[Nsme]

சமையலறையிலிருந்து வந்த கமகமக்கும் வாசனை, டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த விக்கியையும் கதிரையும் இழுத்தது. சரியாக மதிய உணவு நேரத்திற்குச் சந்தியா சமையலை முடித்துவிட்டு இருவரையும் சாப்பிட அழைத்தாள்.

டைனிங் டேபிளில் (Dining table) சுடச்சுடச் சாதம், மணக்க மணக்க மோர் குழம்பு, மிளகு ரசம், உருளைக்கிழங்குப் பொரியல், அப்பளம் மற்றும் கடைசியாக நெய் மணக்கும் சேமியா பாயசம் என ஒரு முழுமையான விருந்தையே சந்தியா தயார் செய்து அடுக்கியிருந்தாள்.

மூவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினர்.

முதல் கவளத்தை மோர் குழம்போடு பிசைந்து வாயில் வைத்த கதிரின் கண்கள், தன்னையறியாமல் கலங்கின. அவனது தொண்டை லேசாக அடைத்தது. விவாகரத்திற்குப் பிறகு கடந்த பல மாதங்களாக ஹோட்டல் சாப்பாட்டையும், தானே ஏதோ சுமாராகச் சமைத்த உணவையும் மட்டுமே சாப்பிட்டுப் பழகியவன், இப்படி ஒரு அன்பான பெண் தன் கையால் சமைத்துப் பரிமாறும் அசல் வீட்டுச் சாப்பாட்டின் (Homemade food) ருசியை மறந்தே போயிருந்தான்.

ஒவ்வொரு பதார்த்தமும் அமிர்தம் போல இருந்தது. சந்தியா அவனுக்குப் பார்த்துப் பார்த்துப் பொரியலும் பாயசமும் பரிமாறியபோது, கதிர் மனதளவில் அப்படியே உருகிப் போனான். நேற்று இரவு அவள் கொடுத்த உடல் சுகத்தை விட, இன்று மதியம் அவள் வயிறாரப் போட்ட இந்தச் சாப்பாடு அவனது தனிமையை முற்றிலுமாக விரட்டியடித்தது. விக்கியும் சந்தியாவின் சமையலைப் பாராட்டிக்கொண்டே வயிறாரச் சாப்பிட்டான்.

மதிய உணவு முடிந்து கை கழுவி வந்ததும், கடிகாரத்தில் மணி சரியாக இரண்டைக் காட்டியது. கதிர் தன் மாத்திரைப் பெட்டியிலிருந்து தனது தினசரி டோஸான 'Tazzle 5 mg' (Tadalafil) மாத்திரை ஒன்றை எடுத்துத் தண்ணீருடன் விழுங்கினான்.

அதைப் பார்த்த விக்கி ஒரு குறும்புப் புன்னகையுடன், "கதிர்... நேத்து நீங்க கொடுத்த அந்த மாத்திரை நிஜமாவே டூ குட் (Too good)! சும்மா வேற லெவல்ல வேலை செஞ்சது," என்றான்.

விக்கி தன் நேற்றைய இரவு ஆட்டத்தை நினைவுபடுத்திச் சொன்னதைக் கேட்டு, சந்தியாவும் கதிரும் சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டனர்.

கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, "ஆமாம் விக்கி. ஆனா இந்த 5 mg டெய்லி டோஸை (Daily dose) நான் சாப்பாடு சாப்பிடுறேனோ இல்லையோ, தினமும் கரெக்ட்டா மதியம் 2 மணிக்குப் போட்டுடணும். அப்போதான் உடம்புல அதோட லெவல் (Level) சீரா இருக்கும்," என்றான்.

சந்தியா ஆர்வமாக, "அப்போ அந்த மெக்னீசியம் கிளைசினேட் (Magnesium Glycinate) எப்போ போடணும் கதிர்?" என்று கேட்டாள்.

"அது நைட் தூங்கப் போகும்போது போடணும் பானு. அது தசைகளை ரிலாக்ஸ் (Relax) பண்ணி நல்ல தூக்கத்தையும் கொடுக்கும். நேத்து நைட் கூட நாம டின்னர் (Dinner) முடிச்ச உடனேயே நான் அதைப் போட்டுட்டேன்," என்றான் கதிர்.

