[maitripatel]

શિલ્પા નિરાશ થઈને ઊભી થઈ ગઈ. તેના ચહેરા પર સ્પષ્ટ હતાશા હતી. તેણે રસિક તરફ જોતાં કડવા સ્વરે કહ્યું,

"હવે તમે કોઈ કામના નથી રહ્યા. ક્યારે ઊભો થશે અને ક્યારે મારા છિદ્રોને મારશે......ખબર નથી......ક્યાં સુધી આંગળીઓથી કામ ચલાવવું....મારી તો સમજની ઉપર થઈ ગયું છે હવે તો."

મનમાં જ તે વધુ કડવી વાતો વિચારી રહી હતી, રસિકને મા-બહેનની ગાળો દેવા લાગી હતી, 'પહેલાં પણ તો આવું જ કહેતા હતા… થાકી ગયો છું, મૂડ નથી, ઉંમર થઈ ગઈ. ક્યાં સુધી આવું જ સાંભળતી રહું? ક્યારે મારી ગાંડના દરવાજા સુધી પહોંચશે આ લંડ!'

તે ઓરડામાંથી નીકળીને રસોડામાં ગઈ. હાથથી વાસણ સાફ કરવા લાગી, પણ મન ક્યાંક બીજે ઉલઝાયેલું હતું. પાણીના પ્રવાહ નીચે થાળી ઘસતાં તેના વિચારોએ જુદી જ દિશા પકડી લીધી.

'પૂજા હમણાં બાબાજી પાસે હશે…

શું કરતી હશે તે?

શું બાબાજી સાચે જ માત્ર પૂજા કરાવતા હશે? કે… કંઈ બીજું પણ? કંઈ બીજું એટલે શું.....બાબાજી પૂજાને ચોદતા હશે......ઓ બાપ રે.....દીકરી ચોદાવી રહી છે અને માં ને ઈર્ષ્યા!'

શિલ્પાના શરીરમાં એક અજીબ સી ગરમી ફેલાવા લાગી. તેણે પોતાની સાડીનો પલ્લો સરખો કર્યો, પણ મન શાંત નહોતું થતું. પતિએ સાફ ના પાડી દીધી હતી. શરીર માગી રહ્યું હતું, અને સામેવાળો સૂવાની તૈયારીમાં હતો. ચૂત અને ગાંડ બંનેમાં આગ અને આ માણસ લંડને છુપાવીને સૂતો છે....સાલો ભડવો....દીકરીને ચોદાવવામાં કોઈ તકલીફ નથી અને બૈરીને ચોદી શકતો નથી....બહેનચોદ સાલો.

રસોડામાં એકલી ઊભેલી શિલ્પાની અંદર વાસના ધીમે ધીમે જોર પકડવા લાગી.

'આટલી રાત… બાબાજી અને પૂજા એકલાં…

જુવાન શરીર છે પૂજાનું… અને બાબાજી પણ માણસ જ તો છે. લંડ તો મસ્ત જ હશે તો જ પૂજા વારંવાર જાય છે.

શું તેઓ સાચે જ માત્ર મંત્રો સુધી મર્યાદિત રહેશે?

કે પૂજાની સાડીનો પલ્લો સરકી ગયો હશે…

શું બાબાજીએ તેના સ્તનોને અડ્યા હશે?

શું પૂજા ના પાડતી હશે… કે પછી પોતે જ તેમની નજીક થઈ ગઈ હશે? પોતાના બોબલાને સામેથી દબાવવા માટે ભેટ આપતી હશે.'

શિલ્પાના હાથ અટકી ગયા. તે સિંકની કિનારે બંને હાથ મૂકીને ઊભી રહી ગઈ. તેના શ્વાસ થોડા વેગવંતા થઈ ગયા હતા. જાંઘોની વચ્ચે હળવી અશાંતિ અનુભવાઈ રહી હતી.

'મારો પતિ તો સૂતો છે…

અને હું અહીં વાસણો ઘસી રહી છું. મારી ચૂતને ઘસનારું અહીં કોઈ નથી, ચૂતને મારી-મારીને સૂઝાડનારું કોઈ નથી. કેવી કમનસીબી છે મારી પણ…..

શરીર અગ્નિની જેમ બળી રહ્યું છે…

અને તે માણસ તો માત્ર નસકોરાં લેતો હશે.

શું આ જ બાકી રહ્યું છે હવે?

માત્ર ઇચ્છા લઈને સૂઈ જવું?'

તે વાસણો સાફ કરતી રહી, પણ દરેક હરકત સાથે તેનું મન વધુ ઉત્તેજિત થતું જતું હતું. ક્યારેક તે વિચારતી કે બાબાજી પૂજાને કેવી રીતે સ્પર્શ કરતા હશે, ક્યારેક પોતાના જ અધૂરા શરીરની યાદ આવી જતી. તેના દીંટી સાડીની અંદર સખત થઈ ચૂક્યા હતા. તે વારંવાર પગ બદલી-બદલીને ઊભી રહેતી હતી.

'કાશ… આજ રાતે રસિકમાં થોડો પણ જોશ હોત… માત્ર લંડ જ બહાર કાઢી આપત…..

બાકી તો હું પોતે તેના ઉપર ચઢી જાત…

પણ ના… તે તો સૂઈ ગયો હશે.

અને હું અહીં બળી રહી છું.'

થોડીવાર પછી જ્યારે શિલ્પા રસોડાનું કામ પતાવીને પાછી બેડરૂમમાં આવી, ત્યારે રસિક ઊંડી નીંદરમાં હતા. તેમના નસકોરાં આખા રૂમમાં ગુંજી રહ્યા હતા, જોરજોરથી, બેફીકર.

શિલ્પા દરવાજે ઊભીને તેમને જોતી રહી. મનમાં વધુ નિરાશા અને વાસનાનું મિશ્રણ હતું. તેના તન અને મનમાં હવે અગ્નિ ભભૂકી ઊઠી હતી. જો અહી કોઈ બીજો પુરુષ હાજર હોત તો તે પોતાના પગ ફેલાવીને પોતાની ચૂતને ઉજાગર કરીને તે સામેવાળા લંડને આમંત્રણ આપત, અથવા તો સ્વપ્નમાંથી જ કહેત કે આવીજા અને મને ચોદો… તેનું મન વારંવાર બાબાજી અને પૂજાની રતિક્રીડાને લઈને પોતાની અગ્નિ ભડકાવી રહ્યું હતું. જોકે તે ઇચ્છતી ન હતી, પણ મનને દોડવા માટે કોઈ સહારાની જરૂર નથી હોતી.

તે ધીમેથી પલંગની બીજી બાજુ જઈને સૂઈ ગઈ. આંખો ખુલ્લી હતી. શરીર હજુ પણ અશાંત હતું. અને મગજમાં પૂજા અને બાબાજીનો અધૂરો, કાલ્પનિક દૃશ્ય વારંવાર ફરી રહ્યું હતું.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx



આજે અહી સુધી દોસ્તો.......

મૈત્રી પટેલ નિર્મિત.