[12345677889]

గమనిక: కొంతమంది పాఠకుల కోరిక మేరకు ఈ భాగం నుంచి జానకి పేరుని మల్లికగా, నిర్మల పేరుని సుజాతగా మారుస్తున్నాం.


Important news read above

గోడ గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది. పొద్దుటి ఎండ కిటికీ కర్టెన్ సందులోంచి నేల మీద ఒక సన్నని గీతలా పడి ఉంది. మల్లిక లేవలేదు. పొద్దున రవిరాజ్ కూర్చున్న చోటే, సోఫా మీద అలాగే కూర్చుని ఉండిపోయింది.

అతని బరువుకి కుంగిన కుషన్ ఇంకా కొంచెం గుంటగానే ఉంది. ఆమె ఆ గుంట మీద అరచేయి పెట్టింది. వెచ్చదనం ఎప్పుడో పోయింది కానీ వాసన మాత్రం పోలేదు; పైన బాడీ స్ప్రే, దాని కింద మగాడి చెమట. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఆ వాసనని ఒక్కసారి గట్టిగా లోపలికి పీల్చుకుంది.

చాలాసేపటికి లేచి ఇంటి పనులు మొదలుపెట్టింది, కానీ చేతులు చేస్తున్న పనికీ మనసుకీ సంబంధం లేకుండా పోయింది. చీపురుతో హాలు ఊడుస్తూ సోఫా దగ్గరికి రాగానే ఆగిపోయింది; పెరట్లో దండెం మీద బట్టలు ఆరేస్తూ ఒకే జాకెట్టుని రెండుసార్లు దులిపింది; కుక్కర్ కూతలు లెక్కపెట్టడం మర్చిపోయి అన్నం అడుగు అంటించింది. ఒంటిగంటకి హాల్లో ఫోన్ మోగింది.

“తిన్నావా మల్లికా?” అని అమ్మ గొంతు వినిపించింది, షాప్ నుంచి. వెనక ఎవరో బెల్లం బేరం ఆడుతున్న చప్పుడు.

“తింటున్నానమ్మా,” అంది మల్లిక. అప్పటికి ఆమె కంచం కూడా పెట్టుకోలేదు.

ఫోన్ పెట్టేశాక కంచంలో అన్నం వడ్డించుకుని రెండు ముద్దలు నోట్లో పెట్టుకుంది; మూడో ముద్ద గొంతు దిగలేదు. కంచం వంటింట్లో పెట్టేసి మళ్లీ అదే సోఫా మీదికి వచ్చి కూర్చుంది. నేల మీది ఎండ గీత మెల్లగా జరిగి గోడ ఎక్కింది. గడియారం నాలుగు కొట్టింది.

అప్పుడే వీధి కుళాయి దగ్గర బిందెల చప్పుడు మొదలైంది. ఠంగ్… ఠంగ్… మని ఇత్తడి బిందె సిమెంటు గట్టు మీద పెట్టిన చప్పుడు, దాని వెనకే ఆడగొంతులు. నాలుగున్నరకి నీళ్లు వదులుతారు; కాలనీ ఆడాళ్లంతా అరగంట ముందే అక్కడ చేరిపోతారు. నీళ్ల కంటే ముందు మాటలు పారుతాయి.

వీధి కుళాయి మల్లిక వాళ్ల హాలు కిటికీకి పది అడుగుల దూరంలోనే ఉంది; కర్టెన్ గాలికి ఊగినప్పుడల్లా బయటి మాటలు సూటిగా లోపలికి దూసుకొస్తున్నాయి.

“ఏమే సరోజా, ఇవాళ ముందే వచ్చావ్? మీ ఆయన ఇంట్లో లేడా?” అది కనకం గొంతు; చెవిలో గుసగుసలాడినా బజారు దాకా వినిపించే పెద్ద గొంతు.

“ఆయన ఇంట్లో ఉంటే మాత్రం ఏం ఒరుగుతుంది పిన్నీ? కుళాయి నీళ్లు టైమ్‌కి వస్తాయి. ఆయన దగ్గర మాత్రం ఎప్పుడూ రావు,” అంది సరోజ విసుగ్గా.

కనకం పకపకా నవ్వింది. “అదీ సంగతి! అందుకేనా అరగంట ముందే బిందె పట్టుకుని పరిగెత్తుకొచ్చావ్?”

“సరే, ఆ సంగతి వదిలేయ్. ఒకటి చెప్తా విను,” అంటూ కనకం గొంతు కొంచెం తగ్గించింది, అయినా పెద్దగా తగ్గలేదు. “సుజాతక్క పెదవి చూశారా పొద్దున? కింది పెదవి ఎవరో పళ్లు దించినట్టు ఎర్రగా కాయలా ఉబ్బిపోయింది.”

“ఆ, నువ్వు ఏదైనా అంటావ్,” అంది సరోజ. “పెదవి ఉబ్బితే పళ్లేనా? వేడి చేసి ఉంటుంది.”

“వేడే చేసింది. ఎవడికో,” అని కనకం కిసుక్కున నవ్వింది. “గురువారం రాత్రి పదకొండున్నరకి ఆ ఇంటి గేటు ముందు ఒక బండి ఆగింది. ఎరుపూ నలుపూ బండి. ఆ బజ్జీల బండి కాదే, కుర్రాళ్లు నడిపే బుర్ర్ర్ బండి. నేను మేడ మీద దండెం మీద ఆరేసిన బట్టలు తీసుకొస్తున్నా. నా కళ్లు తప్పించుకోలేరే ఎవరూ.”

మల్లిక వేళ్లు కుషన్ మీద బిగుసుకున్నాయి.

‘గురువారం రాత్రి… నేను పెళ్లిలో ఉన్న రాత్రి.’

“అర్ధరాత్రి పదకొండున్నరకి ఆరేసిన బట్టలు తీసుకొస్తున్నావా? కావాలనే కాపు కాశావ్ కదూ!” అంది సరోజ.

