[12345677889]

తర్వాత లయ పూర్తిగా ఆమె చేతుల్లోంచి జారిపోయింది. మూడు వేళ్లూ ఆగకుండా, వెర్రిగా లోపలికీ బయటికీ దూసుకుపోతున్నాయి; మణికట్టు పూపెదాలకి టప టప మని కొట్టుకుంటోంది, ముంజేతి మీది గాజులు గలగలమంటూ టైల్స్‌కి తగులుతున్నాయి. బొటనవేలు గొల్లికాయ మీద ఇక గుండ్రాలు కాదు, అటూ ఇటూ వేగంగా రాపాడుతోంది. ఆమె నడుము గోడ నుంచి ముందుకు ఎగిరి ఎగిరి, ఊహలోని రవిరాజ్ పోట్లకి ఎదురెళ్తున్నట్టు తన చేతి మీదికే తానే ఊగుతోంది. అరచేతి సందుల్లోంచి ఊపిరి ముక్కలుగా తెగి వస్తోంది, “హ్… హ్… మ్‌మ్‌…”, దాని మధ్యలో ఒక పేరు, తనకే వినిపించనంత సన్నగా: “రవిరాజ్… రవిరాజ్… ఆపకు… ఆపకు…”

ఆ తర్వాత ఒక్క క్షణంలో అదంతా ఒక చోటికి చేరింది. ఊహలో రవిరాజ్ ఆమెని గోడకి అదిమి, ఒక్క పోటుతో ఆఖరి అంగుళం దాకా లోపలికి దించినట్టు అనిపించిన అదే క్షణంలో, లోపల వంకర తిరిగిన వేళ్ల కొసలు ఆ గరుకు చోటుని గట్టిగా నొక్కాయి, బొటనవేలు గొల్లికాయని అదిమిపట్టింది. ఆమె ఒళ్లు విల్లులా వంగింది; తల వెనక్కి వాలి గోడకి ఆనుకుంది, నడుము గోడ నుంచి ముందుకి ఎగిరి నిలిచిపోయింది, కాలి వేళ్లు తడి నేలని గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. రెండు తొడలూ ఆమె మణికట్టుని బిగించి పట్టుకుని గడగడ వణికాయి. లోపలి గోడలు మూడు వేళ్ల చుట్టూ ఒకసారి, ఇంకోసారి, మళ్లీ మళ్లీ, అలలు అలలుగా ముడుచుకుని పిండాయి. గొంతులోంచి పొంగిన పొడవాటి మూలుగుని ఆమె అరచేతిలోకే అదుముకుంది, “మ్‌మ్‌మ్‌… మ్‌మ్‌…”; పళ్లు అరచేతి మడమలో దిగాయి. వేళ్ల చుట్టూ వేడి రసం పొంగి, అరచేతి మీంచి మణికట్టు దాకా కారి, అక్కడి నుంచి లోపలి తొడల వెంట చిక్కటి ధారలుగా కిందికి జారింది; పైనుంచి కారే చల్లటి నీటి బొట్లు ఆ వేడి ధారల్లో కలిసిపోయాయి.

ఆ వణుకు చాలాసేపు ఆగలేదు. ఒక అల తగ్గుతుంటే ఇంకో చిన్న అల, దాని వెనక ఇంకోటి; ప్రతి దానికీ ఆమె పొత్తికడుపు ఎగిరిపడింది, తొడలు ఒక్కసారి బిగుసుకుని వదులయ్యాయి. తర్వాత మోకాళ్లలో బలం పూర్తిగా పోయింది. ఆమె వీపు తడి టైల్స్ మీద నెమ్మదిగా కిందికి జారింది, జారుతున్నంతసేపూ చల్లటి గోడ చర్మాన్ని రాసుకుంటూనే ఉంది; ఆఖరికి డ్రమ్ముకీ బకెట్‌కీ మధ్య తడి నేల మీద, కాళ్లు రెండు వైపులా చాపి, కూలబడిపోయింది. వేళ్లు ఇంకా లోపలే ఉన్నాయి. ఆమె వాటిని నెమ్మదిగా బయటికి తీస్తుంటే ఆఖరి కణుపు దాటే దాకా లోపల ఇంకా చిన్న చిన్న ముడుపులు పట్టి వదులుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె చేయి కళ్ల ముందుకి ఎత్తి చూసింది: మూడు వేళ్లూ జిగటగా మెరుస్తున్నాయి, వాటి సందుల్లో రసం సన్నటి తీగలుగా సాగి తెగుతోంది.

