[12345677889]

మంగళసూత్రం మాటున – ఇంటి ఇల్లాలు, మాస్టర్ బానిస
పోస్ట్ #9
━━━━━━━━━━━━━━━━

చింత చెట్టు నీడ – పార్ట్ 1

పదీ పావుకి వీధి చివర కుళాయిలో నీళ్లు వచ్చాయి.

ఆ కుళాయి వీధి చివర, సరిగ్గా వెనక సందు మలుపు దగ్గర ఉంది. అక్కడి నుంచి చూస్తే పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ మీదుగా చింత చెట్టు తల కనిపిస్తుంది. పది దాటితే ఆ కుళాయి చుట్టూ బిందెలు చేరతాయి, బిందెల చుట్టూ ఆడవాళ్లు చేరతారు, వాళ్ల నోళ్ల చుట్టూ వీధి వార్తలు తిరుగుతాయి.

సుధ ఇల్లు ఆ మలుపుకి రెండిళ్ల ఇవతలే ఉంది. చిన్నిని సాగనంపడానికి సుధ ఆ పాత పైటతోనే గేటు దాకా వచ్చి నిలబడింది. చిన్ని ఇంటి దారి పట్టకుండా స్టీలు పళ్లేల మూటతో నేరుగా ఆ కుళాయి దగ్గరికి వెళ్లి, మూటని కింద పెట్టి, ఒక బిందె పక్కన కూర్చుంది.

అక్కడ అప్పటికే మూడు బిందెలు ముందున్నాయి. ఒకటి పనిమనిషి లక్ష్మిది, ఒకటి ఇస్త్రీ బండి సరోజది. మూడోది ఎదురింటి సుబ్బలక్ష్మిది. ఆమెకి నీళ్లు అక్కర్లేకపోయినా, వార్తల కోసం బిందెతో వచ్చింది.

గేటు దగ్గర్నుంచి సుధకి ప్రతి మాటా స్పష్టంగా వినిపించింది. చిన్ని గుసగుస కూడా మామూలు ఆడవాళ్ల మాట కంటే గట్టిగానే ఉంటుంది.

“అక్కా, మీ వీధి బాగుంది,” అంది చిన్ని, కట్టు లేని కాలుని కుళాయి కింద కడుక్కుంటూ. “కానీ ఆ చెట్టు…” ఆమె చింత చెట్టు వైపు చూసి, ఆగి, తల ఊపి, మాట మింగేసింది.

ఆ ఒక్క క్షణం మూడు బిందెల దగ్గరా చేతులు ఆగిపోయాయి.

“ఏంటే ఆ చెట్టు?” సరోజ.

“ఏమీ లేదక్కా. మా అమ్మమ్మ ఊరు ఇక్కడే, పాత రోజుల్లో. ఆమె చెప్పేది. మీకు తెలుసేమో అనుకున్నా.”

“ఏం చెప్పేది?” లక్ష్మి బిందె నిండిపోయింది, కుళాయి కింద పొర్లుతోంది, ఆమె పట్టించుకోలేదు.

చిన్ని అటూ ఇటూ చూసి గొంతు తగ్గించింది.

“ముప్పై ఏళ్ల క్రితం. ఆ పాడుబడ్డ ఇంట్లో ఒక కోడలు ఉండేది. అందగత్తె. మోకాళ్ల కిందికి జుట్టు. అత్తగారికి ఆ అందం కంట్లో నలుసు. కోడలికి కడుపు పండలేదు. ఒక నోము పట్టించారు. తెల్ల చీర కట్టుకుని, నడుముకి పసుపు దారం కట్టుకుని, ఏడు రోజుల నోము.”

సుధ చేయి తనకి తెలియకుండానే నైటీ మీంచి నడుము దగ్గరికి, దారం కట్టిన చోటికి జారింది.

“ఆరో రోజు రాత్రి,” చిన్ని గొంతు ఇంకా తగ్గింది, “ఏం జరిగిందో ఎవరికీ తెలియదు. అత్త అంటారు, మొగుడు అంటారు, వేరే ఏదో అంటారు.” ‘వేరే ఏదో’ దగ్గర ఆమె కనుబొమ్మలు ఎగిరాయి. “తెల్లారేసరికి ఆ కోడలు ఆ చింత చెట్టు కొమ్మకి వేలాడుతూ ఉంది. తెల్ల చీరతోనే. నడుముకి ఆ దారం, మూడు ముళ్లలో రెండే ఉన్నాయి. మూడోది విప్పేసి ఉంది. నోము మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.”

