[12345677889]

గురువారం రాత్రి గేటు దగ్గర, యాలకుల రుచి కింద, అతని ఊపిరిలో ఉన్నది ఇదే పొగ వాసన.

“ఇవాళ కుళాయి దగ్గర సుజాతక్క పెదవి గురించి చెప్తే పద్మ మొహం చూడాల్సిందిరా,” అంది కనకం, అతని ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుని. “ఆ కూతురు ఏకంగా తేనెటీగ కథ అల్లేసింది. మునగ చెట్టు, తుట్టె, అన్నీ.”

సుజాత గుండె ఒక్క క్షణం ఆగింది. ‘మల్లిక… తేనెటీగ కథా? అంటే అదీ నా పెదవిని చూసింది. చూసి, నలుగురి ముందు నా కోసం అబద్ధం ఆడింది.’

రవి పొగ వదులుతూ నవ్వాడు. “తేనెటీగా? బాగుంది. మరి గేటు సంగతి?”

“అదీ చెప్పా,” అంది కనకం. “గురువారం రాత్రి పదకొండున్నరకి ఆ గేటు ముందు ఎరుపూ నలుపూ బండి ఆగిందని, బట్టలు తీసుకొస్తుంటే నా కళ్లతో నేనే చూశానని.”

“నువ్వు చూశావా?” అన్నాడు రవి, తెలిసే అడుగుతున్నట్టు కనుబొమ్మ ఎగరేసి నవ్వుతూ.

“చూడ్డం ఎందుకురా?” అంది కనకం, అతని ఛాతీ మీది వెంట్రుకల్ని వేళ్లతో మెలిపెడుతూ. “ఆ టైము, ఆ బండి, గేటు దగ్గర ముద్దు, పెదవి కొరుకుడు, అన్నీ నువ్వే కదా ఈ మంచం మీద పడుకుని నా చెవిలో పోశావు. నువ్వు చెప్పిందే నేను కుళాయి దగ్గర చెప్పా. నమ్మకం కుదరాలని ‘నా కళ్లతో చూశా’ అని నేనే కల్పించి కలిపా, అంతే. ఇప్పుడు కాలనీ అంతా నేను చూశాననే నమ్ముతోంది.”

సుజాత వెన్నులో ఒక చల్లటి గీత పాకింది.

‘వీడే చెప్పాడు. ఆ గేటు, ఆ టైము, ఆ బండి… నా పెదవి… అన్నీ ఈ నోటికి వీడే అందించాడు.’

“మీరు చేసిన హెల్ప్ వల్లే పిన్నీ ఇదంతా జరిగింది,” అన్నాడు రవి, సిగరెట్ బూడిదని నేల మీదికి దులుపుతూ. “శ్రీనన్న ఏ రోజు షాప్‌లో లెక్కలకి కూర్చుంటాడో, ఆవిడ ఏ సాయంత్రం ఒంటరిగా గుడికి వెళ్తుందో, ఆ ఇంట్లో రాత్రి ఎవరు ఉంటారో ఎవరు ఉండరో, అన్నీ మీరే చెప్పారు. గురువారం రాత్రి ఆ కూతురు ఏదో పెళ్లికి వెళ్తుంది, ఇంట్లో ఉండదు అని చెప్పింది కూడా మీరే కదా. మిగతాది శ్రీనన్న గ్లాసే చూసుకుంది.”

“చెప్పడమే కాదురా,” అంది కనకం. “ఎవరైనా నీ బండిని ఆ ఇంటి దగ్గర చూశామని గుసగుసలాడితే, మర్నాడే నేను ఇంకో పెద్ద కథ వదిలేదాన్ని. పద్మ మొగుడి కల్లు, పోలమ్మ కోడలి పచ్చ చీర, ఏదో ఒకటి. కాలనీ నోటికి ఎప్పుడూ ఏదో ఒక ఎముక విసిరితే చాలు, అసలు మాంసం జోలికి రాదు.”

“మరి ఇవాళ ఆవిడ పెదవి సంగతి మీరే ఎందుకు బయటపెట్టారు?”

“ఇప్పుడు దానికి కావాల్సింది అదే,” అంది కనకం, నవ్వుతూ. “కాలనీ అంతా గుసగుసలాడితే అది ఎవరి మొహం సూటిగా చూడలేదు, మొగుడి మొహం కూడా. ఒంటరిదైపోతుంది. ఒంటరి ఆడది చీకట్లో ఎవడు చేయి చాపితే వాడి చేయే పట్టుకుంటుంది. నీ చేయి.”