பேசி முடித்ததும், அந்தத் திருப்தியான சாப்பாட்டின் மயக்கத்தில் மூவருக்கும் லேசாகக் கண்ணைக் கட்டியது. மாலை வரை ஓய்வெடுக்கலாம் என முடிவு செய்து, மீண்டும் ஹாலில் அந்தப் பெரிய மெத்தையை எடுத்து வந்து போட்டு மூவரும் ஒரு குட்டித் தூக்கம் (Afternoon nap) போட்டனர்.

மாலை நான்கு மணியளவில் மூவரும் எழுந்தனர்.

கதிரின் வீட்டிற்கு வரும்போதே, இரண்டு நாட்களுக்குத் தேவையான மாற்று உடைகள் மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்களை (Essentials) சந்தியா மிகவும் முன்னெச்சரிக்கையாகத் தன் பையில் பேக் (Pack) செய்து எடுத்து வந்திருந்தாள்.

மூவரும் கோவிலுக்குக் கிளம்பத் தயாராகினர்.

சந்தியா கோவிலுக்கு அணிந்து செல்வதற்காகத் தான் பிரத்யேகமாகக் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு அழகான, பாரம்பரியமான லெஹங்கா (Lehenga) வகை உடையை அணிந்துகொண்டு வெளியே வந்தாள். அவளது இடுப்பு வளைவும், துப்பட்டாவின் வழியே தெரிந்த அவளது எடுப்பான தோற்றமும் அவளை ஒரு இளவரசியைப் போலக் காட்டின.

கதிர் தன் அலமாரியிலிருந்து புத்தம் புதிய வேட்டிகளை எடுத்து விக்கியிடம் கொடுத்து, "விக்கி, உங்களுக்கு எந்த வேட்டி பிடிச்சிருக்கோ எடுத்துக் கட்டிக்கோங்க," என்றான்.

விக்கியும் கதிரிடமிருந்து ஒரு அழகான கரை வேட்டியைத் தேர்ந்தெடுத்து உடுத்திக்கொள்ள, சந்தியா தான் விக்கிக்காக எடுத்து வந்திருந்த ஒரு அழகான சட்டையை (Shirt) எடுத்து அவனுக்குப் போட்டுவிட்டாள். கதிரும் வேட்டி, சட்டையில் கம்பீரமாகத் தயாரானான்.

பார்ப்பதற்கு ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களைப் போல, முகத்தில் ஒரு தெளிவோடும் புன்னகையோடும் மூவரும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான அந்தப் பேகூர் பஞ்சலிங்க நாகேஸ்வரா கோவிலை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

மூவரும் கதிரின் காரில் ஏறினர். கோவிலுக்குச் செல்லும்போது, கதிர் காரை ஓட்ட, அவனது அருகில் விக்கி முன்னால் உள்ள சீட்டில் அமர்ந்துகொண்டான். சந்தியா பின் சீட்டில் நடுவில் அமர்ந்து, இருவரின் உரையாடலையும் ரசித்தபடியே வந்தாள்.

சற்று நேரத்தில் கார் பேகூர் பஞ்சலிங்க நாகேஸ்வரா கோவிலை அடைந்தது.

கோவிலின் உள்ளே நுழைந்ததும், அங்கிருந்த அமைதியும், ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான கற்களின் குளிர்ச்சியும் அவர்களின் மனதிற்கு ஒரு தெய்வீக நிம்மதியைக் கொடுத்தன. மேலைக் கங்கர்கள் மற்றும் சோழர்கள் காலத்து நுணுக்கமான கற்சிற்பங்களை மூவரும் வியந்து பார்த்தபடியே நடந்தனர். உள்ளே இருந்த பஞ்சலிங்கங்களையும், மற்ற தெய்வங்களையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மனதார வேண்டித் தரிசனம் செய்தனர்.

தரிசனம் முடித்துவிட்டு மூவரும் கோவிலின் வெளிப் பிரகாரத்தில் மெதுவாக நடந்து வந்துகொண்டிருந்தனர்.