“అయ్యో,” అంది లక్ష్మి. ఆమె బిందె పొర్లుతూనే ఉంది.

“అప్పట్నుంచీ,” చిన్ని, “ఆ నోము పూర్తి కాని ఆత్మ ఆ చెట్టు మీదే. రాత్రి పూట కాలి గజ్జెలు ఘల్లుఘల్లుమంటూ తిరుగుతుందట. ఎవరి కోసం? తెల్ల చీర కట్టి నోము పట్టిన ఆడదాని కోసం. దాని ఒంట్లోకి దూరి తన నోము పూర్తి చేసుకోవాలని. అందుకే ఆ చెట్టు కాయలు ఎవరూ ఏరుకోరు.”

“మా ఆయన ఏరుకుంటాడే,” అంది సరోజ. “పోయిన ఏడు రెండు బస్తాలు.”

“అందుకేనక్కా, మీ ఆయనకి ఆ దగ్గు ఇంకా తగ్గలేదు.”

సరోజ నోరు విచ్చుకుని అలాగే ఉండిపోయింది.

“అమ్మో అమ్మో,” సుబ్బలక్ష్మి గుండె మీద చేయి వేసుకుంది. ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి సుధ గేటు వైపు. “తెల్ల చీర… నోము… నడుము దారం…”

“ఎవరక్కా?” చిన్ని, అమాయకంగా. “ఈ వీధిలో ఎవరైనా నోము పట్టారా?”

మూడు ముఖాలూ ఒకేసారి సుధ వైపు తిరిగాయి.

సుధ గేటు దగ్గరే నిలబడి ఉంది. నైటీ మీద పైట కప్పుకుని, తడి జుట్టు భుజాల మీద ఆరబెట్టుకుంటూ, తెలియకుండానే నడుము మీద చేయి పెట్టుకుని ఉంది.

ఆ మూడు చూపులు తగలగానే ఆమె చేయి వెంటనే దించేసింది.

చూపు గేటు గొళ్లెం మీదికి జారింది. కింది పెదవి పంటి కింద నలిగింది.

“అయ్యో, సుధమ్మ గారికేనా ఆ నోము?” చిన్ని నోటి మీద చేయి పెట్టుకుంది, అవార్డు ఇవ్వాల్సినంత నిజంగా. “నాకు తెలియదక్కా. నేను టైలర్ షాపు అమ్మాయిని. నిన్న వాయనం దగ్గర చూశా, అంతే. ఏం చెప్పను… ఆ ఇంటి పెరడు ఆ చెట్టు కిందే కదా…”

“నోరు మూసుకోవే,” సుబ్బలక్ష్మి గద్దించింది. కానీ ఆమె కళ్లు సుధ మీదే. “ఇవన్నీ ముసలమ్మల కథలు. ఈ కాలంలో దెయ్యాలు ఏంటి?” ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగింది. “కానీ… ఇవాళ రాత్రి నేను మా కిటికీ మూసే పడుకుంటా.”

★

పన్నెండింటికి సుబ్బలక్ష్మి గేటు తోసుకుని లోపలికి వచ్చింది. చేతిలో దారానికి గుచ్చిన నిమ్మకాయ, ఏడు పచ్చిమిరపకాయలు.

“గుమ్మానికి కట్టు,” అంది, ఊపిరి తీసుకోకుండా. “నేను కథలు నమ్మను. ఇది కథ కోసం కాదు. ఊరికే. గుమ్మం అందంగా ఉంటుంది.”

“అక్కా, మీరే చెప్పారు దెయ్యాలు లేవని.”

“లేవు. అందుకే ఏడే. నమ్మితే పదకొండు కట్టేదాన్ని.” ఆమె గొంతు తగ్గించింది. “రాత్రి నువ్వు ఏ వైపు పడుకుంటావు? కిటికీ వైపా?”

“అవును.”

“మారు. ఆయన్ని కిటికీ వైపు పెట్టు. మగాళ్లకి దెయ్యాలు పట్టవు. పట్టినా వదిలేస్తాయి. రుచి ఉండదు. మా రాజమండ్రి వదిన ఊళ్లో ఒకాయన ఉన్నాడంట. గోదారి గట్టు మనిషి. ఎర్రబట్ట, జడలు. ఎంతటి దెయ్యాన్నైనా సీసాలో పెట్టి బిరడా బిగిస్తాడంట. ఆయన భాష వింటేనే దెయ్యం సగం పారిపోతుందంట, మిగతా సగం నవ్వి చస్తుందంట.” ఆమె నవ్వలేదు. “అవసరం పడితే చెప్పు. నంబర్ ఉంది వదిన దగ్గర.”

