College papa Sandya

[Cream tap]

Hostel Room – Kiran & Ravi

ఇంకో పక్క బాయ్స్ హాస్టల్ లో కిరణ్, రవి వాళ్ళ రూమ్ లో ఫ్యాన్ గాలికి దుప్పటి కప్పుకుని పడుకున్నారు. రాత్రి సంధ్య వెళ్ళిపోయాక ఇద్దరూ ఒకరి మొడ్డ ఒకరు పట్టుకుని సంధ్యని ఊహించుకుంటూ కసితీరా కొట్టుకుని తెల్లవారుజామున ఎప్పుడో నిద్రపోయారు.

సరిగ్గా ఉదయం 11 గంటలకి రవి అప్పుడే కళ్ళు తెరిచి ఆవలించాడు. పక్కనే ఉన్న కిరణ్ గాడు ఇంకా సగం నిద్ర మత్తులోనే ఉన్నాడు. రాత్రి పడుకున్నప్పుడు వాళ్ళ మధ్యలో సంధ్య పడుకున్న జాగా ఇంకా వేడిగానే ఉన్నట్టు కిరణ్ గాడికి కల వస్తోంది.

నిద్ర మత్తులో కిరణ్ గాడు పక్కనే ఉన్న రవి మీద గట్టిగా కాలు వేసి, వాడి చేతిని రవి గాడి ఛాతి మీదకి తీసుకెళ్లి సన్ను పిసికినట్టు గట్టిగా పిసుకుతూ— “ఉహ్మ్మ్… శాండీ… అబ్బా ఎంత మెత్తగా ఉన్నాయే నీ బాయలు… రాత్రి మంచం కింద కంటే ఇప్పుడే బాగా దొరికాయి…” అంటూ రవి గాడి చెవి దగ్గర పెదాలు రాస్తూ మూలుగుతున్నాడు.

రవి గాడికి చిరాకు వేసి: “రేయ్ నీ యబ్బా… నేను సంధ్యని కాదు రా, లెగు అవతలికి!” అని కాలితో ఒక్క తన్ను తన్నాడు.

కిరణ్ గాడు బెడ్ మీద నుండి దొర్లిపడి కళ్ళు నులుముకుంటూ లేచి కూర్చున్నాడు. వాడి షార్ట్ లో మొడ్డ అప్పటికే నిటారుగా టెంట్ వేసి ఉంది. కిరణ్: “ఛీ దరిద్రుడా… ఎంత మంచి కల వస్తుందో తెలుసా రా! సంధ్యని బట్టలు లేకుండా బెడ్ మీద పడేసి దాని రెండు బాయలు పిసుకుతున్నట్టు కల కంటుంటే… మూడ్ మొత్తం చెడదెంగావ్ కదరా!”

రవి పక్కకి తిరిగి నవ్వుతూ: “కలలో పిసకడం కాదు రా… నిన్న రాత్రి నువ్వు రీల్స్ చూస్తుంటే నేను దుప్పటి లోపల నిజంగానే దాని సన్నుని అరగంట సేపు పిసికాను తెలుసా? అసలు ఎంత లేతగా, వెన్న ముద్దలా ఉందో రా బాబు!”

కిరణ్ కళ్ళు పెద్దవి చేసి: “ఏంట్రా నిజమా? మరి నాకు చెప్పలేదేంట్రా కుక్కా! అయినా వదిలేయ్, నిన్న వార్డెన్ గాడు వచ్చినప్పుడు మంచం కింద నేను కూడా దాని ఎడమ సన్నుని చేతి నిండా పట్టుకుని పిసికేశా. పైగా దొండకాయ డౌట్ అడిగితే దాని చేత్తోనే నా మొడ్డని పట్టుకునేలా చేశా కదా… దాని చెయ్యి తగలగానే నా నరాలు జివ్వుమన్నాయి రా.”

రవి బెడ్ దిగుతూ: “సరే సరే, ఆపు ఇంక… వెళ్లి త్వరగా రెడీ అవ్వు. రెస్టారెంట్ కి వెళ్ళాలి, టైమ్ అవుతోంది.”
కిరణ్ ఉత్సాహంగా: “సంధ్య వస్తుందా?”

రవి: “అది రాకుండా నా బర్త్‌డే పార్టీ ఎలా అవుద్ది రా… పొద్దున్నే కాల్ చేసి చెప్పా.”

కిరణ్ గాడు ఎగిరి గంతేసినంత పని చేసి: “లవ్ యు బా! ఈ రోజు రెస్టారెంట్ లో దాన్ని ఎలాగైనా ఇంకొంచెం రెచ్చగొట్టాలి.”

రవి టవల్ తీసుకుంటూ: “ఆగు ఆగు… ఆ రోహిత్ గాడిని కూడా రమ్మని చెప్పా.”