“కొందరు దండెం మీద బట్టలు తీసుకొస్తారు, కొందరు గేటు దగ్గర బట్టలు విప్పుతారు,” అంది కనకం. ఆ మాటకి ఇంకో గొంతు సన్నగా, లోపల ఏదో ఉడుకుతున్నట్టు నవ్వింది. అది పద్మ.

“సుజాతక్కకి ఈ వయసులో ఏం దురదే,” అంది పద్మ. “సళ్లు చూడు, ఇంకా జాకెట్ కుట్లు చీల్చుకునేలా ఉంటాయి. గుళ్లోకి వెళ్తుంటే వెనక పిర్రలు ఎలా ఊగుతాయో. మన లాంటి వాళ్లకి నలభై రాకముందే జారిపోయాయి. ఆవిడకి ఏ తైలం రాస్తుందో.”

“అదే మరి. తైలం ఎవడో రాస్తున్నాడు,” అంది కనకం.

మల్లిక చేయి తనకు తెలియకుండానే చీర మీంచి తొడ మీదికి జారింది. హాల్లో గడియారం టిక్ టిక్ మంటోంది; బయట కుళాయి దగ్గర నవ్వులు ఆగడం లేదు.

‘అమ్మ గురించే… నా అమ్మ గురించే వీళ్లు ఇలా…’

నిజానికి ఆమెకి కోపం రావాలి; లేచి కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లి ఆ నోళ్లు మూయించేలా ఒక్క మాట అనాలి. కానీ ఒళ్లు సోఫా వదిలి లేవలేదు. అరచేతికి పొద్దుటి ప్యాంటు గుడ్డ కింది ఆ బిగువు ఇంకా గుర్తుంది, ముక్కులో అతని వాసన ఇంకా ఉంది, తొడల మధ్య పొద్దుటి తడి మళ్లీ ఊరుతోంది.

“అల్లుడి సంగతి వినలేదా మీరు?” అంది కనకం. “నిన్న మధ్యాహ్నం సెంటర్లో అల్లుడు కొత్తగా గుర్రం ఎక్కినవాడిలా కాళ్లు ఎడంగా పెట్టి వంకరగా నడుస్తున్నాడంట. ఆ గాజుల కొజ్జా ఉంది కదా, మోచేతుల దాకా గాజులు వేసుకునేది, అది వాళ్ల కారు కిటికీ మీదికి వంగి ‘బావా… బావా…’ అని పిలిచిందంట. బావంట! అల్లుడు గారు గాజుల దానికి బావ ఎప్పుడయ్యారో!”

“ఛీ, ఛీ, ఆ కొజ్జాలు ఎవర్నైనా బావ అంటారే. నిన్ను కూడా అక్కా అంటారు,” అంది సరోజ.

“నన్ను అక్కా అంటే పర్లేదు. మగాణ్ణి బావా అనేదే. అది కూడా నడుం పట్టుకుని,” అంది కనకం, గొంతులో రుచి కారుతుండగా. “ఇంటి ఆడది అలా, ఇంటి మగాడు ఇలా. ఆ ఇంట్లో ఎవరికి ఏది దురదో దేవుడికే ఎరుక.”

మల్లిక నడుము దగ్గర లంగా ముడి వదులు చేసి, చీర కుచ్చిళ్ల కిందుగా చేయి లోపలికి దూర్చింది. వేళ్లు పొత్తికడుపు మీంచి కిందికి జారి పూకు పెదాల్ని తాకాయి; అవి అప్పటికే తడిసి ఒకదానికొకటి అంటుకుని ఉన్నాయి. వేలి కొన తగలగానే ఒళ్లంతా ఒక్కసారి జలదరించింది.

‘వింటున్నా… వీళ్లు నా మొగుడి గుద్ద గురించి మాట్లాడుతుంటే నేను ఇక్కడ…’

ఆ ఆలోచన ఆమెని ఆపలేదు, ఇంకా ముందుకు నెట్టింది. రెండు వేళ్లు తడి పెదాల మధ్య పైకీ కిందికీ జారుతుంటే బొటనవేలు గొల్లికాయ మీదికి వచ్చి ఆగింది. ఆమె తల సోఫా వెనక్కి వాల్చి, పక్కకి తిరిగి వెనక దిండులో ముక్కు దూర్చింది; అక్కడా అతని వాసనే.

“సరే, అవన్నీ పాత కథలు. ఇవాళ పొద్దుటి కొత్త కథ వినండి,” అంది కనకం. “ఆ ఇంట్లోంచి నీలం చొక్కా వేసుకున్న ఒక పొడుగాటి వాడు, తడి జుట్టుతో, నల్ల ప్యాంటుతో బయటికొచ్చాడు.”

మల్లిక వేళ్లు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాయి; తర్వాత ఇంకా వేగంగా కదలడం మొదలుపెట్టాయి.

“అల్లుడు కూడా వెనకాలే వచ్చాడు కదా, ఇద్దరూ బండి మీద పోయారు,” అంది సరోజ. “ఫ్రెండ్ అయి ఉంటాడు.”

“పోయేటప్పుడు ఇద్దరూ కలిసే పోయారు. కానీ వచ్చినప్పుడు వాడు ఒక్కడే వచ్చి గేటు తట్టాడు,” కనకం ఆగకుండా అల్లేసింది. “అల్లుడు ఇంట్లో ఉంటే మాత్రం ఏంటే? మగాడు బాత్రూమ్‌కో, బజారుకో పోడా? ఆ కాసేపు చాలదా? ఇప్పుడు కూడా చూడు, మల్లిక ఇంట్లో ఒక్కతే ఉంది; తలుపు మూసేసి, పట్టపగలు కిటికీకి కర్టెన్ వేసుకుంది. పగలు కర్టెన్ ఎందుకే?”

‘నీలం చొక్కా.’