సుధ ఆ దండని గుమ్మం పైన మేకుకి కట్టింది. సుబ్బలక్ష్మి గుమ్మం దాటి వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగింది.

“నోము దారం గట్టిగా ఉంది కదా?”

“ఉందక్కా.”

“గట్టిగా ఉంచు. దెయ్యానికి మూడో ముడి మీదే కన్ను.”

★

మధ్యాహ్నం రెండింటికి ఆమె ఫోన్ మోగింది.

M: వీధిలో కథ విన్నావు.

M: భయమేస్తోందా?

ఆ కథ ఆయనకి అప్పుడే ఎలా చేరిందని ఆమెకి ఒక్క క్షణం అనిపించింది. చిన్ని చెప్పి ఉంటుంది. సుధ వేళ్లు స్క్రీన్ మీద ఆగాయి. చిన్ని నోట్లోంచి వచ్చిన ఆ కథ, ఆ మూడో ముడి, ఆ తెల్ల చీర, అన్నీ ఒకేసారి ఆమె కళ్ల ముందు తిరిగాయి.

‘కొంచెం,’ అని ఆమె టైప్ చేసింది. తర్వాత దాన్ని తుడిచేసి, మళ్లీ టైప్ చేసింది: ‘అవును.’

M: మంచిది. భయం నీ ఒంటికి బాగా నప్పుతుంది. వణికినప్పుడు నీ తొడలు ఎక్కువ తడుస్తాయి.

M: ఈ రాత్రి పక్క కిటికీ రెక్కలు బార్లా విప్పి పడుకో. దుప్పటి వద్దు. నైటీ ఒక్కటే. లోపల ఏమీ వద్దు.

M: ఇంకోటి. ఈ క్షణం నుంచి నీకు దెయ్యం పట్టడం మొదలైంది. నటించు. గొంతు మార్చి నువ్వు ఏమి అన్నా అది దెయ్యం మాట. నీ మాట కాదు. ఏ పతివ్రత నోరూ అనలేని మాటలు దెయ్యం నోరు అనొచ్చు. నీ మొగుడి ముందే.

M: ఈ రాత్రి భోజనం దగ్గర ఒక్కసారి. చిన్నగా. చూద్దాం వాడు ఏం చేస్తాడో.

ఆమె ఫోన్‌ని ఒడిలో పెట్టుకుని చాలాసేపు అలాగే కూర్చుంది. ఆమె గుండెల్లో భయం ఉంది, దాని కింద ఇంకేదో ఉంది. రెండూ ఒకే గొంతులో కలిసి కొట్టుకుంటున్నాయి. ఆమె తొడలు నైటీ కింద తమంతట తామే దగ్గరికి నొక్కుకున్నాయి.

★

ఆరున్నరకి పాపారావు గేటు దగ్గర బైకు ఆపి, గుమ్మానికి వేలాడుతున్న నిమ్మకాయ మిరపకాయల్ని చూసి, ఒక్క క్షణం ఆగి, తర్వాత కడుపు పట్టుకుని నవ్వాడు.

“ఇదేంటి సుధా! మన గుమ్మానికి లారీ దిష్టి కట్టారు!”

“సుబ్బలక్ష్మి అక్క…”

“తెలుసు తెలుసు!” ఆయన నవ్వు ఆగలేదు. “సాంబయ్య కొట్టు దగ్గర విన్నా. వీధి మొత్తం అదే మాట. ‘చింత చెట్టు దెయ్యం, నోము పట్టిన ఆడదాని కోసం వస్తుంది’ అంట! సాంబయ్య నన్ను జాలిగా చూశాడు. అరకేజీ కందిపప్పుకి నలభై గ్రాములు ఫ్రీగా వేశాడు. దెయ్యం కుటుంబానికి డిస్కౌంట్.”

