[jayjay_Tales]

பாகம் - 18

பாப்பா தன் அறைக்குள் சென்று கதவடைத்துக் கொண்டாலும், அவளது அந்தத் திடீர் அமைதியும், எப்போதுமே எரிச்சலோடும் கோபத்தோடும் இருக்கும் பொண்ணு இன்று பவ்யமாக மன்னிப்பு கேட்டதும் பொட்டி பாம்பாக அடங்கிப் போயிருப்பதும் மாலாவின் கூர்மையான பார்வையில் இருந்து தப்பவில்லை.

அவளது அந்தத் திடீர் அமைதியும், இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் கோபம் தணிந்த விசித்திரமான மாற்றமும் மாலாவின் உள்ளத்தில் ஒரு மெல்லிய சந்தேகத்தின் விதையை ஆழமாகப் பதிய வைத்தன.

' நேத்து பகல்ல பஜாரி மாதிரி கத்திட்டு போனவ.. இப்ப பவ்யமா இருக்காளே.. அப்போ நடுவுல என்னமோ நடந்திருக்கு.. ராத்திரி முழுக்க ராஜிவ் கூட இருந்திருக்கா.. அவன் பழுத்த பழமான என்னையே தூக்கி போட்டுப் பொளக்கிறான்... அப்படியிருக்கும்போது, அந்தப் பிஞ்சு உடம்புக்காரியான என் மகளை மட்டும் இவன் சும்மா விட்டிருப்பானா? அப்போ இவளையும் போட்டுத்தள்ளிட்டு இருப்பானோ..? அச்சச்சோ..' இந்தக் கேள்வி மாலாவின் நெஞ்சை அறுத்தது. அந்தச் சந்தேகம் அவளுக்குள் ஒரு தவிப்பையும் பயத்தையும் ஒருசேரக் கிளப்பியது.

அதே நேரத்தில், பாப்பா குளிப்பதற்காக குளியலறைக்குள் நுழைய எத்தனித்தாள். நான் ஹாலில் அமர்ந்திருக்க, அந்தத் தனிமையான தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த மாலா, அவளை வழிமறித்துத் தன் அருகில் இழுத்தாள்.

மாலா: (கண்களை இறுக்கமாகச் சுருக்கி, மகளின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தபடி) "ஏய் பாப்பா... நேத்து ராத்திரி ஃபுல்லா வெளியில எங்க சுத்தினீங்க? அவன் உன்கிட்ட என்ன பேசினான்? எதாவது தப்பா நடந்துகிட்டானா..?? எதுவா இருந்தாலும் என்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லுடி!"

பாப்பாவின் முகம் வெளுத்துப்போனது. எங்கு தன் ரகசியம் உடைந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் அவள் திருட்டு முழியுடன் விழித்தாள்.

பாப்பா: (பதட்டத்தை மறைக்க முயன்று, மழுப்பலாக) "அம்மா... அப்படிலாம் தப்பா எதுவும் நடந்துக்கலம்மா... வீட்டுக்கு வரமாட்டேனு அடம்புடிச்சப்போ பேசி புரியவைச்சி.. அப்புறம் என்னைக் கொண்டு வந்து விட்டான், அவ்வளவுதான்!" அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கமும், கண்களில் தெரிந்த பயமும் மாலாவுக்குச் சந்தேகத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தின.

மாலா : "ஏய்.. பேசி புரிய வைக்கிறதுக்கு ஒரு ராத்திரி முழுக்க ஆச்சா??? என்னடீ புளுகுற.. " என கிடுக்குப்பிடி போட, பாப்பா அதற்கு பதில் சொல்லமுடியாமல் அங்கிருந்து நழுவி வாஷ்ரூமிற்குள் ஓடிச் சென்று கதவை அடைத்துக் கொண்டாள்.

பாப்பா உள்ளே சென்றதும், ஹாலில் தனியாக இருந்த என் அருகில் வந்தாள் மாலா. அவளது முகத்தில் ஆத்திரமும், ஒரு தாயின் இயலாமையும் வெளிப்பட்டன. ஆனால் என்னிடம் அந்த கோபத்தை அப்படியே முழுங்கிவிட்டு, என் அருகில் அமர்ந்து முலைகளை மார்பில் அழுத்தி சாய்த்தபடி அமர்ந்து என் மார்பில் விரல்களால் கோலம்போட்டபடி கிளர்ச்சியாக கொஞ்சிக் குலவத் தொடங்கினாள்.

