[12345677889]

సుజాత కాళ్లు కదలలేదు. ‘వెళ్లిపో. ఇప్పుడే. వెనక్కి తిరిగి కాలువ గట్టు మీంచి ఇంటికి.’ అప్పుడే లోపల ఒక చెక్క తలుపు దఢ్ మని మూసుకుంది, వెంటనే గడియ టక్ మని పడిన చప్పుడు; గుసగుసలు ఆగిపోయాయి. కాసేపటికి అగ్గిపుల్ల చర్ర్ మని గీసిన చిన్న చప్పుడు వినిపించింది; తర్వాత ఇంటి వెనక గోడలోని ఒక్క కిటికీలో లాంతరు వెలుగు నెమ్మదిగా పైకి లేచి, మళ్లీ కొంచెం తగ్గి నిలిచింది. ఆ వెలుగు వైపే చూస్తుండగా ఆమె చేయి పైటని గుండెల మీదికి గట్టిగా లాక్కుంది, పాదం చెప్పుల్లోంచి బయటికి జారింది. చెప్పులు రెండూ గోడ పక్కన గడ్డిలో వదిలేసి, చీర కుచ్చిళ్లు ఒక చేత్తో పట్టుకుంది. రెండో చేతి రెండు వేళ్లతో రేకు గేటు అంచుని పట్టుకుని, కిర్రుమనకుండా ఇంకో జానెడు నెమ్మదిగా తోసి, పక్కకి తిరిగి, ఊపిరి బిగబట్టి ఆ సందులోంచి లోపలికి జారింది. గేటు ఒక్కసారి కూడా కిర్రుమనలేదు.

పెరడు చీకటిగా ఉంది. దండెం మీద ఆరేసిన బట్టలు గాలికి నెమ్మదిగా ఊగుతున్నాయి; మూలలో స్నానాల గది రేకుల షెడ్డు, దాని పక్కన సిమెంటు నీళ్ల తొట్టి. ఇంటి వెనక గోడలో ఒకే ఒక కిటికీ: పడక గది కిటికీ. కరెంటు పోయి ఫ్యాన్ ఆగిపోయిన ఉక్కకి చెక్క రెక్కలు రెండూ బార్లా తెరిచి ఉన్నాయి. లోపల ఊచల వెనక తాడు మీద ఒక పాత నూలు చీర కర్టెన్‌గా వేలాడుతోంది; గాలి వీచినప్పుడల్లా అది పక్కకి జరిగి, ఊచల మధ్య ఒక పసుపు వెలుగు గీత పెరట్లోకి పడుతోంది.

సుజాత కాలి పట్టీలు మోగకుండా పాదాలు నేల మీద అదిమి పెడుతూ, తొట్టి పక్కనుంచి నెమ్మదిగా నడిచి, కిటికీ పక్క గోడకి వీపు ఆనించి నిలబడింది. వెలుగు గీత ఆమె పాదాలకి అడుగు దూరంలో నేల మీద పడుతోంది; ఆమె దాన్ని తాకకుండా కాలు వెనక్కి తీసుకుంది. గోడ ఇంకా పగటి వేడితో వెచ్చగా ఉంది. ఆమె తల కొంచెం పక్కకి వంచి, కర్టెన్ అంచుకీ ఊచకీ మధ్య ఉన్న ఆ సందులోంచి లోపలికి చూసింది.

గది చిన్నది. ఎదురు గోడ వెంట ఒక నవారు మంచం, దాని తల వైపు స్టూల్ మీద వత్తి తగ్గించిన లాంతరు. ఆ వెలుగు మంచం మీదే పడుతోంది; కిటికీ దగ్గరికి వచ్చేసరికి అది నీరసించిపోయి ఉంది. లోపలి వెలుగులో ఉన్నవాళ్లకి కిటికీ అవతల కటిక చీకటి తప్ప ఏమీ కనిపించదు. సుజాతకి మాత్రం మంచం మీది ప్రతి మడతా కనిపిస్తోంది. మంచానికీ కిటికీకీ మధ్య నాలుగైదు అడుగులే; గది అంత చిన్నది, లోపల ఎవరైనా గట్టిగా ఊపిరి తీసినా బయటికి వినిపిస్తుంది.

రవి మంచం అంచు మీద కూర్చుని ఉన్నాడు, చొక్కా లేకుండా, జీన్స్ బటన్ తెరిచి. చెమటకి అతని వీపు లాంతరు వెలుగులో రాగి రంగులో మెరుస్తోంది. అతని మోకాళ్ల మధ్య కనకం నిలబడి ఉంది; పైట నేల మీద పడి ఉంది, జుట్టు ముడి విప్పి వీపు మీద పరుచుకుంది. రవి వేళ్లు ఆమె జాకెట్ హుక్కులు ఒక్కొక్కటిగా విప్పుతున్నాయి.

“మీ ఆయన?” అన్నాడు రవి, హుక్కు మీంచి చూపు ఎత్తకుండా.

“పొలాల దగ్గర గడ్డి పాకలో పేకాటకి కూర్చున్నాడు. ఆ ముక్కలు చేతిలో ఉంటే ఆయనకి పెళ్లాం గుర్తుండదు. అర్ధరాత్రి దాటకుండా ఈ గడప తొక్కడు,” అంది కనకం. “మురళిగాడు ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి ఊరి బయట దాబాకి పోయాడు. వాడూ లేట్‌గానే వస్తాడు. ఇవాళ రాత్రి ఈ ఇల్లు, ఈ మంచం, ఈ ముసలి ముండా అన్నీ నీవే.”

