[tweeny_fory]

டாக்டர் ரமேஷ் கைகளைத் துடைத்துக்கொண்டு அவர்களை நெருங்கினார். அவருடைய குரல் அமைதியாக, கிட்டத்தட்ட மென்மையாக இருந்தது.

“உடல் ரீதியான பகுதிதான் சிகிச்சையின் பாதி மட்டுமே,” என்றார் அவர். “உடல் செய்ததை மனமும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இப்போது உங்கள் இருவரும் கனமான உணர்ச்சிகளைச் சுமக்கிறீர்கள். அது இயல்பானது.”

அவர் ஒரு நாற்காலியை நெருக்கமாக இழுத்து அமர்ந்தார்.

“பிரியா, உனக்குக் குற்ற உணர்ச்சி இருக்கிறது. மீண்டும் கடக்க முடியாத ஒரு கோட்டைத் தாண்டிவிட்டதாக நினைக்கிறாய்.

சங்கர், உனக்கு வெட்கமும் புதிய விதமான பசியும் கலந்துள்ளது. இரண்டு உணர்வுகளும் உண்மை. இரண்டும் ஒரே இரவில் மறையாது. ஆனால் அவற்றை அதிகமாக எதிர்த்தால் சிகிச்சை பாதிக்கப்படும்.”

பிரியாவின் விரல்கள் மகனின் முடியில் இறுகின. அவள் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

சங்கர் பதிலளித்தான். அவனது முகம் இன்னும் அவள் மார்பில் புதைந்திருந்தது.

“நான் அம்மாவை காயப்படுத்திட்டேன… அப்படியும் உள்ளேயே இருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன்.”

“அது நேர்மை,” என்றார் ரமேஷ். “இப்போது நேர்மை அவசியம். தாய்-மகன் என்ற பழைய உறவு ஏற்கனவே மாறிவிட்டது. அதை மறைத்துக்காட்ட முயல்வது மேலும் வலியைத்தான் உருவாக்கும்.”

அவர் பிரியாவைப் பார்த்தார்.

“இன்று இரவு நீ உன் உடலால் அவனைக் காப்பாற்றினாய். தொடர்ந்தும் அப்படிச் செய்வாய். ஆனால் உன் உடல் உணர்ந்ததை உனக்கும் உணர அனுமதிக்க வேண்டும். வலியோடு கலந்த இன்பம் உன் தாய்மையைக் காட்டிக்கொடுப்பதல்ல. அது நடந்ததன் உண்மை மட்டுமே.”

பிரியா கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஒரு கண்ணீர் அவளது கோயிலிலிருந்து வழிந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் கிசுகிசுத்தாள், “இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் எப்படிச் சுமப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை… ஒரு தாயின் அன்பையும்… இதையும்.”

“கற்றுக்கொள்வாய்,” என்றார் ரமேஷ் எளிமையாக. “சேர்ந்து.”

அவர் எழுந்து விளக்கை மேலும் மங்கலாக்கினார்.

“சிறிது நேரம் ஓய்வெடுங்கள். இன்று இரவு மேலும் ஒக்க வேண்டாம். நெருக்கம் மட்டும்.

ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொள்ளுங்கள். பேச வேண்டுமானால் பேசுங்கள். அல்லது அமைதியாக இருங்கள்.”

கதவு அவருக்குப் பின்னால் மூடியதும் அமைதி திரும்பியது — கனமாக, ஆனால் இனி கூர்மையாக இல்லை.

சங்கர் மெதுவாகப் போர்வையில் அம்மாவுக்கு அருகில் படுத்துக்கொண்டான். பிரியா இடம் கொடுத்தாள். அவன் பக்கவாட்டில் அவளை நோக்கிப் படுத்தான். அவளும் அவனை நோக்கித் திரும்பினாள். அவர்களின் நெற்றிகள் தொட்டன. நீண்ட நேரம் அவர்கள் ஒரே காற்றைச் சுவாசித்தார்கள்.

மெதுவாக சங்கரின் கை சீட்டுக்குள் சென்று அவளது இடுப்பில் ஓய்ந்தது. பிரியா அவனைத் தடுக்கவில்லை. அவனது விரல்கள் அவளது சருமத்தில் சிறிய, தயக்கமான வட்டங்களை வரைந்தன. பல நிமிடங்கள் கழித்து அவன் முன்னால் குனிந்து அவளது நெற்றியில், பிறகு கன்னத்தில், பிறகு வாயின் ஓரத்தில் முத்தமிட்டான்.

