[DoctorDoom]

©Train 1™

என்னை பற்றி சொன்னால் கண்ணாடி போட்டு கொண்டு , நார்மலான உடல்வாகு கொண்ட வாலிபன்...ஆம் சராசரி வாலிபன் தான் . காமத்தின் வழிகளை தேடி அலைந்து திரியும் வயது, ஆரம்பத்தில் பத்திரிகை நடுப்பக்கத்தில் வந்த தேவலோக ரம்பா போன்ற நடிகைகளின் ஃபோட்டோ பார்த்து அடித்து ஆரம்பத்த வரலாறு ஜியோ சிம் வருகைக்கு பிறகு 4K Ultra HD ஆபாச வீடியோக்களின் கடலில் நீந்தி கஞ்சி மழையை தினமும் தெறிக்க வைத்தது.... இப்படி போய் கொண்டு இருந்த என் வாழ்கையில் ஒரு சேன்ஞ்ச்... புதிய வேலைக்காக சென்னை செல்ல வேண்டிய அவசியம்.... நான் நீர்வீழ்ச்சிக்கு புகழ்பெற்ற காவிரி ஆற்றின் மைந்தன்.அன்று இரவு மலைச்சாரலில் நனைந்து கொண்டே ரயில் நிலையம் சென்றேன்....வங்க புயல் சுழற்சி முறையில் சுத்தி சுத்தி அடித்து ஜில்லென்று காத்து ரயில் நிலையம் வரும் வரை அடித்தது...


லக்கேஜ் கம்மி தான்...சோ சிக்கிரம் என் இருக்கைக்கு சென்று விட்டேன்.. போனதும் அப்பாடா என்று இருந்தது.குளிருக்கு சோவட்டர் போட்டு இருந்தாலும் உடல் நடுங்குச்சு.நான் ஸ்லிப்பர்ல போகவில்லை...பொது பெட்டி தான் இருந்தாலும் அன்று கூட்டம் தாறுமாறா இல்ல...நார்மாலாக தான் இருந்தது.குளிர்ல நடுங்கி வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருந்தேன் ட்ரெயின் கெளம்புற நேரம் அப்போ கதவு பக்கம் இருந்து... சமோசா " நாலு பத்தேனு" ஒரு சத்தம் திருப்பி பாத்தா நம்ம ஹிரோயின் ஆம் அவளே தான்... பூர்விகம் வடக்கு .வடக்கு தோழி பெயர் உஷா ராணி வயசு பத்திலாம் யோசிக்க தோன்றவில்லை அவ்ளோ அழகு.. பாத்ததும் பத்திகிச்சி... வெய்ட் அவள் சமோசா விற்கவில்லை... அவள் அழகை என்னிடம் அடமானம் வைக்க வந்து இருந்தாள்.பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து 100 ருபாய் நோட்டை எடுத்து அவளிடம் சென்றேன்...

கையில் காசை பிடித்துக்கொண்டு அவளிடம் நெருங்க நெருங்க குளிர் காற்று இன்னும் அதிகம் ஆனது.; அவள் உடம்பும் சிலிர்த்து அவள் பட்டு ரோஸ் மேனியில் ரோமங்கள் சிலிர்த்து நடுங்கியது போல் தோன்றியது, ஆனால் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை.அழாக இருந்தது .உஷா ராணி என்ற பெயர்க்கு உண்மையாக உரிமையானவள் .வடக்குத்தோழியின் தோற்றம் — செக்க சிவந்த தேகம் , நீண்ட முடி அவள் குண்டியில் இடித்தது,கண்களில் ஒரு குறும்பு...மைய் வைத்து இருந்தாள்


“சமோசா நாலு பத்தேனுன்னு கேட்டியே… நான் ஒன்று தான் வாங்கணும்,” என்று சொல்லி நோட்டை நீட்டினேன். அவள் நோட்டை வாங்காமல் என்னை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு முறை பார்த்தாள். பிறகு மெதுவாக சிரித்தாள்.

“அண்ணா… சமோசா விற்க நா வரல. இது என் பின்னாடி நின்னுட்டு இருக்காங்க பாருங்க பாட்டி அவங்களுது.தூரல் வந்துச்சில்ல அதான் உள்ள வந்து குடுக்கலானு எடுத்துட்டு வந்தேன்.இந்தாங்க பாட்டி என்று அவங்க கிட்ட சமோசா அண்டாவ குடுத்துட்டு...முன்னாடி சீட் இல்ல உங்க சீட்ல பக்கம் இடம் இருக்கா..!? உட்காரலாமா? குளிர் அதிகமா இருக்கு.” என்றாள்.