“మీరు నవ్వుతున్నారు…”

“నవ్వక? ఆ చెట్టు మా నాన్న కాలం నుంచి ఉంది. పన్నెండేళ్లుగా నువ్వు దాని కింద బట్టలు ఆరేస్తున్నావు. ఏ దెయ్యమైనా ఇప్పటిదాకా నీ జాకెట్టు ఒక్కటైనా ఎత్తుకెళ్లిందా?” ఆయన చేతులు చాచాడు. “దెయ్యం వస్తే రానీ. మన ఇంట్లో దాచుకోవడానికి ఏముంది? ఒక పాత టీవీ, ఒక పాత బీరువా, ఒక పాత మొగుడు.”

‘ఒక పాత బీరువా,’ అనుకుంది సుధ. ‘దాని అడుగున ఒక ఉతకని చీర, పక్కన ఒక తాకట్టు లంగా. రెండో అరలో జాకెట్ల మధ్య ఒక గుడ్డు.’

ఆ జాబితాకి ఆమె పెదాల మీద ఒక దొంగ నవ్వు మొలిచింది. ఆయన చూడకముందే అరచేతి వెనకతో దాన్ని అద్దేసి, వంటింటి వైపు తిరిగింది.

★

రాత్రి ఎనిమిదిన్నరకి వంటింట్లో నేల మీద రెండు పీటలు వేసింది. అన్నం, చింతపండు పులుసు వడ్డించింది.

పాపారావు పులుసుని అన్నంలో కలుపుతూ, ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాడు.

“అబ్బా. ఈ రోజు పులుసు అదిరింది. మన చెట్టు చింతపండా? దెయ్యం చింతపండు. ఇంకొంచెం పోయి.”

సుధ గరిటె ఎత్తింది, కానీ ఆమె చేయి గాల్లోనే ఆగింది. M మాట గుర్తొచ్చింది: ‘ఒక్కసారి. చిన్నగా.’

ఆమె తల మెల్లగా ఒక పక్కకి వాల్చింది. కళ్లు సగం మూసింది. ఆమె గొంతు కిందికి దిగి, బొంగురుగా, లోతుగా, తనది కాని గొంతులా మారింది.

“ఇంకొంచెమా?”

పాపారావు ముద్ద చేతిలో ఆగిపోయింది.

“పన్నెండేళ్లుగా ఈ ఇంట్లో ఒక ఆడది ఆకలితో పడుకుంటోందిరా. రోజూ రాత్రి. నువ్వు రెండు ముద్దలు తిని, మీదికెక్కి, మూడో నిమిషానికి గురక పెడతావు. దాని ఆకలి నీకెలా తెలుస్తుంది?”

వంటింట్లో ఒక క్షణం నిశ్శబ్దం పరుచుకుంది.

తర్వాత పాపారావు అన్నం చేతిలోంచి జారిపోయేంత నవ్వు నవ్వాడు. పీట మీంచి ఒరిగి, కళ్లలో నీళ్లతో.

“అబ్బా! అబ్బా సుధా! సుబ్బలక్ష్మి కథ నీకు బాగా ఎక్కింది! దెయ్యం గొంతు! అచ్చం సినిమాల్లోలాగే!” ఆయన కళ్లు తుడుచుకున్నాడు. “మూడో నిమిషానికి గురకా? దెయ్యానికి నా సంగతి కూడా తెలుసా?”

“తెలుసు,” అంది అదే గొంతు. “ఈ ఇంటి గోడలకి తెలుసు. ఈ మంచం కోళ్లకి తెలుసు. ఆ చింత చెట్టు కొమ్మకి కూడా తెలుసు. అది రాత్రంతా కిటికీలోంచి చూస్తుంది. నువ్వు ఎక్కేది తెలుసు, దిగేది తెలుసు. మధ్యలో ఏమీ లేదని కూడా తెలుసు.”

పాపారావు ఇప్పుడు నేల మీద దొర్లి నవ్వుతున్నాడు. “చాలు చాలు! కడుపు నొప్పి! సరే దెయ్యం గారూ, మరి మీకేం కావాలి? పులుసా, అన్నమా?”

సుధ గరిటెని గిన్నెలో పెట్టింది. ఆమె తల ఇంకొంచెం వాలింది. ఆమె చేయి నైటీ మీంచే తన నడుము దారం మీదికి వెళ్లి అక్కడ ఆగింది.

“నాకు కావాల్సింది ఈ మూడో ముడి వెనక ఉందిరా,” అంది ఆ గొంతు, మెల్లగా.

పాపారావు నవ్వు ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఒక్క క్షణమే, తర్వాత మళ్లీ పెద్దగా మొదలైంది.