“అందుకే మిమ్మల్ని గురువు అనేది,” అన్నాడు రవి.

సుజాత గుండెలో ఏదో ఒక్కొక్క పోగుగా తెగిపోతోంది. ‘ఒక్కడు కాదు. ఇద్దరు. ఒకడు చేయి చాపాడు, ఇంకొకతి దారి చూపింది. నేను ఒంటరిగా దొరికిన పండు కాదు. ఇద్దరూ కలిసి కోసుకున్న పండుని.’

“ఇవన్నీ ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నావా?” అంది కనకం. “ఆ బజారుది అనుకున్నట్టు నటించడం కూడానా?”

“మొదటి రోజు నుంచే నాకు తెలుసు, అది శ్రీనన్న పెళ్లాం అని,” అన్నాడు రవి. “నేను బజారుదాన్ని అనుకున్నట్టు మాట్లాడితే అది ‘నేను పెళ్లాన్ని’ అని చెప్పలేదు. దాచుకుంది. ఒకసారి దాచుకున్న ఆడది ఇక వెనక్కి రాలేదే. ప్రతి అబద్ధం తర్వాతి అబద్ధానికి మెట్టు అవుతుంది.”

“శ్రీనన్నకి కిరణ్‌గాడు దోస్త్ అవ్వడం కూడా నీ పనేనా?”

“వాణ్ణి పంపింది నేనే. ముందు వాడు షాపుకి వెళ్లి సిగరెట్లు కొని, కబుర్లు చెప్పి, శ్రీనన్నకి దోస్త్ అయ్యాడు. తర్వాత వాడే నన్ను తీసుకెళ్లి పరిచయం చేశాడు. ముసలోడు దగ్గరైతేనే దాని దగ్గరికి దారి.”

“మరి ఆ నాలుగో వీధి దీపం?”

“కావాలనే దాన్ని ఆ దీపం కిందికి తీసుకెళ్లా,” అన్నాడు రవి, పొగ వదులుతూ. “చీకట్లో అయితే ఎవరికి కనిపిస్తుంది? కనిపించాలనే. మీ కళ్లకి కథ కావాలి కదా.”

“మరి ఇవాళ దాని దగ్గరికి వెళ్లలేదేం? దాని గేటు ముందు నుంచేగా వచ్చావు.”

“దాని దగ్గరికి తొందరెందుకు పిన్నీ?” అన్నాడు రవి, సిగరెట్ ఆఖరి దమ్ము లాగుతూ. “అది ఎక్కడికీ పోదు. ఇవాళ రాత్రి మీ వంతు. దాని దగ్గరికి మళ్లీ వెళ్తా; ఈసారి గేటు దగ్గర ఆగను, గడప లోపలికే.”

“ఆ గేటు ఇంకా తెరిచే ఉంది రా,” అంది కనకం, అతని చేతిలోంచి సిగరెట్ లాక్కుని ఒక దమ్ము లాగుతూ. “శ్రీనన్న ఏ రాత్రి లేట్ అవుతాడో నేను చెప్తా. దారి నేను చూపిస్తా, నువ్వు నడువు.”

రవి నవ్వి కనకాన్ని మళ్లీ తన మీదికి లాక్కున్నాడు. “అబ్బో, అప్పుడే మళ్లీనా రా?” అని కనకం పకపక నవ్వింది. మంచం మళ్లీ కిర్రుమంది.

సుజాత ఇంకేమీ వినలేదు.

‘ఏడు అడుగులు నాతో నడిచిన మనిషిని షాప్‌లో ఒంటరిగా వదిలేసి, ఏడు రోజుల తీపి మాటలకి ఒళ్లు అప్పగించబోయా. తాళి కట్టినవాడు ఎప్పటికైనా మొగుడే. తలుపు తట్టినవాడు ఎవడైనా దొంగే.’

ఆమె గోడ మీంచి నెమ్మదిగా పక్కకి జరిగింది. కాలి పట్టీలు మోగకుండా పాదాలు నేల మీద అదిమి పెడుతూ, తొట్టి పక్కనుంచి, దండెం కిందుగా, ఊగుతున్న బట్టలకి తల తగలకుండా వంగి, గేటు సందు దాకా నడిచింది. ఒళ్లు తనది కాదన్నట్టు కదులుతోంది. రేకు గేటు అంచుని అదే రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని, పక్కకి తిరిగి బయటికి జారింది; గేటుని మళ్లీ జానెడు సందుకే నెమ్మదిగా లాగి వదిలి, గడ్డిలో వెతికి చెప్పులు తొడుక్కుంది. R15 ఇంకా మునగ చెట్టు కిందే నిలబడి ఉంది. ఆమె దాని వైపు చూడలేదు.