పొద్దున కుళాయి అరుపుకి సగంలో ఆగిపోయిన ముడి ఇప్పుడు పూర్తిగా, ఆఖరి దాకా విప్పుకుంది; ఈసారి ఎవరి అరుపూ అడ్డు రాలేదు. గుండె నెమ్మదిగా సర్దుకుంటుంటే, ఇందాక తన పెదవుల మీంచి జారిన పేరు గుర్తొచ్చి ఆమె ముఖం ఒక్కసారి వేడెక్కింది. అది శ్రీనివాస్ పేరు కాదు.

చాలాసేపు అలాగే కూర్చుంది, డ్రమ్ము అంచు నుంచి నీళ్లు టప టప కారుతున్న చప్పుడు వింటూ; వెంటిలేటర్‌లోంచి పడే ఎండ గీత అప్పటికే గోడ మీంచి పైకి జరిగి మసకబారింది. ఊపిరి సర్దుకున్నాక లేచి, తొడల మధ్య అంటిన జిగటని చెంబుతో కడుక్కుని, స్నానం పూర్తి చేసి, ఉతికిన నూలు చీర కట్టుకుని, తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుంది. ఐదున్నరకి దేవుడి గూట్లో దీపం వెలిగించింది. అమ్మ ఇంకా షాప్ నుంచి రాలేదు, నాన్న కూడా.

ఆరు దాటాక దీపం ఒత్తి సరిచేస్తుండగానే కూరగాయల బండి గంట వీధిలో టింగ్ టింగ్ మని మోగింది. “కూరగాయలమ్మా… టమోటా, బీర, పొట్లకాయ, ముల్లంగీ…”

బండి వేపచెట్టు కింద ఆగగానే కనకం, సరోజ, పద్మ, ఇంకో ఇద్దరు మళ్లీ దాని చుట్టూ చేరారు. మల్లిక తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకునే గేటు బయటికి వచ్చింది; రాత్రి పప్పుకి కొత్తిమీర కావాలి.

అప్పుడే వీధి చివర నుంచి సుజాత నడుచుకుంటూ వచ్చింది, రాత్రి కూర కోసం షాప్ నుంచి ఇంటికి. పెదవి మీద ఉబ్బు కొంచెం తగ్గింది, కానీ మూలలో ఇంకా ఎర్రటి గీత కనిపిస్తోంది. పైటని భుజం మీదుగా బిగించి వేసుకుని, మల్లిక పక్కనే వచ్చి నిలబడి టమోటాల బుట్ట మీదికి వంగింది. తల్లీకూతుళ్ల మధ్య ఒక్క మాటా లేదు.

బండివాడు సుబ్బడు నలభై దాటిన మనిషి; తల మీద తువ్వాలు చుట్ట, నోట్లో ఎప్పుడూ ఏదో పాట. ఆడాళ్లు నవ్వితే వాడికి బేరం బాగుంటుంది.

“పొట్లకాయ తీసుకోండమ్మా, ఇవాళ తోట నుంచి నేరుగా,” అంటూ మూరెడు పైనే పొడుగున్న ఒక నిటారు పొట్లకాయని పైకెత్తి చూపించాడు. “చూడండి, ఒక్క వంకర లేదు.”

“పొట్లకాయ నిటారుగా ఎలా పెరుగుతుందిరా సుబ్బా? మా పెరట్లోవి పాములా మెలికలు తిరుగుతాయి,” అంది సరోజ.

“దానికో కిటుకుందమ్మా,” అన్నాడు సుబ్బడు, కన్ను గీటుతూ. “పిందె ఉన్నప్పుడే కింద చివరికి ఒక చిన్న రాయి కట్టాలి. ఆ బరువుకి కిందికి సాగి నిటారుగా దిగుతుంది. రాయి కట్టకపోతే వంకర. ఒకసారి వంకర పోయిందంటే మళ్లీ ఎవడూ సరిచేయలేడు.”

“మగాళ్లకి కూడా అంతేనా?” అంది కనకం, పకపక నవ్వుతూ.