ఆ రెండు మాటలు చెవిలో పడగానే మల్లిక రెండు వేళ్లూ ఒక్కసారిగా పూకు లోపలికి దూరాయి; అవి లోపలికీ బయటికీ ఆడినప్పుడల్లా తడి చిక్… చిక్… మని చిన్నగా చప్పుడు చేస్తోంది. ఆమె నోరు తెరుచుకుంది, ఊపిరి గొంతులో ఆగి ఆగి వస్తోంది. ఎడమ చేయి జాకెట్ మీంచే ఒక సన్నుని పిండింది; గట్టిపడిన ముచ్చిక గుడ్డ లోంచి అరచేతికి రాయిలా గుచ్చుకుంది.

‘అవును, నీలం చొక్కా, నల్ల ప్యాంటు… ఆ ప్యాంటు కింద గుర్రం మడ్డ. నా చేతికి కూడా పట్టలేదు.’

“వాడు లోపల ఏం చేశాడో నువ్వు చూశావా?” అంది సరోజ. “నీ కళ్లు గోడల్లోంచి చూస్తాయా?”

“గోడల్లోంచి కాదు, గోడల మీంచి,” అంది కనకం. “నా కళ్లు తప్పించుకోలేరే. ఆ అమ్మాయి కూడా అమ్మ బిడ్డే కదా. తల్లి చెట్టు ఎలా ఉంటే పిందె అలాగే ఉంటుంది.”

పద్మ నవ్వింది. “పిందె కాదు, ఇప్పుడు పండు. పండిన పండు మీదే కాకులు వాలతాయి.”

మల్లిక నడుము సోఫా మీంచి పైకి లేచింది. వేళ్లు ఇంకా వేగంగా లోపలికీ బయటికీ ఆడుతుంటే బొటనవేలు గొల్లికాయ మీద గుండ్రంగా రుద్దుతోంది. తొడలు వణుకుతున్నాయి, మణికట్టు మీది గాజులు గలగలమంటున్నాయి. గొంతులోంచి ఏ శబ్దమూ కిటికీ దాటకుండా ఆమె పెదవిని పంటితో గట్టిగా కొరుక్కుంది. లోపల ఏదో ముడి బిగుసుకుంటూ పైకి వస్తోంది; ఇంకొక్క క్షణం… ఇంకొక్క…

“మల్లికా, నీళ్లొచ్చాయే!”

కనకం అరుపు కిటికీలోంచి నేరుగా హాల్లోకి దూసుకొచ్చింది.

మల్లిక ఒళ్లు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. వేళ్లు ఎక్కడివక్కడే ఆగిపోయాయి, గుండె గొంతులోకి వచ్చి కొట్టుకుంది. బయట కుళాయిలోంచి నీళ్లు ఉరకలెత్తుతూ బిందెలో గుర్ గుర్ మని పడుతున్నాయి.

‘నీళ్లొచ్చాయి. నాకు రాలేదు.’

ఆమె వేళ్లు బయటికి తీసింది. అవి తడిగా, జిగటగా మెరుస్తున్నాయి. ఒక్క క్షణం వాటి వైపే చూసి, పైటకొంగుతో గట్టిగా తుడిచేసుకుంది. లంగా ముడి బిగించి, కుచ్చిళ్లు సరిచేసి, తను ముక్కు దూర్చిన దిండుని తిరగేసి పెట్టింది. ముఖం మీది చెమటని అరచేత్తో తుడుచుకుని లేచింది.

వంటింట్లోంచి ఇత్తడి బిందె తీసుకుని తలుపు తీసింది.

మల్లిక వీధిలో అడుగు పెట్టగానే కుళాయి దగ్గర మాటలు కత్తితో కోసినట్టు ఆగిపోయాయి. ఆరుగురు ఆడాళ్లు, ఏడెనిమిది బిందెలు; నీళ్లు మాత్రం ఆగలేదు, ముందున్న బిందెలో గుర్ గుర్ మంటూ నిండుతూనే ఉన్నాయి.

“రా మల్లికా, రా!” అంది కనకం, ముఖం నిండా నవ్వుతో. ఇందాకటి గొంతే, కానీ ఇప్పుడు తేనెలో ముంచి తీసినట్టుంది. “నీ బిందె ముందు పెట్టు. నువ్వు ఆఫీసు మనిషివి, ఆలస్యం అవుతుంది.”

మల్లిక బిందె వరుసలో చివర పెట్టింది. “పర్లేదు పిన్నీ. ఇవాళ సెలవే.”

కనకం ముక్కు మీది బేసరి చిన్నగా మెరిసింది. ఆమె చూపు మల్లిక ముఖం మీంచి మెడ మీదికి, మెడ మీంచి పైటకొంగు మీదికి జారింది. కొంగు అంచు మీద ఒక చిన్న తడి మచ్చ ఉంది; మల్లిక ఆ మడతని లోపలికి తిప్పి నడుములో దోపుకుంది.

“ఎండకి చెమట పడుతోంది,” అంది మల్లిక, ఎవరూ అడక్కుండానే.

“అవునమ్మా, ఇంట్లో ఉన్నా ఉక్కే,” అంది సరోజ, బిందె మీద చేయి కొడుతూ. “తలుపులు కిటికీలు మూసుకుంటే ఇంకా ఉక్క.”

ఒక్క క్షణం మళ్లీ నిశ్శబ్దం. పద్మ చీర కొంగుతో మెడ తుడుచుకుంటూనే చూపు మాత్రం మల్లిక మీంచి తిప్పలేదు.

“పొద్దున మీ ఇంటికి ఎవరో వచ్చినట్టున్నారే?” అంది కనకం, ఏదో కూరల ధర అడిగినంత మామూలుగా. “నీలం చొక్కా అబ్బాయి.”

మల్లిక తడబడలేదు. ఆ మాట ఆమె ముందే తయారు చేసి పెట్టుకుంది.

