[tweeny_fory]

கிளினிக்கின் மென்மையான இருளில் பிரியாவும் சங்கரும் ஒன்றுசேர்ந்தபடி இருந்தார்கள். அவர்களின் மூச்சு மெதுவாக ஒத்திசைந்தது. இருவரின் உடலிலும் வலி ஆழமான, பகிரப்பட்ட வலியாக மாறியிருந்தது. முந்தைய மணி நேரத்தில் மீள முடியாத ஒன்று கடந்துவிட்டது என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தார்கள்.

ஆனாலும் சிகிச்சை தொடங்கியதிலிருந்து முதல் முறையாக, அவர்களுக்கு இடையிலான அமைதி கனமாக மட்டும் உணரப்படவில்லை.

அது விசித்திரமாக நெருக்கமாகவும் உணரப்பட்டது.

கிளினிக்கின் உள் அறையில் இரவு விளக்கின் மென்மையான, மங்கலான ஒளி நீண்ட, நெருக்கமான நிழல்களை வெள்ளைத் துணியின் மேல் வீசியது. காற்று இன்னும் செக்ஸின் தெளிவான வாசனையால் கனமாக இருந்தது — வியர்வை, விந்து, மற்றும் பிரியாவின் சொந்த ஆசை. மணி மூன்று. வெளியே நகரம் அமைதியாக இருந்தது. தூரத்தில் ஒரு இரவு ஆட்டோவின் லேசான சப்தம் மட்டுமே அவ்வப்போது கேட்டது.

பிரியா திடீரென விழித்துக்கொண்டாள்.

உடல் வலித்தது. கனமாக உணர்ந்தது. முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது போல் இருந்தது.

ஒரு கணம் அவளுக்குத் திசை தெரியவில்லை. பிறகு உண்மை மோதியது.

அவள் முழுவதுமாக நிர்வாணமாக, கிளினிக் படுக்கையின் நடுவில், இரண்டு ஆண்களுக்கு இடையில் படுத்திருந்தாள்.

இடதுபக்கம் டாக்டர் ரமேஷ் படுத்திருந்தார். முதுகுலேறி அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய நீண்ட, மெல்லிய சுன்னி தொடையில் மென்மையாக ஓய்ந்திருந்தது. இன்னும் சற்று பளபளப்பாகத் தெரிந்தது.

வலதுபக்கம் அவளது மகன் சங்கர். அவனும் நிர்வாணமாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். முகம் ஆழமான உறக்கத்தில் அமைதியாக இருந்தது. அவனது தடித்த, கனமான சுன்னி அவளது வெளிப்புறத் தொடையில் படிந்திருந்தது. தலை இன்னும் பாதி வெளிப்பட்டபடி, முந்தைய மாலையின் தீவிர ஒன்றிணைப்பின் எச்சங்களால் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

பிரியாவின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. மூச்சு விரைந்தது. அவள் மெதுவாகக் காட்சியை உள்வாங்கிக்கொண்டாள்.

இரண்டு வித்தியாசமான ஆண்கள்.

இரண்டு வித்தியாசமான சுன்னிகள்.

ஒன்று — ஒரு வாரம் முன்புவரை அறிமுகமில்லாத நாற்பது வயது டாக்டருடையது.

மற்றொன்று — அவளே பெற்றெடுத்து, தாய்மையின் முழு அர்ப்பணிப்புடன் வளர்த்த பத்தொன்பது வயது மகனுடையது.


பிரியாவின் எண்ணங்கள்:
ஐயோ கடவுளே… என் வாழ்க்கையில என்ன நடக்குது? பத்து நாளுக்கு முன்னால நான் ஒரு சாதாரண புடவை கட்டிய விதவை.

என் மகன் எதிர்காலத்துக்காக மட்டும் வாழ்ந்தேன். கணவன் இறந்த பிறகு வேற ஆணைப் பார்த்ததே இல்ல. இன்னைக்கு… நான் நிர்வாணமா இரண்டு ஆண்களுக்கு நடுவுல படுத்திருக்கேன்.

டாக்டர் அவருடைய நீண்ட சுன்னி என் பக்கத்துல… என் பையன் அவனுடைய தடித்த சுன்னி என் தொடையில பட்டுக்கிட்டு இருக்கு… ரெண்டு பேரும் என் புண்டைக்குள்ள முழுசா விந்து விட்டிருக்காங்க. என் புண்டை இன்னும் வீங்கியிருக்கு, வலிக்குது…

ஆனா என் உடல் இன்னும் அவங்க தொடுதலை நினைச்சாலே சூடாகிறது. நான் ஒரு அம்மாவா? என் பையன் என்னைப் பார்த்து என்ன நினைப்பான்? ஆனா… அவன் சுன்னி நல்லா ஆகுதுன்னு தெரிஞ்சா என் மனசு கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கு. என்ன வேணாலும் செய்வேன்… என் உயிர் தான் அவன்.

ஆனா என் மனசு… ரொம்ப குழப்பமா இருக்கு. வெட்கம்… ஆழமான வெட்கம்…

ஆனா ஒரு விதமான நிறைவும் இருக்கே…

கண்ணீர் அவளது கண்களில் ஊறியது.

அவள் மெதுவாக, கவனமாக இருவருக்கும் இடையில் இருந்து வெளியேறினாள். அவர்களை எழுப்பாமல் இருக்க முயன்றாள்.