பொதுப் பெட்டி தான் கூட்டம் நார்மல் இருந்தாலும் இருக்கைகள் எல்லாம் ஆட்கள் இருந்தார்கள் நல்லவேளை என் சீட்ல இடம் இருந்துச்சு...தேங்க் காட்... நான் தலையசைத்தேன். அவள் அமர்ந்தாள். இரண்டு இருக்கைகளுக்கும் சற்று இடைவெளி விட்டு குறைந்த தூரம் தான் ஆனால் ரொம்ப தூரம் போல் மனசு பரபரத்தது. அவள் அணிந்திருந்த ஸ்வெட்டர் சற்று ஈரமாக இருந்தது — மலைச்சாரலில் நனைந்திருந்தது போல. என் பக்கம் திரும்பி, மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தாள்.

“சென்னைக்கு தானே போறீங்க? …”

நான் ஷாக் ஆகி. “உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?”என்றேன்

“ரயில் ஸ்டேஷன் டிக்கெட் கவுண்டர்ல லக்கேஜ் வச்சிட்டு நின்னுட்டு நீங்க இருந்தத பாத்தேன். அதுக்கப்புறம் நீங்க குளிர்ல நடுங்கிட்டு இருந்திங்க…" என்றாள்

அவள் சிரிப்பு கூட ரொம்ப சாஃப்டாக இருந்தது. ரயில் இன்னும் கிளம்பவில்லை. வெளியே காற்று அதிகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது. என் பக்கத்தில் அவள் உட்கார்ந்திருந்ததால், அவள் பெர்பியூம் காற்றில் கரைந்து ஈர்த்தது , நான் நூறு ரூபாய் நோட்டை இன்னும் கையில் வைத்திருந்தேன். அவள் அதை பார்த்து, மெதுவாக கையை என் கையின் மேல் வைத்தாள்.

“அதை வச்சுக்கோங்க. சமோசா என்கிட்ட இல்ல.சிரத்துவிட்டு கொஞ்சம் நேரம் பேசலாம்னு நினைச்சேன். என்ன சொல்றீங்க..?” என்றாள்

ரயில் கதவு இன்னும் திறந்திருந்தது. வெளியே இரவு லைட் வெளிச்சம். உள்ளே குளிர். அவள் கண்கள் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. நான் தலையசைத்தேன்...

ம் சொல்ல மறந்துட்டேன்...நா கொஞ்சம் இன்ட்ரோவெர்ட்.. அதிகம் பேச மாட்டேன் கொஞ்சம் தயங்கி தயங்கி பேசுவேன்..ஆனா பழகிட்ட நல்லா பேசுவேன்.

ரயில் இன்னும் கிளம்பல. வெளியே காத்து அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு. உள்ளே லைட் மஞ்சளா இருந்துச்சு. அவள் என் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருந்தா. கொஞ்ச தூரம் தான் இடைவெளி அது இன்னும் குறைந்ததும் அவள் சூடான மூச்சு காத்து என் அடித்தது. என் உடம்பு அப்படியே சிலிர்த்தது.

கொஞ்ச நேரம் யாரும் பேசல. நான் ஜன்னல் பக்கம் பார்த்துட்டு இருந்தேன். அவள் மடியில இருந்த துண்டை சரி பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா. பிறகு மெதுவா கேட்டா.

“குளிர் அதிகமா இருக்கா உங்களுக்கு?”

“ஆமா. சோவட்டர் போட்டுக்கிட்டு இருந்தாலும் நடுங்குது.”

“எனக்கும் அதே தான்.” அவள் கொஞ்சம் நெருக்கமா உட்கார்ந்தா. தோள் லேசா என் மேல தொட்டுச்சு. நான் ஒன்னும் சொல்லல. அவளும் ஒன்னும் சொல்லல.அவள் அத கண்டுக்கல...

வெளியே ஒரு டிராக்டர் சத்தம் கேட்டது. ரயில் நிலையத்துல ஆட்கள் நடந்து போயிட்டு இருந்தாங்க. அவள் தான் மறுபடியும் பேசினா.

“சென்னைக்கு என்ன வேலையா போறிங்க..!? என்ன வேலை செய்றிங்க?”

“கம்பெனியில. ஆபீஸ் வேலை தான். இன்னும் சரியா தெரியல போயிட்டு தான் பாக்கனும் "புதுசா ஜாயின் பண்ண போறேன்.

அவள் சிரிச்சா. “பயமா இருக்கா?”

“லைட்டா. புது இடம், புது ஆளுங்க.”

“எனக்கும் அதே தான். இங்க எனக்கும் சென்னைல யாரும் இல்ல.

நான் பார்த்தேன். அவள் கண் கீழே இருந்துச்சு. பேசினப்ப கூட முகம் கொஞ்சம் கிழ பாத்துட்டு இருந்துச்சு. நான் ஒன்னும் கேக்கல. அவள் கை மடியில இருந்துச்சு. நான் என் கையை அப்படியே சிட்ல வச்சிருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவள் கை என் கையை லேசா எதார்த்தமா தொட்டுச்சு. விரல் மட்டும். பிறகு எடுத்துட்டா. நான் பார்க்கல. அவளும் பார்க்கல.