“మగాళ్లకి రాయి కాదమ్మా, ఆడదాని చేయి కట్టాలి,” అన్నాడు సుబ్బడు. “లేకపోతే కొందరు నడకలోనే వంకర పోతారు. సెంటర్లో ఒకాయన్ని చూశా నిన్న…”

“ఛీ, నోరు మూసుకో, కూరలు అమ్ము,” అంది సరోజ. కానీ నవ్వింది.

అందరూ నవ్వారు. సుజాత ఒక్కతే నవ్వలేదు; టమోటాలు ఒక్కొక్కటి చేతిలో తిప్పి నొక్కి చూస్తూ ఏరుతూనే ఉంది, తల ఎత్తలేదు.

మల్లిక కొత్తిమీర కట్ట అందుకుని సుబ్బడికి డబ్బులు ఇచ్చింది. ముఖం మీద ఏమీ లేదు.

“ఆ వీడియో సంగతి విన్నారా?” అంది కనకం, గొంతు తగ్గించి అందరినీ దగ్గరికి లాగుతూ. “వంతెన దగ్గర ఎవరో తీసిన ఏదో వీడియో అంట. మా మురళి ఫ్రెండ్స్ ఫోన్లలో తిరుగుతోందంట.”

“అందులో ఏముంది?” అంది సరోజ.

“అదే తెలీదే. మురళిగాడు ఎవరితోనో ఫోన్లో మాట్లాడుతుంటే ‘వంతెన దగ్గరి వీడియో’ అని ఒక్క మాట నా చెవిన పడింది. ఏంటిరా అని అడిగితే ‘నీకెందుకమ్మా’ అని ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని బయటికి పోయాడు. వాడి ఫ్రెండ్స్ అంతా చూశారంట. ఏముందో మాత్రం ఎవడూ నోరు విప్పడు.”

మల్లిక గుండె ఒక్కసారిగా వేగం అందుకుంది. ‘వంతెన దగ్గర…’ కొత్తిమీర కట్ట పట్టుకున్న వేళ్ల కింద కాడలు నలిగాయి. ఆమె కట్టని ముక్కు దగ్గరికి ఎత్తి వాసన చూస్తున్నట్టు నటిస్తూ, ఒక్కసారి నిట్టూర్చింది.

“ఛీ, ఎవరినో దొంగచాటుగా వీడియోలు తీసే వాళ్లకి చేతులు పడిపోవాలి పిన్నీ,” అంది, గొంతులో అసహ్యం సూటిగా వినిపిస్తుండగా. “చూసే వాళ్లకి కళ్లు పోవాలి. అందులో ఎవరున్నా సరే, వాళ్లకీ ఇల్లు ఉంటుంది, కుటుంబం ఉంటుంది. ఫోన్లలో పంపుకుంటూ నవ్వుకుంటారు. మీ మురళికి చెప్పండి, అలాంటిది ఫోన్లో ఉంటే వెంటనే తీసేయమని. ఎవడైనా ఆఫీసులో చూపిస్తే నేనే పై వాళ్లకి చెప్తా.”

కనకం కళ్లు రెప్పవేశాయి. “అదే, అదే నేనూ అన్నా వాడితో,” అంటూ చూపు పక్కకి తిప్పుకుంది.

‘చెమట పట్టకూడదు. చేయి వణకకూడదు.’ మల్లిక కొత్తిమీర కట్టను సంచిలో పెట్టింది. చేయి వణకలేదు.

అప్పుడే మలుపులోంచి బ్ర్ర్ర్… బ్ర్ర్ర్ర్… మని ఒక గర్జన వినిపించింది. ఎరుపూ నలుపూ R15 మీద రవి, హెల్మెట్ లేకుండా, జుట్టు గాలికి ఎగురుతుండగా, వెనక చక్రంతో దుమ్ము రేపుకుంటూ కూరగాయల బండి దగ్గరికి దూసుకొచ్చి యాక్సిలరేటర్ ఒక్కసారి గట్టిగా మెలితిప్పాడు. ఆ అరుపుకి వేపచెట్టు మీది కాకులు ఎగిరిపోయాయి. బండి నెమ్మది చేయకుండానే గుంపు పక్కనుంచి దూసుకుపోయి, మలుపు దగ్గర ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

గుంపులో అందరి మెడలూ అటు తిరిగాయి; సుబ్బడు కూడా త్రాసు పట్టుకునే చూశాడు. కనకం మాత్రం బండి వెళ్లిన వైపు చూస్తూ పైటకొంగు అంచుతో పెదవి మూల తుడుచుకుంది.