அப்போது 'சண்டிகேஸ்வரர்' சன்னதிக்கு அருகே, ஒரு இளம் பெண் (Teenage girl) தனது அம்மா மற்றும் தம்பியுடன் நின்று, சத்தமாகக் கைகளைத் தட்டிச் சண்டிகேஸ்வரரை வணங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதைக் கவனித்த சந்தியா, அவர்களும் தமிழர்கள்தான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள். உடனே சந்தியா புன்னகையுடன் அந்தப் பெண்ணின் அருகே சென்றாள்.

"சண்டிகேஸ்வரர் முன்னாடி இப்படிக் கை தட்டக் கூடாது," என்றாள் சந்தியா மென்மையாக.

அந்தப் பெண்ணும் அவளது அம்மாவும் ஆச்சரியமாகத் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

சந்தியா அழகாக விளக்கினாள். "இந்தச் சண்டிகேஸ்வரர் தான் சிவன் கோவில்ல கணக்குப் பார்ப்பவர். இந்தக் கோவில் சொத்து முழுக்க இவருக்குத்தான் சொந்தம். அதனால, கோவிலுக்கு வந்த நாம இங்க இருந்து எந்தப் பொருளையும் எடுத்துட்டுப் போகலைன்னு காட்டுறதுக்காகத்தான், சத்தமாத் தட்டாம ரெண்டு உள்ளங்கைகளையும் மெதுவாத் தடவித் துடைச்சுக் காமிக்கணும். அப்புறம், இவர் கோவிலுக்கு வர்றவங்களை அட்டெண்டன்ஸ் (Attendance) எடுக்கிற மாதிரி கணக்கு வெச்சுப்பார். அதனால நம்ம பேரு, ராசி, நட்சத்திரத்தை இவர்கிட்ட மெல்லமாச் சொல்லிட்டு வரணும்."

இதைக் கேட்டதும் அந்த இளம் பெண் அழகாகச் சிரித்துவிட்டு, "தேங்க்ஸ் அக்கா! இது எனக்குத் தெரியவே தெரியாது," என்றாள்.

பக்கத்தில் இருந்த அவளது அம்மாவும் முகமெல்லாம் புன்னகையோடு, "நீங்களும் தமிழா மா? ரொம்ப சந்தோஷம். கோவிலுக்குத் தனியா வந்திருக்கீங்களா?" என்று அன்பாக விசாரித்தார்.

"இல்ல, என்னோட ஹஸ்பண்டோடதான் (Husband) வந்திருக்கேன். அவரும் எங்க ஃபிரெண்ட் (Friend) ஒருத்தரும் அதோ அங்க பேசிட்டு இருக்காங்க," என்று கூறிச் சற்றுத் தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த கதிரையும் விக்கியையும் நோக்கிக் கை காட்டினாள் சந்தியா.

அந்த அம்மாவும் மகிழ்ச்சியுடன், "அப்படியா! நானும் என் ஹஸ்பண்டோடதான் வந்திருக்கேன். அதோ, அங்க நின்னு வர்றவங்களுக்கெல்லாம் சர்க்கரைப் பொங்கல் கொடுத்துட்டு இருக்கார் பாருங்க... அவர்தான்! இன்னைக்குக் கோவிலுக்கு வர்ற பக்தர்களுக்குக் கொடுக்கிறதுக்காக நானே வீட்ல ஆசையாச் சமைச்சுக் கொண்டு வந்தேன். வாங்க, நீங்களும் உங்க ஹஸ்பண்டும் வந்து சர்க்கரைப் பொங்கல் வாங்கிக்கோங்க!" என்று கள்ளங்கபடமற்ற நல்ல மனதுடன் அழைத்தார்.

சந்தியா விக்கியையும் கதிரையும் சைகையால் அழைத்துக்கொண்டு, அந்த அம்மாவின் பின்னால் நடந்தாள்.

அங்கே நின்று பக்தர்களுக்குச் சர்க்கரைப் பொங்கல் விநியோகித்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் கணவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், முன்னால் நடந்து வந்த விக்கி சட்டென்று அதிர்ந்து, வேகத்தைக் குறைத்து எல்லோருக்கும் பின்னால் ஒதுங்கினான்!

சந்தியா கூர்ந்து பார்த்தாள்... அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது வேறு யாருமல்ல; நீச்சல் குளத்தில் 'நல்ல குடும்பஸ்தன்' வேஷம் போட்டுச் சந்தியாவை வளைக்கப் பார்த்து, இவளிடம் கன்னத்தில் அறை வாங்கிய அதே ஆதி (Adhi) தான்!