కిరణ్ మొహం మాడ్చుకుని: “వాడెందుకు రా మధ్యలో ఆటలో అరటిపండు లాగా? వాడు ఉంటే మనం దాన్ని ముట్టుకోవడానికి కూడా కుదరదు!”

రవి: “రేయ్ బుర్ర తక్కువ ఎదవ… నిన్న రాత్రి మనం వేసిన వేషాలకి సంధ్యకి ఆల్రెడీ మన మీద సగం డౌట్ వచ్చి ఉంటాది. ఇప్పుడు వాడిని పిలవకుండా సంధ్య ఒక్కదాన్నే రమ్మంటే దానికి పక్కాగా అనుమానం వచ్చి రాకుండా ఎగ్గొట్టేస్తాది. అదే ఆ ఎర్రిపూకు రోహిత్ గాడు పక్కన ఉన్నాడనుకో… సేఫ్ అని ధైర్యంగా వస్తాది, కొంచెం careful గా ఉండు సంధ్య కి doubt ఏమి రానివ్వకు.

కిరణ్: సర్లే, నేను వెళ్లి స్నానం చేసి వస్తా, నువ్వు దానికి ఒకసారి కాల్ చేసి బయలుదేరిందో లేదో కనుక్కో.” అంటూ బాత్రూమ్ లోకి వెళ్ళాడు.
రవి వెంటనే ఫోన్ తీసి సంధ్య నెంబర్ కి డయల్ చేశాడు.

Rapido Ride

సంధ్య ఇంటి గేట్ తీసుకుని బయటకి వచ్చేసరికి, రోడ్డు మీద రాపిడో బైక్ ఆపి డ్రైవర్ ఎదురుచూస్తున్నాడు. వాడి వయసు ఒక 26–28 మధ్యలో ఉంటుంది. సంధ్య గేట్ తీసుకుని ఆ స్లీవ్‌లెస్ చుడిదార్ లో నడుచుకుంటూ వస్తుంటే, బైక్ సైడ్ మిర్రర్ లోంచి సంధ్య ఊగుతున్న సళ్ళని చూసి వాడు గుటక మింగాడు.

ఇంతలో సంధ్య ఫోన్ రింగ్ అయింది. స్క్రీన్ మీద ‘Ravi’ అని కనిపించడంతో లిఫ్ట్ చేస్తూ బైక్ దగ్గరికి వచ్చింది. సంధ్య: “హలో రవి… హా రా ఇప్పుడే ఇంటి నుండి బయటకి వచ్చా, రాపిడో ఎక్కుతున్నా… ఒక 20 నిమిషాల్లో రెస్టారెంట్ దగ్గర ఉంటా, రోహిత్ వచ్చేశాడా? ఆ సరే బై!” అని కాల్ కట్ చేసి బైక్ వెనకాల కూర్చుంది.



డ్రైవర్ బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు. సంధ్య చాలా పద్ధతిగా, డ్రైవర్ వీపుకి తన ఒళ్ళు అసలు తగలకుండా మధ్యలో కాస్త గ్యాప్ ఉంచి, ఒక చేత్తో బైక్ వెనక రాడ్ ని, ఇంకో చేత్తో తన ఫోన్ ని పట్టుకుని కూర్చుంది. దారి పొడవునా నార్మల్ గానే బైక్ వెళ్తోంది, కానీ ఆ గాలికి సంధ్య వేసుకున్న పల్చటి చున్నీ భుజాల మీద నుండి పక్కకి జారిపోతుంటే, రాపిడో డ్రైవర్ సైడ్ మిర్రర్ ని సరిగ్గా సంధ్య ఎద భాగం కనిపించేలా అడ్జస్ట్ చేసుకున్నాడు.

రోడ్డు మీద గుంతలు వచ్చినప్పుడల్లా సంధ్య బరువైన సళ్ళు ఆ స్లీవ్‌లెస్ టాప్ లోంచి పైకి కిందకి ఎగిరిపడుతుంటే వాడి ప్యాంట్ లో మొడ్డ గట్టిపడటం స్టార్ట్ అయింది. (అబ్బా… ఏం పెంచింది రా బాబు… ఒక్కసారైనా ఆ మెత్తటి బంతుల బరువు నా వీపుకి తగిలితే చాలు …) అని వాడు లోపల ఉడికిపోతున్నాడు.



సరిగ్గా బ్లూబాక్స్ రెస్టారెంట్ బిల్డింగ్ కనిపించింది. రెస్టారెంట్ ముందు ఎండగా ఉండటంతో, రోహిత్ ఆల్రెడీ అక్కడికి చేరుకుని బిల్డింగ్ నీడలో నిలబడి సంధ్య కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. సంధ్య రాపిడో బైక్ మీద రావడం దూరం నుండే రోహిత్ చూశాడు.