“ఓరి నాయనో! దెయ్యం దొంగ! సుధా, నువ్వు సినిమాల్లో ఉండాల్సినదానివి!” ఆయన పీట మీద సర్దుకున్నాడు. “సరే సరే. దెయ్యానికి దారం కావాలంట. నోము అయ్యేదాకా ఆగమను. ఆ రోజు మొదటి లడ్డూ సుబ్బారావుది. రెండోది దెయ్యానికి.”

ఆ ‘మొదటి లడ్డూ’ దగ్గర సుధ కనురెప్పలు ఒక్కసారి వాలాయి. నిన్న రాత్రి హారతి పళ్లెం దగ్గర ‘విప్పిన రోజు ముందే చెప్పు’ అని అడిగినప్పుడు సుబ్బారావు చూపు ఆమె కుచ్చిళ్ల మీద ఉంది. ఆ లడ్డూలు ఏ రోజు కోసమో తనకీ, లలితకీ, చిన్నికీ తెలుసు. పక్కనే కూర్చున్న మొగుడికి మాత్రం తెలియదు.

M చెప్పిన ఆట ఇంకా ఆడుతూ, సుధ కళ్లు పూర్తిగా విప్పి, మామూలు గొంతుతో అమాయకంగా అడిగింది. “ఏమైందండీ? ఎందుకు నవ్వుతున్నారు?”

ఆయన ఇంకోసారి నవ్వుతో కూలబడ్డాడు.

ఆమె లోపల, కాళ్ల మధ్య, ఆ మాటలన్నీ బయటికి వచ్చిన దారిలోనే ఒక వెచ్చని ఊట కిందికి దిగింది. పన్నెండేళ్లు గొంతులో ఆగిపోయిన మాటలు అవి. ఆయన విని నవ్వాడు, అంతే. ఆ నవ్వు ఆమెకి ఒక లైసెన్స్ కాగితంలా అనిపించింది.

పీట అంచున ఆమె కాలి వేళ్లు ముడుచుకున్నాయి. పాపారావు చెంబు చాపాడు. “నటించి ముఖం టమాటా అయింది. నీళ్లు తాగు, దెయ్యమా.”

తొమ్మిదింటికి సుబ్బారావు ఫోన్. పాపారావు స్పీకర్ పెట్టి, నవ్వుతూనే, మొత్తం కథ చెప్పాడు.

“ఒరేయ్,” సుబ్బారావు గొంతు ఒక్కసారిగా గంభీరంగా. “ఆ దెయ్యం మూడో ముడి మీద కన్నేసిందా?”

“అంట రా. మా సుధ దెయ్యం గొంతులో అదే అంది. హహ.”

“నవ్వకు రా.” ఒక చిన్న నిశ్శబ్దం. “ఆ ముడి… దెయ్యం ముందు విప్పితే… నోము పోతుంది కదా? తర్వాత… తర్వాత ఎవరికీ… అంటే… వాయనం ఎవరికీ ఉండదు కదా?”

“వాయనం కోసం దెయ్యంతో పోటీ పడుతున్నావా రా?” పాపారావు మళ్లీ దొర్లాడు.

“నిన్న భజనప్పుడే నేను ముందు అడిగా,” అన్నాడు సుబ్బారావు, చాలా సీరియస్‌గా. “లడ్డూలు తెస్తా అన్నా. దెయ్యం తర్వాత వచ్చింది. క్యూలో ఉండాలి.”

★

రాత్రి పదకొండింటికి ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చింది.

పాపారావు అప్పటికే గురక పెడుతున్నాడు. ఆయన కిటికీ వైపు కాదు, గోడ వైపు పడుకున్నాడు. M ఆజ్ఞ కిటికీ వైపే కాబట్టి, సుబ్బలక్ష్మి సలహాని ఆమె ఆయనకి చెప్పనే లేదు.

సుధ పక్క కిటికీ దగ్గర నిలబడి, రెండు రెక్కల్నీ బార్లా తోసింది. చల్లటి గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చింది, దానితో పాటు చింత బెరడు వాసన కూడా. కిటికీ ఊచల అవతల, ఆరడుగుల దూరంలో, ఆ కొమ్మలు చీకట్లో చాచిన చేతుల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

ఆమె దుప్పటిని మడిచి మంచం కింద పెట్టింది. నైటీ కింద ఆమె ఏమీ వేసుకోలేదు. నడుముకి నైటీ తాడు, దానికి రెండు ముళ్లు, ఒక విల్లు. ఆ తాడు కింద, ఆమె చర్మం మీద, పసుపు దారం మూడు ముళ్లతో ఉంది.