ఆఖరి హుక్కు విడిపోయింది. రవి జాకెట్‌ని ఆమె భుజాల మీంచి వెనక్కి లాగేసి, బొడ్డు దగ్గర చీర కుచ్చిళ్లు ఒక్క గుంజుతో బయటికి లాగాడు. చీర ఆమె నడుము చుట్టూ గిరగిరా విడిపోయి కాళ్ల దగ్గర కుప్పగా పడింది. తర్వాత లంగా బొందు ముడి లాగాడు; లంగా జారి నేల మీదికి దిగింది.

కనకం లాంతరు వెలుగులో ఒంటి మీద నూలుపోగు లేకుండా నిలబడింది. చామనఛాయ ఒళ్లు చెమటకి నూనె రాసినట్టు మెరుస్తోంది. బరువైన పెద్ద సళ్లు ఛాతీ మీంచి కిందికి వాలి, పొట్ట మీద ఆనుకుంటున్నాయి; వాటి మీద నల్లటి వెడల్పాటి వలయాలు, మధ్యలో ఉబ్బిన ముచ్చికలు. మెడలోని నల్లపూసల గొలుసు ఆ రెండు సళ్ల మధ్య చీలికలోకి దిగి చెమటకి అతుక్కుంది. పొట్ట మీద రెండు మెత్తటి మడతలు, వాటి మధ్య లోతైన బొడ్డు; నడుము చుట్టూ లంగా బొందు ఇన్నేళ్లుగా బిగించిన ఎర్రటి గీత. వెడల్పాటి తుంటి కింద బొద్దు తొడలు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటున్నాయి; వాటి మధ్య దట్టమైన నల్లటి వెంట్రుకల గుబురు. ముక్కుకి బేసరి, నుదుట పెద్ద కుంకుమ బొట్టు, కాళ్లకి వెండి మెట్టెలు.

“లోపల చెడ్డీ కూడా లేదా ఏంటే?” అన్నాడు రవి, ఆమె తొడల మధ్యకి చూస్తూ. “నా బండి శబ్దం వినగానే విప్పి పారేశావా?”

“నువ్వు వెనక గేటు తోయక ముందే విప్పేశా,” అంది కనకం. “ఇంత ముసలిదాని దగ్గరికి ఇంత కుర్ర మొడ్డ వస్తుంటే, అడ్డుగా ఆ గుడ్డ ఎందుకురా?”

రవి రెండు చేతులతో ఆమె సళ్లని కింది నుంచి ఎత్తి పట్టుకుని, బొటనవేళ్లతో ముచ్చికల్ని గుండ్రంగా నలిపాడు.

సుజాత గోడ మీద వేళ్లు బిగుసుకున్నాయి.

‘కనకం. కనకమా? కాలనీలో ఎవరింటి గుట్టైనా కుళాయి దగ్గర వీధికెక్కించే ఆ నోరు… ఆ నోటి దగ్గరికా వీడు…’

“రోజూ వీధిలో ఆ బండి అరిపిస్తావు కదరా,” అంది కనకం, అతని జుట్టులో వేళ్లు దూర్చి తల వెనక్కి లాగుతూ. “ఇక్కడ నీ బండి స్టార్ట్ అవుతుందా, లేక నేనే కిక్ కొట్టాలా?”

“కిక్ ఎందుకే,” అన్నాడు రవి, ఆమె సన్నులో ఒకదాన్ని నోటికి దగ్గరగా లాక్కుంటూ. “నీ నోట్లో పెడితే చాలు, తనంతట తనే గర్జిస్తుంది.”

“నోరా? ఊరంతా నా నోరు ఆగదంటారు,” అంది కనకం. “దమ్ముంటే ఇవాళ నోరు నిండా పెట్టి మూయించు చూద్దాం.”

రవి నవ్వి ఆమె ముచ్చికని పళ్లతో పట్టి లాగాడు. కనకం తల వెనక్కి వాలింది. “స్స్స్… మ్‌మ్‌… పళ్లు కాదురా, నాలుక…” అంటూనే ఆమె అతని తలని తన సన్ను మీదికి ఇంకా అదుముకుంది.

సుజాత ఒళ్లు జలదరించింది. నాలుగో వీధి దీపం కింద తన ఒంటి మీద తిరిగినవి అవే చేతులు, అదే ఆకలి. ఆమెకి తెలియకుండానే ఆమె చేయి పైట మీంచి తన సన్ను మీదికి వెళ్లింది. బ్రా లేని జాకెట్ లోంచి ముచ్చిక అరచేతికి గట్టిగా గుచ్చుకుంది. ఆమె చేయి వెంటనే కిందికి లాక్కుని, గోడ మీద అదిమి పెట్టింది.

కనకం అతని మోకాళ్ల మధ్య నేల మీద మోకాళ్లు ఆనించి కూర్చుంది. అతని జీన్స్‌ని జాకీతో సహా తొడల దాకా కిందికి లాగింది. అతని మొడ్డ ఒక్కసారిగా ఎగిరి బయటికి వచ్చి ఆమె ముఖం ముందు ఊగింది; లాంతరు వెలుగులో అది నల్లగా, నరాలు ఉబ్బి, కొన దగ్గర తడిగా మెరుస్తోంది.

“ఇదేనా నీ గర్జన?” అంది కనకం, దాన్ని మొదలు దగ్గర పిడికిట్లో పట్టి ఒకసారి పైకీ కిందికీ ఆడిస్తూ. “ఇంకా గొంతు సవరించుకుంటోంది.”

