[tweeny_fory]

டாக்டர் விழிப்பு & மென்மையான பராமரிப்பு

டாக்டர் ரமேஷ் முதலில் அசைந்தார். இரவு விளக்கின் மங்கலான ஒளியில் அவருடைய கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன. முதலில் அவர் பார்த்தது — பிரியா அவர்களுக்கு இடையில் அமர்ந்து, அவருடைய மற்றும் சங்கரின் மென்மையான சுன்னிகளை மென்மையான, கிட்டத்தட்ட பக்தி நிறைந்த கைகளால் வருடிக் கொண்டிருப்பதை. ஒரு வெதுவெதுப்பான, திருப்தியான புன்னகை அவருடைய முகத்தில் பரவியது.

“காலை வணக்கம் பிரியா,” என்று அவர் மென்மையாகச் சொன்னார். குரல் இன்னும் உறக்கத்தின் கரகரப்புடன் இருந்தது. “இந்த நேரத்திலும் எங்களைத் தொடாமல் இருக்க முடியல போல இருக்கு. நேத்திய முழுமையான ஒன்றிணைப்புக்குப் பிறகு எப்படி இருக்கே? உண்மையா சொல்லு.”

பிரியாவின் கன்னங்கள் ஆழமான சிவப்பில் ஊறின. அவள் சீக்கிரமாகக் கைகளை விலக்கினாள். ஆனால் டாக்டர் அவற்றை மென்மையாகப் பிடித்து, மீண்டும் அவர்களின் சுன்னிகளின் மேல் வைத்தார். “இப்போ வெட்கப்படாதே. சொல்லு.”

பிரியா கீழே பார்த்தாள். குரல் கிசுகிசுப்பைத் தாண்டி உயரவில்லை. “டாக்டர்… என் புண்டை ரொம்ப வீங்கியிருக்கு… கொஞ்சம் வலிக்குது… குறிப்பா நடக்கும்போதோ உட்காரும்போதோ. ஆனா… overall நல்லா இருக்கு. என் உடல் இன்னும் sensitive-ஆ இருக்கு… ஆனா என் பையன் நல்லா ஆகுறான்னு தெரிஞ்சா என் மனசு முழுசா அமைதியா இருக்கு.”

டாக்டர் ரமேஷ் புரிதலுடன் தலையாட்டினார். “அது சாதாரணம். நேத்தி உன் புண்டை ரொம்ப எடுத்துக்கிச்சிருக்கு. ஆனா இந்த வலி சீக்கிரம் குறையும்.” அவர் எழுந்து அவளது முடியை மென்மையாக வருடினார். “நீ அற்புதமா இருந்த. உண்மையான அம்மா. இப்போ நான் உன்னைப் பராமரிக்கறேன்.”

அவர் எழுந்து சிறிய சிங்க் பகுதிக்குச் சென்று, வெதுவெதுப்பான தண்ணீர் கிண்ணத்துடன் மென்மையான, சுத்தமான துணியுடன் திரும்பினார். “வசதியா படு பிரியா.”

பிரியா துணியின் மேல் மீண்டும் படுத்தாள். இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. டாக்டர் அவளது மெல்லிய பவாடையை ஓரத்தை மென்மையாக உயர்த்தி, இடுப்பு வரை இழுத்து, வீங்கிய புண்டையை முழுவதுமாக வெளிப்படுத்தினார்.

இந்த நேரத்தில் சங்கர் விழித்துக்கொண்டு பக்கத்தில் இருந்து அமைதியாகப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் கவலையும் எஞ்சிய ஆசையும் கலந்திருந்தன.

டாக்டர் ரமேஷ் துணியை வெதுவெதுப்பான தண்ணீரில் நனைத்து, பிழிந்து, மென்மையாக பிரியாவின் புண்டையின் மேல் வைத்தார். பல நிமிடங்கள் வெப்பத்தை அவளது வலிக்கும் மடிப்புகளுக்கு எதிராக அழுத்திப் பிடித்தார். பிறகு மெதுவான, கவனமான மசாஜ் தொடங்கினார் — வெதுவெதுப்பான துணியால் வட்ட அசைவுகள், வீங்கிய வெளிப்புற உதடுகளையும் உணர்ச்சி மிகுந்த வாயிலையும் மென்மையாக அழுத்தி ஆற்றியபடி.

பிரியா ஆழமாக மூச்சு விட்டாள். அவருடைய திறமையான தொடுதலின் கீழ் உடல் தளர்ந்தது.

“ஆஹ்ஹ்… டாக்டர்… ரொம்ப நிவாரணமா இருக்கு… என் புண்டை முழுசா வெதுவெதுப்பா இருக்கு… வலி கொஞ்சம் குறைகுது…”

டாக்டர் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நிமிடங்கள் வெதுவெதுப்பான கம்ப்ரெஸ் மற்றும் மென்மையான மசாஜ் தொடர்ந்தார். அவ்வப்போது துணியை மீண்டும் சூடான தண்ணீரில் நனைத்தார்.

“இது இரத்த ஓட்டத்தை அதிகப்படுத்தி வீக்கத்தைக் குறைக்கும். அடுத்த சில நாட்களுக்கு வீட்டில ஒவ்வொரு காலையும் மாலையும் இதைச் செய்யணும்.”

சங்கர் முழுச் செயல்முறையையும் அமைதியாகப் பார்த்தான். டாக்டர் மீதான மரியாதை வளர்ந்தது. அதே நேரத்தில் ஒரு விசித்திரமான உரிமை உணர்வும் உள்ளே எழுந்தது.

**சங்கரின் எண்ணங்கள்:**

டாக்டர் அம்மா புண்டையை இப்படி கேர் பண்றாரு… ஆனா அம்மா என் அம்மா. ஆனா… அவர் ஹெல்ப் பண்றாருன்னு தெரிஞ்சா எனக்குச் சந்தோஷம்.

டாக்டர் முடித்ததும், பிரியாவின் புண்டை தெளிவாக ஆற்றப்பட்டதாக உணர்ந்தது. மூவரும் இறுதியில் சாதாரணமாக உடை அணிந்தார்கள் — பிரியா எளிய புடவையில், ஆண்கள் லுங்கியில்.