[12345677889]

ఆమె పైకి లేచి ఆఖరి చెంబులు నెత్తి మీద ఒంపుకుంది. వంగినప్పుడు మెడలోని మంగళసూత్రం ముందుకు వేలాడి, తడి సళ్ల మధ్య ఊగుతూ రెండు బొట్లూ ఒకదానికొకటి తగిలి సన్నగా ఘల్లుమన్నాయి. ఆ చప్పుడుకి ఆమె చేతిలోని చెంబు ఆగిపోయింది. ఆమె బొట్లని పిడికిట్లో పట్టుకుంది. శ్రీను ముఖం, హాల్ గోడ మీది ఫోటోలో కళ్లజోడు సరిచేసుకుంటూ నవ్వే ఆ ముఖం, కళ్ల ముందు నిలిచింది. ‘ఈ తాళి కట్టినవాడు ఇప్పుడు షాప్‌లో లెక్కలు రాసుకుంటున్నాడు. నేను ఇక్కడ…’ ఆ ఆలోచనని ఆమె పూర్తి చేయలేదు. పిడికిలి విప్పి సూత్రాన్ని వెనక్కి తోసి, ఆఖరి చెంబు నీళ్లు ఒంపుకుంది. ఈ స్నానం మొత్తంలో ఆమె నోటి నుంచి ఒక్క లలితా నామం కూడా రాలేదు; ఆ సంగతి ఆమెకి తట్టనే లేదు.

ఆమె తువ్వాలుతో ఒళ్లు తుడుచుకుని, జుట్టుని తువ్వాలులో చుట్టి పిండి, లంగాని ఛాతీ మీదికి లాగి ముడి వేసుకుని బాత్రూమ్ నుంచి తన గదిలోకి వెళ్లింది; తలుపు సగం తెరిచే ఉంది. అద్దం ముందు నిలబడి, కొబ్బరి నూనె సీసాలోంచి కొన్ని బొట్లు అరచేతిలో వేసుకుని భుజాల మీద, చేతుల మీద, లంగా ముడి కిందికి దించి సళ్ల మీద, పొట్ట మీద, తొడల మీద మెత్తగా రాసుకుంది. ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగులో ఆమె చర్మం తేనె రంగులో మెరిసింది. తర్వాత అలవాటు కొద్దీ తెల్లటి బ్రా వేసుకుని, దాని మీద ముదురు ఎరుపు జాకెట్ తొడిగి హుక్కులు పెట్టుకుంది. ఆ తర్వాత ముదురు ఎరుపు నూలు చీర, పొద్దుటిది కాదు. కుచ్చిళ్లని వేళ్ల మధ్య ఒక్కొక్కటిగా మడిచి, ఎప్పుడూ బొడ్డు పైన దోపుకునే చోట కాకుండా ఇవాళ బొడ్డుకి అంగుళం కిందికి దోపుకుంది; ఎరుపు అంచు కింద లోతైన బొడ్డు కనిపిస్తూనే ఉంది. పైటని ఎడమ భుజం మీదికి వేసి, సళ్ల మీదుగా ఒంటికి అంటుకునేలా బిగించింది.

ఇంకా తడి ఆరని జుట్టుని దువ్వెనతో దువ్వి, మెడ వెనక వదులుగా ముడి వేసింది. హాల్లోకి వెళ్లి దేవుడి గూట్లోంచి దేవుడి పటానికని ఉంచిన మల్లెపూల దండ తీసి, మళ్లీ గదిలోకి వచ్చి ఆ దండని ముడి చుట్టూ రెండు చుట్లు తిప్పి దోపుకుంది. అద్దం దగ్గరి చిన్న డబ్బాలోంచి కాటుక తీసి, ఉంగరపు వేలితో రెండు కళ్ల కిందా సన్నగా దిద్దుకుంది; ఎప్పుడూ పండగలకి మాత్రమే పెట్టుకునే కాటుక అది. నుదుటి మీద కుంకుమతో గుండ్రటి ఎర్రటి బొట్టు, పాపిట్లో ఒక చిటికెడు కుంకుమ. మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని జాకెట్ మీదికి లాగి, రెండు బొట్లూ సళ్ల మధ్య ఎర్రటి పైట మీద మెరిసేలా సరిచేసింది.