“నోట్లో పెట్టుకుని చూడు లంజా, అప్పుడు తెలుస్తుంది ఎవరి గొంతు పోతుందో,” అన్నాడు రవి.

కనకం నాలుక బయటికి తీసి మొడ్డ కింది నుంచి కొన దాకా ఒక్కసారి నెమ్మదిగా నాకింది. తర్వాత పెదాలు గుండ్రంగా చేసి కొనని నోట్లోకి తీసుకుని, బుగ్గలు లోపలికి పీల్చింది. రవి గొంతులోంచి ఒక గుర గుర శబ్దం వచ్చింది, “ఆఆహ్హ్… స్స్స్… అలాగే పిన్నీ… అలాగే చీకు…” ఆమె తల పైకీ కిందికీ ఆడుతుంటే ఆ తడి చప్పుడు కిటికీ దాటి పెరట్లోకి స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది; ఆమె వేలాడే సళ్లు అతని మోకాళ్లకి తగిలి ఊగుతున్నాయి.

రవి ఆమె జుట్టుని పిడికిట్లో చుట్టి తలని కిందికి నొక్కాడు. మొడ్డ సగం దాకా ఆమె గొంతులోకి దిగింది. కనకం కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి, కానీ ఆమె వెనక్కి తగ్గలేదు; గొంతులోంచి గుగ్గుగ్గు మని శబ్దం చేస్తూనే ఇంకా లోపలికి తీసుకుంది. తర్వాత ఒక్కసారి నోట్లోంచి బయటికి తీసి, పెదాల మీంచి కారుతున్న ఉమ్మిని మొడ్డ మీదే రాసింది.

“ఇదేనా రా, ఊరంతా ఊగిపోయేలా అరిచే నీ బండి?” అంది, ఊపిరి ఎగబీలుస్తూ. “నా గొంతు పోలేదు. నా పెదవి కూడా ఉబ్బలేదు.”

“పెదవి ఉబ్బేది పైది కాదే, కిందది,” అన్నాడు రవి.

సుజాత ఊపిరి గొంతులో ఆగిపోయింది. ‘ఉబ్బిన పెదవి. నా పెదవి. ఆ మాట వీడి నోటి నుంచి… దానితో…’ అసూయ ఒక వేడి సూదిలా ఆమె పక్కటెముకల మధ్య దిగింది. ఆ సూది చుట్టూ, తను ఒప్పుకోలేని ఇంకేదో కూడా ఉంది: తొడల మధ్య తడి లంగాని అంటుకుంటోంది.

రవి లేచి నిలబడి జీన్స్‌ని కాళ్లతోనే తన్నేశాడు. కనకాన్ని రెండు చంకల కింద పట్టి పైకి లేపాడు.

“ఇవాళ నిన్ను మంచం మీద కాదే, గాల్లో ఎత్తి దెంగుతా,” అన్నాడు రవి.

“నన్నా?” అంది కనకం, పకపక నవ్వుతూ. “నా బరువుకి మా ఆయన మంచం కూడా మూలుగుతుంది. నువ్వు ఎత్తుతావా? నడుము విరుగుతుంది రా.”

రవి జవాబు చెప్పలేదు. కిందికి వంగి ఆమె పిర్రల కింద రెండు చేతులూ దూర్చి, ఒక్క ఊపుతో ఆమెని గాల్లోకి ఎత్తేశాడు. కనకం గొంతులోంచి ఒక కీచు అరుపు వచ్చింది, “ఈఈస్స్… అమ్మోయ్! ఒరేయ్ రవీ… కింద పడేస్తావురా, దొంగనా కొడకా!” అని అరుస్తూనే, ఆమె రెండు చేతులూ అతని మెడ చుట్టూ, బొద్దు తొడలు అతని నడుము చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి. ఆమె బరువైన సళ్లు అతని ఛాతీకి అదుముకుని పక్కలకి పొంగాయి. రవి ఆమెని కొంచెం కిందికి దించి, మొడ్డ కొనని పూపెదాల మీద ఆనించి, ఆమె బరువునే కిందికి వదిలేశాడు. మొడ్డ ఒక్కసారిగా మొత్తం లోపలికి దిగిపోయింది.

“ఆఆహ్హ్… అమ్మా…” కనకం తల అతని భుజం మీద వాలిపోయింది. “దేవుడా… ఇంత లోతుకి దిగిందేంట్రా…”

రవి గది మధ్యలో కాళ్లు బార్లా పెట్టి నిలబడి, ఆమె పిర్రల్ని పట్టుకుని పైకి ఎత్తి మళ్లీ తన మొడ్డ మీదికి దించుతున్నాడు. అతను ఎత్తి వదిలిన ప్రతిసారీ ఆమె బరువైన పిర్రలు అతని తొడల మీద తపక్ మని పడి, చెమట తడికి చప్ మని అతుక్కుని, మళ్లీ పైకి లేచేటప్పుడు విడిపోతున్నాయి; ఆ కండ ఒక్కో దెబ్బకీ అలలా వణుకుతోంది. ఆమె మెట్టెలు గాల్లో గలగలలాడుతున్నాయి. లాంతరు వెలుగులో వాళ్లిద్దరి నీడ గోడ మీద రెండు తలల ఒకే జంతువులా పెద్దగా ఊగుతోంది. అతని చేతుల నరాలు ఉబ్బి వణుకుతున్నాయి, కానీ అతను ఆగలేదు; రెండడుగులు వేసి ఆమె వీపుని గోడకి ఆనించి, ఇంకా గట్టిగా పైకి దంచాడు. ప్రతి పోటుకీ ఆమె చెమట వీపు గోడకి ఢప్ మని తగులుతోంది, గొంతులోంచి “హా… హాఁ… హ్హా… అమ్మా…” అని ఒక్కో పోటుకీ ఒక్కో మూలుగు ఎగిరి పడుతోంది; గోడ మీది క్యాలెండర్ టపటపలాడుతోంది.