சந்தியா முதலில் ஒரு நொடி திகைத்தாலும், அடுத்த கணமே சுதாரித்துக்கொண்டாள். இந்தச் சூழ்நிலையின் நகைச்சுவையை (Poetic justice) நினைத்து அவளையும் தாண்டி அவளுக்குள் சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

"ஏங்க, இவங்களும் நம்ம ஊர்க்காரங்கதான். இந்தப் பொண்ணுக்கும் அவங்க ஹஸ்பண்டுக்கும் சர்க்கரைப் பொங்கல் கொடுங்க," என்றார் ஆதியின் மனைவி.

குனிந்து தொன்னையில் பொங்கல் வைத்துக்கொண்டிருந்த ஆதி, நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவ்வளவுதான்! தன் குடும்பத்தின் முன்னால் பானுவையும்(சந்தியாவையும்), பின்னால் நிற்கும் விக்கியையும் பார்த்ததும் ஆதிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது! அவனது ஈரக்குலையே நடுங்கியது; கையிலிருந்த கரண்டி நழுவி விழுந்துவிடும் போல ஆடியது.

ஆனால் சந்தியாவோ, அவனை இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லாதது போல மிகவும் பவ்யமாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டே தொன்னையை வாங்கிச் சர்க்கரைப் பொங்கலைப் பெற்றுக்கொண்டாள்.

ஆதி கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டான், மீண்டும் ஒருமுறை தன் கையாலேயே இவளுக்குத் தன் மனைவி செய்த சர்க்கரைப் பொங்கலைக் கொடுப்போம் என்று! அன்று தன் ஃப்ளாட்டில் வைத்து இவள் தன்னை 'பளார்' என அறைந்து, "உன் வைஃப் செஞ்சு கொடுத்த சர்க்கரைப் பொங்கல் அவ்வளவு அருமையா இருந்தது! இவ்வளவு நல்ல பொண்டாட்டியை வெச்சுக்கிட்டு வெளியில எதுக்குடா அலையுற?" என்று கேட்டது அவனது காதுகளில் இடியாக ஒலித்து அவனை வதைத்தது. ஆனால், தன் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகள் முன்னால் அவனால் மூச்சுக் கூட விட முடியவில்லை!

சந்தியாவிற்குப் பின்னால் கதிர் வந்து நின்றான். ஆஜானுபாகுவாக, கம்பீரமாக நின்றிருந்த கதிரைப் பார்த்ததும் ஆதி மிரண்டு போனான். 'யார் இவன் இவ்வளவு விறைப்பா இருக்கான்? இவளுக்கு இப்படி ஒரு புருஷனா?' என்று குழம்பியபடியே கதிருக்குப் பொங்கல் கொடுத்தான்.

கடைசியாக வந்த விக்கி, ஆதியின் கண்களை நேராகப் பார்த்து ஒரு நக்கலான நமட்டுச் சிரிப்புச் சிரித்துக்கொண்டே அவனிடம் சர்க்கரைப் பொங்கலை வாங்கினான். ஆதிக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது.

அவர்கள் நின்று பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, சந்தியா இயல்பாகக் கதிரின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஆதியின் மனைவியிடம், "இவர் கதிர்... என்னோட ஹஸ்பண்ட்!" என்று அறிமுகப்படுத்தினாள்.

அந்த ஒற்றை வாக்கியம் கதிரின் இதயத்தை ஒரு நொடி நின்று துடிக்கச் செய்தது!

ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான அந்தப் புனிதமான சிவன் கோவிலில், மங்களகரமான உடையணிந்து தன் பக்கத்தில் நிற்கும் பானு (சந்தியா), தன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அடுத்தவர்களிடம் "இவர்தான் என்னோட புருஷன்" என்று சொன்னபோது, கதிரின் உடலெங்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது. அன்பிற்கும், ஒரு துணைக்கும் ஏங்கிய அவனது மனதிற்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பெருமிதமும், நெகிழ்ச்சியும் பொங்கியது. 'இது வெறும் நடிப்புதான் என்றாலும், நிஜ வாழ்க்கையிலும் இவள் என் மனைவியாக இருந்திருக்கக் கூடாதா?' என்ற ஒரு இனிய ஏக்கம் அவனது நெஞ்சை வருடியது.