“ఆయన సెక్యూరిటీ ఫ్రెండ్ పిన్నీ,” అంది. “ఈయన డ్యూటీ రిజిస్టర్ ఇంట్లో మర్చిపోయారంట. అందులో సంతకాలు పెట్టాలి, ఎంట్రీలు రాయాలి; అది లేకపోతే పై ఆఫీసర్ తిడతాడంట. అది తీసుకోడానికి వచ్చాడు. తర్వాత ఇద్దరూ కలిసే డ్యూటీకి వెళ్లారు.”

“ఓ, రిజిస్టరా,” అంది కనకం, ఆ మాటని నోట్లో తిప్పి తిప్పి నమిలినట్టు. “రిజిస్టర్ తీసుకోడానికి గంటసేపు పడుతుందా?”

“టీ తాగాడు కదా పిన్నీ. ఇంటికొచ్చిన వాణ్ణి నీళ్లు కూడా ఇవ్వకుండా పంపిస్తామా?” అని మల్లిక నవ్వింది. “మీ ఇంటికి ఎవరైనా వస్తే మీరు గేటు దగ్గరే నిలబెట్టి పంపిస్తారా?”

సరోజ పకపక నవ్వింది. “అదీ మాట! కనకానికి అదే పని. ఎవడి ఇంటికి ఎవడొచ్చాడు, ఎంతసేపు ఉన్నాడు, ఎన్ని గ్లాసుల టీ తాగాడు. లెక్కలు రాసే పుస్తకం పెట్టుకోవే కనకం, నీకూ ఒక రిజిస్టర్ కావాలి.”

అందరూ నవ్వారు. కనకం కూడా నవ్వింది, కానీ ఆమె కళ్లు నవ్వలేదు.

“అమ్మ పెదవికి ఏమైందమ్మా?” అంది పద్మ, గొంతు మెత్తగా, చాలా మెత్తగా. “పొద్దున గుడి దగ్గర చూశా. ఉబ్బిపోయి ఉంది.”

పద్మ అడిగిన ఆ ఒక్క ప్రశ్నకి మల్లిక గుండె ఒక్క దెబ్బ తప్పింది. ఇందాక కిటికీలోంచి విన్న కనకం మాటలు ఒక్కసారిగా చెవిలో మళ్లీ మోగాయి: గురువారం రాత్రి పదకొండున్నరకి తమ గేటు ముందు ఆగిన ఎరుపూ నలుపూ బండి, ‘ఎవరో పళ్లు దించినట్టు’ ఉబ్బిన పెదవి. ఆ రాత్రి తను పెళ్లిలో ఉంది, ఇంట్లో అమ్మ ఉంది. పొద్దున అమ్మ షాప్‌కి బయల్దేరుతుంటే తను చూసిన ఆ ఎర్రటి ఉబ్బు, తను చూస్తోందని తెలియగానే అమ్మ పైటకొంగుని నోటి దగ్గరికి ఎత్తుకుని ముఖం పక్కకి తిప్పుకున్న తీరు, అన్నీ ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చినట్టు ఆ ఒక్క క్షణంలో ఆమె కళ్ల ముందు నిలిచాయి. ‘కనకం పిన్ని మాటల్లో ఏమీ లేకపోతే, అమ్మ నా దగ్గర కూడా ఎందుకు ముఖం దాచుకుంది?’

ఆ అనుమానం గొంతులో ముల్లులా గుచ్చుకుంది. కానీ అదే క్షణంలో ఆమె చూపు చుట్టూ ఉన్న ముఖాల మీద తిరిగింది: పద్మ పెదవి చివర కాచుకుని కూర్చున్న నవ్వు, కనకం ముందుకు రిక్కించిన చెవులు, సరోజ కళ్లలో ఆసక్తి, బిందెల దగ్గర ఆగిపోయిన ఇంకో ముగ్గురి చేతులు. తను ఇప్పుడు ఒక్క క్షణం తడబడినా, ‘ఏమో పిన్నీ, నాకు తెలీదు’ అని ఒక్క మాట అన్నా, రేపు పొద్దుటికి అమ్మ పెదవి కథ ఈ కుళాయి నుంచి గుడి దాకా, గుడి నుంచి బజారు దాకా పాకిపోతుందని ఆమెకి తెలుసు. ‘అమ్మ ఏం చేసిందో, ఏం చేయలేదో, అది నేను ఇంట్లో తేల్చుకుంటా. కానీ ఈ వీధిలో, ఈ నోళ్ల ముందు మాత్రం అమ్మ తల దించుకోడానికి వీల్లేదు.’ ఆ నిర్ణయం పూర్తిగా ఆలోచనగా మారకముందే ఆమె మనసులో పెరట్లోని మునగ చెట్టు మెదిలింది, కథ దాని చుట్టూనే అల్లుకుపోయింది, నోరు దానంతట అదే కదిలింది.

“తేనెటీగ కుట్టింది పిన్నీ,” అంది మల్లిక, గొంతులో ఏ తడబాటూ లేకుండా. “నిన్న పొద్దున పెరట్లో మునగ చెట్టు కింద తుట్టె కట్టింది. బట్టలు ఆరేస్తుంటే ఒకటి వచ్చి పెదవి మీదే కుట్టింది. నిన్నంతా చల్లటి గుడ్డ అద్దుకుంది, ఇంకా పూర్తిగా తగ్గలేదు.”

“అయ్యో పాపం,” అంది సరోజ.

“తేనెటీగా,” అంది పద్మ, నవ్వు లేకుండా. “రాత్రి పదకొండున్నరకి కూడా తేనెటీగలు తిరుగుతాయా ఏంటి?”

“నిన్న పొద్దున కుట్టింది పిన్నీ. రాత్రి కాదు,” అంది మల్లిక చల్లగా.

పద్మ బిందె అంచు మీద చేయి వేసి కొంచెం ముందుకు వంగింది. “అవునులే మల్లికా. తేనెటీగకి తేనె ఎక్కడుందో బాగా తెలుసు. ఒకసారి రుచి మరిగితే మళ్లీ మళ్లీ అదే పువ్వు దగ్గరికే వస్తుంది. మీ అమ్మని జాగ్రత్తగా ఉండమను.”