కాలువ సందు చీకటిగా ఉంది. కొన్ని అడుగులు వేశాక ఛాతీలో ఏదో పగిలినట్టయింది; ఆమె పైటకొంగు నోట్లో కుక్కుకుని, ఏడుపు శబ్దం బయటికి రాకుండా పళ్ల మధ్య గట్టిగా కొరుక్కుంది. కన్నీళ్లు మాత్రం ఆగలేదు; బుగ్గల మీంచి జారి గడ్డం దగ్గర చుక్కలుగా కారుతున్నాయి, కాటుక కరిగి వాటితో పాటే జారుతోంది.

‘ఇదే ఆఖరు అనుకున్నా. ఇంకోసారి రానివ్వను అనుకున్నా. కానీ వాళ్ల లెక్కల్లో నేను ఇంకా మొదలే.’

ఆమె నడుస్తూనే నుదుటిని వేళ్లతో తాకింది. బొట్టు అక్కడే ఉంది, చెదరకుండా.

‘ఇన్నేళ్లు నా నుదుటి బొట్టు చెదరకుండా కాపాడిన మనిషి ఆయన. ఒక్క రాత్రి దురద కోసం ఆ బొట్టుని నా చేత్తోనే చెరిపేసుకోబోయా. వీడిని నమ్మినందుకు నన్ను నేనే చెప్పుతో కొట్టుకోవాలి.’

‘ఆయన చెమటోడ్చి కొనిచ్చిన ఈ చీర. ఆయన కోసం కాదు, ఆ దొంగ కోసం కట్టుకున్నా.’

ఆమె నడక నెమ్మదించింది. అడుగులు బరువెక్కాయి, ఏదో మోస్తున్నట్టు.

తమ ఇంటి వెనక గేటు దగ్గర ఆమె ఆగింది. తల మీది పైటకొంగుని భుజం మీదికి జార్చి, చేయి పైకెత్తి జుట్టు ముడిలోంచి మల్లెపూల దండ లాగేసింది. ఒక్క క్షణం దాన్ని చేతిలో అలాగే పట్టుకుంది; చీకట్లో కూడా దాని వాసన గట్టిగా ఉంది. ‘దేవుడికి కోసిన పూలు. ఇవి నా తలలో కాదు, కాలువలో ఉండాలి.’ తర్వాత కాలువలోకి విసిరేసింది. దండ నీళ్ల మీద పడి, నల్లటి నీటిలో ఒక తెల్లటి మచ్చలా కాసేపు తేలి, నెమ్మదిగా ముందుకు కొట్టుకుపోయింది.

ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే మెడలోకి వెళ్లింది. మంగళసూత్రం రెండు బొట్లూ వేళ్ల మధ్యకి వచ్చాయి. పసుపు తాడు చెమటకి తడిసి ఆమె మెడని కోస్తున్నట్టు అనిపించింది.

‘మెడలో మంగళసూత్రం ఈరోజే బరువనిపించింది. కాదు, బరువైంది సూత్రం కాదు, నా పాపం.’

ఆమె ఆ రెండు బొట్లనీ కళ్లకి అద్దుకుంది. తర్వాత తను వెళ్లేటప్పుడు దగ్గరికి లాగి వదిలిన వెనక గేటుని నెమ్మదిగా తోసి లోపలికి అడుగుపెట్టి, లోపలి నుంచి గడియ వేసింది. ఎంత నెమ్మదిగా వేసినా ఆ పాత ఇనుప గడియ ఒక్కసారి కిర్రుమంది.

ఆమె వెనక వరండా మెట్టు దగ్గర చెప్పులు విడిచి, మెట్టు ఎక్కిన క్షణంలో ఇంట్లో లైట్లు టక్ టక్ మని వెలిగాయి. కరెంటు వచ్చింది. ఫ్యాన్లు గుయ్యిమని తిరగడం మొదలయ్యాయి. పక్క ఇంట్లో టీవీ ఒక్కసారిగా అరిచింది.

ఆ వెలుగులో సుజాత గబగబా పైటకొంగుతో ముఖం తుడుచుకుంది. కాటుక బుగ్గల మీదికి ఇంకా అలుక్కుపోయింది.