సుజాత ఒక్కతే తల తిప్పలేదు. చేతిలోని టమోటాని వేళ్లు దిగేంత గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుని దాన్నే చూస్తూ ఉండిపోయింది; టమోటా తొక్క పగిలి రసం ఆమె బొటనవేలి మీదికి కారింది. ‘ఇదే ఆఖరు. ఇంకోసారి రానివ్వను.’ తర్వాత ఆ టమోటాని పక్కన పడేసి ఇంకోటి అందుకుంది.

పద్మ చూపు సుజాత మీదే ఉంది. ఆమె నవ్వు పెదవి చివర వంకరగా వేలాడింది.

“ఆ బండి శబ్దానికి కాకులు కూడా ఎగిరిపోయాయి,” అంది పద్మ తీపిగా. “అందరం చూశాం. నువ్వొక్కదానివే చూడలేదేంటక్కా?”

సుజాత చేతిలోని రెండో టమోటాని సంచిలో వేసి, నెమ్మదిగా తల ఎత్తి పద్మ కళ్లలోకి సూటిగా చూసింది.

“కుర్రాళ్లు బండ్లు నడుపుతారు పద్మా. రోజూ వంద వెళ్తాయి. ఒక్కొక్కటి తిరిగి చూస్తే నా మెడ విరుగుతుంది,” అంది చల్లగా, గొంతు పెంచకుండా. తర్వాత ఒక్క క్షణం ఆగి, అదే గొంతుతో, “అయినా నీకెందుకే నా మెడ సంగతి? నీ మొగుడి మెడ సంగతి చూసుకో. నిన్న సాయంత్రం కల్లు కాంపౌండ్ దగ్గర ఎవరితోనో కూర్చున్నాడు. పక్కన ఆడది, పచ్చ చీర. ఒకే గ్లాసులో తాగుతున్నారు. మా షాప్‌కి వచ్చే మగాళ్లే చెప్పారు.”

గుంపు ఒక్కసారి నిశ్శబ్దమైంది. తర్వాత కనకం కళ్లు కొత్త ఎర దొరికినట్టు మెరిశాయి.

“ఎవరే ఆ పచ్చ చీర?” అంది కనకం, పద్మ వైపు తిరిగి. “పోలమ్మ కోడలా? ఆ కల్లు గీసేవాడి పెళ్లామా? దానికి పచ్చ చీరలంటే పిచ్చి.”

“ఛీ, ఛీ, మా ఆయన అలాంటోడు కాదు,” అంది పద్మ. ముఖం ఎర్రబడింది.

“అవునవును, అందరి మొగుళ్లూ అలాంటోళ్లు కారు,” అంది సరోజ, పద్మ వైపు చూసి కొంటెగా నవ్వుతూ. “కల్లు కాంపౌండ్‌కి వెళ్లేవాళ్లు మాత్రమే అలాంటోళ్లు.”

గుంపు పగలబడి నవ్వింది. పద్మ సంచిని గట్టిగా విసురుకుంటూ, చెప్పులు టపటపలాడిస్తూ విసవిసా వెళ్లిపోయింది.

సుజాత డబ్బులు ఇచ్చి సంచి భుజానికి వేసుకుని, మల్లిక వైపు ఒక్కసారి చూసింది. “నాన్నకి ఇవాళ షాప్‌లో లెక్కలు ఉన్నాయంట. సరుకు సర్దుకుని, హోటల్ నుంచి ఏదో తెప్పించుకుని తింటారంట. పదింటి దాకా రారు,” అంది. “పద, వంట చేద్దాం.”

“సరేమ్మా.”

మల్లిక చూపు అమ్మ పెదవి మూలలోని ఎర్రటి గీత మీద ఒక్క క్షణం ఆగి, కిందికి దిగిపోయింది. ఏమీ అనలేదు.

సుజాత ముందు నడిచింది, మల్లిక కొత్తిమీర సంచి పట్టుకుని వెనకే. ఇద్దరూ ఒక్క మాట కూడా లేకుండా గేటు దాటారు.