அதே சமயம், இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆதி, சந்தியாவைப் பார்த்து, "இப்போ உன் புருஷன்கிட்ட உன்னைப் பத்திச் சொன்னா என்ன ஆகும்னு தெரியும்ல?" என்பது போல லேசாக முறைத்தான். ஆதி தன்னை முறைப்பதைப் பார்த்துச் சந்தியாவுக்குள் சிரிப்புத் தாங்க முடியவில்லை.

அப்போது ஆதியின் மகள் விக்கியைப் பார்த்து, "அப்போ அந்த அங்கிள் (Uncle) யாரு அக்கா?" என்று கேட்டாள்.

"அவர் விக்கி... எங்களோட ஃபிரெண்ட் (Friend)," என்றாள் சந்தியா சாதாரணமாக.

பாத்திரத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் சர்க்கரைப் பொங்கல் மீதமிருந்ததால், வரும் பக்தர்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக ஆதி மட்டும் அங்கே தனியாக நிற்க வேண்டியிருந்தது.

கதிர் சந்தியாவைப் பார்த்து, "பானு, நாம போய் அந்த மண்டப வாசல் முன்னாடி உக்காந்துட்டுப் பேசலாமா?" என்றான்.

உடனே ஆதியின் மனைவி, "ஓ, உங்க பேரு பானுவா? ரொம்ப நைஸ் நேம் (Nice name)! வாங்க, நாம எல்லாரும் அங்க போய் உக்காந்து பேசலாம்," என்று கூறி, ஆதியை மட்டும் அங்கே தனியாக விட்டுவிட்டு அவர்களுடன் சென்று அமர்ந்தார்.

ஆதியின் கண் முன்னாலேயே, சற்றுத் தூரத்தில் சந்தியா, கதிர், விக்கி மூவரும் ஆதியின் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளோடு வட்டமாக அமர்ந்து சர்க்கரைப் பொங்கலை ருசித்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டே கலகலப்பாகப் பேசத் தொடங்கினர்.

தனியாக நின்று கொண்டிருந்த ஆதிக்கு உள்ளுக்குள் புழுங்கிக் கொண்டிருந்தது! அதுவும், அன்று தன் படுக்கையறையில் வைத்து பானுவோடு (சந்தியாவோடு) உடலுறவு கொண்ட விக்கி, இன்று தன் சொந்த மனைவியிடம் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் ஆதிக்கு வயிற்றைக் கலக்கியது!

மூவரும் சர்க்கரைப் பொங்கலைச் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, ஆதியின் மனைவியிடம், "சர்க்கரைப் பொங்கல் சும்மா அமிர்தம் மாதிரி இருக்கு! இப்படி ஒரு சர்க்கரைப் பொங்கலை நாங்க சாப்பிட்டதே இல்லை," என்று மனதாரப் பாராட்டினர்.

உடனே ஆதியின் மனைவி பூரித்துப்போய் தன் மகனைப் பார்த்து, "கண்ணா, நீ போய் அப்பாகிட்ட மத்தவங்களுக்குக் கொடுத்தது போதும், மீதி இருக்கிற சர்க்கரைப் பொங்கலை நம்மளுக்கே எடுத்துட்டு வரச் சொல்லு," என்றார்.

அந்தப் பையனும் ஓடிப்போய் ஆதியிடம், "அப்பா! பானு அக்காவுக்கு சர்க்கரைப் பொங்கல் ரொம்பப் பிடிச்சிருக்காம், இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமாம்! மத்தவங்களுக்குக் கொடுத்தது போதும், நீங்க மீதியை எடுத்துட்டு வாங்க!" என்று கூறி அவனை அழைத்து வந்தான்.

வேறு வழியில்லாமல் ஆதி மீதி சர்க்கரைப் பொங்கலைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து அவர்களுடன் அமர்ந்து, தன் கையாலேயே மீண்டும் சந்தியா, கதிர், விக்கி மூவருக்கும் இரண்டாவது முறையாகப் பரிமாறினான்!

