் இல்லாம அந்த சில நிமிஷத்துல நீ என்னோட பையண்ணனும் மறந்துட்டு, வேற என்னல்லாமோ மனசுல தோணுது" அவள் சொல்லும் போது கண்ணில் நீர் குளம் போல ஆனது. அதை தன் சேலை முந்தியால் துடைத்து விட்டாள். "எனக்கு என்னவோ ரொம்ப பயமாவே இருக்கு அன்பு. எனக்கு ஏதோ மனநோய் வந்துடுச்சோன்னு தோணுது." அவளின் கண்களில் இருந்து நீர் சொட்டியது.

"அம்மா என்னம்மா இப்படி பேசுறீங்க. உங்களுக்கு ஒன்னும் இல்லை. இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. நான் காலேஜ் போனதுல இருந்து தான் பிரச்சனைன்னு தோணுது. பேசாம நான் காலேஜ் நிறுத்திட்டு இங்க சென்னைல ஏதாவது பிரைவேட் காலேஜ்ல படிக்கட்டுமாம்மா. நான் உங்கள பக்கத்துல இருந்தே பாத்துக்குறேன். நான் அப்பா கிட்ட சொல்லி மாத்திக்குரேன்ம்மா"

"அதெல்லாம் வேணாம் டா.. இப்போ படிக்குற காலேஜ் ரொம்ப நல்ல காலேஜ். இதுல படிச்சா நல்ல பியூச்சர் இருக்கு. அதுவும் இல்லாம ஹாஸ்டெல்ல இருக்கும் போது உனக்கு நல்ல பொறுப்பு வருது. அதை எல்லாம் நான் கெடுக்க விரும்பல"

"அம்மா.. அதெல்லாம் அப்புறம் யோசிக்கலாம். மொதல்ல உங்க பிரச்சனைக்கு தான் வழி தேடணும்"

செல்வி சாப்பிட்டு முடிந்ததால் எழுந்தாள். "அம்மா கொஞ்சம் உக்காருங்க. மொதல்ல சொல்லுங்க. நீங்க ஏன் மனநோய் ன்னு யோசிக்கிறீங்க. உங்களுக்கும் அப்பாக்கும் என்ன தான் பிரச்சனை. நான் வளந்துட்டேன். எனக்கு நீங்க சொன்னா எல்லாம் புரியும். இப்போ சொல்லுங்க. அதுவும் இல்லாம உங்கள இப்படியே விட்டுட என் மனசு இடம் கொடுக்கல." என்று உரிமையாக அழுத்தி கேட்டான்.

அவள் அவன் கண்களை உத்து பார்த்தாள். ஒரு வித இயலாத வெறுப்பும், யாரிடமாவது தன் மனக்குமுறலை கொட்டிவிட வேண்டும் என்ற உணர்வும் மேலே வந்தது. அவள் உதடுகள் லேசாக துடித்தது. அன்பு அதையே பார்த்து கொண்டே இருந்தான். "அம்மா.. நீங்க சொல்லுங்கம்மா. நான் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். உங்க பிரச்சனைக்கு கண்டிப்பா நான் உங்க சப்போர்ட்டா இருப்பேன். என்னை நம்புங்கம்மா"

செல்வியின் மனது படபட என்று அடித்து கொண்டது. அவள் எழுந்தாள். அன்பு அவளை பார்த்து கொண்டே இருந்தான். அவள் உள்ளே சென்று கிச்சனில் கைகழுவி விட்டு வந்தாள். அன்பு அவளை பார்த்து "இவ்வளவு தூரம் கேக்குறேன். ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேங்குறீங்க. நான் சாயங்காலம் அப்பா வந்ததும் அவர் கிட்டயே கேக்க போறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்தான். கிட்சன் சென்று கையலம்பினான். செல்வி எதுவும் பேசாமல் சாப்பிட்ட இடத்தை சுத்தம் செய்ய தொடங்கினாள். அவளை பார்த்து கொண்டே அன்பு "அம்மா.. ப்ளீஸ்.. இவ்வளவு கெஞ்சுறேனே.. சொல்ல மாட்டீங்களா.. கண்டிப்பா நீங்க சொல்லுற விஷயத்தை நான் யார் கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். இது நமக்குள்ள மட்டுமே இருக்கும். சொல்லுங்கம்மா.. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. உங்களுக்கு உடம்புக்கு ஏதாவது பாதிச்சிடுமோன்னு" அப்படி சொல்லும் போது அன்புவின் கண்களில் நீர் வடிந்தது.