“దించకురా… దించావంటే నీ మొడ్డ నరికేస్తా,” అంది కనకం, అతని వీపు మీద గోళ్లు దించుతూ.

“దించను. నువ్వే కారిపోయి కిందికి జారిపోతావ్,” అన్నాడు రవి, పళ్ల మధ్య నుంచి.

సుజాత గోడకి అతుక్కుపోయి చూస్తోంది. ఇన్నేళ్ల కాపురంలో ఏ మగాడూ ఆమెని ఇలా ఎత్తలేదు; ఆ దృశ్యం ఆమె ఊహలో కూడా లేదు. ఆమె కళ్లు ఆ నీడ మీదే అతుక్కుపోయాయి, తొడలు ఒకదానికొకటి అదుముకున్నాయి. ఆ అదుముకోవడంలోనే పూకు లోపల ఒక తీపి నొప్పి గిలగిలలాడింది. ఆమె పిడికిలి బిగించి, గోళ్లని అరచేతిలోకి దించుకుంది. ‘ఛీ. ఛీ. దీన్ని చూసి నీకు… ఛీ.’

రవి కనకాన్ని అలాగే మోసుకుంటూ మంచం దగ్గరికి నడిచి, మొడ్డ బయటికి లాగి, ఆమెని నవారు మీదికి వెల్లకిలా పడేశాడు. ఆమె బరువుకి నవారు కిర్ర్ర్ మని మూలిగి కిందికి కుంగింది. అతను మంచం అంచు దగ్గర నేల మీద మోకాళ్లు ఆనించి, ఆమె తొడల్ని అంచు దాకా లాక్కుని, వాటి మధ్యకి తల దించాడు. అతని నాలుక పూపెదాల మధ్య పై నుంచి కిందికి ఒక్కసారి దున్నింది; తర్వాత గొల్లికాయని పెదాల మధ్య పట్టి చప్ చప్ మని గట్టిగా చీకాడు. కనకం నడుము నవారు మీంచి ఒక్కసారిగా ఎగిరింది. “స్స్స్… హాయ్… అమ్మోయ్…”

“అలా… అలా నాకరా ముండాకొడకా,” అంది కనకం, అతని తలని తన పూకు మీదికి అదుముకుంటూ. “ఈ ఊళ్లో ఏ మొగుడూ నాకని పూకు ఇది. నాకరా, ఇంకా లోపలికి నాకు… హ్మ్మ్… హ్మ్మ్…”

“ఎంత కారుతోందే నీ పూకు, వీధి కుళాయి కూడా ఇంత కార్చదు,” అన్నాడు రవి, మూతి తడిని ఆమె తొడ మీదే తుడుచుకుంటూ.

“కుళాయి నాలుగున్నరకే వదులుతారు. నా పూకు నువ్వు సందు మలుపు తిరిగినప్పుడే వదిలేసింది,” అంది కనకం. “ఇక నోటితో చాలు. మళ్లీ పెట్టు.”

అప్పుడే గాలి ఆగిపోయింది. కర్టెన్ నెమ్మదిగా జారి సందుని సగం మూసేసింది. సుజాత గుండె ఒక్క క్షణం ఆగింది; ఆమె ఊపిరి బిగబట్టి, మెడ ఇంకొంచెం ముందుకు చాచింది. ఒక దోమ ఆమె చెవి దగ్గర ఝుమ్మని తిరిగి మోచేతి మీద వాలి కుట్టింది. ఆమె కొట్టలేదు, కదల్లేదు.

మళ్లీ గాలి వచ్చింది. కర్టెన్ పక్కకి జరిగింది.

రవి ఇప్పుడు కనకం తొడల మధ్య మోకాళ్ల మీద ఉన్నాడు. ఆమె రెండు కాళ్లనీ ఎత్తి తన భుజాల మీద వేసుకుని, మొడ్డని చేత్తో పట్టి కొనని పూపెదాల మీద పైకీ కిందికీ రుద్దుతున్నాడు.

“అడుక్కోవే,” అన్నాడు రవి, కొనని అక్కడే ఆపి.

“అడుక్కునేదాన్ని కాదురా నేను. నీలాంటి కుర్రాళ్లని ఎంతమందిని చూశానో,” అంది కనకం.

రవి కొనని లోపలికి కొంచెం నొక్కి, మళ్లీ బయటికి తీశాడు. కనకం నడుము దాని వెంటే పైకి లేచింది.

“ఎంతమందినైతే ఏంటే,” అన్నాడు రవి. “నీ పూకు ఎప్పుడో అడుక్కుంటోంది, నీ నోరు మాత్రమే ఇంకా బింకం పోతోంది.”

“సరే, దెంగరా,” అంది కనకం, పళ్ల మధ్య నుంచి. “దెంగు లంజకొడకా. మా ఆయన ఇన్నేళ్లలో దెంగనంత దెంగు.”