மாலா: "அடங்காப்பிடாரியான என் பொண்ணு இன்னைக்கு எப்படி இப்படி அடக்க ஒடுக்கமா, பொட்டிப் பாம்பா பதுங்கிக்கிறா? ஏய் ராஜிவ்... எப்படிடா அவ கோபத்தை அடக்குன.. எனக்கு உன்னைப் பத்தி நல்லா தெரியும்டா! உன் பேண்ட்டுக்குள்ள இருக்கிற பாம்பை அவுத்துக்காமிச்சு அவளை பொட்டி பாம்பா அடக்கிட்டியா? நேத்து நைட்டு என்னதான் நடந்துச்சு சொல்லு...!"

மாலாவின் அந்த நேரடியான கேள்வியும், அவள் என் உடலை கிளர்ச்சியடைகிற மாதிரி தடவிக்கொண்டே கேட்ட விதம் என்னை ஒரு நிமிடம் தடுமாறச் செய்தது. நான் அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று யோசித்து நின்ற அந்த நொடியில், என் பாக்கெட்டிலிருந்து மொபைல் போன் 'பிங்' என்ற சத்தத்துடன் அதிர்ந்தது.

எடுத்துப் பார்த்தால், பாத்ரூமிற்குள் இருந்தபடியே பாப்பா எனக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள்.

" நேத்து நைட்டு நடந்தது எதையும் அம்மா கிட்ட சொல்லிட்றாதீங்க... ப்ளீஸ்!"

ஒரே நேரத்தில் தாயும் மகளும் என்னை ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் சிக்க வைத்தனர். மாலா என் கண்முன்னே உண்மையைச் சொல்லச் சொல்லி என்னை கிறங்கடித்துக் கொண்டிருக்க, மறுபக்கம் மகளோ எதையும் சொல்லிவிட வேண்டாம் என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.

ராஜிவ் : அ..அது.. அப்புறம்.. (பதில் பேச திணறினேன்)

நேற்று நடந்ததை பற்றி கேட்ட போது, பாப்பாவிடமும் என்னிடமும் தெரிந்த அந்தப் பதட்டமும் தயக்கமும் மாலாவுக்கு இருந்த சந்தேகத்தை இன்னும் பல மடங்கு வலுக்கச் செய்தன. தன் மகள் மீதும், தான் நம்பிய இந்த ஆணின் மீதும் இருந்த நம்பிக்கைக்கு எதிராக தன்னிடம் எதையோ மறைக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தவள், வேதனையுடன் பின்வாங்கிச் சோபாவில் அமர்ந்தாள். அவளது முகம் சோகத்தால் வாடி, கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

அந்தக் கண்ணீரைப் பார்த்த எனக்குள் ஒரு பெரிய மனப்போராட்டம் வெடித்தது. என்னை நம்பி என் மடியில் சாய்ந்த அந்தப் பெண்ணின் ரகசியத்தைக் காப்பதும் சரிதான்; ஆனால், தன் வாழ்க்கையையே என்னிடம் தொலைத்துவிட்டு இப்போது ஒரு அநாதையைப் போலக் கண் கலங்கி நிற்கும் இந்தத் தாயிடம் உண்மையை மறைப்பது எனக்குள் ஒரு பெரிய பாரமாக உறுத்தியது.

' இந்த உண்மையை இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு மறைக்க முடியும்.. போதும் இந்த நாடகம்... இனி உண்மையைச் சொல்லிவிட்டு நிற்பதே சரி'* என்று என் மனசாட்சி என்னை உலுக்கியது.

நான் ஒரு தீர்க்கமான முடிவுக்கு வந்தேன். பாப்பா குளியலறையில் இருந்து வெளியே வந்ததும் அவளை ஹாலுக்கு அழைத்தேன்,

பாப்பா ஈரக்கூந்தலுடன் முகமெல்லாம் ஈரமாக ஹாலுக்கு வர, அங்கே கண்கலங்கி அழுதுகொண்டிருந்த மாலாவும் எழுந்து நிற்க, நான் இருவரையும் பார்த்து ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்துவிட்டேன்.

ராஜிவ்: "மாலாம்மா.. இனிமே எதையும் மறைக்க விரும்பல."

எதற்காக அழைத்தேன் என பாப்பாவுக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது, அவள் ரகசியமாக ' அய்யோ..வேண்டாம்.. உஷ்..' என்பது போலச் சைகையாலும் முகபாவனையாலும் என்னை தடுக்க முயன்றாள். ஆனால் நான் அதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

ராஜிவ்: " மாலாம்மா.. நீங்க சொன்னபடி.. மாட்டு கயிற்றை இழுத்துபிடிக்காம விட்டுடு.. அதுவா மேய்ஞ்சிட்டு வீடு திரும்பட்டும்னு சொன்னதை மனசுல வைச்சி ஸ்வேதாவும் உங்க புருசனும் அனுபவிச்சி திருந்தட்டும்னு நானே தனிமை வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி கொடுத்தேன்.. ஆனா.. அது ரொம்ப தப்பா போச்சு மாலாம்மா.. " ( ஒரு நொடி நிறுத்திவிட்டு.. தொண்டையை செருமிக்கொண்டு தொடர்ந்தேன்) " தைரியமான தனிமை சூழலை உங்க புருசன் விபரீதமா பயன்படுத்தி ஸ்வேதாவை கூட்டா அனுபவிக்க அவரு கூட்டாளியை கூட்டிட்டு வந்துட்டாரு.. "

மாலா : (அருவருப்பும் அதிர்ச்சியுமாக) "ஆ..அய்யோ.. பாவி.. பாவம் சின்னபொண்ண இப்படி சிதைக்கிறானே.."