మల్లిక కుళాయి కింద బిందె సరిచేసింది. జవాబు ఇవ్వలేదు. పద్మ నోట్లో తేనెటీగ కథ మింగుడు పడలేదని ఆమె ముఖమే చెప్తోంది.

ఆ కథ ఇప్పటికి నిలబడింది; పద్మ నమ్మకపోయినా, కుళాయి దగ్గర ఇంకెవరూ దాన్ని పెకలించే ధైర్యం చేయలేదు. కానీ బిందెలోకి నీళ్లు నిండుతున్నంతసేపూ మల్లిక మనసులో మాత్రం తను అల్లిన కథ కాదు, తనకే జవాబు దొరకని ఒక ప్రశ్న నిండుతోంది: ‘తేనెటీగ కాకపోతే, అమ్మా, నీ పెదవి మీద ఆ పళ్లు ఎవరివి?’

అప్పుడే వీధి మలుపులోంచి గలగల మని గాజుల చప్పుడు వినిపించింది. చిలక పచ్చ చీర, ఎర్ర జాకెట్, మోచేతుల దాకా ఆకుపచ్చ ఎరుపు మట్టి గాజులు, నుదుటి మీద పెద్ద బొట్టు, నోటి నిండా తాంబూలం: గాజుల కొజ్జా, చేతిలో ఒక చిన్న రసీదు పుస్తకం పట్టుకుని ఊపుకుంటూ నడిచి వస్తోంది.

కుళాయి దగ్గర అందరి మెడలూ ఒక్కసారి అటు తిరిగాయి.

గాజుల కొజ్జా నడుస్తూనే మల్లికని చూసి, తాంబూలంతో ఎర్రబడిన పళ్లు బయటపెట్టి నవ్వింది.

“అక్కా!” అని గట్టిగా పిలిచింది. “బాగున్నావా అక్కా? బావని అడిగానని చెప్పు!”

అది ఆగలేదు; గాజులు గలగలలాడిస్తూ, పిర్రలు ఊపుకుంటూ ముందుకు వెళ్లిపోయింది.

ఆరు జతల కళ్లు మల్లిక మీదికి తిరిగాయి.

“సంఘం చందా కోసం వస్తుంటుంది,” అంది మల్లిక. అప్పుడే తన వంతు వచ్చి కుళాయి కింద పెట్టిన బిందెలోకి నీళ్లు పడుతుంటే, దాని మూతి మీద చేయి పెట్టి చూస్తూ మాట్లాడింది. “హిజ్రాల సంఘం అంట. నెలకోసారి ఇళ్లకి వచ్చి రసీదు ఇచ్చి డబ్బులు తీసుకుంటారు. కనిపించిన ప్రతి మగాణ్ణీ ‘బావా’ అనే పిలుస్తుంది.”

“అదే నేను చెప్పా!” అంది సరోజ, కనకం భుజం మీద చరుస్తూ. “విన్నావా? చందా! నువ్వు దానికి గుర్రాలు, నడుములు అన్నీ అల్లేశావ్.”

“నేనేమన్నా? నేనేమీ అనలేదు,” అంది కనకం. కానీ ఆమె చూపు గాజుల కొజ్జా వెళ్లిన వైపే ఉంది.

పద్మ మాత్రం ఏమీ అనలేదు. బిందె మీద వేళ్లతో టక్ టక్ మని కొడుతూ మల్లిక నడుము వైపు చూస్తోంది.

కుళాయి దగ్గర మళ్లీ బియ్యం ధర, కొత్త కోడలు, కరెంటు బిల్లు అంటూ మామూలు మాటలు మొదలయ్యాయి. కనకం తన బిందె నెత్తికెత్తుకుంటూ అంది, “మా మురళి కూడా ఇవాళ ఇంట్లోనే, పొద్దుటి నుంచి ఫోన్ పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. మీ ఆఫీసే కదమ్మా మల్లికా? వాడి ఫోన్ నిండా ఏవేవో వీడియోలు. ఈ కాలం పిల్లలు.”

మల్లిక చేతిలో అప్పుడే నిండిన బిందె ఒక్క క్షణం జారబోయింది; రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని ఆపింది.

‘మురళి… ఈవిడ మురళి అమ్మా?’

ఆఫీసులో మురళి ఒకసారి అన్న మాట గుర్తొచ్చింది: ‘మా అమ్మకి కాలనీలో అందరి సంగతులూ తెలుసు మేడం, ఎవరింట్లో పొయ్యి వెలిగిందో కూడా.’ అప్పుడు ఆ మాటకి నవ్వింది. ఇప్పుడు నవ్వు రాలేదు.

“అవును పిన్నీ, మా ఆఫీసే,” అంది. “మంచి అబ్బాయి.”

“మంచోడే. కానీ నోరు ఆగదు,” అంది కనకం నవ్వుతూ. “నా కొడుకే కదా.”

కనకం బిందె నెత్తి మీద సర్దుకుని వెళ్లిపోయింది, ఆమె వెనకే సరోజ. పద్మ అందరికంటే చివర కదిలింది; గేటు దాటుతూ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి మల్లిక వైపు చూసింది. ఈసారి నవ్వలేదు.

మల్లిక నిండు బిందె నడుము మీద పెట్టుకుని లోపలికి వచ్చి, ముందు గేటు గడియ, తర్వాత తలుపు గడియ కూడా వేసింది. బాత్రూమ్‌లో డ్రమ్ములోకి బిందె ఒంపుతుంటే నీళ్లు గుర్ గుర్ మంటూ దిగాయి. ఖాళీ బిందెని మూలకి జరిపింది; ఇంకో రెండు బిందెలు తేవాలి, కానీ మళ్లీ ఆ కుళాయి దగ్గరికి, ఆ కళ్ల మధ్యకి వెళ్లాలనిపించలేదు.