రవి ఒక్క పోటుతో మొత్తం లోపలికి దించాడు. కనకం నోరు తెరుచుకుంది, కానీ ఒక్క క్షణం ఏ శబ్దమూ రాలేదు; తర్వాత గొంతు లోతుల్లోంచి “ఆఆఆ… హ్హ్… అమ్మాఆ…” అని ఒక పొడవాటి మూలుగు బయటికి వచ్చింది.

అతను నడుము వెనక్కి తీసి మళ్లీ దించాడు, మళ్లీ మళ్లీ, ఒక్కో పోటుకీ ఇంకాస్త లోతుగా. ప్రతి పోటుకీ నవారు కిర్రు కిర్రు మని మూలుగుతోంది, మంచం కాళ్లు నేల మీద టక్ టక్ మని కొట్టుకుంటున్నాయి; అతని తొడలు ఆమె పిర్రల కింది భాగానికి తపక్ తపక్ మని తగులుతుంటే, తడిసిన పూకులోంచి మొడ్డ పచక్ పచక్ మని లోపలికీ బయటికీ జారుతోంది. కనకం సళ్లు ఆమె ఛాతీ మీద పైకీ కిందికీ ఎగిరిపడుతున్నాయి, పొట్ట మడతలు ప్రతి దెబ్బకీ అలల్లా కదులుతున్నాయి; ఆమె పిడికిళ్లు నవారు పట్టీల్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి, గొంతులోంచి “హా… హా… హాఁ…” అని పోటుకో మూలుగు వస్తోంది.

“ఇంకా గట్టిగా దంచరా,” అంది కనకం, ఆయాసపడుతూనే. “ఇదేనా కుర్రాడి బలం? మా పెరట్లో రోకలి కూడా ఇంత కంటే బాగా దంచుతుంది.”

“రోకలికి నీ పూకు లోతు ఏం తెలుసే,” అన్నాడు రవి, ఆమె కాళ్లని భుజాల మీంచి దించి, ఆమె మోకాళ్లు ఆమె సళ్లకే అదుముకునేలా ముందుకి మడిచి పట్టుకుంటూ. “చూడు ఇప్పుడు, నీ పూకు నా మొడ్డని ఎంత బిగుతుగా పట్టేసిందో. ఇన్నేళ్లు బార్లా తెరిచి ఉన్న గుమ్మం ఇవాళే గడియ వేసుకున్నట్టుంది.”

“గడియ కాదురా, పట్టు,” అంది కనకం, పూకుని అతని మొడ్డ చుట్టూ కావాలనే బిగిస్తూ. “ఇది విడిచిపెట్టే పట్టు కాదు. నువ్వు ఇక్కడ బందీ.”

“బందీనైతే బందీనే. కానీ ఈ బందీ గోడలు బద్దలు కొట్టే రకమే,” అంటూ రవి ఆమె నడుము పట్టి ఇంకా వేగంగా దంచాడు. మంచం కిర్రు కిర్రు మని ఊగిపోయింది; కనకం “హాయ్… హాయ్… చంపేస్తున్నావురా…” అని గొణుగుతూ తల అటూ ఇటూ తిప్పింది.

సుజాత వెనక గోడ నుంచి ఒక పొడి సున్నం ముక్క రాలి ఆమె భుజం మీద పడింది. ఆమె ఉలిక్కిపడలేదు. ఆమె చెవులకి ఆ తడి పచక్ పచక్ చప్పుడు, నవారు కిర్రు కిర్రు తప్ప ఇంకేమీ వినిపించడం లేదు. పూకు లోపల ఏదో ఆ దెబ్బలకే స్పందిస్తున్నట్టు ఒక్కో పోటుకీ ఒక్కో గిలిగింత. ఆమె చేయి చీర కుచ్చిళ్ల మీదికి, తొడల మధ్యకి జారబోయింది; ఆమె దాన్ని రెండో చేత్తో పట్టి ఆపింది, మణికట్టు నొప్పెట్టేంత గట్టిగా.

‘వీడి కోసం… ఈ మల్లెపూలు. ఈ ఎర్ర చీర. ఆ బ్రా దిండు కింద. దేవుడి గూట్లోంచి తీసిన పూలు, దేవుడి కోసం కోసిన పూలు. వాటిని నేను వీడి కోసం జుట్టు ముడిలో చుట్టుకున్నా.’

కనకం ఒక్కసారిగా రవిని ఛాతీ మీద తోసి, అతని కింద నుంచి జారి లేచింది. “ఆగరా, ఇక నా వంతు. వెల్లకిలా పడుకో, ఈ ముసల్దాని సవారీ ఎలా ఉంటుందో చూపిస్తా.”

రవి నవ్వుతూ నవారు మీద వెల్లకిలా వాలాడు. కనకం అతని నడుముకి రెండు వైపులా మోకాళ్లు వేసి పైకెక్కింది; మొడ్డని చేత్తో పట్టి తన పూకు మీద నిలబెట్టి, “స్స్స్… ఆహ్…” అని ఊపిరి లాగుతూ నెమ్మదిగా దాని మీద కూర్చుంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుపోయాయి. తర్వాత ఆమె నడుము ముందుకీ వెనక్కీ ఊగడం మొదలుపెట్టింది, ముందు నెమ్మదిగా, తర్వాత పిండి రుబ్బినట్టు గట్టిగా; ఆమె బొద్దు పిర్రలు అతని తొడల మీద రాసుకుంటూ చెమటకి చప్ చప్ మంటున్నాయి, ఆమె బరువుకి నవారు కిర్ర్… కిర్ర్… అని మూలుగుతోంది. ఆమె అతని ఛాతీ మీద చేతులు ఆనించి ముందుకి వంగడంతో బరువైన సళ్లు అతని ముఖం పైన వేలాడి అటూ ఇటూ ఊగుతున్నాయి; నల్లపూసల గొలుసు వాటి మధ్య తటతటలాడుతోంది. ఆమె ముక్కులోంచి “హ్మ్మ్… హ్మ్మ్… హ్మ్మ్…” అని ఊగుడు లయలోనే మూలుగు వస్తోంది.