எழுந்ததும் கால்கள் பலவீனமாகவும் நடுங்கியும் உணர்ந்தன.

இருவரின் விந்தும் அவளது உள் தொடைகளில் மெதுவாக வழிந்தது.

தரையில் இருந்த மெல்லிய பவாடையை எடுத்துச் சீக்கிரமாக அணிந்துகொண்டு, வெறும் காலில் சிறிய பக்கத்து குளியலறைக்குச் சென்றாள்.

குளியலறைக்குள் பிரியா கழிப்பறையில் அமர்ந்து சிறுநீர் கழித்தாள். அந்த எளிய செயலுக்குக் கூட அவள் முகம் சுளித்தாள் — புண்டை வலித்தது, வீங்கியிருந்தது. முடித்ததும் சிறிய கண்ணாடி முன் நின்றாள். நடுங்கும் கைகளால் பவாடை ஓரத்தை உயர்த்தித் தன்னைப் பார்த்தாள்.

அவளது புண்டை தெளிவாக மாறியிருந்தது — வெளிப்புற உதடுகள் வீங்கி சிவந்திருந்தன. உள் மடிப்புகள் சற்று வெளியே தள்ளித் தெரிந்தன. இன்னும் அவளது சாறுகளும் இருவரின் தடித்த வெள்ளை விந்தும் கலந்து பளபளத்தன. மெதுவான சொட்டு தொடர்ந்து கசிந்தது. அவள் விரல்களால் மென்மையாகத் தொட்டாள். உணர்ச்சியில் நடுங்கினாள்.

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:
பாரு… என் புண்டை எப்படி மாறிடுச்சு.

வீங்கி, சிவந்து, அவங்க கஞ்சியால் நிறைந்திருக்கு.

டாக்டர் அவருடைய விந்து இன்னும் எனக்குள்ள இருக்கு…

என் பையன் அவனுடைய விந்து கூட.

பத்து நாளுக்கு முன்னால பல்லு கொஞ்சம் நழுவினாலும் வெட்கப்பட்டேன்.

இன்னைக்கு ரெண்டு பேரையும் உள்ளே ஒத்துகிட்டேன். என் சொந்த மகனை என்னைப் புணர விட்டேன். அந்நிய டாக்டரை என்னைப் புணர விட்டு உள்ளே விந்து விட விட்டேன்.

நான் எப்படி இந்தப் பெண்ணா ஆனேன்?

அழுக்காக உணர்றேன்…

ஒரு விபச்சாரி மாதிரி…

ஆனா சங்கர் அவன் சுன்னி மேம்பட்டதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியா இருந்த முகத்தை நினைச்சா… என் மனசு முழுசா அமைதியா இருக்கு.

என் பையன் நல்லா ஆகணும்.

அதுவே எனக்குப் போதும்.

என் உடல்… என் வாழ்க்கை… எல்லாம் அவனுக்கு மட்டும்.


வெதுவெதுப்பான தண்ணீரால் முடிந்த அளவுக்கு மென்மையாகத் தன்னைச் சுத்தம் செய்தாள்.

உணர்ச்சியில் முகம் சுளித்தாள். உலர்த்திய பிறகு அறைக்குத் திரும்பினாள். இருவரும் இன்னும் ஆழமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அமைதியாக மூச்சு விட்டார்கள்.

பிரியா ஒரு கணம் அங்கே நின்று அவர்களைப் பார்த்தாள். பிறகு விசித்திரமான வெட்கமும் புதிய துணிச்சலும் கலந்த உணர்வுடன், துணியின் மேல் மெதுவாக அவர்களுக்கு இடையில் அமர்ந்தாள்.

இரு கைகளையும் நீட்டி, அவர்களின் மென்மையான சுன்னிகளை — ஒவ்வொன்றையும் ஒவ்வொரு உள்ளங்கையில் — எடுத்தாள்.

டாக்டர் ரமேஷின் நீண்ட, மெல்லிய சுன்னி வெதுவெதுப்பாகவும் வழுவழுப்பாகவும் உணர்ந்தது. சங்கரின் தடித்த, கனமான சுன்னி பழக்கமானதாகவும் ஆறுதலாகவும் உணர்ந்தது. அவள் அவற்றை லேசாக வருடினாள்.

எடை, மென்மை, அவற்றில் ஓடும் உயிரின் லேசான துடிப்பு ஆகியவற்றை உணர்ந்தாள்.

கட்டைவிரல்கள் மென்மையாகத் தலைகளை வருடின.

பிரியாவின் எண்ணங்கள்:
ரெண்டு பேரும் என் கைல… என் பையன் அவனுடைய சுன்னி… டாக்டர் அவருடைய சுன்னி… நான் இப்படி இருக்கேன்… ஆனா என் மனசு முழுசா அன்பா இருக்கு. என் பையனுக்கு என்ன வேணாலும் செய்வேன். என் உடல் அவங்க ரெண்டு பேருக்கு மட்டும்…

அவள் அந்த மென்மையான, கிட்டத்தட்ட பக்தி நிறைந்த வருடலை பல நிமிடங்கள் தொடர்ந்தாள். தன் எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்தாள். வெளியே வானம் மெதுவாக விடியலின் முதல் அறிகுறிகளால் வெளிச்சமாகத் தொடங்கும் வரை.