డ్రైవర్ కి రెస్టారెంట్ బోర్డ్ కనిపించగానే, వాడి బుర్రలో ఒక కన్నింగ్ ఐడియా మెరిసింది. బైక్ ని స్పీడ్ గా రెస్టారెంట్ ఎంట్రన్స్ దగ్గరికి పోనిచ్చి—అక్కడ ఎలాంటి అడ్డంకి లేకపోయినా సరే—ఒక్కసారిగా ముందు బ్రేక్, వెనక బ్రేక్ రెండూ కలిపి సడన్ గా నొక్కేశాడు!

“కిర్ర్ర్ర్…” మని టైర్ శబ్దం రావడంతో, వెనకాల ఏమరుపాటుగా కూర్చున్న సంధ్య బ్యాలెన్స్ తప్పి ముందుకు దూసుకెళ్ళింది. ధప్! సంధ్య రెండు బరువైన, మెత్తటి సళ్ళు రాపిడో డ్రైవర్ వీపుకి బలంగా గుద్దుకుని, ఆ ఫోర్స్ కి రెండు స్పాంజి బంతుల్లా వాడి వీపు మీద నుజ్జునుజ్జుగా నొక్కుకుపోయాయి! లోపల ఉన్న ఆమె నిక్కబొడుచుకున్న ముచ్చికలు కూడా వాడి షర్ట్ గుండా వీపుకి స్పష్టంగా గుచ్చుకున్నాయి. అంతేకాదు, ఆమె మెత్తటి తొడలు వాడి పిర్రలకి అతుక్కుపోయాయి. ఒక మూడు సెకన్ల పాటు సంధ్య తన బరువుని ఆపుకోలేక వాడి వీపుకి అలాగే అతుక్కుని ఉండిపోయింది.

డ్రైవర్ గాడు కళ్ళు మూసుకుని ఆ స్వర్గాన్ని ఎంజాయ్ చేశాడు. కానీ ఎదురుగా పది అడుగుల దూరంలో నిలబడి ఉన్న రోహిత్ కళ్ళకి ఆ సీన్ మొత్తం HD లో కనిపించింది! సంధ్య అంత పెద్ద ఎద అందాలు ఆ బైక్ డ్రైవర్ గాడి వీపుకి అతుక్కుని నలిగిపోవడం చూసి రోహిత్ గుండెల్లో రక్తం మరిగిపోయింది, కానీ ఏమీ చేయలేక నిస్సహాయంగా పిడికిలి బిగించి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

సంధ్య కంగారుగా వెనక్కి జరిగి, చెదిరిపోయిన తన చున్నీని తన ఛాతీ మీదకి లాక్కుంటూ బైక్ దిగింది: “ఏంటి భయ్యా… అలా సడన్ గా బ్రేక్ వేశారు? పడిపోయేదాన్ని కదా!” అంది కాస్త చిరాకుగా.

డ్రైవర్ వెంటనే అమాయకంగా మొహం పెట్టి: “అయ్యో సారీ మేడం… సడన్ గా బైక్ ముందుకు ఏదో పిల్లి అడ్డు వచ్చినట్టు అనిపించింది, దాని మీద ఎక్కించేస్తానేమో అని కంగారులో బ్రేక్ కొట్టేశా… ఏమీ అనుకోకండి మేడం!” అన్నాడు.

సంధ్య అమాయకంగా నమ్మేసి: “హూ.. సరే లెండి, ఎంత అయింది?” అని ఫోన్ తీసి QR కోడ్ స్కాన్ చేసింది. కానీ ఎంత ట్రై చేసినా ‘Payment Failed – Server Busy’ అని వస్తోంది. ఎండ వేడికి సంధ్య మొహం మీద, ఆమె నున్నటి స్లీవ్‌లెస్ భుజాల మీద సన్నగా చెమట చుక్కలు మెరుస్తున్నాయి.
దూరం నుండి ఇదంతా చూస్తున్న రోహిత్, ఇందాక జరిగిన బ్రేక్ సీన్ తాలూకు చిరాకుతో విసురుగా అక్కడికి నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. రోహిత్: “ఏమైంది బేబీ? ఇంకా అక్కడే నిలబడ్డావ్?”

సంధ్య: “చూడు రా… నా UPI పేమెంట్ ఫెయిల్ అవుతోంది, అసలు వెళ్ళట్లేదు.”

రోహిత్ సంధ్య వేసుకున్న ఆ స్లీవ్‌లెస్ డ్రెస్ ని, ఎండకి కందిపోతున్న ఆమె బుగ్గలని చూసి: “ఎండ మండిపోతోంది చూడు… నువ్వు వెళ్లి ఆ నీడలో నిలబడు, నేను పేమెంట్ చేసి వస్తాను.” అన్నాడు కాస్త అసహనంగా.