బాత్రూమ్ చిన్నది. భుజాల ఎత్తు దాకా తెల్లటి టైల్స్, వాటి పైన సున్నం వెలిసిన గోడ; ఒక మూల అంచుల దాకా నిండిన నీలం ప్లాస్టిక్ డ్రమ్ము, దాని పక్కనే ఎర్ర బకెట్, బకెట్ అంచుకి ఆనించిన స్టీల్ చెంబు, ఎదురుగా స్నానానికి కూర్చునే చిన్న చెక్క పీట. పైన వెంటిలేటర్ సందులోంచి సాయంత్రపు ఎండ ఒక వాలు గీతలా లోపలికి దిగి గోడ మీద పడుతోంది. మల్లిక బాత్రూమ్ తలుపు గడియ వేసి, ఆ గడియ మీదే ఒక్క క్షణం చేయి ఆనించి నిలబడింది; ఇంట్లో తను తప్ప ఎవరూ లేరని తెలిసినా, గుండె మాత్రం ఎవరో తలుపు అవతల నిలబడి ఉన్నట్టే కొట్టుకుంటోంది.

“ఎందుకంత ఉక్క ఇవాళ,” అని గొణుక్కుంటూ ఆమె నడుములో దోపిన పైటకొంగుని లాగింది. కొంగు భుజం మీంచి జారి కిందికి దిగగానే చెమటకి తడిసి ఒంటికి అతుక్కుపోయిన జాకెట్ బయటపడింది. తర్వాత బొడ్డు కింద దోపిన కుచ్చిళ్లని ఒక్కసారి బయటికి లాగింది; అవి ఊడగానే చీర నడుము చుట్టూ ఒక్కో చుట్టూ విడిపోతూ, మెత్తగా జారి ఆమె పాదాల చుట్టూ ఒక గుట్టలా పడింది. ఆమె జాకెట్ హుక్కుల్ని కింది నుంచి పైకి ఒక్కొక్కటిగా విప్పింది. ఒక్కో హుక్కు ఊడినప్పుడల్లా లోపల బిగుసుకుని ఉన్న సళ్లు కొంచెం కొంచెంగా ముందుకు వదులయ్యాయి; ఆఖరి హుక్కు ఊడగానే రెండూ ఒక్కసారిగా బయటికి ఊగి, తమ బరువుతో నిలిచాయి. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ఆమె జాకెట్ కింద ఏమీ వేసుకోదు; పొద్దున సోఫా మీద జాకెట్ మీంచే పిండిన ముచ్చికలు ఇంకా ఎర్రగా, గట్టిగా ఉన్నాయి. చెమటకి అంటుకున్న జాకెట్ చేతుల్ని ఆమె భుజాల మీంచి ఒలిచినట్టు లాగి తీసి, చీర గుట్ట మీదికి విసిరింది.

ఆఖరికి లంగా ముడి లాగింది. ముడి ఊడగానే లంగా ఆమె పిర్రల వంపు మీంచి జారి, తొడల మీంచి దిగి, కాళ్ల దగ్గర పడిపోయింది. ఆ లంగా లోపలి వైపు, సరిగ్గా తొడల మధ్య తగిలే చోట, మధ్యాహ్నపు తడి ఆరి గట్టిపడిన ఒక మరక కనిపించింది. ఆమె దాన్ని కాలితో పక్కకి జరిపి, బట్టల గుట్ట దాటి తడి నేల మీదికి అడుగు పెట్టింది.

ఆమె చెంబుని డ్రమ్ములో ముంచింది; చల్లటి నీళ్లు మణికట్టు దాకా తగిలి చేయి జివ్వుమంది. చెంబు నిండా ఎత్తి తల మీద ఒంపుకుంది. నీళ్లు ముందు నడినెత్తి మీద చల్లగా పడి, పాపిడిలోంచి నుదుటి మీదికి, కనురెప్పల మీదికి, పెదవుల మీదికి జారాయి; ఆమె నోరు తెరుచుకుని ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ముడి వదులై, నడుము దాకా ఉండే నల్లటి జుట్టు తడిసి బరువెక్కి వీపంతా పరుచుకుంది; దాని కొసలు నడుము వంపు దగ్గర చర్మానికి అంటుకున్నాయి. ఆమె రెండు చేతులూ పైకెత్తి జుట్టుని వెనక్కి తోసి, తాడులా మెలిపెట్టి పిండింది; చేతులు పైకెత్తినప్పుడు సళ్లు కూడా పైకి లేచి, చేతులు దించగానే మళ్లీ కిందికి ఊగి నిలిచాయి.

రెండో చెంబు ఆమె భుజాల మీద పడింది. నీళ్లు మెడ గుంటలో ఒక్క క్షణం నిలిచి, తర్వాత రెండు సళ్ల మధ్య లోయలోంచి కిందికి పరుగెత్తాయి. ఆమె సళ్లు గుండ్రంగా, నిండుగా, ఛాతీ మీద ఎత్తుగా నిలబడి ఉంటాయి; అరచేతిలో పట్టుకుంటే వేళ్ల సందుల్లోంచి పొంగే మెత్తదనం, అయినా ఎక్కడా జారని బిగువు. చల్లటి నీళ్లు వాటి మీంచి జారుతుంటే చర్మమంతా సన్నగా ముళ్లు పొడిచింది. ముదురు రంగు వలయాలు ముడుచుకుపోయి, ముచ్చికలు రెండు చిన్న రాళ్లలా బిగుసుకుని ముందుకు పొడుచుకొచ్చాయి; వాటి కొసల మీంచి నీటి బొట్లు ఒక్కొక్కటిగా వేలాడి, టప్ టప్ మని ఆమె పొత్తికడుపు మీద పడుతున్నాయి.