தன் பதற்றத்தை மறைக்க ஆதி கதிரிடம் சற்றுப் பேச்சுக் கொடுத்தான். கதிரும் சாதாரணமாகப் பதிலளித்தான். அப்போது சந்தியா வேண்டும் என்றே கதிரின் தோளோடு தோள் உரசும்படி மிகவும் நெருக்கமாக அமர்ந்து, கதிரின் கையைத் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு சில கேள்விகளுக்கு அவளே பதிலளித்தாள்.

அப்போது ஆதியின் மனைவி விக்கியைப் பார்த்து, "நீங்க இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலையா?" என்று கேட்டார்.

விக்கி ஓரக்கண்ணால் ஆதியைப் பார்த்துக்கொண்டே, ஆதியின் மனைவியிடம், "உங்களை மாதிரி இவ்வளவு அருமையா, கைப்பக்குவமா சர்க்கரைப் பொங்கல் செஞ்சு போடுற மாதிரி ஒரு நல்ல பொண்ணு கிடைச்சா... அடுத்த செகண்டே (Second) கல்யாணம் பண்ணிப்பேங்க!" என்றான்.

இதைக் கேட்டதும் ஆதியின் மனைவி நெகிழ்ந்துபோய், வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தார். ஆதிக்கோ கோபத்தில் முகம் கருத்துப் போனது.

பின்னர் ஆதியின் மகள் தற்போதைய ஐ.டி (IT job) துறையின் நிலைமை குறித்து ஆர்வமாகக் கேட்க, கதிரும் விக்கியும் அவளுக்கு மிகவும் தெளிவாக வழிகாட்டிப் பேசினர். ஆதியின் இளைய மகனும் அதை ஆர்வமாகக் கேட்டுக்கொண்டான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு இருட்டத் தொடங்கியதும் அனைவரும் கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தனர்.

ஆதியின் குடும்பத்திடம் விடைபெறும்போது, கதிரின் காரின் அருகே நின்ற சந்தியா விக்கியைப் பார்த்து, "விக்கி, நீங்க எங்க கார்லயே வாங்க, நாங்க ட்ராப் (Drop) பண்ணிடுறோம்," என்று கூறிவிட்டு, ஆதியின் குடும்பம் பார்க்கும்படியே கதிரின் காரின் முன் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்தாள்! விக்கி பின் சீட்டில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டான்.

கதிர் காரை ஸ்டார்ட் செய்து கோவில் வளாகத்தை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த நொடி...

முன் சீட்டில் இருந்த சந்தியாவும், பின் சீட்டில் இருந்த விக்கியும் அடக்க முடியாமல் விழுந்து விழுந்து சத்தமாகச் சிரித்தனர்!

காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த கதிருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவன் குழப்பத்துடன், "வாட் வாஸ் தட் பானு (What was that)? எதுக்கு என்னைப் புருஷன்னு அறிமுகப்படுத்துனீங்க அவங்ககிட்ட? இப்போ எதுக்கு ரெண்டு பேரும் இப்படி விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறீங்க?" என்று கேட்டான்.

சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, சந்தியாவும் விக்கியும் மாறி மாறி அந்த ஆதியின் கதையை—அவன் நீச்சல் குளத்தில் அவளுக்கு வலை விரித்தது, தன் மனைவி செய்த சர்க்கரைப் பொங்கலைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தது, பின் அவளது கள்ளக்காதல் கட்டுக்கதையை நம்பித் தன் வீட்டையே கள்ள உறவுக்காகக் கொடுக்க முன்வந்தது, அங்கே விக்கியும் அவளும் கள்ளக்காதலர்களாகச் சென்று அவன் வெளியில் இருக்க அவர்கள் படுக்கையறையில் செக்ஸ் வைத்துக்கொண்டது, பின் கடைசியாக அவனைக் கன்னத்தில் அறைந்தது—என அனைத்தையும் விலாவாரியாகக் கூறினர்.

இதைக் கேட்ட கதிர் பிரமித்துப் போனான். "வாவ்... இட் வாஸ் சோ டேரிங் ஆஃப் போத் ஆஃப் யூ (It was so daring of both of you)! அவனோட முகத்தைப் பார்க்கப் பாவமாவும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் செம காமெடியாவும் இருந்துச்சு!" என்று கூறி அவனும் அவர்களுடன் சேர்ந்து சிரித்தான்.

அதே நேரம்... ஆதியின் காரில்!