వంటింట్లో సుజాత కుక్కర్ పెట్టింది; మల్లిక పప్పు కోసం టమోటాలు తరుగుతోంది. కత్తి చప్పుడు, కుక్కర్ కూత, మధ్యలో ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్లు. సుజాత ఫోన్ వంటగట్టు మీద ఉల్లిపాయల బుట్ట పక్కనే ఉంది. పోపు వేస్తూ ఒకసారి, గరిటె తిప్పుతూ ఇంకోసారి, ఆమె చూపు దాని మీదికి జారుతోంది. కుక్కర్ మూడో కూత వేశాక చేయి చీర కొంగుకి తుడుచుకుని ఫోన్ ఎత్తి తెర వెలిగించింది. తెర మీద ఉదయం సరుకు వాడు పంపిన పాత బిల్లు తప్ప ఏమీ లేదు; ఏ తెలియని నంబర్ నుంచీ ఒక్క మెసేజ్ కూడా రాలేదు. ఆమె ఫోన్ కిందపెట్టి, మళ్లీ కాసేపటికే ఎత్తి చూసింది.

“ఎవరి ఫోన్ కోసమమ్మా?” అంది మల్లిక, కత్తి ఆపకుండా.

“నాన్న… సరుకు లిస్ట్ పంపుతా అన్నారు,” అంది సుజాత. మల్లిక వైపు చూడలేదు.

హాల్ గోడ మీద దండ వేసిన దేవుడి పటం పక్కనే నాన్న ఫోటో ఉంది; వంటింటి గుమ్మంలోంచి అది సరిగ్గా కనిపిస్తుంది. సుజాత చూపు దాని మీద ఆగింది. ఫోటోలో నాన్న కళ్లజోడు సరిచేసుకుంటూ నవ్వుతున్నాడు. ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే మెడలోని మంగళసూత్రం మీదికి వెళ్లి, రెండు బొట్లనీ వేళ్ల మధ్య పట్టుకుంది. ‘పంపకపోవడమే మంచిది. ఇదే ఆఖరు అనుకున్నా కదా.’ ఆమె మంగళసూత్రం వదిలి గరిటె అందుకుంది. కానీ పప్పు దించేలోపు ఆమె కళ్లు మళ్లీ ఒకసారి ఆ బోర్లా పడిన ఫోన్ మీదికి వెళ్లాయి.

ఏడున్నరకి సుజాత మళ్లీ స్నానం చేసింది, ఆ రోజుకి రెండోసారి. మల్లిక హాల్లో టీవీ ముందు కూర్చుని చానెల్ మార్చుతూ, బాత్రూమ్ నుంచి వచ్చే నీళ్ల చప్పుడు వింటోంది. అమ్మ స్నానం ఎప్పుడూ పది నిమిషాల పని; ఇవాళ పావుగంట దాటినా చెంబు డ్రమ్ములో మునిగే చప్పుడు ఆగడం లేదు.

మరోవైపు బాత్రూమ్ లోపల సుజాత గడియ వేసిన తలుపుకి వీపు ఆనించి నిలబడి ఉంది. ఇన్నేళ్లుగా ఆమె స్నానానికి ఒకటే పద్ధతి: తెల్లారకముందే లేచి, నాలుగు చెంబులు నెత్తి మీద, ఒంటికి ఒక్కసారి సబ్బు, ముఖానికి కాస్త పసుపు, నోట్లో అలవాటుగా లలితా నామాలు; తడి జుట్టుకి తువ్వాలు చుట్టుకుని నేరుగా దేవుడి గూటి దగ్గరికి, తర్వాత ఏదో ఒక లేత రంగు నూలు చీర కట్టుకుని షాప్‌కి. ఒంటిని తీరిగ్గా చూసుకునే అలవాటు ఆమెకి ఎప్పుడూ లేదు; ఒళ్లు అంటే పని చేయడానికి, గుడికి నడవడానికి, మొగుడికి వడ్డించడానికి. ఇవాళ మాత్రం ఆమె చేతులు ఏ పనీ తొందరగా చేయడం లేదు.

ఆమె పొద్దుటి నుంచి షాప్ దుమ్మూ చెమటా పట్టిన నూలు చీరని నెమ్మదిగా విప్పింది. ఎప్పుడూ మడతపెట్టి దండెం మీద వేసే చీరని ఇవాళ నేల మీదే జారనిచ్చింది. జాకెట్ హుక్కులు విప్పి, వీపు వెనక్కి చేతులు తిప్పి తెల్లటి బ్రా హుక్కు తీసింది; పట్టీలు భుజాల మీంచి జారగానే సళ్లు బిగువు నుంచి విడుదలైనట్టు ఒక్కసారి కిందికి దిగి, తమ బరువుతో నిలిచాయి. లంగా ముడి లాగగానే అది ఆమె వెడల్పాటి తుంటి మీంచి జారి కాళ్ల దగ్గర పడింది. తర్వాత, ఎన్నో ఏళ్లలో మొదటిసారి, ఆమె తల వంచి తన ఒంటిని తానే తీరిగ్గా చూసుకుంది.