తర్వాత ఆమె అద్దంలోకి చూసింది. అద్దంలో నిలబడిన ఆడది ఆమెకి కొత్తగా అనిపించింది: కాటుక దిద్దిన కళ్లు, మూలలో ఇంకా ఎర్రటి గీత ఉన్న కింది పెదవి, నూనెకి మెరుస్తున్న మెడ, ముదురు ఎరుపు చీర కింద బిగుసుకున్న నడుము, మెడ వెనక నుంచి వేలాడుతూ వాసన చిమ్ముతున్న మల్లెలు. ఆమె కాసేపు ఆ ఆడదాని కళ్లలోకే చూస్తూ నిలబడింది. తర్వాత పైట కింద చేయి పెట్టి జాకెట్ ముందు హుక్కులు రెండు విప్పి, వీపు వెనక్కి చేతులు తిప్పి జాకెట్ లోపలే బ్రా హుక్కు తీసింది; పట్టీలని భుజాల మీంచి జాకెట్ చేతుల్లోంచి కిందికి జార్చి, తెల్లటి బ్రాని ముందు నుంచి బయటికి లాగి, మంచం మీద దిండు కింద దూర్చింది. జాకెట్ హుక్కులు మళ్లీ పెట్టుకునేసరికి, పలచటి ఎరుపు గుడ్డ లోంచి ముచ్చికల మొనలు సన్నగా పొడుచుకొచ్చాయి.

మల్లిక కళ్లు టీవీ మీదే ఉన్నాయి. కానీ హాల్లోని అద్దాల బీరువాలో అమ్మ గది అంతా కనిపించింది.

“ఉక్కగా ఉందే,” అంది సుజాత, ఎవరూ అడగకుండానే. “ఈ ఉక్కకి రెండుసార్లు స్నానం చేసినా ఒళ్లు జిడ్డుగానే ఉంది.”

“అవునమ్మా,” అంది మల్లిక, చానెల్ మార్చుతూ.

‘ఉక్కకి మల్లెపూలు పెట్టుకుంటారా అమ్మా?’ అని అడగాలనిపించింది. అడగలేదు.

ఎనిమిదింటికి సుజాత వంటింట్లోంచి మల్లికకి కంచం పెట్టింది. “తినేసి కాసేపు నడుం వాల్చు. పొద్దుటి నుంచి కాళ్లు కిందపెట్టలేదు.”

“ఆయన వచ్చాక కలిసి తింటామమ్మా. పదింటికి వస్తారు.”

“సరే. అయితే గదిలో పడుకో. అల్లుడు వచ్చేసరికి లేపుతా,” అంది సుజాత. ఆమె చూపు మాట్లాడుతుండగానే హాల్ కిటికీలోంచి వీధి గేటు వైపు జారింది.

మల్లిక తన గదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద వాలింది. తలుపు దగ్గరికి వేసింది, గడియ వేయలేదు. కాసేపటికి హాల్లో టీవీ ఆగిపోయింది. అమ్మ గాజుల చప్పుడు హాల్ వైపు కాకుండా వెనక వరండా వైపు వెళ్లింది; తర్వాత పెరట్లోంచి మేడ మీదికి వెళ్లే సిమెంటు మెట్ల మీద చెప్పుల చప్పుడు, ఒక్కో మెట్టుకీ ఒక్కోసారి.

‘ఈ టైంలో మేడ మీదికా?’

మల్లిక లేవలేదు. చీకట్లో కళ్లు తెరిచి, ఆ చెప్పుల చప్పుడు పైన ఆగిపోయే దాకా వింటూ ఉండిపోయింది.

మరోవైపు మేడ మీద సుజాత పిట్టగోడ దగ్గర నిలబడి ఉంది. పొద్దున ఆరేసిన బట్టలు దండెం మీద అలాగే ఉన్నాయి; వాటిని తీయడానికే వచ్చినట్టు ఒక తువ్వాలు భుజం మీద వేసుకుంది, కానీ మిగతావాటిని ముట్టుకోలేదు. ముదురు ఎరుపు చీర పైట గాలికి ఆమె నడుము దగ్గర రెపరెపలాడుతోంది. బ్రా లేని జాకెట్ లోపల సళ్లు ప్రతి ఊపిరికీ బట్టకి రాసుకుంటున్నాయి; ఆ రాపిడి ఆమెకి ప్రతిసారీ తను ఏం చేసిందో గుర్తు చేస్తోంది. జడ ముడిలోని మల్లెల వాసన గాలి తిరిగినప్పుడల్లా ఆమె ముఖం మీదికే వస్తోంది.