వంటింట్లో మల్లిక నిలబడి ఉంది, చేతిలో నీళ్ల గ్లాసు, పక్కనే ఆర్పని కిరసనాయిలు దీపం. “ఎక్కడికెళ్లావమ్మా? వెనక గేటు చప్పుడైంది.”

“ఉక్కకి మేడ మీద కాసేపు కూర్చున్నా. తర్వాత పెరట్లో,” అంది సుజాత, తల దించుకునే లోపలికి నడుస్తూ. “తల పగిలిపోతోందే. స్నానం చేసి పడుకుంటా.”

ఆమె నేరుగా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది. కాసేపటికి చెంబుతో నీళ్లు పోసుకుంటున్న చళ్ చళ్ మనే చప్పుడు మొదలైంది; ఆ రోజు ఆమె స్నానం చేయడం అది మూడోసారి.

మల్లిక వంటింటి గుమ్మంలోనే నిలబడి ఉంది. అమ్మ దాటి వెళ్లిన చోట గాలిలో మల్లెల వాసన పలచగా మిగిలి ఉంది, దాని కింద కాలువ గాలి వాసన, చెమట వాసన. వెనక నుంచి చూస్తే అమ్మ జుట్టు ముడి ఖాళీగా ఉంది; అందులో పూలు లేవు. మల్లిక చూపు వెనక వరండా మెట్టు దగ్గరికి జారింది: అక్కడ అమ్మ విడిచిన చెప్పులకి కాలువ బురద అంటుకుని ఉంది.

స్నానం అయ్యాక సుజాత తన గదిలోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకుంది. మల్లిక ఆ మూసిన తలుపు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

పదింటికి శ్రీను షాప్ షట్టర్‌ని గడగడ మని దించి తాళం వేశాడు. ఎప్పటిలాగే మలుపులోని టీ బండి దగ్గరికి నడిచాడు. రాత్రి ఒక్క టీ తాగకపోతే ఆయనకి నిద్ర రాదు.

టీ బండి దగ్గర నలుగురైదుగురు మగాళ్లు నిలబడి ఉన్నారు; బీడీ పొగ, బెల్లం టీ వాసన. కరెంటు వచ్చినా బండివాడు అలవాటుగా వెలిగించిన కిరసనాయిలు దీపం గాలికి ఊగుతోంది. వాళ్లలో కల్లు వాసన కొడుతూ, ముఖం ఎర్రబడిన పద్మ మొగుడు కూడా ఉన్నాడు.

“ఏం శ్రీనన్నా, ఇవాళ లెక్కలు తేలాయా?” అన్నాడు టీ బండివాడు, గ్లాసు అందిస్తూ.

“తేలాయి రా. చీకట్లోనే తేల్చా,” అన్నాడు శ్రీను.

“నువ్వు లెక్కలు తేల్చడానికి రాత్రంతా కూర్చుంటావ్ అన్నా,” అన్నాడు ఒకడు, బీడీ దులుపుతూ. “ఈ కాలనీలో అసలు లెక్కలన్నీ కుళాయి దగ్గర ఆడాళ్ల బెంచీ మీదే తేలిపోతాయి. పొద్దున పేపర్ వచ్చేలోపే వాళ్లకి సాయంత్రం వార్తలు కూడా తెలుసు. పేపర్ వాడు కూడా వాళ్ల దగ్గరే వార్తలు కొనుక్కోవాలి.”

బండి దగ్గర అందరూ పకపక నవ్వారు. పద్మ మొగుడు నవ్వుతూనే ఖళ్ ఖళ్ మని దగ్గాడు.

శ్రీను కూడా టీ గ్లాసు ఊపుతూ గట్టిగా నవ్వాడు.

బండికి కొంచెం పక్కగా, వేపచెట్టు కింద చీకట్లో ఆపిన బైక్ మీద కూర్చుని ఒకడు టీ తాగుతున్నాడు. నేవీ బ్లూ సెక్యూరిటీ యూనిఫామ్, బెల్ట్‌కి వేలాడుతున్న తాళాల గుత్తి, జేబులో విజిల్: శ్రీనివాస్. డ్యూటీ నుంచి ఇంటికి వెళ్తూ టీ కోసం ఆగాడు. మామగారిని చూసి తలూపాడు; మామగారు చూడలేదు.

శ్రీను టీ గ్లాసు ఖాళీ చేసి బండి మీద పెట్టాడు. “రెండు కిళ్లీలు కట్టరా,” అని కేకేస్తూ మలుపు అవతల ఉన్న కిళ్లీ కొట్టు వైపు నడిచాడు; అక్కడ రేడియోలో ఏదో పాత సినిమా పాట గట్టిగా మోగుతోంది.