ఆమె ముందుగా జుట్టు ముడి విప్పింది. పిర్రల దాకా ఉండే ఒత్తైన నల్లటి జుట్టు, అక్కడక్కడా ఒకటి రెండు వెండి తీగలు, వీపంతా పరుచుకుంది. చెంబుతో నెత్తి మీద నీళ్లు ఒంపుకోగానే అది తడిసి బరువెక్కి, వీపుకీ పిర్రలకీ అంటుకుపోయింది. గూట్లోని సీసాలోంచి కుంకుడు రసం అరచేతిలో పోసుకుని, వేళ్లతో కుదుళ్ల దాకా రుద్దుతూ, జుట్టుని భుజం మీంచి ముందుకి తెచ్చి, కొసల దాకా పిండి పిండి కడిగింది. ఆఖరికి దాన్ని తాడులా మెలిపెట్టి పిండగానే ఒక నీటి ధార ఆమె సళ్ల మధ్య నుంచి కిందికి జారింది.

ఆ నీళ్లు ఆమె సళ్ల మీంచి జారాయి. అవి గుండ్రంగా, బిగువుగా, ఇన్నేళ్లయినా జారిపోకుండా ఛాతీ మీద నిలిచి ఉంటాయి; అరచేతికి పట్టక వేళ్ల సందుల్లోంచి పొంగే బరువు, జాకెట్ కుట్లని ఎప్పుడూ బిగబట్టే నిండుదనం. చల్లటి నీళ్లకి వాటి మీది చర్మం జలదరించి, ముదురు గోధుమ రంగు వెడల్పాటి వలయాలు ముడుచుకుని, మధ్యలో ముచ్చికలు గట్టిగా పొడుచుకొచ్చాయి. ఆమె సబ్బు నురగని అరచేతుల్లో చేసుకుని ఒక్కో సన్నునీ కింది నుంచి పైకి ఎత్తి పట్టి రుద్దుకుంది. అరచేయి ముచ్చిక మీదికి వచ్చినప్పుడు ఊపిరి ఒక్క క్షణం ఆగింది; నాలుగో వీధి దీపం కింద తన జాకెట్ మీద పడిన రవి చేయి, తను అడ్డు చెప్పకుండా ఆ చేతిని సళ్లని పిసకనిచ్చిన ఆ కొన్ని క్షణాలు, ఆఖరికి ఊపిరి తెచ్చుకుని ఆ చేతిని తోసేసిన తీరు, అన్నీ ఆ అరచేతి కిందే మళ్లీ రాజుకున్నాయి. ‘ఇవాళ వీటిని గుడ్డ లేకుండా చూస్తే వాడు ఏమంటాడో,’ అన్న ఆలోచన రాగానే ఆమె చేయి తనకు తెలియకుండానే ముచ్చికని ఒక్కసారి నలిపింది.

నురగ అక్కడి నుంచి నడుము మీదికి దిగింది. ఆమె నడుము సన్నది కాదు, మెత్తటిది; కుచ్చిళ్లు దోపుకునే చోట ఒక చిన్న మడత, దాని మీద ఇన్నేళ్ల చీర ముడి అచ్చు గుద్దినట్టు ఒక సన్నటి గీత. ఆ మెత్తటి పొట్ట మధ్యలో లోతైన బొడ్డు, నీళ్లు దాని గుంటలో చేరి పొర్లుతున్నాయి. ఆమె వేలు బొడ్డు చుట్టూ నురగ రుద్దుతుంటే, ఏడు రోజులుగా షాప్ కౌంటర్ దగ్గరికి ఏదో ఒక సరుకు పేరు చెప్పి వచ్చి, ప్రతి మాటకీ రెండో అర్థం దాచి మాట్లాడిన రవి గొంతు గుర్తొచ్చింది. జీడిపప్పు ఒకటి వేళ్ల మధ్య తిప్పుతూ “అక్కా, ఈ పప్పు ఎంత తీపో కొరికి చూస్తే గానీ తెలీదు కదా,” అని అతను నవ్వినప్పుడు తను “కొనేవాడు ముందు డబ్బులు పెట్టాలి,” అని కసురుకుంది; కానీ ఆ రాత్రి గేటు దగ్గర కొరికింది అతను జీడిపప్పుని కాదు, తన కింది పెదవిని. ఆమె తడి వేలితో ఆ పెదవిని తాకింది; ఉబ్బు తగ్గినా అది ఇంకా సన్నగా సలుపుతోంది.