ఆమె కిటికీ వైపు వెల్లకిలా పడుకుంది. వదులు జుట్టు మంచం అంచు దాటి నేల వైపు వేలాడింది. పలచటి నైటీ ఆమె ఒంటికి అతుక్కుని, వెల్లకిలా పడుకున్నప్పుడు రెండు రొమ్ములూ పక్కలకి ఒరిగి, వాటి మొనలు నూలు కింద గుండ్రంగా తెలుస్తున్నాయి. చల్లటి గాలి ఆమె పాదాల మీంచి పైకి వచ్చి, నైటీ అంచు కిందికి దూరి, ఆమె తొడల లోపలి చర్మాన్ని తడుముతోంది. ఆ చలికి ఆమె పొట్ట కండరాలు బిగుసుకుని వదులవుతున్నాయి.

ఆమె కళ్లు మూయలేదు. పైకప్పు వైపు చూస్తూ, ప్రతి చప్పుడుకీ చెవి పెట్టి పడుకుంది.

★

రాత్రి రెండు గంటలైంది.

అప్పుడు పెరట్లో ఒక ఘల్లుమన్న చప్పుడు వినిపించింది.

ఆమె ఒళ్లు రాయిలా బిగుసుకుపోయింది.

మళ్లీ ఘల్లుమంది, తర్వాత రెండుసార్లు వరసగా ఘల్ ఘల్ మంది.

ఆ చప్పుడు పెరట్లోంచి నెమ్మదిగా దగ్గరికి వస్తోంది. ఒక అడుగు, తర్వాత ఇంకో అడుగు, ప్రతి అడుగుకీ కాలి గజ్జెలు మోగుతున్నాయి. అది ఒక ఆడదాని నడకలా ఉంది, బరువు లేని నడకలా ఉంది. ఆ నడక నూతి గట్టు దాటి, బట్టల బండ దాటి, బాత్రూమ్ రేకు దగ్గర ఆగింది.

ఆమె మెడ మెల్లగా కిటికీ వైపు తిరిగింది.

చంద్రుడు ఆ కొమ్మల మధ్య నుంచి చూస్తున్నాడు. పెరడు మొత్తం ఒక వెండి పొరలో మునిగి ఉంది. గోడ అవతల ఆ చింత బోదె నల్లగా నిలబడి ఉంది.

కానీ పెరట్లో ఎవరూ లేరు.

కదిలేది ఏమీ కనిపించలేదు.

అంతలోనే మళ్లీ ఘల్లుమంది.

ఇప్పుడు ఆ చప్పుడు కిటికీ కిందే, గోడ పక్కనే వచ్చింది. అది ఆమె తలకి మూడడుగుల దూరంలోనే ఉంది.

ఆమె ఊపిరి గొంతులో ఇరుక్కుంది. కాళ్లు ముడుచుకోబోయి ఆగాయి. ‘దుప్పటి వద్దు.’ ఆమె తొడలు వణికాయి. ఆ వణుకు భయంతో మొదలైంది, కానీ మోకాళ్ల దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఇంకోలా మారింది. ఆమె పూకు తడిసి, రసం తొడల మధ్య జారడం ఆమెకి తెలిసింది. M చెప్పినట్టే, వణికేకొద్దీ ఇంకా తడుస్తోంది. ఆమె గొంతులో ఒక “మ్మ్…” పుట్టింది. పక్కనే పాపారావు పడుకుని ఉన్నాడు. ఆమె దిండు అంచుని పళ్లతో కొరికి ఆ శబ్దాన్ని లోపలే ఆపేసింది.

ఆమె లేవలేదు, కిటికీలోంచి తొంగి చూడలేదు. కళ్లు గట్టిగా మూసుకుని, దిండు అంచుని పళ్ల మధ్యే పట్టుకుని పడుకుంది.

తర్వాత ఆ గజ్జెలు ఘల్ ఘల్ మంటూ దూరంగా, చెట్టు వైపు వెళ్లి ఆగిపోయాయి.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమె ఎప్పుడు నిద్రలోకి జారిందో ఆమెకి తెలియదు.

★

చలికి ఆమెకి మెలకువ వచ్చింది.

ఆమె కళ్లు విప్పింది. గది ఇంకా చీకటిగానే ఉంది. కిటికీలోంచి తెల్లవారుజాము బూడిద వెలుగు లోపలికి పాకుతోంది. గోడ గడియారం నాలుగూ పది చూపిస్తోంది.