అక్కడి నుంచి నీళ్లు సన్నటి నడుము మీదికి దిగాయి. ఆమె నడుము రెండు వైపులా లోపలికి ఒంపు తిరిగి, బొడ్డు దగ్గర కొంచెం మెత్తగా ఉబ్బుతుంది; లోతైన బొడ్డు గుంటలో నీళ్లు ఒక్క క్షణం చిన్న గిన్నెలా నిండి, అంచు దాటి కిందికి పొర్లాయి. ఆ నీళ్లు పొత్తికడుపు మీంచి తొడల మధ్య నల్లటి వెంట్రుకల్లోకి జారి, పూపెదాల మీంచి బొట్లు బొట్లుగా కారుతున్నాయి. వెనక వైపు, వెన్నెముక గుంట వెంట దిగిన నీళ్లు నడుము కింద ఒక్కసారిగా విచ్చుకునే పిర్రల మీదికి చేరాయి; గుండ్రంగా, బిగువుగా ఉండే ఆ పిర్రల వంపు మీంచి జారి, మధ్య చీలికలోకి దిగి, తొడల వెనక వైపు నుంచి కిందికి కారాయి. నునుపైన తొడలు, మోకాళ్లు, పిక్కలు, చీలమండలు దాటి ఆఖరికి ఆ నీళ్లు కాలి వేళ్ల సందుల్లోంచి నేల మీదికి పారి, మూలలోని జాలీ వైపు గలగలమంటూ వెళ్లిపోయాయి.

కానీ ఒళ్లు చల్లబడలేదు, ఇంకా రాజుకుంది. చల్లటి నీళ్లు పైచర్మాన్ని మాత్రమే తాకుతున్నాయి; లోపల, సోఫా మీద సగంలో ఆగిపోయిన ఆ ముడి అలాగే బిగుసుకుని రగులుతూనే ఉంది.

‘కొందరు గేటు దగ్గర బట్టలు విప్పుతారు,’ అని కనకం గొంతు చెవిలో మళ్లీ మోగింది.

“నేను బాత్రూమ్‌లో విప్పుతున్నా పిన్నీ,” అని తనలో తానే నవ్వుకుంది మల్లిక.

ఆమె సబ్బు అందుకుని ముందు మెడ మీద, తర్వాత భుజాల మీద రుద్దుకుంది. నురగతో జారుతున్న అరచేయి సళ్ల మీదికి రాగానే అక్కడే ఆగిపోయింది, ఎందుకంటే పొద్దుటి సంగతి మళ్లీ కళ్ల ముందుకొచ్చింది. శ్రీనివాస్ ఇదే బాత్రూమ్‌లో, ఇదే తలుపు వెనక స్నానం చేస్తున్నప్పుడు, హాల్లో సోఫా మీద కాళ్లు బార్లా చాపి కూర్చున్న రవిరాజ్; అతని నల్ల ప్యాంటు మీద పడిన తన అరచేతి కింద గట్టిగా, వేడిగా, అరచేతికి కూడా పూర్తిగా పట్టనంత లావుగా నిలబడిన ఆ బిగువు; అతని మెడ దగ్గర్నుంచి వచ్చిన బాడీ స్ప్రే వాసన, దాని కింద మగాడి చెమట వాసన. శ్రీనివాస్ బయటికొచ్చి గుమ్మం దగ్గర వంగి షూ లేసులు కట్టుకుంటుంటే రవిరాజ్ చూపు నెమ్మదిగా తన నడుము మీద వాలి అక్కడే ఆగిపోయిన తీరు, వెళ్తూ వెళ్తూ గేటు దగ్గర అతను ఏదో మిగిలిపోయిన పని ఉన్నట్టు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసిన ఆ చూపు, అన్నీ ఆమె ఒంటి మీద సబ్బు నురగ కంటే దట్టంగా పరుచుకున్నాయి.

‘రిజిస్టర్ తీసుకోడానికి గంటసేపు పడుతుందా?’ కనకం వెటకారం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. ఆ పిన్ని అనుకున్నట్టు ఆ గంటంతా అతను ఈ ఇంట్లో తనతో ఒంటరిగా ఉండి ఉంటే ఏం జరిగేదో అన్న ఆలోచన రాగానే, ఆమె తొడల మధ్య చల్లటి నీళ్లకి ఏమాత్రం సంబంధం లేని ఒక వేడి తడి మళ్లీ ఊరింది.

ఆమె వీపుని గోడకి ఆనించింది. టైల్స్ చల్లదనం భుజాల మధ్య నుంచి పిర్రల దాకా ఒక్కసారిగా జివ్వుమని పాకింది. కళ్లు మూసుకోగానే ఆ చీకట్లో బాత్రూమ్ తలుపు చప్పుడు లేకుండా తెరుచుకున్నట్టు, నీలం చొక్కా, తడి జుట్టుతో రవిరాజ్ లోపలికి వచ్చి తన ముందు నిలబడినట్టు, అతని ఊపిరి తన ముఖానికి తగులుతున్నట్టు ఆమెకి కనిపించింది.

ఎడమ చేతిలో చెంబు పట్టుకుని ఆమె ఛాతీ మీదికి సన్నటి ధారగా నీళ్లు ఒంపుకుంది; ఆ ధార ఒక ముచ్చిక మీద పడి చల్లగా గుచ్చుకుంటుంటే కుడి చేయి నురగతో జారుతూ పొత్తికడుపు మీంచి కిందికి దిగి, వెంట్రుకల మీంచి పూకు దగ్గర ఆగింది. ఆమె కుడి కాలు ఎత్తి పాదాన్ని చెక్క పీట మీద ఆనించింది; తొడలు విచ్చుకోగానే పూపెదాలు కూడా కొంచెం విడిపోయాయి. మధ్య వేలు ఆ రెండు పెదాల మధ్య చీలికలో కింది నుంచి పైకి ఒక్కసారి నెమ్మదిగా జారింది. పైన నీళ్లు చల్లగా ఉన్నా లోపలి తడి మాత్రం వేడిగా, జిగటగా వేలికి అంటుకుంది. ఆ వేలు పైకి వచ్చి గొల్లికాయని ఒక్కసారి తాకగానే ఆమె నడుము గోడ నుంచి ఒక అంగుళం ముందుకు జరిగింది.

