[tweeny_fory]

சிறிது நேரம் கழித்து டாக்டர் ரமேஷ் திரும்பி வந்தார். ஒரு கணம் அமைதியாக அவர்களைக் கவனித்துவிட்டுப் பேசினார்.

“இது நல்லது. நேர்மையோடும், சிகிச்சை மட்டும் அல்லாத தொடுதலோடும் ஏற்பு தொடங்குகிறது. நாளை முதல் வீட்டில் தொடர்வீர்கள். மெதுவாக. கவனமாக. தினமும். உடல் குணமாகும். மனம் மெதுவாகப் பின்தொடரும்.”

பிரியாவும் சங்கரும் அவரைப் பார்த்தார்கள். யாரும் எதிர்க்கவில்லை.

ரமேஷ் ஒருமுறை தலையாட்டினார்.

“இப்போது ஓய்வெடுங்கள். காலையில் முன்னேற்றத்தைப் பரிசோதித்து இறுதி வீட்டு அறிவுரைகளைத் தருகிறேன்.”

அவர் பிரியாவுக்கு மறுபுறத்தில் சிறிது இடைவெளி விட்டுப் படுத்துக்கொண்டார்.



டாக்டர் ரமேஷ் அவருடைய எண்ணங்கள்:

டாக்டர் ரமேஷ் மங்கலான ஒளியில் அமைதியாகப் படுத்திருந்தார். அவருடைய நெஞ்சில் ஆழமான ஒரு சாதனை உணர்வு கனமாகப் படிந்திருந்தது. அவர் அவளை உள்ளே நுழைந்த அந்தத் தருணம் இன்னும் தெளிவாக நினைவில் இருந்தது — பதினேழு வருட வெறுமைக்குப் பிறகு அவளது உடல் முதலில் எதிர்த்தது, பிறகு மெதுவாக, இறுக்கமாக அவருடைய நீளத்தைச் சுற்றிக்கொண்டு இறங்கியது. அந்த வெப்பம், இறுக்கம், அவர் ஆழமாகத் தள்ளியபோது அவள் எழுப்பிய மென்மையான உடைந்த ஒலிகள்… அவளை மீண்டும் திறந்த ஒவ்வொரு நொடியையும் அவர் ரசித்திருந்தார். அந்த முதல் நுழைவு அவருக்கு வலுவான திருப்தியைத் தந்தது.

பிறகு, அவளது சொந்த மகன் அதே இடத்தில் தனக்கான வழியை வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்கியதை அவர் பார்த்தபோது, உணர்வு வேறுவிதமாக இருந்தது — கூர்மையாகவும், இருண்டதாகவும், விசித்திரமாக நிறைவானதாகவும். அவளது முகம் வலியில் முறிந்ததையும், பிறகு மெதுவாகத் தன் சொந்த மகனின் தடிமனான, வளைந்த சுன்னியை ஏற்றுக்கொண்டதையும் பார்த்தது அவருக்குள் தீவிரமான ஒன்றைத் தூண்டியது. அதை அவர் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாக ரசித்திருந்தார். பையன் போராடியதையும், சற்று கிழிந்ததையும், இறுதியில் தன் அம்மாவுக்குள் முழுவதுமாகப் புதைந்ததையும் பார்த்தது ரமேஷுக்கு ஆழமான, தனிப்பட்ட இன்பத்தைத் தந்தது.

இப்போது அவளுக்கு அருகில் படுத்திருக்கும்போது, அவர் சாதித்ததன் முழு எடை அவருள் படிந்தது. பதினேழு வருடங்களாகத் தன்னை மூடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணை அவர் மீண்டும் திறந்திருந்தார். பிறகு அவளது சொந்த மகனை அதே உடலுக்குள் வழிநடத்தியிருந்தார். அவள் இருவரையும் ஏற்றுக்கொண்டதைப் பார்த்தது, அவளது எதிர்ப்பு மெதுவாக ஏற்பாக மாறியதைப் பார்த்தது, அவருக்குள் வலுவான வெற்றியுணர்வை நிரப்பியது.

ஆனால் அந்தத் தொழில்முறை சாதனைக்கு அடியில், ஏதோ வெதுவெதுப்பான ஒன்றும் அசைந்தது. அவருக்கு அவள் மீது உண்மையான ஈர்ப்பு உணர்ந்தது — அவளது கண்களில் தெரியும் அமைதியான வலிமை, அவளது உடலின் மென்மை, எல்லாவற்றிற்கும் பிறகும் கூட அவள் தன் கண்ணியத்தைக் காத்துக்கொண்ட விதம். அவர் ஏற்கனவே முன்னால் யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்… அவளை எவ்வளவு தூரம் கூட்டிச் செல்ல முடியும், அவள் எவ்வளவு முழுமையாக அவர்களுக்குத் திறந்துகொள்ள முடியும், இது வெறும் சிகிச்சைக்கு அப்பால் எப்படித் தொடர முடியும் என்று.

அவளது உடலையும் இதயத்தையும் வடிவமைக்கும் எண்ணமே அவர் எதிர்பாராத விதத்தில் அவரை உந்தியது.