“ரயில் எப்ப கிளம்பும்னு தெரியுமா?” அவள் கேட்டா.

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல.”

“சரி.”

அதற்கு மேல இரண்டு பேரும் பேசல. காத்து இன்னும் அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு. அவள் தோள் என் தோள்ல கொஞ்சம் டச் ஆச்சி ஆனா நான் நகரல ,அவளும் நகரல.


ரயில் இன்னும் கிளம்பல. காத்து கொஞ்சம் குறைஞ்சிருந்தது. உள்ளே லைட் அப்படியே மஞ்சளா எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவள் கொஞ்சம் நேரம் மௌனமா இருந்துட்டு, மெதுவா பேசினா.

“என் அம்மா நந்தினி கொல்கத்தா அவங்க என் அப்பா தமிழ்நாடு பெயர் பிரகாஷ்.” என்றாள்.

“நீங்க எப்படி தமிழ் பேசுறீங்க அப்படின்னா?”

“அப்பா வீட்டுல பேசுவாங்க. அம்மா கொல்கத்தா தமிழ் கொஞ்சம் தெரியும். நான் இரண்டும் கலந்து பேசுவேன்.” அவள் சிரிச்சா. லைட்டா சிரிச்சா. “இங்க வந்ததுக்கு காரணம் அப்பா தான். அம்மாவும் சரின்னு சொல்லிட்டாங்க. ‘போய் பாரு’னு.”

நான் ஒன்னும் கேக்கல. அவள் தான் தொடர்ந்து பேசினாள்.

“அப்பா அம்மா கொல்கத்தாவுல இருக்காங்க. என்னை இங்க ஒரு சொந்தகாரங்க வீட்ல இருந்து வேலைக்கு போக சொல்லி அனுப்பி இருக்காங்க ” என்றாள்.

அவள் கை மடியில இருந்துச்சு. நான் என் கையை அப்படியே சீட்ல வச்சிருந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவளே மறுபடியும் பேசினா.

“ உங்க வீட்ல எப்படி?” என்றாள்

“அம்மா அப்பா விவசாயம் பாத்துட்டு இருக்காங்க. நான் தான் முதல் முறையா வேலைக்காக வெளியூர் போறேன் ”

அவள் தலையசைச்சா. “பயமா இருக்குன்னு சொன்னீங்களே. எனக்கும் அதே தான்.”

ரயில் கதவு இன்னும் திறந்து இருந்துச்சு. உள்ளே வந்த காத்து இருவரையும் சேர்த்து நடுங்க வச்சுச்சு. அவள் தோள் என் தோள்ல இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டா அழுத்துச்சு.அவளுக்கும் அது தெரிஞ்சது ஆனா நானும் நகரல அவளும் நகரல அப்படியே இருந்தோம்.

“இவ்வளவு நேரம் பேசியும் உங்க பேர் சொல்லவே இல்லையே?” என்றேன்

அவள் கொஞ்சம் சிரிச்சா. “ஆமா. என் பேரு உஷா ராணி " இந்த பேர் அம்மா வச்சுருக்காங்க. அப்பா ‘உஷா’ன்னு தான் கூப்பிடுவார். ராணின்னு அம்மா சேர்த்து கூப்புடுவாங்க.

நான் பார்த்தேன். அவள் கண் இப்பவும் கீழே பாத்துட்டு இருந்துச்சு. பேசி முடிச்சப்ப கொஞ்சம் சைலைன்டா இருந்தா. நான் ஒன்னும் சொல்லல. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவள் கை என் கையை லேசா தொட்டுச்சு. விரல் மட்டும் தான். பிறகு எடுத்துட்டா. இப்பவும் நானும் பார்க்கல அவளும் பார்க்கல.

வெளியே ஒரு அறிவிப்பு கேட்டது. ரயில் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கிளம்பும்ன்னு.

அவள் மெதுவா சொன்னா. “பேசலாமானு கேட்டதுக்கு நீங்க சரின்னு சொன்னீங்க… அதான். பேசிட்டேன். நீங்களும் கேட்டுட்டு தான் இருந்தீங்க. தப்பா எடுத்துக்கலயே " என்றாள்

நான் தலையசைத்தேன். அதுலாம் ஒன்னும் இல்லங்க..உங்க கிட்ட பேசனது ரொம்ப நல்லா இருந்தது என்றேன்.அதற்கு மேல் யாரும் பேசல. தோள்கள் அப்படியே தொட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு. சில்லென குளிர் காத்து இன்னும் அடிச்சிட்டுகிட்டு தான் இருந்துச்சு.... அவள் சூடான சுவாச காற்று என் கண்ணத்தில் பட்டது.... அதே நேரம் அவள் மேனி மேல் என்னுள் தீரா ஆசை கிளம்பியது.... ரயிலும் கிளம்பியது.

பயணம் ஆரம்பித்தது......