“ఇప్పుడు ఎవరూ పిలవరు,” అని గొణిగి, మధ్య వేలినీ ఉంగరపు వేలినీ కలిపి, అరచేయి పైకి తిరిగి ఉండేలా, రెండు వేళ్లూ నెమ్మదిగా పూకు లోపలికి దూర్చింది. మొదటి కణుపు దాకా దిగగానే లోపలి గోడలు వాటిని చుట్టుకుని పిండాయి; ఆమె ఊపిరి గొంతులోనే ఆగిపోయింది. తర్వాత రెండో కణుపు దాకా, ఆఖరికి పిడికిలి కణుపులు పూపెదాలకి ఆనేంత లోతు దాకా. చెంబు ఎడమ చేతిలోంచి జారి బకెట్‌లో ఠంగ్‌మని పడింది; ఆమె తిరిగి కూడా చూడలేదు.

మొదట ఆమె వేళ్లని లోపలికీ బయటికీ కదపలేదు. లోపలే ఉంచి, వాటి కొసల్ని మాత్రం పైకి, పొత్తికడుపు వైపు ఉండే ముందు గోడ వైపు, ‘రా’ అని పిలుస్తున్నట్టు వంకరగా ముడిచింది. అక్కడ, ద్వారం నుంచి రెండు కణుపుల లోతులో, మిగతా లోపలంతా నునుపుగా ఉంటే ఒక్క చోట మాత్రం కొంచెం గరుకుగా, ఉబ్బుగా తగిలే మెత్తటి చోటు ఉంది. వేలి కొసలు దాన్ని వెతుక్కుని, దాని మీద నెమ్మదిగా గీకాయి. అదే సమయంలో బొటనవేలు బయట గొల్లికాయ మీద ఆనింది; ముందు ఒత్తకుండా, కేవలం తాకుతూ చిన్న చిన్న గుండ్రాలు తిప్పింది. లోపల వేళ్లు ఒకసారి ముడుచుకుంటే బయట బొటనవేలు ఒక గుండ్రం; ఆ రెండూ ఒకే లయలో, డ్రమ్ము
అంచు నుంచి కారే నీటి బొట్ల అంత నెమ్మదిగా సాగుతున్నాయి. ఖాళీ అయిన ఎడమ చేయి సన్ను మీదికి వెళ్లి, తడి ముచ్చికని బొటనవేలికీ చూపుడువేలికీ మధ్య పట్టి నలిపింది, తర్వాత కొంచెం గట్టిగా మెలిపెట్టింది; ఆ నొప్పి ఒక సన్నటి తీగలా ఛాతీ నుంచి నేరుగా పొత్తికడుపు లోతుల్లోకి దిగింది.

మూసిన కళ్ల వెనక రవిరాజ్ ఆమె రెండు మణికట్టుల్నీ ఒకే చేత్తో పట్టి తల పైన గోడకి అదిమిపెట్టాడు. ‘పొద్దున నీ మొగుడు ఇక్కడ స్నానం చేస్తుంటే నువ్వు హాల్లో నా ప్యాంటు మీద చేయి వేశావ్ కదా… ఇప్పుడు నా వంతు,’ అని అతను చెవిలో గుసగుసలాడినట్టు ఆమెకి వినిపించింది. అతని జిప్ కిందికి దిగిన చప్పుడు, పొద్దున అరచేతి కింద గుడ్డ లోంచి తగిలిన ఆ లావాటి, బరువైన మొడ్డ ఇప్పుడు గుడ్డ లేకుండా తన తొడకి వేడిగా ఆనుకున్నట్టు ఊహించుకోగానే, ఆమె వేళ్లు వాటంతట అవే వేగం అందుకున్నాయి.

ఇప్పుడు వేళ్లు లోపల ఆగి లేవు. సగం దాకా బయటికి లాగి, మళ్లీ కణుపులు పెదాలకి కొట్టుకునేంత లోతుగా లోపలికి తోస్తున్నాయి; ప్రతిసారీ లోపలికి దిగేటప్పుడు కొసలు పైకి ముడుచుకుని ఆ గరుకు చోటుని గట్టిగా రుద్దుతున్నాయి. చిక్… చిక్… మని తడి చప్పుడు బాత్రూమ్ గోడల మధ్య ప్రతిధ్వనిస్తోంది. బొటనవేలు కూడా ఇప్పుడు కేవలం తాకడం లేదు; గొల్లికాయని కింది ఎముకకి అదిమిపెట్టి వేగంగా, బిగుతైన చిన్న గుండ్రాల్లో రుద్దుతోంది. ఆమె గొంతులోంచి మొదటి మూలుగు బయటికి జారింది, “మ్‌మ్‌…”; ఆ చప్పుడు టైల్స్‌కి తగిలి తనకే గట్టిగా వినిపించి, ఆమె వెంటనే ఎడమ అరచేతిని నోటి మీద అదుముకుంది.

‘నా చేతికి కూడా పట్టలేదు,’ అన్న పొద్దుటి ఆలోచన గుర్తొచ్చింది. ఆమె వేళ్లు బయటికి తీసి, ఈసారి చూపుడు వేలిని కూడా వాటితో కలిపి, మూడు వేళ్లూ ఒక గుత్తిలా చేసి మళ్లీ లోపలికి తోసింది. ద్వారం ఒక్కసారి సాగి మంటగా విచ్చుకుంది; ఆ బిగుతుకి ఆమె మడమలు నేల మీంచి లేచాయి. ‘అతనిదైతే ఇంకా లావు,’ అనుకోగానే అరచేతి వెనక నుంచి ఇంకో మూలుగు, “మ్‌మ్‌… హ్‌… మ్‌మ్‌…”, ఆగి ఆగి, ముక్కలు ముక్కలుగా బయటికి వచ్చింది. ఆమె కింది పెదవిని పంటితో కొరుక్కుంది; అమ్మ ఉబ్బిన పెదవి ఒక్క క్షణం గుర్తొచ్చి, ఇంకా గట్టిగా కొరుక్కుంది.