మేడ మీంచి రెండు వైపులా కనిపిస్తుంది. ముందు వైపు, కింద తమ గేటు, దాని అవతల వీధి దీపాల వరస, వీధి చివర మెయిన్ రోడ్డు మలుపు. వెనక వైపు, పెరటి గోడల అవతల కాలువ పక్కగా వెళ్లే మట్టి సందు; ఆ సందు వెంట వరసగా అందరి ఇళ్ల వెనక గోడలు, పెరటి రేకు గేట్లు. తమ ఇంటికి నాలుగిళ్ల అవతల కనకం ఇంటి వెనక మునగ చెట్టు, దాని కొమ్మలు కాలువ నీళ్ల మీదికి వంగి.

సుజాత రెండు చేతులూ పిట్టగోడ మీద ఆనించింది. గోడ ఇంకా పగటి ఎండ వేడితో వెచ్చగా ఉంది.

‘రోజూ అదే టైముకి ఈ వీధిలోకి ఆ బండి రావడం అంటే అర్థం ఇంకేంటి? ఇవాళ కూడా వస్తాడు. గేటు దగ్గర ఆగితే… కిందికి దిగి వెనక గేటు దగ్గర ఒక్క నిమిషం. ఇంకోసారి రావద్దని చెప్పడానికే. అంతే.’

ఆ మాట ఆమె మనసులో పూర్తి కాకముందే ఆమె చేయి జడ ముడిలోని మల్లెపూలని సరిచేసింది.

ఎనిమిదిన్నరకి ఒక్కసారిగా వీధి దీపాలు ఆరిపోయాయి. కింద ఇళ్లలో ఫ్యాన్లు గిర్రుమని ఆగిపోయాయి, ఎవరింట్లోనో టీవీ అరుపు మధ్యలోనే తెగిపోయింది. కాలనీ అంతా ఒక్క క్షణంలో చీకట్లో మునిగిపోయింది; కాలువ నీళ్ల మీద చుక్కల మసక వెలుగు, దూరంగా కప్పల బెకబెక తప్ప ఏమీ లేదు. కింద వంటింట్లో మల్లిక అగ్గిపెట్టె గీసి కిరసనాయిలు దీపం వెలిగించిన చిన్న వెలుగు పెరటి గోడ మీద పడింది.

సుజాత గుండె దడదడలాడింది, భయంతో కాదు. ‘చీకటి. ఇప్పుడు ఎవరికీ ఏమీ కనిపించదు.’

ఎనిమిదీ నలభైకి మెయిన్ రోడ్డు మలుపులోంచి ఆ శబ్దం వినిపించింది. బ్ర్ర్ర్… బ్ర్ర్ర్ర్… ఆ గొంతు ఆమెకి వంద బండ్ల మధ్యలో కూడా తెలుస్తుంది. చీకటి వీధిలోకి ఒక తెల్లటి హెడ్‌లైట్ కాంతి తిరిగి, ఇళ్ల గోడల మీంచి జారుతూ, వీధి దీపాల ఆరిపోయిన స్తంభాల మీద మెరుస్తూ ఇటే వస్తోంది.

సుజాత ఒక్కసారిగా పిట్టగోడ నుంచి వెనక్కి జరిగి పైట సరిచేసుకుంది. తువ్వాలు భుజం మీంచి జారి కిందపడింది; ఆమె దాన్ని తీయలేదు.

బండి వేగం తగ్గింది. ఇంజిన్ గర్జన గొణుగుడులా మారింది. హెడ్‌లైట్ కాంతి తమ గేటు ఊచల మీద పడి, గేటు నీడ వరండా మీద పొడవుగా సాగింది. సుజాత ఊపిరి బిగబట్టింది. ‘ఆగుతున్నాడు.’

బండి ఆగలేదు. అదే గొణుగుడుతో తమ గేటు దాటి, ఇంకో ఇల్లు, ఇంకో ఇల్లు దాటి, వీధి చివర కాలువ సందు మలుపు దగ్గర కుడివైపు తిరిగింది.

