[jayjay_Tales]

பாகம் - 17

அந்தச் சொகுசு அறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், பாப்பாவின் இறுக்கமான இளமை கூதிக்குள் என் சுன்னியை சொருகி உச்சக்கட்ட இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணம்... அறை முழுவதும் எங்கள் மூச்சுக் காற்றும், சதைகள் மோதும் ஒலியும் மட்டுமே எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தன.

அப்போது திடீரென என் மொபைல் போன் ரிங்டோன் அலறியது.

அந்த அமைதியான நள்ளிரவில் அந்த போன் சத்தம் எங்களை உலுக்கியது. எனக்கு கீழே காலவிரித்து படுத்திருந்த பாப்பா திடுக்கிட்டு என் தோள்களை இறுக்கப் பற்றினாள். அவள் கண்கள் கலவரத்தோடு என்னை நோக்கின.

யாருடா இந்த நேரத்தில டிஸ்டர்ப் பண்றது என மொபைலை பார்த்தேன்.. அது பாப்பாவின் அம்மா ' மாலா'.

மகரந்தச் சேர்கையில் லயித்து நின்ற எங்களுக்கிடையே இந்த போன் கால் ஒரு எதிர்பாராத திருப்பத்தைக் கொடுத்தது. மாலாவின் போன்-கால் பார்த்து பாப்பா பதட்டத்தால் மூச்சுத்திணற, நான் அவளது பதட்டத்தை அடக்க உடனடியாக ஒரு தந்திரமான வழியைக் கையாண்டேன்.

என் ஒரு கையால் அவளது வாயை இறுக்கமாகப் பொத்திக் கொண்டேன். அதே சமயம், அவளது இறுக்கமான கூதிக்குள் என் விறைத்த சுன்னியை ஆழமாகச் சொருகியபடியே, மற்றொரு கையால் போனை அட்டென் செய்து காதில் வைத்துக் கொண்டேன்.

ராஜிவ்: (மிகவும் கேசுவலான குரலில், சற்றும் பதட்டமின்றி) "ஹலோ மாலாம்மா..."

மாலா: (மறுமுனையில் கவலை தோய்ந்த குரலில்) "ஹலோ ராஜிவ்... என்னாச்சுப்பா மணி 12 ஆவுது.. நீங்க இன்னும் வீட்டுக்கு வரலையேப்பா? பாப்பா எங்க இருக்கா?

ராஜிவ் : (பாப்பா புண்டைக்குள் சொருகிக்கொண்டே, குறும்பாக கண்ணடித்து) மாலாம்மா.. ஒன்னும் பயப்படுறதுக்கு இல்ல.. பாப்பா இப்போ என் கன்ட்ரோல்ல தான் இருக்கா..

மாலா : இன்னுமா அவ கோபம் அடங்கல.. போனை அவகிட்ட கொடுப்பா.. நான் கெஞ்சி கால்ல விழுறேன்னு சொல்றேன்..

ராஜிவ் : (கூதியில் அடித்துக்கொண்டே, கூலாக) அ..அவ இப்போ பேசுற நிலைமையில இல்ல..

மாலா : (பதட்டத்துடன்) ஏன்.. ஏம்பா பேசுற நிலைமையில இல்ல.. கோபத்துல எதாவது சூசைடு விஷம் குடிக்கிறேன்.. அது.. இதுன்னு எதுவும் ஏடாகூடமா பண்ணிட்டாளா.. அய்யோ மனசு பதறுதே..

மறுமுனையில் மாலா கவலையோடும் தவிப்போடும் பேசிக்கொண்டிருக்க, நான் அவளது மகளின் கூதிக்குள் என் சுன்னியை முன்னும் பின்னும் முரட்டுத்தனமாக இடித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் கைக்குள்ளேயே பாப்பாவின் வாய் பொத்தப்பட்டிருந்ததால், அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்ட முனகல்களும் மூச்சுயிர்ப்புகளும் என் கையைத் தாண்டி முடக்கப்பட்ட ஒலியாக வெளியேறின. அந்த இன்பப் பெருவெள்ளத்தில் பாப்பா துடிதுடித்துப் போனாள்.