సంధ్య: “సరే రా…” అని తన చున్నీని సరిచేసుకుంటూ అటు తిరిగి రెస్టారెంట్ మెట్ల దగ్గర ఉన్న నీడ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్తోంది.
రోహిత్ తన ఫోన్ తీసి QR కోడ్ స్కాన్ చేస్తుంటే, ఆ రాపిడో డ్రైవర్ గాడు మాత్రం రోహిత్ ని అస్సలు పట్టించుకోకుండా, నడుచుకుంటూ వెళ్తున్న సంధ్య వెనక భాగాన్ని కళ్ళు ఆర్పకుండా తిన్నగా చూస్తున్నాడు. సంధ్య వేసే ప్రతి అడుగుకి ఆమె 34 సైజ్ గుండ్రటి పిర్రలు చుడిదార్ లోపల ఒకదానికొకటి రాసుకుంటూ కవ్విస్తూ ఊగుతున్నాయి. ఇందాక తన వీపుకి గుద్దుకున్న ఆ మెత్తటి స్పర్శని తలుచుకుంటూ డ్రైవర్ గాడు తన పెదవిని నాలుకతో తడుపుకున్నాడు.



రోహిత్ పేమెంట్ పూర్తి చేసి ‘Done’ అని చూపించబోయే సరికి, ఆ డ్రైవర్ గాడు సంధ్య ఊగుతున్న పిర్రల మీద నుండి చూపు తిప్పకుండానే, రోహిత్ వైపు ఒక వెక్కిలి నవ్వు నవ్వి— ‘A’ క్లాస్ ఫిగర్ భయ్యా… సరిగ్గా వాడుకో , అసలు వదలొద్దు! అనేసి, రోహిత్ కి అసలు తేరుకునే ఛాన్స్ గానీ, తిరిగి కొట్టే టైమ్ గానీ ఇవ్వకుండా బైక్ యాక్సిలరేటర్ ఫుల్ గా తిప్పి రయ్యిన అక్కడి నుండి దూసుకుపోయాడు!

రోహిత్ కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. “రేయ్ ****కొడకా ఆగు రా!” అని రెండు అడుగులు ముందుకు వేసేలోపే వాడు మెయిన్ రోడ్డు టర్నింగ్ తిరిగి మాయమైపోయాడు.

నీడలో నిలబడి ఫోన్ చూసుకుంటున్న సంధ్యకి ఇవేమీ వినిపించలేదు. ఆమె రోహిత్ ని చూసి: “ఏమైంది బేబీ? ఎందుకు అలా ఉన్నావ్?” అని అడిగింది.

రోహిత్ తన లోపల రగులుతున్న మంటని, అవమానాన్ని మింగేస్తూ—ఆమె వేసుకున్న స్లీవ్‌లెస్ చుడిదార్ వైపు, ఆమె బరువైన ఎద వైపు అనుమానంగా చూశాడు.

(అసలు ఆ డ్రైవర్ గాడు నిజంగానే పిల్లి కోసం బ్రేక్ వేశాడా? లేక కావాలనే దీని సళ్ళు వాడి వీపుకి తగిలేలా చేశాడా? మరి సంధ్యకి ఆ మాత్రం తెలియదా? అయినా ఈ రోజు ఎప్పుడూ లేనిది ఇలా చేతులు లేని డ్రెస్ వేసుకుని ఎందుకు వచ్చింది?) రోహిత్ బుర్రలో అనుమానపు విత్తనం బలంగా నాటుకుంది.

రోహిత్ గుండెల్లో ఆ రాపిడో డ్రైవర్ గాడు విసిరిన మాటలు—“A క్లాస్ ఫిగర్ భయ్యా…”—ఇంకా మంటల్లా రగులుతూనే ఉన్నాయి. వాడి కళ్ళ ముందు ఇందాక సంధ్య బరువైన సళ్ళు ఆ డ్రైవర్ గాడి వీపుకి బలంగా గుద్దుకుని స్పాంజి బంతుల్లా నలిగిపోయిన దృశ్యమే పదే పదే మెదులుతోంది.

Showroom - Gift for Ravi

ఏమీ తెలియనట్టు సంధ్య మాత్రం చాలా క్యాజువల్‌గా రోహిత్ చేతిలో తన చెయ్యి వేసి, వేళ్ళు పెనవేసుకుని నడుస్తోంది. రెస్టారెంట్‌కి సరిగ్గా ఎదురుగా ఉన్న ఒక పెద్ద బ్రాండెడ్ బట్టల షోరూమ్ బోర్డ్ సంధ్య కంట పడింది.