ராஜிவ் : (பொறுமையுடன்) " நீங்க நினைக்கிற மாதிரி உங்க புருசன் மட்டும் பாவி இல்ல.. என் பொண்டாட்டியும் தான்.. இன்னொருத்தனோட படுக்கமாட்டேன்னு மறுக்கிறதுக்கு பதிலா.. மண்டிபோட்டு அவங்க ரெண்டு பேரையும் ஒன்னா அனுபவிக்கிறா.. "

மாலா : (ஆருவருப்புடன்) ச்சீய்.. ரெண்டு பேருகூடயுமா.. தே..தேவிடியா..

ராஜிவ் : ' அதே தான்.. தேவிடியா.. அவ என் பொண்டாட்டியே இல்ல.. தேவிடியா முண்ட.. அப்படி ஒரு காட்சிய பார்த்தப்போ எனக்கு உலகமே இருண்டு போச்சி.. இனிமே அந்த அரிப்பெடுத்த முண்ட என் பொண்டாட்டியே இல்லனு முடிவு பண்ணேன்.. ஆனா இவ்வளவு நாளா இப்படிபட்டவளை போய் பொண்டாட்டினு ஆசை ஆசையா மனசுல காதலை வளர்த்துக்கிட்டு இருந்திருக்கியேடா பாவின்னு மனசு கணத்து அழுகை பீறிட்டு வந்தது.. என்னால உணர்ச்சிய அடக்கமுடியாம கதறி அழுதேன்.. அ..அப்போ பாப்பா தான் என்னை ஆறுதல்படுத்தினா.. மொதல்ல பாப்பாவை சமாதானப்படுத்தி கூட்டிட்டு வரணும்னு கண்ணியமா தான் இருந்தேன்.. ஆனா அவ என்னை அணைச்சி ஆறுதல் படுத்தினப்போ எங்க உணர்ச்சி எல்லை மீறிடுச்சி.. உங்க பொண்ணை நான் தான் சீரழிச்சிட்டேன்.. என்னை மன்னிச்சிடுங்க.. "

பாப்பா : (மெளனம் கலைத்து தலை குனிந்தபடியே) இ..இல்ல.. ராஜிவ் என்னை நீங்க தான் சீரழிச்சேன்னு சொல்லாதீங்க.. தப்பு உங்களோடது மட்டுமில்ல.. நானும் விரும்பி தான் நடந்தது..

நான் அந்த உண்மையை வெளிப்படையாக உடைத்தெறிந்த அந்த நொடியில், அந்த அறையில் ஒரு பிரளயமே வெடித்தது போல அமைதியானது. மாலா அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோவாள் என்றும், பாப்பாவை கூனிக்குறுகி அழுது திட்டுவாள் என்றும் நான் நினைத்திருந்தேன்.

ஆனால், அங்கே அரங்கேறிய அந்த எதிர்பாராத திருப்பம் எங்களைச் சிலிர்க்கச் செய்தது.

மாலா எந்தவிதக் கோபமும் கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவள் தன் முகத்தில் இருந்த கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, ஒரு நீண்ட நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். அவளது முகத்தில் ஒரு பாரம் குறைந்ததைப் போன்ற நிம்மதியும், ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சியும் பரவியது.

மாலா: (கலங்கிய கண்களுடன்) " ஹ்ம்ம்.. கடவுளே.. நல்லதே நடந்திருக்கு.." என கண்களை மூடி கையெடுத்து கும்பிட்டு நன்றி சொன்னாள்.

மாலாவின் செய்கையை பார்த்து நான் குழம்பி முழிக்க, பாப்பாவும் அதிர்ச்சியுடன் தன் அம்மாவைப் பார்த்தாள். மாலா எழுந்து வந்து எங்களிடம் வந்து நின்றாள். அவள் என்னை நெருங்கி வந்து, என் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டு பேசினாள்.

மாலா: " ராஜிவ்... நீ ரொம்ப நல்ல பையன்.. அந்த அரிப்பெடுத்த தேவிடியா ஸ்வேதா உனக்குத் தகுதியானவ இல்லை. என் பொண்ணு தேடிதேடி போனாலும் உன்னை மாதிரி ஒரு பையன் கிடைக்கமாட்டான்.. அவளாவே உன்னை ஏத்துகிட்டது எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம்ப்பா..!"