ஆதி கடுகடுவென முகத்தை வைத்துக்கொண்டு காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். பக்கத்து சீட்டில் அமர்ந்திருந்த அவனது மனைவி, "ஏங்க, அந்தப் பானு பொண்ணு எவ்வளவு அழகா, நல்ல குணமா, கோவில் குளம்னு எவ்வளவு பாரம்பரியமா இருக்கா இல்ல?" என்றார் பெருமையாக.

ஏற்கனவே வயிறு எரிந்துபோயிருந்த ஆதி, ஆத்திரத்தை அடக்க முடியாமல், "ஆமா ஆமா... உனக்கு எப்படித் தெரியும் அவ நல்லவன்னு? அவ இப்போ நேரா இந்தப் புருஷனைக் கழட்டி விட்டுட்டுப் பப்புக்குக் (Pub) கூடப் போவா! ஏன், கூட வந்தானே அந்த ஃபிரெண்ட் விக்கி... அவன்கூடக் கூட அவளுக்கு அஃபேர் (Affair) இருக்கலாம்!" என்று வக்கிரமாகக் கத்தினான்.

தன் கணவன் ஒரு முன்பின் தெரியாத பெண்ணைப் பற்றித் திடீரென இப்படி அசிங்கமாகப் பேசியதைக் கேட்டு ஆதியின் மனைவியின் முகம் அவமானத்தில் சிவந்தது.

பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த ஆதியின் டீனேஜ் (Teenage) மகள், தன் அப்பாவின் இந்தக் கேவலமான பேச்சைக் கேட்டு அருவருப்படைந்து, "ஈவ்வ்... டாடி! ஷட் தி ஃபக் அப்! (Ew... Daddy! Shut the fuck up!)" என்றாள் காட்டமாக.

ஆதி அதிர்ச்சியாகி, "ஏய்... லாங்குவேஜ் (Language)!" என்று அதட்டினான்.

அவளது மகளோ மனதிற்குள், 'ஆமா, இவரு பெரிய இவரு... லாங்குவேஜ் மயிரெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்!' என்று நினைத்துக்கொண்டு, சத்தமாக, "ஜஸ்ட் டிரைவ் ப்பா (Just drive pa)!" என்று முகத்தில் அடித்தாற்போல் கூறிவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டாள். ஆதி வாயடைத்துப் போனான்.

இங்கே கதிரின் கார் நேராக ஒரு தரமான ரெஸ்டாரன்ட்டுக்குச் (Restaurant) சென்றது. மூவரும் அங்கே அமர்ந்து இரவு உணவை மகிழ்ச்சியாகச் சாப்பிட்டனர்.

சாப்பிட்டு முடிக்கும்போது, கதிர் தனது அபார்ட்மெண்ட் செக்யூரிட்டிக்காக (Apartment Security) ஒரு ஸ்பெஷல் டின்னர் பார்சல் (Parcel) வாங்கினான். அவன் வாரத்திற்கு ஒருமுறையாவது இரவுக் காவலுக்கு இருக்கும் செக்யூரிட்டிகளுக்கு உணவு வாங்கிச் செல்வது வழக்கம் என்பதை அறிந்தபோது, கதிரின் கனிவான குணத்தின் மீது சந்தியாவிற்கும் விக்கிக்கும் மரியாதை இன்னும் கூடியது.

கார் கதிரின் அபார்ட்மெண்ட்டை அடைந்தது. வாசலில் நின்றிருந்த செக்யூரிட்டி, கதிர் கொடுத்த அந்த உணவுப் பார்சலை மிகுந்த நெகிழ்ச்சியுடனும் நன்றியுடனும் வாங்கிக்கொண்டார்.

மூவரும் லிஃப்ட்டில் (Lift) ஏறினர். அந்த மாலைப் பொழுதின் கலகலப்பும், ஆதியை வைத்துச் செய்த குறும்பும் சேர்ந்து மூவரையும் ஒரு உற்சாகமான மனநிலைக்குக் கொண்டு சென்றிருந்தன. ஃப்ளாட்டிற்குள் நுழைந்ததும், அந்த இரவிற்கான அடுத்த கட்டக் காமக் களியாட்டத்தைத் தொடங்க மூவருமே முழு உற்சாகத்தோடு தயாராக இருந்தனர்!