[k3vv3]

ద్రోణుడి ఆగమనం



Ch. ప్రతాప్   

“ఒక గురువు వచ్చాడు... కానీ ఆయన రాకతో సామ్రాజ్యాల భవిష్యత్తే మారిపోయింది!” 
సిహెచ్. ప్రతాప్ గారి ద్రోణుడి ఆగమనం కథను చూడండి.

హస్తినాపురం ఉదయం సూర్యకిరణాలతో మెరిసిపోతున్న వేళ, రాజభవనం సమీపంలోని వీధుల్లో కౌరవ పాండవ రాజకుమారులు ఉల్లాసంగా ఆటలాడుతున్నారు. బాల్యంలోని ఆ నిర్మలమైన ఆనందం వారి ముఖాల్లో వెలిగిపోతోంది. కానీ ఆ ఆటలో ఒక చిన్న సంఘటన వారి జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చబోతోందని ఎవరికీ తెలియదు.

ఒక వేళలో బంతి అనుకోకుండా పక్కనే ఉన్న పాడుబడిన బావిలో పడిపోయింది. రాజకుమారులు ఒక్కొక్కరూ తమ శక్తి మేరకు ప్రయత్నించారు. కఠినమైన యుద్ధంలో గెలవగల వీరులైనా, ఆ చిన్న బంతిని బయటకు తీయలేకపోయారు. వారి ముఖాల్లో నిరాశ, అసహాయత ప్రతిబింబించాయి.

అప్పుడే అక్కడికి ఒక బ్రాహ్మణుడు నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. అతని దేహం సాధారణంగానే కనిపించినా, కళ్లలో ఉన్న తేజస్సు అతడిని ప్రత్యేకంగా నిలబెట్టింది. అతడే ద్రోణాచార్యుడు. రాజకుమారుల స్థితిని గమనించి చిరునవ్వు చిందించాడు. “వీరులారా! మీ బలం కేవలం కత్తుల్లోనే కాదు, జ్ఞానంలో కూడా ఉండాలి” అని సున్నితంగా పలికాడు.

అతను కొన్ని గడ్డి పరకలను తీసుకుని, అద్భుతమైన నైపుణ్యంతో వాటిని బావిలోకి వదిలాడు. ఒకటి బంతికి తగిలింది, దాని వెనుక మరొకటి... అలా ఒక గొలుసులా మారి, బంతి పైకి చేరింది. ఆ దృశ్యం చూసిన రాజకుమారుల కళ్లలో ఆశ్చర్యం మెరిసింది. అది కేవలం విద్య కాదు, ఒక మాయాజాలంలా అనిపించింది.

ధర్మరాజు వినయంతో అడిగాడు, “ఆర్యా! మీరు ఎవరు?” ద్రోణుడు స్వల్పంగా నవ్వుతూ, “మీ తాతగారిని అడగండి, ఆయనే చెబుతారు” అన్నాడు.

ఈ వార్త భీష్ముడి చెవులకు చేరిన వెంటనే, ఆయన హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది. ద్రోణుడిని గౌరవంగా ఆహ్వానించాడు. ఆ సమయంలో ద్రోణుడి మనసులో గతపు గాయాలు మళ్లీ తలుచుకున్నాయి—స్నేహితుడి అవమానం, తన కుమారుడి ఆకలి, తన అస్తిత్వాన్ని నిరూపించుకోవాలనే తపన.

భీష్ముడి ముందర ద్రోణుడు నిలబడి, “నేను కేవలం జీవనోపాధి కోసం రాలేదు. నా విద్యకు గౌరవం రావాలి. ధర్మాన్ని రక్షించే శిష్యులను తీర్చిదిద్దాలి” అని చెప్పాడు. ఆ మాటల్లో బాధ ఉంది, కానీ దృఢసంకల్పం కూడా ఉంది.

భీష్ముడు భావోద్వేగంతో స్పందించి, “ఇప్పటి నుండి ఈ రాజకుమారులు మీ శిష్యులు మాత్రమే కాదు, మీ బిడ్డలు కూడా” అని ప్రకటించాడు. అలా కృపాచార్యుడి తరువాత ద్రోణాచార్యుడు గురువుగా నియమితుడయ్యాడు.

మొదటి రోజు శిష్యుల ముందర ద్రోణుడు నిలబడి, “విద్య అంటే ఆయుధం కాదు, అది బాధ్యత. ఏకాగ్రతతో నేర్చుకున్నవారే శ్రేష్ఠులు అవుతారు” అన్నాడు. ఆ మాటలు ప్రతి రాజకుమారుడి హృదయంలో నిలిచిపోయాయి. ముఖ్యంగా అర్జునుడి మనసులో ఆ మాటలు ఒక దీపంలా వెలిగాయి.

ద్రోణుడి రాకతో హస్తినలో విద్యకు కొత్త అర్థం వచ్చింది. ఆయుధాలు మాత్రమే కాదు, జీవితం నేర్పే గురువు లభించాడు.

ఈ కథ మనకు చెప్పేది ఎంతో లోతైన సత్యం. సంపద లేకపోయినా ప్రతిభ నిలుస్తుంది. నిజమైన గురువు ఒక శిష్యుడి జీవితాన్ని మారుస్తాడు. కష్టాలు మనల్ని ఆపడానికి కాదు, మన సామర్థ్యాన్ని బయటకు తీసేందుకు వస్తాయి. ఏకాగ్రత, పట్టుదల కలిగినవారికి విజయమే సహజ ఫలితం.

సమాప్తం