ராஜிவ்: "அச்சச்சோ... மாலாம்மா.. நீங்க பயப்படுற மாதிரி எல்லாம் எதுவும் இல்ல.. அவ இப்ப நிம்மதியா தூங்கிட்டு இருக்கா.. அதான் அவ பேசுற நிலைமையில இல்லனு சொன்னேன்.. இதுக்குப் போய் ஏன்மா இவ்வளவு கவலைப்படுறீங்க? பாப்பா இப்போ என் கண்முன்னாடி ரொம்பப் பாதுகாப்பா, நிம்மதியா இருக்கா... கவலைப்படாதீங்க மாலாம்மா, நான் பாத்துக்கிறேன். காலையில நானே அவளைக் கூட்டிட்டு வீட்டுக்கு வந்துடுறேன், இப்போ நிம்மதியா தூங்குங்க."

மாலா: "ஓ.. சரி.. சரி.. அவ பத்திரமா இருந்தா போதும்... ரொம்ப நன்றிப்பா, பாத்து பதமா பேசி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துடுப்பா அது போதும்..." என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டு போனைத் துண்டித்தாள்.

போன் கட் ஆன அடுத்த நொடி, பாப்பாவின் வாயை மூடியிருந்த என் கையை விடுவித்தேன்.

பாப்பா: (மூச்சு வாங்க, கண்கள் சொருக, ஆவேசமாக) "ஆஹ்... ராஜிவ்! என்ன பண்ணுனீங்க... அம்மா போன்ல பேசும்போது என் மேலேயே ஏறி இப்படி இடிச்சீங்கன்னா... எனக்கு மூச்சு முட்டி உசுறே போகுற மாதிரி ஆகிடுச்சி.. அதுலவும் நீங்க குத்துற குத்துக்கு வாய்விட்டு கத்தணும் போல இருந்துச்சு!"

அவளது அந்த வார்த்தைகளும், அவளது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பதும் என்னை இன்னும் மிருகத்தனமான வெறிக்குள்ளாக்கியது.

"இனி யாருடைய பயமும் இல்லை... உங்கம்மாவும் நிம்மதியா தூங்கப் போயிட்டா... இப்போ நாம மட்டும் தான் பாப்பா!" என்று முணுமுணுத்தபடி, அவளது பிஞ்சு முலைகளை இரண்டு கைகளாலும் இறுக்கிப் பிசைந்தேன்.

அன்றைய இரவு முழுவதும் அந்த அறையில் அடங்காத காமத் தீ எரிந்தது. மாலா தன் மகள் பத்திரமாக இருக்கிறாள் என்ற நிம்மதியுடன் தனது வீட்டில் உறங்க, அங்கே அவளது மகளான பாப்பாவோ அந்த நள்ளிரவு முழுக்க என் சுன்னியால் இடைவிடாமல் ஓல் வாங்கி, தனது இளம் தேகத்தை என்னிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்துத் திளைத்தாள். அவளது முலைகளும் கூதியும் எனது வன்முறையான, கிளர்ச்சியான இன்பத்திற்கு முழுமையாக இரையாகித் துடித்தன.

-----------

அதிகாலை வெளிச்சம் அந்தச் சொகுசு அறையின் ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்தபோது, கடந்த இரவு முழுவதும் என்னிடம் ஓல் வாங்கிச் சோர்வடைந்த பாப்பா, ஒரு கசங்கிய பூவைப் போலக் கட்டிலில் துவண்டு போய்த் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது இளம் மேனியில் ஆடை கூட ஒழுங்காகப் போர்த்தப்படவில்லை. அந்த இரவின் தீவிரமான காமப் போதை அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு புதிய களைப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆனால் நானோ, அந்த இளம் மொட்டுப் பெண்ணின் தேகத்தை முழுமையாக அனுபவித்த அந்தத் திருப்தியிலும் வெற்றியிலும் ஒரு புதிய புத்துணர்வுடன் விழித்திருந்தேன்.