ఆమె కిటికీకి వీపు పెట్టి, పక్కకి ఒరిగి పడుకుని ఉంది. ఆమె ఒంటి మీద నేరుగా గాలి తగులుతోంది, వీపు మీద, పొట్ట మీద, రొమ్ముల మీద. ఆమె చేయి ఉలిక్కిపడి నైటీ వైపు వెళ్లింది.

నైటీ ముందు భాగం పూర్తిగా విచ్చుకుని, భుజాల మీంచి మోచేతుల దాకా జారిపోయి ఉంది. నడుము దగ్గరి గుడ్డ తాడు విప్పేసి ఉంది, రెండు ముళ్లూ విల్లూ కూడా. ఆ తాడు రెండు చివరలూ ఆమె రెండు పక్కలా మంచం మీద ఎవరో సాగదీసి పెట్టినట్టు పడి ఉన్నాయి.

ఆమె ఒళ్లంతా బయటే ఉంది, చల్లటి గాలికి, బార్లా విప్పిన కిటికీకి, ఆ చెట్టుకి ఎదురుగా. రెండు రొమ్ములూ చలికి బిగుసుకుని, మొనలు గట్టిగా ముడుచుకుని, వాటి చుట్టూ చర్మం పొక్కులు కట్టి ఉంది. ఆమె పొట్ట మీద, తొడల మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. ఆమె పై తొడ నిద్రలోనే ముందుకి జారి, కాళ్లు విడిపోయి ఉన్నాయి. వాటి మధ్య రాత్రి తడి ఆరి, చర్మం బిగుసుకుంది.

ఆమె చేయి గబగబా కిందికి, బొడ్డు కిందికి, ఆ పసుపు దారం దగ్గరికి వెళ్లింది.

మొదటి ముడిని తడిమింది. అది గట్టిగానే ఉంది. రెండో ముడి కూడా గట్టిగానే ఉంది.

తర్వాత ఆమె వేలు మూడో ముడి మీదికి వెళ్లింది.

అక్కడ ఆమె వేలు ఆగిపోయింది.

మూడో ముడి వదులుగా ఉంది. అది విడిపోలేదు, కానీ వదులైపోయింది. ఆ దారం రెండు పోగులూ ముడిలోంచి సగం జారి, ఒక వేలు పెడితే ఊడిపోయేలా ఉన్నాయి. సుందరరావు పళ్లతో బిగించిన ముడి అది, నిన్న పొద్దున నూతి నీళ్లకి ఇంకా బిగుసుకున్న ముడి అది.

ఆమె గుండె గొంతులోకి ఎగిరి కొట్టుకుంది.

పక్కన పాపారావు గోడ వైపు తిరిగి గురక పెడుతూనే ఉన్నాడు. ఆయన ఈ రాత్రి అసలు కదిలిన గుర్తే లేదు.

అప్పుడు ఆమె ముక్కుకి ఒక వాసన తగిలింది. అది పచ్చి పసుపు వాసన. అది దిండు మీంచి, ఆమె భుజం దగ్గర్నుంచి వస్తోంది.

ఆమె మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. ఆ దారాన్ని రెండు వేళ్లతో పట్టుకుని, మూడో ముడిని మళ్లీ బిగించబోయింది, కానీ అది సరిగ్గా కూర్చోలేదు. అప్పుడు సుందరరావు వదిలిన పొడవాటి కొసల్ని పైకి లాగి, ముందుకి వంగి, వాటిని పళ్లతో పట్టి గట్టిగా గుంజింది. తన పళ్లతో తానే వేసుకున్న ఆ ముడి బిగుసుకుంది.

‘తన ముడి కాదని M అన్నాడు. ఇప్పుడు దాని మీద తన పళ్ల గుర్తు కూడా ఉంది.’

భుజం దగ్గర్నుంచి వస్తున్న ఆ వాసన ఎక్కడిదో చూడాలని, ఆమె నైటీ ముందు భాగాన్ని ఒక చేత్తో దగ్గరికి లాక్కుని పట్టుకుంది. తాడు కట్టే ఓపిక కూడా లేదు, దాని రెండు చివరలూ అలాగే వేలాడుతున్నాయి.