శ్రీను అటు వెళ్లగానే పద్మ మొగుడు గ్లాసు కింద పెట్టి, గొంతు తగ్గించి మిగతావాళ్లతో అన్నాడు, “ఆడాళ్ల మాటలంటే గుర్తొచ్చింది. మా దాని నోట్లో ఇవాళ ఇంకో కథ. ఈ కాలనీలోనే ఎవరింట్లోనో పొద్దున ఒక నీలం చొక్కా వాడు దూరాడంట, మొగుడు ఇంట్లో ఉండగానే. అడిగితే ఆ ఇంటావిడ ‘ఆయన డ్యూటీ రిజిస్టర్ ఇంట్లో మర్చిపోయారు, అది తీసుకోడానికి వచ్చాడు’ అని చెప్పిందంట. రిజిస్టర్ కోసం గంటసేపు! ఆడాళ్లు పేరు మాత్రం చెప్పరు, ‘నీలం చొక్కా, రిజిస్టర్’ అని చెవులు కొరుక్కుంటున్నారు.”

“నీలం చొక్కాలు ఊళ్లో వెయ్యి ఉంటాయి రా,” అన్నాడు టీ బండివాడు, గ్లాసులు కడుగుతూ. “నోరు మూసుకుని టీ తాగు.”

ఆ మాటకి బండి దగ్గర మళ్లీ నవ్వులు విరిశాయి; పద్మ మొగుడు భుజాలు ఎగరేసి గ్లాసు ఎత్తుకున్నాడు.

గొంతు తగ్గించి అన్నా, బండి పక్కనే కూర్చున్న శ్రీనివాస్‌కి ప్రతి మాటా వినిపించింది. అతను నవ్వలేదు. టీ గ్లాసు పెదవి దగ్గరే ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. అతని కళ్లు సన్నబడి, ముందు పద్మ మొగుడి ముఖం మీద, తర్వాత తమ ఇంటి వైపు వెళ్లే వీధి మీద నిలిచాయి. పొద్దున గేటు సందులో నిలబడిన నీలం చొక్కా, తడి జుట్టు, గేటు దాకా వచ్చిన ఆ బాడీ స్ప్రే వాసన, బాత్రూమ్‌లో తను ఉన్నంతసేపు హాల్లో వినిపించని మాటలు, అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చాయి.

అతను మిగిలిన టీని ఒక్క గుక్కలో తాగేసి, గ్లాసు బండి మీద పెట్టి, డబ్బులు ఇచ్చాడు. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా బైక్ స్టార్ట్ చేసి నెమ్మదిగా ఇంటి వైపు వెళ్లిపోయాడు.

శ్రీనివాస్ గేటు తీసుకుని లోపలికి వచ్చేసరికి హాల్ లైట్ వెలుగుతోంది, ఫ్యాన్ గుయ్యిమని తిరుగుతోంది. మల్లిక వంటింట్లో గిన్నెలు సర్దుతోంది; అత్తగారి గది తలుపు మూసి ఉంది, కింది సందులోంచి లైట్ కూడా రావడం లేదు. మామగారు ఇంకా మలుపు దగ్గర్నుంచి రాలేదు.

శ్రీనివాస్ యూనిఫామ్ బెల్ట్ విప్పి తాళాల గుత్తిని బల్ల మీద పెట్టాడు; అది గలగలమంది. తర్వాత సోఫా మీద, పొద్దున రవిరాజ్ కూర్చున్న చోటే కూర్చున్నాడు.

కాసేపు అలాగే కూర్చున్నాడు, ఫోన్ కూడా తీయకుండా.

తర్వాత తను కూర్చున్న చోట వెనకున్న దిండుని చేతిలోకి తీసుకుని, ముక్కు దగ్గరికి ఎత్తి నెమ్మదిగా ఒకసారి పీల్చాడు.

వంటింటి గుమ్మం దగ్గర మల్లిక చేతిలోని గిన్నె గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

శ్రీనివాస్ ఏమీ అనలేదు. దిండుని ఉన్నది ఉన్నట్టే, అదే వైపు పైకి ఉండేలా మళ్లీ అదే చోట పెట్టి, లేచి బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు. మల్లికకి తెలుసు, ఆ వైపు తను మధ్యాహ్నం తిరగేసి పెట్టిన వైపు.