సంధ్య: “ఓయ్ రోహి… రవి గాడి బర్త్‌డే కదా, ఆ షోరూమ్‌లోకి వెళ్లి వాడికి ఏదైనా మంచి షర్ట్ గిఫ్ట్‌గా తీసుకుందామా? ఎలాగూ వాళ్ళిద్దరూ హాస్టల్ నుండి రావడానికి ఇంకా టైమ్ పడుతుంది.”

రోహిత్ ఇంకా ఆ చిరాకులోనే ఉన్నా సరే, సంధ్య ముందు బయటపడకూడదని మొహం మీద బలవంతంగా నవ్వు పులుముకుని: “హా బేబీ… పద, జెంట్స్ షర్ట్స్ సెక్షన్‌లోకి వెళ్దాం.” అన్నాడు.

ఇద్దరూ కలిసి ఏసీ చల్లదనం నిండిన ఆ షోరూమ్‌లోకి అడుగుపెట్టారు. ఒక పావుగంట సేపు రకరకాల రంగులు, patterns వెతికి ఫైనల్‌గా రవికి సెట్ అయ్యే ఒక డార్క్ బ్లూ క్యాజువల్ షర్ట్ సెలెక్ట్ చేశారు. రోహిత్ ఆ షర్ట్ పట్టుకుని బిల్లింగ్ కౌంటర్ వైపు నడుస్తుంటే, పక్కనే ఉన్న లేడీస్ వెస్ట్రన్ వేర్ సెక్షన్‌లో ఒక బొమ్మకి (mannequin) తొడిగిన పీచ్ కలర్ ఫ్రాక్ సంధ్య కళ్ళని ఆకర్షించింది. అది మోకాళ్ళ పైవరకు ఉండి, నడుము దగ్గర టైట్‌గా, ఛాతీ దగ్గర డీప్ కట్‌తో చాలా స్టైలిష్‌గా ఉంది.

సంధ్య రోహిత్ భుజం తట్టి: “ఓయ్… అటు చూడు, ఆ బొమ్మకి వేసిన ఫ్రాక్ ఎలా ఉంది?” అంది కళ్ళు మెరుస్తుండగా.
రోహిత్ అటు చూసి: “బానే ఉంది బేబీ… ట్రై చేస్తావా?” అన్నాడు.

సంధ్య: “హా… ఒక్కసారి ట్రయల్ వేసుకుని చూస్తా, నాకు సెట్ అవుతుందో లేదో. ఎలాగూ కిరణ్, రవి రావడానికి ఇంకా టైమ్ పడుతుంది కదా!” అంటూ రోహిత్‌ని లాక్కెళ్ళింది.

ఇద్దరూ ఆ లేడీస్ సెక్షన్ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లారు. అక్కడ కౌంటర్ వెనకాల ఒక 32 ఏళ్ల వయసున్న సేల్స్‌మ్యాన్ నిలబడి ఉన్నాడు. వాడికి అప్పుడే కొత్తగా పెళ్లయినట్టుంది, మెడలో కొత్త బంగారు గొలుసు మెరుస్తోంది. చుట్టూ కస్టమర్లు ఉన్నా సరే, వాడు కౌంటర్ కింద ఫోన్ పెట్టుకుని వాడి పెళ్ళాంతో వీడియో కాల్‌లో గుసగుసగా రొమాంటిక్ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ పళ్ళు ఇకిలిస్తున్నాడు.

సంధ్య కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లి: “ఎక్స్‌క్యూజ్ మీ…” అంది.

ఆ గొంతు వినగానే వాడు ఉలిక్కిపడి, ఫోన్ వెంటనే కట్ చేసి ప్యాంట్ పాకెట్‌లో కుక్కేసుకున్నాడు. తల పైకెత్తి ఎదురుగా ఉన్న సంధ్యని చూడగానే వాడి కళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాయి. స్లీవ్‌లెస్ చుడిదార్‌లో, పల్చటి చున్నీ కింద నుండి ఎత్తుగా ఉబ్బి కనిపిస్తున్న ఫిగర్ , ఆమె నున్నటి చేతులు, చెమటకి మెరుస్తున్న మెడ వంపులు చూసి వాడు గుటక మింగాడు. కానీ వెంటనే మొహంలో ఎలాంటి వంకర భావం కనిపించకుండా, చాలా ప్రొఫెషనల్ సేల్స్‌మ్యాన్‌లా నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చాడు.

సేల్స్‌మ్యాన్: “రండి మేడమ్… వెల్కమ్! చూడండి, ఈ రోజే కొత్త మోడల్స్ స్టాక్ వచ్చాయి…” అంటూ గబగబా రాక్‌లో ఉన్న ఏవేవో బట్టలు తీసి టేబుల్ మీద పరచబోయాడు.