“ఆ షాపు పతివ్రత నీ మీద ఇలా ఎక్కగలదా రా?” అంది కనకం, ఊపిరి ఎగబీలుస్తూ.

సుజాత ఒళ్లు ఒక్కసారిగా చల్లబడిపోయింది.

“అదా?” అన్నాడు రవి, కనకం సన్నుని పిడికిట్లో పిసుకుతూ నవ్వాడు. “ఎక్కడం సంగతి దేవుడెరుగు. గేటు దగ్గర ఒక్క ముద్దుకే దాని మోకాళ్లు వణికిపోయాయి. గాలికి ఊగే తులసి మొక్కలాగా.”

“తులసి మొక్కా?” కనకం పకపక నవ్వింది, నడుము ఆపకుండానే. “దాని పిర్రలు చూశావా? నడుస్తుంటే వీధి కుర్రాళ్ల కళ్లు వెనకే పడతాయి. కానీ నా పిర్రల ముందు అవి రెండు బత్తాయి కాయలు. దాని సళ్లు మాత్రం పెద్దవని దానికి పొగరు; జాకెట్‌లో బిగించి దేవుడి సొమ్ములా దాచుకుంటుంది.”

“దాచుకున్నా దాగవే అవి,” అన్నాడు రవి. “జాకెట్ కుట్లు చీల్చుకునేలా పొంగుతుంటాయి. వీధి దీపం కింద చేయి వేస్తే చెట్టు ఆకులా వణికిపోయింది. కాసేపు కళ్లు మూసుకుని పిసకనిచ్చింది; తర్వాత ఒక్కసారిగా నా చేయి తోసేసి, మెడలో తాళిని గట్టిగా పట్టుకుంది. అదే దాని పూజ.”

ఇద్దరూ ఒకేసారి పకపకా నవ్వారు; ఆ నవ్వు ఊపుకి నవారు కిర్రుమంది.

కిటికీ బయట, సుజాత చేయి ఆ క్షణంలో నిజంగానే మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని పట్టుకుని ఉంది. ఆమె దాన్ని కాలినట్టు వదిలేసింది. కళ్లలో నీళ్లు ఒక్కసారిగా ఉబికి, వెలుగు గీత మసకబారింది. కానీ అదే క్షణంలో, అదే నవ్వుల మధ్య, తొడల మధ్య ఒక వేడి అల పాకింది. ఆ వేడి ఆమెకి కన్నీళ్ల కంటే ఎక్కువ సిగ్గుగా అనిపించింది.

“ఎన్ని రోజులు పట్టిందిరా దాన్ని పడగొట్టడానికి?” అంది కనకం. “నెల?”

“వారం కూడా పట్టలేదు,” అన్నాడు రవి. “రెండు తీపి మాటలు, ముఖం మీద ఒక సిగరెట్ పొగ. ఇన్నేళ్లు ఎండిపోయిన పొలం అది. ఒక్క చినుకుకే నోరు తెరిచింది.”

‘వారం. ఏడు రోజులు.’ ఆ మాట సుజాత గుండెలో ఒక మేకులా దిగింది.

కనకం అతని మీంచి దిగి, ఈసారి తనే మంచం మీద మోకాళ్ల మీద, మోచేతుల మీద వంగింది. ఆమె పెద్ద పిర్రలు లాంతరు వెలుగులో రెండు గుండ్రటి కొండల్లా పైకి లేచాయి. “వెనక నుంచి రా. ఆ పతివ్రతని ఎలా దెంగాలనుకుంటున్నావో నన్ను అలా దెంగు.”

రవి ఒక పిర్ర మీద అరచేత్తో ఫట్ మని ఒక్కటి కొట్టాడు. కనకం “స్స్… అబ్బా!” అని కీచుగా అరిచింది; ఆ కండ అరచేతి కింద అలలా వణికింది, చామన చర్మం మీద అతని వేళ్ల గుర్తులు ఎర్రగా తేలాయి. ఆ చప్పుడు పెరట్లో ప్రతిధ్వనించింది; పక్క ఇంటి వెనక ఏదో కుక్క “భౌ!” అని ఒక్కసారి మొరిగింది.

సుజాత ఒళ్లు గడ్డకట్టింది. ఆమె గోడకి ఇంకా గట్టిగా అతుక్కుపోయింది. కుక్క ఇంకోసారి మొరిగి ఆగిపోయింది. లోపల ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.