సుజాత మేడ మీద వెనక పిట్టగోడ దగ్గరికి గబగబా నడిచింది. కింద కాలువ సందులో ఆ హెడ్‌లైట్ కాంతి ఇళ్ల వెనక గోడల మీంచి పాకుతూ నెమ్మదిగా కదులుతోంది: మొదటి గోడ, రెండో గోడ, మూడోది. నాలుగో ఇంటి దగ్గర, మునగ చెట్టు కింద, అది ఆగిపోయింది.

లైట్ ఆరిపోయింది. ఇంజిన్ ఆగిపోయింది.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక రేకు గేటు కిర్రుమని తెరుచుకుని, మళ్లీ మూసుకున్న చప్పుడు కాలువ గాలి మీద స్పష్టంగా తేలి వచ్చింది.

సుజాత పిట్టగోడ మీద చేతులు బిగుసుకున్నాయి.

‘కనకం ఇంటి వెనకా? అక్కడేం పని?’

ఆమె ఆ చీకటి వైపే చూస్తూ నిలబడింది. ఒక నిమిషం. రెండు. ‘నా ఇంటి ముందు ఆపితే ఎవరైనా చూస్తారని అక్కడ దాచాడేమో. నేను వెనక సందులోకి వస్తాననుకుంటున్నాడేమో.’ కానీ ఆ చీకట్లోంచి ఎవరూ ఇటు నడిచి రాలేదు. బండి దగ్గర సిగరెట్ ఎర్రటి చుక్క కూడా వెలగలేదు.

ఆమె మేడ మెట్లు దిగింది, ఒక్కో మెట్టూ చప్పుడు కాకుండా. పెరట్లోంచి చూస్తే వంటింటి కిటికీలో దీపం వెలుగుతోంది, ఎవరూ లేరు; మల్లిక గది తలుపు దగ్గరికి వేసే ఉంది. సుజాత పెరటి వెనక గేటు గడియ నెమ్మదిగా తీసి, కాలువ సందులోకి అడుగుపెట్టి, గేటుని మళ్లీ దగ్గరికి లాగింది.

కాలువ సందు చీకటిగా, తడిగా ఉంది. ఒక పక్క ఇళ్ల వెనక గోడలు, ఇంకో పక్క కాలువ నీళ్లు చుక్కల వెలుగులో నల్లగా మెరుస్తున్నాయి. ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు ఒక చేత్తో ఎత్తి పట్టుకుని, బురద అంటకుండా గట్టు అంచున నడిచింది. ప్రతి అడుగుకీ కాలి పట్టీల చప్పుడు; ఆమె నడక నెమ్మదించి, పాదాలు నేల మీద అదిమి పెట్టి నడిచింది. పక్క ఇంటి పెరట్లో గేదె ఒకటి బుస్సుమని ఊపిరి వదిలింది. ఆమె గుండె నోట్లోకి వచ్చి మళ్లీ దిగింది.

మునగ చెట్టు కింద ఎరుపూ నలుపూ R15 నిలబడి ఉంది. ఆమె దాని పక్కనుంచి నడుస్తుంటే సైలెన్సర్ నుంచి వేడి సెగ ఆమె కాలికి తగిలింది; ఇంజిన్ ఇంకా టిక్ టిక్ మని చల్లారుతోంది. బండి పక్కనే కనకం ఇంటి పెరటి రేకు గేటు. అది పూర్తిగా మూసుకోలేదు; ఒక జానెడు సందు ఉంది.

ఆ సందులోంచి లోపల్నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది. గొంతు లోతుల్లోంచి వచ్చే, బొంగురు, తెలిసిన నవ్వు. మధ్యాహ్నం కుళాయి దగ్గర ఊరంతా వినేలా నవ్విన అదే నవ్వు.

తర్వాత అదే గొంతు, గుసగుసగా: “ముందు తలుపుకి బయటి నుంచే తాళం వేసి వెనక నుంచి దూరా రవీ. ఎవరొచ్చి చూసినా ఇంట్లో పురుగు కూడా లేదనుకుంటారు.”

సుజాత అక్కడే, ఆ రేకు గేటు ముందు, ఊపిరి ఆగిపోయి నిలబడిపోయింది.