செல்வியின் உதட்டில் லேசான வார்த்தை எட்டிப்பார்த்தது "அன்பு..தப்பா நினைக்க மாட்டியே." என்று நிறுத்தினாள்.

"அம்மா.. கண்டிப்பா. சொல்லுங்க"

"இதை எப்படி பையன் கிட்ட சொல்லுறதுன்னு தெரியல. ஆனா கண்டிப்பா யாராவது ஒருத்தர் கிட்ட சொல்லினா தான் என் மனசுல இருக்குற பாரம் குறையும்"

"சொல்லுங்கம்மா.. அப்படி என்ன தான் பிரச்சனை."

லேசாக மூச்சை இழுத்து விட்டுவிட்டு சொல்வதென்று முடிவெடுத்தாள். "நான் இந்த நிலைக்கு வர காரணம் நீ கொண்டு வந்த அந்த செக்ஸ் புக் தான் காரணம். ஆமாம்.. ஒரு ஆர்வத்துல அந்த புக்ல என்ன இருக்குன்னு படிக்க ஆரம்பிச்சேன். மொதல்ல கொஞ்சம் அருவருப்பா தான் இருந்தது. அதுவும் இந்த வயசுல அந்த மாதிரி புக் படிக்கிறது. ஆனா.. என்னமோ தெரியலை.. அதுல நாளுக்கு நாள் ஆர்வம் கூடிட்டே தான் போனது. நெறய தடவை அந்த புக் படிச்சேன்" என்று தலை குனிந்தாள்.

"அம்மா.. இதுக்கு எதுக்கு குற்ற உணர்ச்சி. இது மாதிரி புக் இப்போ எல்லா இடத்துலயும் கிடைக்குது. அதுவும் இல்லாம இது ஒன்னும் பெரிய தப்பில்லைம்மா.. இதுக்கு போய் எதுக்கு கஷ்டப்படுறீங்க"

"அது மட்டும் இல்லை. அதுல வந்த சில போட்டோ" சொல்லும் போது அவளுக்கு வாய் திக்கியது... "அந்த மாதிரியான போட்டோ பாத்துட்டு.. என்ன என்னமோ தோன ஆரம்பிச்சது"

"நான் ஒன்னு சொல்லட்டுமா.. நீங்க என்னை தப்பா நினைக்க கூடாது. நான் காலேஜ் ஆரம்பிக்குறதுக்கு முன்னாடி லீவில் பிரென்ட் வீட்டுக்கு போனேன் ஞாபகம் இருக்கா. அப்போ ஒரு டைம் நான் ப்ளூ பிலிம் பாத்தேன்" என்று சிரித்தான்.

"அப்படியா..அந்த அளவுக்கு பெரிய மனுஷன் ஆகிட்டியா." அவள் சொல்லும் போது அவள் முகத்தில் கொஞ்சம் புன்னகை இருந்தது. தப்பான விஷயங்கள் மத்தவர்களும் செய்யுறாங்கன்னு கேக்கும் போது நாம செய்யுற தப்புகள் பெருசாக தெரியாது போல. செல்வி மனசுலயும் ஒரு வித நிம்மதி வந்தது. உலகத்துல இந்த மாதிரி விஷயங்கள் சாதாரணம் போல என்ற மனநிலைக்கு வந்திருந்தாள். "அப்படி நெறய டைம் அந்த புக் பாத்ததுனாலயான்னு தெரியல, சில சமயம் அப்பா கூட இருக்கும் போது அந்த மாதிரி விஷயத்துல நெறய எதிர்பார்ப்பாகி ஏமாற்றம் ஆனது போல இருக்கு" தான் சொல்ல வந்ததை கொஞ்சம் மென்னு முழுங்கி சொன்னாள்.

தொடரும்