అప్పుడే ఆమె చూపు గూట్లోని శ్రీను రేజర్ మీద పడింది. ప్రతి ఆదివారం పొద్దున ఆయన ఇదే బాత్రూమ్‌లో, ఇదే చిన్న అద్దం ముందు నిలబడి గడ్డం గీసుకునే రేజర్ అది. ఆమె చేయి దాన్ని అందుకోడానికి ఒక్క క్షణం తటపటాయించింది. తర్వాత అందుకుంది; చెయ్యి పైకెత్తి, చంకల్లో సబ్బు రాసి, నెమ్మదిగా, జాగ్రత్తగా గీసుకుంది. తర్వాత తొడల మధ్యకి దించి, ఇన్నేళ్లలో ఎప్పుడూ పట్టించుకోని ఆ వెంట్రుకల్ని కూడా అంచుల దాకా సర్దింది. రేజర్‌ని నీళ్లలో కడిగి మళ్లీ గూట్లో పెడుతున్నప్పుడు ఆమె చేయి వణికింది. ‘ఆయన గడ్డం గీసుకునే కత్తి. దాంతోనే నేను… ఇంకొకడి కోసం.’

ఆమె సున్నిపిండి డబ్బా తెరిచింది; పండగలకీ పెళ్లిళ్లకీ మాత్రమే బయటికి తీసే డబ్బా అది. గుప్పెడు పిండి అరచేతిలో నీళ్లతో కలిపి, మెడ నుంచి మొదలుపెట్టి సళ్ల కింద, పొట్ట మీద, నడుము రెండు వైపులా, ఆ తర్వాత వెనక్కి చేతులు తిప్పి పిర్రల మీద గట్టిగా రుద్దుకుంది. ఆమె పిర్రలు వెడల్పుగా, గుండ్రంగా, బరువుగా ఉంటాయి; అరచేయి వాటి వంపు మీద జారుతుంటే ఆ మెత్తటి కండ అరచేతి కింద అలలా కదిలింది. గుడికి నడుస్తున్నప్పుడు వెనక నుంచి తన మీద పడే చూపులు ఆమెకి ఎప్పుడూ తెలుసు, ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు. ఇవాళ మాత్రం ఆ చూపుల్లో ఒక చూపు రవిదిగా, ఆ అరచేయి కూడా అతనిదిగా ఊహించుకుంటూ ఆమె రుద్దుకుంది.

తర్వాత ఆమె చెక్క పీట మీద కూర్చుని ఒక కాలు ఎత్తి పెట్టుకుని తొడల్ని రుద్దుకుంది. లావాటి, నునుపైన తొడలు; లోపలి వైపు చర్మం మిగతా ఒంటి కంటే తెల్లగా, మెత్తగా ఉంది. పిండి చేయి తొడల లోపలి వైపు పైకి జారి ఆ మధ్యకి చేరుకున్నప్పుడు ఆమె వేళ్లకి తగిలిన తడి నీళ్లది కాదు; జిగటగా, వేడిగా ఉంది. ఆమె చేయి కాలినట్టు వెనక్కి లాక్కుంది. మడమల పగుళ్లని గరుకు రాయితో రుద్దుకుంటూ ఆమె తనకు తానే చెప్పుకుంది: ‘ఇదంతా వాడి కోసం కాదు. ఉక్కకి. చెమటకి. ఇవాళ వస్తే, ఇక రావద్దని చెప్పేస్తా.’ కానీ ఆ మాట చెప్పుకుంటున్న అదే క్షణంలో, కూరగాయల బండి దగ్గర మలుపు తిరుగుతూ రవి వెనక్కి తిరిగి చూసిన ఆ చూపు ఆమెకి ఒక మాటలా గుర్తొచ్చింది: ఇవాళ రాత్రి. ఆయన పదింటి దాకా రారు.