రవి వెనక నుంచి ఒక్క పోటుతో లోపలికి దించాడు. “ఆఆహ్హ్…” అంటూ కనకం తల నవారు మీదికి వాలిపోయింది. అతను ఆమె జుట్టుని పిడికిట్లో చుట్టి, గుర్రం కళ్లెంలా వెనక్కి లాగి పట్టుకున్నాడు; ఆమె మెడ వెనక్కి వంగి, ముఖం పైకప్పు వైపు లేచింది. ఆ కళ్లెం పట్టుకునే అతను దంచడం మొదలుపెట్టాడు; అతని తొడలు ఆమె పిర్రలకి తపక్ తపక్ మని కొట్టుకుంటుంటే ఆ పిర్రలు ప్రతి పోటుకీ అలలా వణుకుతున్నాయి, ఆమె వేలాడే సళ్లు ముందుకీ వెనక్కీ ఊగుతూ నవారుకి రాసుకుంటున్నాయి. వెనక్కి వంగిన ఆమె గొంతులోంచి “హా… హాఁ… హా…” అని పోటుకో మూలుగు తెగి తెగి వస్తోంది.

“నీ జుట్టు లాగుతుంటే దాని జడే గుర్తొస్తోందే,” అన్నాడు రవి, జుట్టుని ఇంకో చుట్టు చుట్టి లాగుతూ. “దాన్ని ఇలాగే ఒంగబెట్టి, ఆ మల్లెపూల జడ పట్టి లాగి, మెడలో తాళి ఊగుతుంటే దెంగాలి.”

“దెంగు. ఆ పతివ్రత లంజని దెంగు,” అంది కనకం; జుట్టు లాగుడికి ఆమె గొంతు బిగుసుకుపోయింది. “పొద్దున దేవుడికి దీపం పెట్టే చేత్తోనే రాత్రి అది నీ మొడ్డ పట్టుకోవాలి.”

“ఈపాటికి అది ఎర్ర చీరో పచ్చ చీరో కట్టుకుని, జడలో మల్లెపూలు దోపుకుని, నా బండి శబ్దం కోసం చెవులు రిక్కించుకుని కూర్చుని ఉంటుంది చూడు,” అన్నాడు రవి, నవ్వుతూ దంచుతూ.

సుజాత తన ఒంటి మీది ఎర్ర చీర వైపు చూసుకుంది. మల్లెల వాసన ఆమె ముక్కుకే కొట్టింది. ఆ చీకట్లో, ఆ గోడ పక్కన, ఆమెకి తను ఒంటి మీద బట్ట లేకుండా నిలబడినట్టు అనిపించింది.

“కూర్చోనీ ఆ ముండని,” అంది కనకం. “మొగుడు షాప్‌లో అంకెలు లెక్కపెడుతుంటే, ఇది ఇంట్లో నీ బండి శబ్దాలు లెక్కపెడుతోంది. అది తలలో పెట్టుకునే మల్లెపూలు ఎందుకో తెలుసా? దాని పూకు దురద వాసన దాచడానికే.”

“దాని మొగుడికి అది ఇల్లాలు కావచ్చు,” అన్నాడు రవి, పోట్లు ఆపకుండానే. “నాకు మాత్రం అది అంగట్లో సరుకు. కావాల్సినప్పుడు తీసుకుంటా; అప్పటిదాకా అలమారాలో పడుంటుంది.”

“సరుకు కూడా కాదురా, ఎంగిలి విస్తరి,” అంది కనకం, పిర్రల్ని వెనక్కి అతని మీదికి నెడుతూ. “ఇవాళ నా పూకులో మునిగిన ఈ మొడ్డనే రేపు అది నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతుంది. నా రసంతో సహా.”

రవి గొంతులోంచి “ఊఊహ్హ్మ్మ్…” అని ఒక గర్జన వచ్చింది. “దాన్ని తలుచుకుంటుంటే నా మొడ్డ ఇంకా గట్టిపడుతోందే.”

సుజాత పైటకొంగుని నోట్లో కుక్కుకుంది. ఆమె కడుపులో ఏదో తిరగబడి గొంతు దాకా వచ్చింది. కన్నీళ్లు బుగ్గల మీంచి ధారగా కారుతున్నాయి; అయినా ఆమె కళ్లు ఆ కర్టెన్ సందు నుంచి కదల్లేదు. ప్రతి మాటా ఒక చెంప దెబ్బలా తగులుతోంది, ప్రతి దెబ్బ తర్వాత తొడల మధ్య ఆ నీచమైన వేడి ఇంకా పెరుగుతోంది. ఆ వేడి కింద, లోతుల్లో, ఏదో చల్లగా, గట్టిగా గడ్డకడుతోంది.

‘మొగుడి నీడ దాటి ఒక్క అడుగు బయట పెట్టిన ఆడదానికి వీధిలో ప్రతివాడూ యజమానే. ప్రతి నోరూ న్యాయమూర్తే.’

“మ్‌మ్‌… ఆహ్… ఆగకు… ఆగకురా… వస్తోంది… వస్తోందిరా…” కనకం గొంతు ఒక్కసారిగా తెగిపోయింది.

ఆమె ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా వణికింది. పిర్రలు అతని తొడలకి అదుముకుని బిగుసుకున్నాయి; ఆమె నవారు పట్టీని పళ్లతో కొరుక్కుంది; అయినా ఆ పట్టీ సందులోంచి “ఆఆఆహ్హ్… అమ్మాఆఆ… హ్హ్… హ్హ్… హ్హ్…” అని ఒక పొడవాటి అరుపు తెగి తెగి బయటికి వచ్చింది. రవి ఆగలేదు; ఆమె జుట్టుని ఇంకా వెనక్కి లాగి పట్టుకునే, ఆమె వణుకు మధ్యలోనే నాలుగైదు పోట్లు ఇంకా లోతుగా దించి, ఆఖరిదానికి ఆమె నడుముని తన వైపుకి లాక్కుని మొడ్డని మొత్తం లోపలే అదిమి పట్టి ఆగిపోయాడు. అతని పిర్రలు బిగుసుకున్నాయి, గొంతులోంచి “హ్హ్ఆఆ… తీస్కోవే… మొత్తం తీస్కో… ఆఆహ్హ్!” అని ఒక గర్జన వచ్చింది.