சொகுசு அறையில் இருந்த காபி-மேக்கரில் தயாரித்த சூடான காபியுடன் நான் மெல்ல எழுந்துபோய் அவளைத் தட்டி எழுப்பினேன்.

ராஜிவ்: "பாப்பா... எந்திரிச்சுக்க மா. விடிஞ்சுடுச்சு"

பாப்பாவோ இன்னும் சுகத்தில் திளைத்தபடி, ம்ம்ம்.. என கிறங்கிப்போய் கிடந்தாள். நான் கொடுத்த காபியை சுவைத்தபடியே என் தோள்களில் சாய்ந்துகொண்டாள்.



ராஜிவ் : 'பாப்பா.. சீக்கிரம் கிளம்பு.. நாம வீட்டுக்குப் போகனும். உங்கம்மா அங்க ரொம்ப கவலைப்பட்டுட்டு இருப்பாங்க."

தன் தாய் பற்றிய பேச்சு வந்ததும் ஒரு நொடியில் முகம் மாறினாள். அவளது முகத்தில் மீண்டும் அந்த ஆவேசமும் கோபமும் கொப்பளித்தன.

பாப்பா: (கண்களில் வெறுப்புடன்) "அம்மாவா? அந்த வார்த்தையைச் சொல்லாதீங்க ராஜிவ்... அவங்களைப் பத்திப் பேசினாலே எனக்கு இன்னும் கோபம் வருது. நான் அந்த வீட்டுக்கே வரமாட்டேன்!"

அவளது கோபம் இன்னும் தணியவில்லை என்பதைப் பார்த்த நான், அவளது மனதை மாற்ற அந்த உளவியல் அஸ்திரத்தை வீசினேன். இதுதான் சரியான தருணம் என்று உணர்ந்து, அவளுக்குப் புரியும்படி மெல்லப் பேசத் தொடங்கினேன்.

ராஜிவ்: "இங்க பாரு பாப்பா... இராத்திரி நீ என்ன மனநிலையில, எந்தத் தவிப்போட என்கூட இந்தக் கட்டிலில் வந்து படுத்தியோ, உங்கம்மாவும் அதே மனநிலையில, அதே ஏமாற்றத்தோடதான் என்னைத் தேடி வந்தாங்க. உனக்கு எப்படி அப்பா தந்த துரோகம் வலியைத் தந்ததோ, அதே வலிதான் உங்கம்மாவுக்கும் இருந்துச்சு. மனித இயல்புல அவங்களும் ஒரு பெண்தானே தவிர, எந்தத் தவறும் திட்டமிட்டுச் செய்யலை..."

நான் அவளுக்குச் சொன்ன அந்த உதாரணம் அவளுக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்தது. தன் தாயை ஒரு கொடூரமான குற்றவாளியாகப் பார்த்தவள், நேற்றிரவு தன் சொந்தக் காமத் தவிப்பிற்காக என்னிடம் தன்னை முழுமையாக ஒப்புக் கொடுத்த அந்தத் தருணத்துடன் தன் தாயின் நிலையை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். ஒரு பெண்ணாகவும், தாயாகவும் அவள் பட்ட வேதனையை அந்த இளம் பெண் தன் மனதிற்குள் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினாள்.

அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தீவிரக் கோபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து, ஒரு அமைதியான சிந்தனைப் பார்வை எஞ்சியது. தான் செய்ததை நினைத்து அவள் ஒரு நிமிடம் கூனிக்குறுகினாள். தன் தாயின் மீதான அந்த வெறித்தனமான கோபம் வடிந்துபோய், ஒரு தாய்மைப் பரிதாபம் அவளுக்குள் உருவானது.

பாப்பா: (தளர்ந்த குரலில், தலைகுனிந்தபடி) "சரி... வீட்டுக்குப் போகலாம்..." என்று தனது வீட்டுக்கு திரும்ப சம்மதத்தை சொன்னாள்.

நாங்கள் இருவரும் மாலாவின் வீட்டிற்குத் திரும்பினோம். வாசல் கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டதும், உள்ளே பதற்றத்துடன் காத்திருந்த மாலா ஓடிவந்தாள். தன் மகளைக் கண்டதும் அவளது கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன.