ఆమె బీరువా అద్దం ముందుకి వెళ్లి నిలబడింది. జీరో బల్బు ఎర్రటి వెలుగులో నైటీని భుజాల మీంచి వీపు దాకా జార్చి, వెనక్కి తిరిగి, భుజం మీంచి అద్దంలోకి చూసింది.

ఆమె నున్నటి వీపు మీద, రెండు భుజాల ఎముకల మధ్య, ఒక పసుపు చేతిముద్ర ఉంది. అందులో ఐదు పొడవాటి వేళ్లు చాచి ఉన్నాయి. ఆ అరచేయి ఆమె వెన్నెముక మీద సరిగ్గా మధ్యలో పడింది, ఆమె నిద్రపోతుంటే ఎవరో వెనక నుంచి ఆమె వీపు మీద చేయి ఆనించి అలాగే పట్టుకున్నట్టు. వేళ్ల కొసలు ఆమె భుజాల దాకా సాగి, బొటనవేలి ముద్ర ఆమె పక్కటెముకల మీదికి వంగి ఉంది.

ఆమె ఒళ్లు తల నుంచి కాలి వేలి దాకా జలదరించింది. ఆ జలదరింపు ఆమె కాళ్ల మధ్యకి చేరి, పూకు లోపల ఒక గుంజుడుగా ఆగిపోయింది. ఆమె అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకుంది. పెదాలు విచ్చుకుని, కళ్లు పెద్దవై, బుగ్గలు కందిపోయి ఉన్నాయి.

ఇది ఎవరి చేయి?

ఇది M ఆటేనా? కానీ M ఎప్పుడూ ఆమెని ముట్టుకోడు. మరి ఎవరు? పెరటి గుమ్మానికి లోపల్నుంచి గడియ ఉంది. కిటికీకి ఊచలు ఉన్నాయి.

కానీ ఆ కిటికీ ఊచల మధ్య దూరం ఒక చేయి దూరేంత ఉంది.

★

అంతలో బయట, వెనక సందులో, ఆ పాడుబడ్డ ఇంటి గోడ పక్కనుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

అది ఒక మగ గొంతు, బొంగురుగా ఉంది. అది ముసలిదీ కాదు, కుర్రదీ కాదు. ఆ మనిషి ఎవరితోనో కాదు, తనలో తానే మాట్లాడుకుంటున్నాడు, పక్కా గోదారి యాసలో.

“ఓలమ్మీ… ఏటండీ ఈ సెట్టు… ఇంకా ఆకలి తీరలేదేటి దీనికి… ముప్పై ఏళ్లయినా…”

సుధ నైటీని గుండెల దగ్గర పట్టుకునే కిటికీ దగ్గరికి పరిగెత్తింది. ఊచలు పట్టుకుని బయటికి చూసింది.

వెనక సందు ఖాళీగా ఉంది. ఒక ఎర్రటి గుడ్డ ముక్క మాత్రం ఆ చింత చెట్టు కింది కొమ్మకి తగులుకుని, గాలికి ఊగుతోంది. నిన్న అది అక్కడ లేదు.

మంచం మీద ఫోన్ వెలిగింది. ఆమె పరిగెత్తి దాన్ని అందుకుంది.

M: రాత్రి బాగా నిద్రపట్టిందా.

M: మూడో ముడి నీ పళ్లతో బిగించావు కదా. మంచిది. ఇక ఆ ముడికి కాపలా నీ పళ్లే.

సుధ ఊపిరి ఆగింది. ఈ గదిలో, ఈ చీకట్లో, తను పళ్లతో ముడి బిగించింది ఆయనకి ఎలా తెలిసింది—

M: ఈ రాత్రి చింత నీడలో దెయ్యానికి ఆకలి. కమల వడ్డిస్తుంది. నువ్వు దీపం పట్టుకుని పక్కన నిలబడతావు. ఒక్క బొట్టు నేల మీద పడనివ్వకూడదు.

M: వెనక సందు నుంచి వచ్చిన ఆ గొంతు ఎవరిదని నన్ను అడగకు.

ఆమె వేళ్లు ఫోన్ మీద చల్లబడిపోయాయి.

ఆ చివరి మెసేజ్ ఆమె మళ్లీ చదివింది. ‘అడగకు’ అన్నాడా, ‘నాకు తెలియదు’ అన్నాడా? ఆ చింత చెట్టు కింద కొమ్మకి ఆ ఎర్రటి గుడ్డ ఊగుతూనే ఉంది.

తూర్పున ఒక కాకి అరిచింది. మంగళవారం తెల్లారింది.