“కార్చరా… మొత్తం లోపలే,” అంది కనకం, గొంతు బొంగురుపోగా. “నా వయసుకి కడుపు భయం లేదు. ఒక్క బొట్టు బయట పోనివ్వకు.”

కాసేపు గదిలో వాళ్లిద్దరి “హుఁ… హుఁ…” అనే ఆయాసపు ఊపిరి తప్ప ఏ శబ్దమూ లేదు. తర్వాత రవి ఆమె జుట్టు వదిలి, మొడ్డని నెమ్మదిగా బయటికి లాగాడు; అది పుచక్ మని తడిగా బయటికి జారింది.

కనకం పక్కకి దొర్లి నవారు మీద వెల్లకిలా పడిపోయింది, కాళ్లు బార్లా తెరిచే. ఆమె ఛాతీ కొలిమి తిత్తిలా పైకీ కిందికీ ఎగసిపడుతోంది; చెమట ఆమె పొట్ట మడతల్లో చిన్న చిన్న వాగుల్లా నిలిచి మెరుస్తోంది. నల్లపూసల గొలుసు ఒక సన్ను మీదికి జారి చెమటకి అతుక్కుపోయింది. చిందరవందర జుట్టు ఆమె ముఖం మీదా దిండు మీదా పరుచుకుంది; నుదుటి కుంకుమ బొట్టు చెమటకి కరిగి ముక్కు మీదికి ఒక ఎర్రటి చారలా జారింది. తొడల మధ్య ఉబ్బిన పూపెదాల నుంచి తెల్లటి రసం ఒక చారలా నవారు మీదికి కారుతోంది. ఆమె దాన్ని తుడుచుకోలేదు. కళ్లు మూసుకుని, తృప్తిగా, పిల్లి లాగా నవ్వుతోంది.

రవి మంచం అంచు మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని సన్నటి పక్కటెముకలు ఊపిరికి పైకీ కిందికీ కదులుతున్నాయి; చెమట వెన్నెముక గాడి వెంట కిందికి కారుతోంది. వీపు మీద కనకం గోళ్లు గీసిన ఎర్రటి గీతలు లాంతరు వెలుగులో కనిపిస్తున్నాయి. నుదుటికి జుట్టు అతుక్కుపోయింది. అతని తొడల మధ్య మెత్తబడిన మొడ్డ ఇంకా ఆమె రసంతో తళతళ మెరుస్తోంది.

బయట, సుజాత గోడకి ఆనుకుని నిలబడే ఉంది. ఆమె మోకాళ్లు వణుకుతున్నాయి. తొడల మధ్య లంగా తడిసి చల్లగా అంటుకుంది; ఆమె ఒక్కసారి కూడా అక్కడ తాకలేదు, అయినా ఒళ్లు తనను మోసం చేసింది. ఆమె నోట్లో ఉప్పటి రుచి; ఎప్పుడో కింది పెదవిని కొరుక్కుంది, ఉబ్బు తగ్గుతున్న అదే పెదవిని.

కనకం లేచి, ఒంటి మీద బట్ట లేకుండానే కిటికీ వైపు నడిచింది. కిటికీ కింది గూట్లో మట్టి కుండ ఉంది.

సుజాత ఊపిరి ఆగిపోయింది. ఆమె గబుక్కున, చప్పుడు కాకుండా పైటకొంగుని తల మీదికి లాగి మల్లెపూల ముడిని కప్పుకుంది; తర్వాత గోడకి అతుక్కుపోయి, కదలకుండా నిలబడింది. గాలి లోపలి నుంచి బయటికే వీస్తోంది; కర్టెన్ అంచు ఊచల మీంచి పెరటి వైపుకి ఉబ్బుతోంది, లాంతరు కిరసనాయిలు వాసనా ఆ ఇద్దరి చెమట వాసనా ఆమె వైపే వస్తున్నాయి. కనకం అర చేతి దూరంలో ఉంది; కర్టెన్ అవతల, ఊచల అవతల. ఆమె లోటాతో కుండలోంచి నీళ్లు ముంచి గటగటా తాగింది. తాగుతూనే ఆమె చూపు కిటికీలోంచి నేరుగా చీకటి పెరట్లోకి, సుజాత నిలబడ్డ వైపుకే వచ్చింది.

ఆ చూపు ఒక క్షణం, ఇంకో క్షణం అక్కడే నిలిచింది.

కనకం లోటా గూట్లో పెట్టి, “ఉక్క చంపేస్తోంది. కిటికీ అలాగే ఉండనీ,” అంటూ వెనక్కి తిరిగి మంచం దగ్గరికి వెళ్లిపోయింది. ఆ చీకట్లో ఆమెకి ఏమీ కనిపించలేదు.

సుజాత ఊపిరి వదిలింది, నెమ్మదిగా, చప్పుడు లేకుండా.

‘వెళ్లిపో ఇప్పుడే.’

కానీ అప్పుడే లోపల రవి అగ్గిపుల్ల చర్ర్ మని గీశాడు. సిగరెట్ కొన ఎర్రగా వెలిగింది; పొగ వాసన కిటికీలోంచి బయటికి వచ్చింది. అదే బ్రాండ్;