மாலா: (அழுதுகொண்டே பாப்பாவை ஓடிச் சென்று அணைத்துக்கொண்டு) "பாப்பா...! எங்கடி போயிட்ட? நான் செத்தே போயிட்டேன் தெரியுமா? நான் பண்ணது தப்புதான்டா... ஆனா இந்த அம்மா மேல கோவிச்சுகிட்டு இப்படித் தனியா என்னைவிட்டுப் போயிடாதே!"

மாலாவின் அந்தத் தாய்ப்பாசம் நிறைந்த அழுகையைப் பார்த்த பாப்பாவின் மனம் முழுமையாக உடைந்துபோனது. ஆனால், அதற்கு மேல் அவளுக்கு ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சியும் மனசாட்சியும் தடுத்தது. ஏனென்றால், தன் தாயின் நிலையைப் புரிந்துகொண்ட அதேவேளையில், தன் தாயின் கள்ளக்காதலனான அதே ராஜிவ்வுடன்தான் தான் கடந்த இரவு முழுவதும் அந்த அறையில் சுகம் அனுபவித்துவிட்டு வருகிறோம் என்ற உண்மை அவளுக்குள் ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவள் தன் தாயின் அணைப்பிலிருந்து மெல்ல விலகி, திருட்டுத் முழியுடன் நின்றாள்.

பாப்பா: (பதட்டத்தை மறைத்துக்கொண்டு, நடுங்கும் குரலில்) "அம்மா... அது... மன்னிப்புலாம் எதுக்கும்மா. நானும்... நானும் வீட்டை விட்டு கோபமாப் போனது தப்புதான். இனிமே அப்படி நடந்துக்க மாட்டேன்..."

அவள் தன் தாயைப் நேருக்கு நேர் பார்க்காமல், ஓரமாக நின்ற என்னை ஒரு திருட்டுப் பார்வையுடன் பார்த்தபடியே தன் அறைக்குள் ஓடினாள். எப்போதும் எதிர்த்துப் பேசும் அந்தத் திமிரான பெண், இன்று இவ்வளவு பவ்யமாகவும் குற்ற உணர்ச்சியோடும் அடங்கிப்போய் உள்ளே ஓடுவதைக் கண்டு மாலா அதிர்ந்துபோனாள்.

மாலாவால் அதை நம்பவே முடியவில்லை. எப்போதும் கடுகடுவெனவும் எரிச்சலுடனும் பேசும் தன் மகள், இன்று எப்படி இவ்வளவு சாதுவாக மாறினாள் என்று புரியாமல் திகைத்தவள், ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்த என்னைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

மாலா: (ஆச்சரியமும் குழப்பமும் முகத்தில் வழிய) "ராஜிவ்... அப்படி என்னதான் பண்ணின நீ? என் பொண்ணு இப்போ வீட்டுக்கு வந்ததும் ஒரு வார்த்தை கூட எதிர்த்துப் பேசாம, ஒரு பொட்டிப் பாம்பா அடங்கிட்டா... என்ன மேஜிக் பண்ணின அவகிட்ட?"

நான் மிகவும் கேசுவலாக, எந்தவிதச் சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்காத புன்னகையுடன் அவளுக்குப் பதிலளித்தேன்.

ராஜிவ்: (சிரித்துக்கொண்டே) "அய்யோ அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல மாலாம்மா! சும்மாதான் அவகிட்ட உட்கார்ந்து நிதானமாப் பேசிப் புரிய வச்சேன், அவ்வளவுதான். சின்னப் பொண்ணு இல்லையா? அவளுக்குப் புரிகிற மாதிரி சொன்னதும், உண்மை என்னன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டு அமைதியாக்கிட்டா..."

மாலாவும் அதை முழுமையாக நம்பி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். ஆனால் தாயும் மகளும் இப்போது எனது இரண்டு கண்களுக்குள் அடங்கிய இரண்டு பகடைக்காய்கள்!



தொடரும்..