సంధ్య: “అయ్యో అవేమీ వద్దు భయ్యా… అక్కడ ఆ బొమ్మకి వేసిన ఫ్రాక్ ఉంది కదా, అది 32 సైజ్ ది ఒక పీస్ ఇవ్వండి, ట్రై చేస్తా.” అంది.
రోహిత్ సంధ్య వెనకాలే రవి కోసం సెలెక్ట్ చేసిన షర్ట్ చేతిలో పట్టుకుని చుట్టూ ఉన్న బట్టలని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
సంధ్య ‘32 సైజ్’ అనగానే, ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ కళ్ళు సంధ్య మొహం మీద నుండి మెల్లగా కిందకి జారి—ఆమె మెడ కింద, చున్నీ కొంగు కప్పినా సరే బరువుగా ముందుకు తన్నుకొస్తున్న ఆమె నిండు కుచాల మీద ఒక రెండు సెకన్ల పాటు ఆగాయి. ఆ ఎత్తులని కళ్ళతోనే కొలిచేస్తున్నట్టు స్కాన్ చేసి, మళ్ళీ తల పైకెత్తి సంధ్య కళ్ళలోకి చూస్తూ—

సేల్స్‌మ్యాన్: “మేడమ్ అదీ… మీకు… మీకూ…” అంటూ చిన్నగా గొంతు సవరించుకున్నాడు.

సంధ్య కనుబొమ్మలు ఎగరేసి: “హా… నాకూ?” అంది.

సేల్స్‌మ్యాన్ చాలా సీరియస్‌గా, ఫార్మల్ గొంతుతో: “మీకు 32 సైజ్ అస్సలు సరిపోదు మేడమ్. మీరు 34 సైజ్ తీసుకోవాలి.” అన్నాడు.

వాడు అంత డైరెక్ట్‌గా తన సళ్ళ సైజ్ గురించి అందరి ముందు అనేసరికి సంధ్య చెంపలు ఒక్కసారిగా ఎర్రబడ్డాయి. తనకి తెలియకుండానే చెయ్యి వెళ్లి భుజం మీద ఉన్న పల్చటి చున్నీని తన చెస్ట్ మీదకి ఇంకాస్త గట్టిగా లాక్కుంది. లోపల కొంచెం ఎంబరాసింగ్‌గా ఫీల్ అవుతూనే, తనవి అంత పెద్దవి కాదని వాదించాలనుకుంది.
సంధ్య: “లేదు భయ్యా… నేను ఎప్పుడూ 32 సైజే తీసుకుంటాను. నాకు 32 పర్ఫెక్ట్‌గా సరిపోతుంది, అదే ఇవ్వండి.” అంది కాస్త మొండిగా.

ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ మాత్రం ఎక్కడా ఆక్వర్డ్‌గా బిహేవ్ చేయకుండా, చాలా మర్యాదగా, ప్రొఫెషనల్‌గా నవ్వుతూ: “మేడమ్… నేను ఇక్కడ ఐదేళ్ల ఎక్స్‌పీరియన్స్‌తో చెప్తున్నాను. ఈ ఫ్రాక్ బ్రాండ్ కటింగ్ వేరుగా ఉంటుంది. మీ బాడీ స్ట్రక్చర్‌కి 32 వేస్తే చెస్ట్ దగ్గర చాలా టైట్ అయిపోయి జిప్ కూడా ఎక్కదు. 34 అయితేనే మీకు ఫిట్టింగ్ కూర్చుంటుంది.” అన్నాడు.

సంధ్య: “అబ్బే, 34 నాకు లూజ్ అయిపోతుంది భయ్యా, నాకు నా సైజ్ తెలియదా?” అంటూ వాదిస్తోంది.

పక్కనే నిలబడి ఉన్న రోహిత్ వాళ్ళిద్దరి వాదన విని దగ్గరికి వచ్చాడు: “ఏంటి బేబీ… ఏమైంది? ఇంకా డ్రెస్ తీసుకుని ట్రయల్ రూమ్‌కి వెళ్ళలేదా నువ్వు?”
సంధ్య మూతి ముడుచుకుని: “చూడు రా… నేను 32 ఇవ్వమంటుంటే ఇతనేమో 34 అంటున్నాడు, సైజ్ సరిగ్గా తెలియట్లేదు.” అంది.

సేల్స్‌మ్యాన్ వెంటనే: “పోనీ ఒక్క నిమిషం ఉండండి మేడమ్… డౌట్ ఎందుకు, వెళ్లి టేప్ తీసుకుని వస్తాను. ఇప్పుడే కొలిచి చూసుకుందాం.” అంటూ కౌంటర్ డ్రాయర్‌లో నుండి పసుపు రంగు మెజరింగ్ టేప్ (measuring tape) తీసి చేతిలో పట్టుకుని వచ్చాడు.

ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ చేతిలో టేప్ చూడగానే రోహిత్ మొహం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది! వాడి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. (ఏంటిది… ఇప్పుడు వీడు ఇక్కడ ఇంతమంది జనం ముందే నా గర్ల్‌ఫ్రెండ్ సళ్ళ మీద టేప్ వేసి సైజ్‌లు కొలుస్తాడా ఏంటి?!) ఇందాక ఆ రాపిడో డ్రైవర్ గాడు ఇచ్చిన షాక్ ఇంకా తగ్గకముందే, ఈ సేల్స్‌మ్యాన్ గాడు టేప్ పట్టుకుని సంధ్య ఎద వైపు రావడం చూసి రోహిత్‌కి లేనిపోని అనుమానాలు, భయాలు చుట్టుముట్టాయి.

కానీ ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ బిహేవియర్ మాత్రం చాలా డీసెంట్‌గా, ప్రొఫెషనల్‌గా ఉంది. ఎక్కడా లిమిట్స్ క్రాస్ చేస్తున్నట్టు కనిపించడం లేదు. వాడు చుట్టూ పెరుగుతున్న కస్టమర్ల గుంపుని ఒకసారి చూసి, సంధ్య వైపు తిరిగి నెమ్మదిగా అన్నాడు—

సేల్స్‌మ్యాన్: “మేడమ్… ఇది వీకెండ్ క్రౌడ్ ఎక్కువ ఉండే టైమ్ కదా. ఇక్కడ అందరి ముందు చెక్ చేయడం మీకు ఇబ్బందిగా, uncomfortable గా ఉంటే… పదండి, అటు ట్రయల్ రూమ్ సెక్షన్‌లో ప్రైవసీ ఉంటుంది, అక్కడ చెక్ చేద్దాం.”

సంధ్య చుట్టూ చూసింది. షోరూమ్‌లో జనం బాగా తిరుగుతున్నారు. అబ్బాయిలు, అంకుల్స్ అందరూ అటు ఇటు నడుస్తున్నారు. ఇక్కడ నిలబడి ఛాతీ కొలతలు తీయించుకోవడం కంటే లోపల ట్రయల్ రూమ్ దగ్గరైతేనే బెటర్ అనిపించింది తనకి.

సంధ్య: “హా… సరే పదండి.” అంది. (రోహిత్‌తో): “బేబీ, నువ్వు ఆ షర్ట్ బిల్లింగ్ చేయిస్తూ ఉండు, ఆ లైన్ చూడు ఎంత పెద్దగా ఉందో… నేను ఇప్పుడే ఈ ఫ్రాక్ ట్రై చేసేసి వచ్చేస్తా!”

రోహిత్ ఏదో చెప్పబోయేలోపే సంధ్య ట్రయల్ రూమ్ కారిడార్ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. ఆమె నడుస్తుంటే ఆ స్లీవ్‌లెస్ చుడిదార్‌లో ఊగుతున్న ఆమె 34 సైజ్ పిర్రల వెనకాలే—ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ ఒక చేతిలో మెజరింగ్ టేప్, ఇంకో చేతిలో 32 అండ్ 34 రెండు సైజుల ఫ్రాక్స్ పట్టుకుని ఆ కారిడార్‌లోకి వెళ్ళాడు.
రోహిత్ బిల్లింగ్ కౌంటర్ దగ్గర పెద్ద లైన్ ఉండటంతో ఆ లైన్‌లో నిలబడ్డాడు. కానీ వాడి కళ్ళు, మనసు మొత్తం ఆ ట్రయల్ రూమ్ కారిడార్ వైపే ఉన్నాయి.
ఐదు నిమిషాలు గడిచింది… సంధ్య బయటకి రాలేదు.

ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ గాడు కూడా బయటకి రాలేదు!

రోహిత్‌కి అరికాళ్ళలో చెమటలు పట్టడం మొదలైంది. “ఏంటిది… ఒక డ్రెస్ వేసుకుని చూడటానికి ఇంత సేపా? ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ గాడు లోపలే ఉన్నాడా లేక వేరే వైపు నుండి వెళ్ళిపోయాడా?”