మల్లిక గిన్నె గూట్లో పెట్టింది. చేయి వణకలేదు, కానీ గూట్లో పెట్టేటప్పుడు ఒక్క చప్పుడు ఎక్కువైంది, ఠంగ్ మని.

పదిన్నర దాటాక గేటు కిర్రుమంది. నాన్న ఏదో పాత సినిమా పాట హమ్ చేసుకుంటూ లోపలికి వచ్చాడు. “సుజాతా, పడుకున్నావా? అల్లుడికి అన్నం పెట్టావా?” అని ఆమె గది తలుపు మీద టక్ టక్ మని రెండుసార్లు చిన్నగా తట్టాడు.

తలుపు తెరుచుకుంది. సుజాత బయటికి వచ్చింది, తడి జుట్టు వీపు మీద వదులుగా, ఇంటి నూలు చీర కట్టుకుని. “లేచే ఉన్నానండీ. కొంచెం తలనొప్పి. ఇప్పుడే పెడతా,” అంటూ వంటింట్లోకి నడిచింది.

డైనింగ్ బల్ల దగ్గర ముగ్గురు కూర్చున్నారు: శ్రీనివాస్ ముందు కంచం, మల్లిక ముందు కంచం; నాన్న షాప్‌లోనే హోటల్ పొట్లం తినేశాడు కాబట్టి ఆయన ముందు ఒక గ్లాసు మజ్జిగ మాత్రమే. సుజాత గిన్నెలోంచి పప్పు వడ్డిస్తూ బల్ల పక్కనే నిలబడింది. ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు సూటిగా ఆమె ముఖం మీద పడుతోంది.

మల్లిక ఆ ముఖం వైపు చూసింది. అమ్మ కనురెప్పలు ఉబ్బి ఎర్రగా ఉన్నాయి; స్నానం చేసినా కళ్ల కింద కాటుక పూర్తిగా పోలేదు, ఒక బూడిద రంగు మరకలా బుగ్గల మీదికి అలుక్కుపోయి ఉంది.

“కళ్లు ఎర్రబడ్డాయేంటి సుజాతా?” అన్నాడు నాన్న, మజ్జిగ తాగుతూ.

“తలనొప్పి అంటే ఇలాగే ఉంటుందండీ. కరెంటు పోయినప్పుడు ఆ కిరసనాయిలు దీపం పొగ కూడా కళ్లలోకి కొట్టింది,” అంది సుజాత, గరిటె కిందికి దించకుండా.

“అమృతాంజనం రాసుకుని పడుకో,” అన్నాడు నాన్న, మళ్లీ మజ్జిగ గ్లాసులోకి తల దించుకుంటూ.

మల్లిక ఏమీ అనలేదు. కంచంలో అన్నం కలుపుతూనే ఉంది; ఒక్క ముద్ద కూడా నోటికి ఎత్తలేదు.

శ్రీనివాస్ కూడా ఏమీ అనలేదు. అతని చూపు నెమ్మదిగా అత్తగారి ఎర్రటి కళ్ల మీంచి మల్లిక వంచిన తల మీదికి, అక్కడి నుంచి మళ్లీ అత్తగారి మీదికి కదిలింది. గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. ఆ బల్ల దగ్గర ఇంకే చప్పుడూ లేదు.

రాత్రి పదకొండు దాటింది. తమ గదిలో లైట్ ఆర్పేశాక ఫ్యాన్ కిర్రుమంటోంది; వెనక కాలువ వైపు నుంచి కప్పల బెకబెక. మల్లిక, శ్రీనివాస్ ఇద్దరూ మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని ఉన్నారు, మధ్యలో ఒక జానెడు ఖాళీ.

చాలాసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు. మల్లికకి అతను నిద్రపోయాడనే అనిపించింది.

“కాలనీ అంతా నీలం చొక్కా గురించే మాట్లాడుకుంటోంది,” అన్నాడు శ్రీనివాస్ చీకట్లోనే, రేపు వర్షం పడుతుందేమో అన్నంత మామూలుగా.

మల్లిక ఊపిరి ఆగలేదు. ఆపుకుంది.

ఫ్యాన్ ఒకసారి, రెండుసార్లు కిర్రుమంది.

“డ్యూటీ రిజిస్టర్ నా దగ్గరే ఉంది మల్లికా.”

మల్లిక ఏమీ అనలేదు. కళ్లు తెరిచే ఉన్నాయి. చీకట్లో పైకప్పు వైపు చూస్తూ అలాగే పడుకుని ఉండిపోయింది.