மாலாவின் அந்தப் எதிர்பாராத ஒப்புதலும், அவள் பாப்பாவை என்னவளாக ஏற்றுக்கொள்ளச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளும் அந்த அறையின் சூழலையே மாற்றிவிட்டன. பாப்பாவின் முகத்தில் வெட்கமும், ஒரு பெரிய நிம்மதியும் பெருக்கெடுத்தன. தன் தாய் தனக்குத் தடையாக இருக்க மாட்டாள் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், தன்னைத் தன் காதலனுக்கே மனைவியாக்கத் தயாராகிவிட்டாள் என்ற அந்தத் தருணம் அவளுக்கு ஒரு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

---------------------

நேற்றுவரை ஒருவருக்கொருவர் மறைத்துச் செய்த கள்ளத்தனங்களும் ரகசியங்களும் இன்று ஒரு திறந்த வெளி உறவாக மாறியிருந்தன.

மாலா: "ஏய் பாப்பா... சீக்கிரம் காலேஜுக்குக் கிளம்புடி, நேரமாச்சு! அப்புறம் பஸ் மிஸ் ஆயிடும்." என்று சொல்லிவிட்டு சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

அம்மாவின் சம்மதத்தால் மொத்தமாக சரணடைந்திருந்த பாப்பா, அம்மாவின் சொல்கேட்டு ஆடும் மொம்மை போல ரூமுக்குள் நுழைந்து பரபரப்பாக காலேஜூக்கு தயாரானாள்.

அப்போது ஹாலில் அமர்ந்திருந்த என்னிடம் காபி டம்ளருடன் வந்த மாலா, " கல்லூளி மங்கன் மாதிரி இருந்து என் பொண்ணையே கவுத்துட்டியே.. சின்ன பொண்ணு கிடச்சிட்டானு என்னை விட்டுடாதே.. பாப்பா காலேஜூக்கு கிளம்பட்டும்.. நம்ம ஆட்டத்தை ஆரஅமர செய்யலாம்.. ' என கிசுகிசுத்தாள்.

பாப்பாவை காலேஜீக்கு கிளம்ப சொன்ன மாலாவின் அந்த வார்த்தைக்குப் பின்னால் இருந்த தந்திரமான திட்டம் அப்போது தான் எனக்கு புரிந்தது. பாப்பா சீக்கிரம் காலேஜுக்குக் கிளம்பிவிட்டால், தன் மகளின் பார்வையில் படாமல் என்னுடன் தனிமையாகச் சில மணி நேரங்களைச் செலவிடலாம் என்ற ஏக்கம்தான் அது. மகளுக்கு என்னை தாரைவார்த்துவிட்டாலும் மாலாவுக்கு என்னை ரகசியமாக கைக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற அந்தத் தாகம் இன்னும் குறையவில்லை.

ஆனால், மாலா நினைத்ததை விட அங்கே மற்றொரு விபரீதமான திட்டம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பாப்பா தன் அறையில் இருந்து எனக்கு ஒரு ரகசிய வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள்.

"ராஜிவ்... நான் இன்னைக்கு காலேஜுக்குப் போக பிடிக்கல.. என்னை வேற எங்கேயாவது சீக்ரெட்டா கூட்டிட்டுப் போறீங்களா? உங்ககூடவே தனியா டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணனும் போல இருக்கு..."

அந்த மெசேஜைப் பார்த்த எனக்கு ஒரு நிமிடம் பூரிப்பும் கிளர்ச்சியும் ஒருசேரத் தலை தூக்கின. தாயும் மகளும் என்னை எப்படி தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்வது என்றும், அவர்களை விட்டு நான் வேறு எங்கு சென்றுவிடக் கூடாது என்றும் தங்களுக்குள் போட்டி போட்டுக் கொள்வதை உணர்ந்தபோது ஒரு பேரானந்தம் ஏற்பட்டது. அம்மா தன் மகளைத் தள்ளிவிட்டு என்னை அனுபவிக்க நினைக்கிறாள்; மகளோ, 'இவன் என் கைக்குள் தான் இருக்க வேண்டும், அம்மாவிடம் சென்றுவிடக் கூடாது' என்று என்னைச் சொந்தம் கொண்டாடத் துடிக்கிறாள்!

அம்மா-மகள் இருவரும் என்னை ஒரு பொருளாக நினைத்து, தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவனாக மாற்றிக் கொள்ளத் தீட்டும் இந்த ரகசியப் போட்டியை நினைத்து என் உள்மனம் சிலிர்த்தது.


தொடரும்..