பிரியாவின் மூச்சு தடைப்பட்டது. அவளும் அவனை முத்தமிட்டாள் — மென்மையாக, நீண்டதாக, அவசரமின்றி.

அவர்களின் முத்தங்கள் மென்மையாகவே இருந்தன. மேலும் எதற்கும் அவசரமில்லை. சங்கரின் கை மேலேறி சீட்டின் மேலேயே அவளது கனமான மார்பகங்களில் ஒன்றைப் பிடித்தது. பிரியா அவனது கையைத் தன் கையால் மூடி, அங்கேயே பிடித்தாள். அவன் துணிக்குள் விரல்களை நுழைத்து அவளது வெறும் சருமத்தைத் தொட்டபோது, அவள் அமைதியான மூச்சை வெளியிட்டாள். ஆனால் விலகவில்லை.

அவன் மெதுவாகத் தடவினான். அவளது கனத்தையும் மென்மையையும் கற்றுக்கொண்டபடி. அவனது கட்டைவிரல் முலையின் நுனியை வருடியது. அது அவனது தொடுதலில் இறுகியது. பிரியாவின் கண்கள் மூடியே இருந்தன. ஒரு மெல்லிய ஒலி அவளது தொண்டையில் இருந்து வெளிப்பட்டது.

சங்கரின் கை இறுதியில் கீழே இறங்கி, வயிற்றின் வழியாகச் சென்று, வலியுடன் இருக்கும் அவளது புண்டைக்குச் சற்று மேலே ஓய்ந்தது. அவன் தயங்கினான்.

“நான்… தொடலாமா?” என்று கிசுகிசுத்தான்.

பிரியா பல வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு சிறிய தலையசைப்பு கொடுத்தாள்.

அவனது விரல்கள் கவனமாக அவளது தொடைகளுக்கு இடையில் நழுவின. அவள் இன்னும் ஈரமாக இருந்தாள் — எண்ணெய், டாக்டரின் விந்து, மற்றும் அவளது சொந்த ஈரம் கலந்த கலவை. அவன் மென்மையாக வீங்கிய இதழ்களைப் பிரித்தபோது அவள் சுருங்கினாள். ஆனால் அவனைத் தடுக்கவில்லை. அவன் வெளிப்புற மடிப்புகளை மிகுந்த கவனத்துடன் தடவினான். ஆழமான அழுத்தத்தைத் தவிர்த்தபடி. அவனது விரலின் நுனி அவளது கிளிட்டை வருடியபோது, அவளது இடுப்பு சிறிய, தன்னிச்சையான அசைவைக் கொடுத்தது.

அவன் நீண்ட நேரம் அந்த மெதுவான, லேசான தொடுதலைத் தொடர்ந்தான். நுழைவு இல்லை. முதல் முறையாக அவனை முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொண்ட உடலை மென்மையாக ஆராய்வது மட்டும். பிரியாவின் மூச்சு சமநிலையை இழந்தது. அவ்வப்போது மெல்லிய ஒலிகள் அவளது உதடுகளில் இருந்து வெளிப்பட்டன. அவளது கை அவனது தோளில் இருந்தது. அவனை நெருக்கமாக இழுக்கவுமில்லை, தள்ளவுமில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் கிசுகிசுத்தாள், “இன்று இரவுக்கு இவ்வளவு போதும், கண்ணா…”

சங்கர் உடனே நிறுத்தினான். கையை விலக்கிக்கொண்டு மீண்டும் அவளை அணைத்தான். பிரியா அவனது மார்பில் நெற்றியைச் சாய்த்தாள்.

அவர்கள் மங்கலான ஒளியில் அப்படியே இருந்தார்கள் — தாயும் மகனும், நிர்வாணமாகவும் சோர்வாகவும், ஒருவர் மற்றவரின் அணைப்பில். குற்ற உணர்ச்சி இன்னும் இருந்தது. அன்பு இன்னும் இருந்தது. புதிய, சிக்கலான பசியும் இருந்தது. எதுவும் மற்றதை ரத்து செய்யவில்லை.