లైన్ మెల్లగా ముందుకు కదులుతోంది… గడియారంలో ముళ్ళు తిరుగుతున్నాయి… పది నిమిషాలు అయింది… పన్నెండు నిమిషాలు అయింది! అయినా సంధ్య జాడ లేదు. రోహిత్ ఉండబట్టలేక తన ఫోన్ తీసి సంధ్యకి కాల్ చేశాడు. ట్రింగ్… ట్రింగ్… ట్రింగ్… ఫుల్ రింగ్ వెళ్ళి కట్ అయిపోయింది, కానీ సంధ్య కాల్ లిఫ్ట్ చేయలేదు!
రోహిత్ గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెడుతున్నాయి. సరిగ్గా 15 నిమిషాలు గడిచాక, ఇంక ఆగలేక లైన్ వదిలేసి ఆ ట్రయల్ రూమ్ లోపలికి వెళ్ళిపోదాం అని రోహిత్ అడుగు వేయబోయేసరికి—ఆ కారిడార్ లోంచి సంధ్య బయటకి నడుచుకుంటూ వచ్చింది!

రోహిత్ కళ్ళు సంధ్యని పైనుండి కిందదాకా స్కాన్ చేశాయి. ఆమె వేసుకున్న స్లీవ్‌లెస్ చుడిదార్ నడుము దగ్గర, ఛాతీ దగ్గర కొద్దిగా నలిగిపోయి ఉంది. ఏసీ షోరూమ్‌లో ఉన్నా సరే, సంధ్య మొహం, మెడ, ఆమె నున్నటి భుజాల నిండా విపరీతంగా చెమటలు పట్టేసి ఉన్నాయి! ఆమె బుగ్గలు ఎర్రగా కందిపోయి, ఊపిరి కాస్త వేగంగా తీసుకుంటూ, తన చున్నీ కొంగుతో మొహం మీద చెమటలు తుడుచుకుంటూ రోహిత్ దగ్గరికి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో ఒక ఫ్రాక్ ఉంది.

సంధ్య (చాలా డల్‌గా, బుంగమూతి పెట్టి): “బేబీ… నేను నిజంగానే లావు అయిపోయాను రా… 32 సైజ్ అస్సలు సరిపోవట్లేదు, ఆ సేల్స్‌మ్యాన్ చెప్పినట్టే 34 సైజే సెట్ అయింది.” అంది.

రోహిత్ ఆమె ఎర్రబడిన మొహాన్ని, చెమటతో మెరుస్తున్న ఆమె మెడని అనుమానంగా చూస్తూ: “అయినా 15 నిమిషాలు ఏం చేస్తున్నావ్ సంధ్య ఆ ట్రయల్ రూమ్‌లో? నేను కాల్ చేస్తుంటే కూడా లిఫ్ట్ చేయలేదు… అసలు ఆ చెమటలు ఏంటి ఇంత చల్లటి ఏసీలో?” అని అడిగాడు కాస్త గట్టిగా.

సంధ్య రోహిత్ కళ్ళలోకి చూడకుండా, తన చున్నీని సళ్ళ మీద సరిచేసుకుంటూ: “అబ్బా… ఆ ట్రయల్ రూమ్ గదిలో అసలు ఏసీ గాలే రావట్లేదు రా, ఉక్కపోతతో చచ్చిపోయాను. పైగా నేను ముందు పట్టుకెళ్ళిన 32 సైజ్ ఫ్రాక్ బలవంతంగా వేసుకుంటే… అది నా చెస్ట్ దగ్గర పట్టేసి, వెనకాల జిప్ మధ్యలో స్ట్రక్ అయిపోయింది! దాన్ని తీయడానికి నా ప్రాణం పోయినంత పని అయింది, అందుకే అంత టైమ్ పట్టింది.” అంది చాలా normal గా.

ఆమె చెప్పిన ఆన్సర్ వినగానే రోహిత్ మనసులో ఉన్న అనుమానం కాస్త చల్లారింది. “ఓహ్… జిప్ ఇరుక్కుపోయిందా, అందుకే కష్టపడి చెమటలు పట్టాయన్నమాట. ఛీ, నేను అనవసరంగా ప్రతిదానికీ సంధ్యని అనుమానిస్తున్నాను” అని తనని తానే తిట్టుకున్నాడు.

రోహిత్: “హూ… సర్లే, ఇవ్వు బిల్ వేయిద్దాం. ఆల్రెడీ లేట్ అయిపోయింది, రవి గాడు కాల్స్ మీద కాల్స్ చేస్తున్నాడు.”
బిల్లింగ్ పూర్తి చేసి—రవి బర్త్‌డే గిఫ్ట్ షర్ట్, సంధ్య తీసుకున్న 34 సైజ్ ఫ్రాక్—రెండూ ఒకే షాపింగ్ బ్యాగ్‌లో పెట్టించుకుని ఇద్దరూ షోరూమ్ నుండి బయటకి వచ్చారు. (ఆ ట్రయల్ రూమ్‌లో ఆ 15 నిమిషాలు నిజంగా ఏం జరిగిందో సంధ్యకి, ఆ సేల్స్‌మ్యాన్‌కి తప్ప ఇంకెవరికీ తెలియదు!)