[jakash]

அடுத்த நாள் காலை ராகு பள்ளிக்குப் போனான். ஆகாஷும் “வேலைக்குப் போறேன், மாலை வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான். வீடு அமைதியாகிவிட்டது.

ஐஸ்வர்யா அன்று காலையே சம்யுக்தா வீட்டுக்கு வந்தாள். இருவரும் சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். கொஞ்சம் நேரம் மௌனம். பிறகு சம்யுக்தா தலையைத் தாழ்த்தியபடி பேசத் தொடங்கினாள்.

“ஐஸ்… நேத்து நீ பார்த்ததெல்லாம்… உண்மைதான். நான்… ஆகாஷ்… நாங்க…”

அவள் முழிக்க முடியாமல் நின்றாள். முகம் சிவந்தது. கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

ஐஸ்வர்யா அவளைப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தாள். பிறகு எழுந்து சம்யுக்தாவின் அருகில் சென்று அவளை இறுகக் கட்டிப்பிடித்தாள்.

“I am happy for you டி,” என்றாள். குரல் அன்பாக இருந்தது. “நீ நல்லா இருக்கணும்னு தான் எனக்கு ஆசை. ஆகாஷ் நல்ல பையன். உனக்கு ஆதரவா இருக்கான். அதுவே போதும்.”

சம்யுக்தா அவளுடைய தோளில் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அழுதாள். கொஞ்சம் நேரம் கழித்து தலையைத் தூக்கி,

“சந்தேகம் இருக்கு ஐஸ்… என்னை அவங்க வீட்ல ஏத்துப்பாங்களா? நான் சிங்கிள் மதர்… ராகு இருக்கான்… அவங்க என்ன நினைப்பாங்க?” என்று கேட்டாள். கண்களில் பயம் தெரிந்தது.

ஐஸ்வர்யா அவளுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

“அதைப் பத்தி இப்போ யோசிக்காதே. ஈவ்னிங் அவன் வரப்ப… அவன்கிட்டயே கேப்போம். நேரா பேசுவோம். நீ பயப்படாதே. நான் இருக்கேன்,” என்றாள் உறுதியாக.

சம்யுக்தா தலையை ஆட்டினாள். கொஞ்சம் நிம்மதி. ஆனால் மனதில் இன்னும் பயம் முழுவதுமாக அகலவில்லை.

ஐஸ்வர்யா அவளுடைய தோளைத் தட்டி,

“சரி… இப்போ எழுந்து குளிச்சுட்டு வா. நான் டீ போடுறேன். மாலை வரைக்கும் நம்ம ரெண்டு பேரும் யோசிச்சுட்டே இருக்கக்கூடாது,” என்றாள்.

சம்யுக்தா சிரித்தாள். முதல் முறையாக அன்று காலை அவளுடைய முகத்தில் ஒரு லேசான நிம்மதி தெரிந்தது