[maitripatel]

પૂજાના જતા રહ્યા પછી મા ઘરમાં આવી ત્યારે જોયું કે તેમના પતિદેવ સૂવાની તૈયારીમાં છે.

શિલ્પાએ ધીમેથી ઓરડામાં પ્રવેશ કર્યો અને રસિક તરફ જોતાં બોલી,

"પૂજાના પપ્પા, આજે પણ તમને સૂવાની ઉતાવળ છે?"

રસિક પથારી પર ચાદર સરખી કરતાં બોલ્યા,

"અને નહીં તો શું? સૂવાના સમયે સૂવું જ જોઈએ. અને આ સ્વાસ્થ્ય માટે પણ સારું છે શિલ્પા. બાકી પૂજા હજી દેખાતી નથી… ક્યાં છે તે?"

શિલ્પા તેમની નજીક આવી અને તેમની કમર પર હાથ મૂકતાં ધીમેથી બોલી,

"તમે તો ઘરે આવતાં જ સૂવા માટે તૈયાર થઈ જાઓ છો. ક્યારેય બીજી કોઈ ઈચ્છા થતી જ નથી તમને."

રસિકે તેની હથેળીને ધીમેથી ખસેડતાં કહ્યું,

"અરે, આટલી રાતે હવે શું ઈચ્છા થશે! આમેય હવે આપણને બીજી કઈ ઈચ્છાઓ રહી ગઈ છે? ઉંમર પણ તો કંઈક ચીજ છે."

શિલ્પાએ હળવી સ્મિત સાથે કહ્યું,

"અરે, શું આપણે આટલા વૃદ્ધ થઈ ગયા કે હવે બધી ઈચ્છાઓને મારી જ નાખવી જોઈએ? અથવા તો તેમને જન્મ લેવા જ ન દેવા જોઈએ? હું એ કહેતી હતી કે આજે પૂજા તે બાબાજી પાસે ગઈ છે. રાતે મોડું થશે. તેના પતિની આત્માના શુદ્ધિકરણ માટે એક પૂજા છે. તો મેં વિચાર્યું… કે..આજે તો મોકો છે. પણ તમે તો અડધી ઊંઘમાં ભમી રહ્યા છો. જાણે કોઈ ઊંઘની ગોળીનો નશો ચઢી ગયો હોય."

રસિકે આશ્ચર્યથી શિલ્પા તરફ જોઈને બોલ્યા,

"અરે, પૂજાને આટલી રાતે ત્યાં ન જવું જોઈએ. તેણે તને પૂછ્યું પણ હતું શું? અને જો પૂછ્યું હોય તો તમે જવા કેમ દીધી?" તેણે વાત બદલતાં કહ્યું.

શિલ્પાએ માદક નજરથી તેમની આંખોમાં જોતાં કહ્યું,

"અરે યાર, તેના પતિની આત્મા માટે તે કંઈક તો કરશે ને! તમે આટલા ચિંતિત કેમ થઈ જાઓ છો રસિક? બાબાજી ખરાબ માણસ નથી."

રસિકે કપાળ ચોળતાં કહ્યું,

"અરે એવું કંઈ નથી. કદાચ તે બાબાજી સારા હશે, પણ અમારી દીકરી જુવાન છે અને સુંદર પણ છે. કોઈની પણ નજર ખરાબ થઇ શકે, ક્યાંક કોઈ ઊંચ-નીચ થઈ ગઈ તો જમાનાને શું મોં બતાવીશું? આ બધું તારે વિચારવું જોઈએ તેને જવા દેતાં પહેલાં. ખબર નહીં અત્યાર સુધીમાં શું શું થઈ ગયું હોય......પછી ગાંડ જેવું મોઢું થઇ જશે. યુવાની નો કોઈ ભરોસો નહિ, આમેય બાબાજી પણ.....પુરુષ વૃદ્ધ હોય કે જવાન......કાણું જોયું નથી કે....." રસીકે પોતાની શંકા રજુ કરી.

શિલ્પા તેમની નજીક આવીને ધોતીનો છેડો હળવેથી પકડીને બોલી,

"મેં આ બધું પૂજાને પૂછી લીધું છે. મને વિશ્વાસ થયા પછી જ મેં તેને જવા દીધી છે. તમે શું સમજો છો કે દીકરીની ચિંતા મને નહીં હોય? અને વળી… જો કંઈ થાય પણ તો જુવાન શરીર છે, પોતાની મરજી મુજબ કરીને જ છોડશે. મને કે તમને પૂછીને કરશે શું? તમારી વાત પણ સાચી છે, અત્યાર સુધી કઈ થઇ ગયું હશે તો...આપણને તો કંઈ ખબર નથી, ભગવાન ના કરે પણ અત્યાર સુધી કંઈ થઈ ગયું હોય તો પણ આપણે શું કરી શકીએ? જ્યાં સુધી કોઈ પરિણામ સામે ન આવે."

રસિક પલંગ પર બેઠા અને થોડું ચિડાઈને બોલ્યા,

"તે બધું તો ઠીક છે. મને હવે સૂવું છે. તું જાણે ને તારી દીકરી. તમે બંને સારી રીતે જાણો છો કે હું કોઈ ઝંઝટમાં પડવા માંગતો નથી. બાકી જે કરવું છે તે કરો. તેની મરજીને આપણે કોણ છીએ રોકનારા? અને વળી હું પણ સમજું છું શિલ્પા, જરૂરિયાત બધાને હોય છે, પૂજાને પણ....પણ ધ્યાન તો રાખવું પડે ને....કઈક આડું અવળું થાય ને સાલું પેટ ફૂલે તો નવી ઉપાધી......બાકી તમે બંને જે કરો તે સમજી વિચારી ને કરો. મને તો કોઈ વાંધો નથી. હું ભલો ને મારી આ પથારી."

શિલ્પા પણ પલંગ પર બેસી ગઈ. તેણે ધીમેથી રસિકની જાંઘ પર હાથ મૂક્યો અને હળવે સ્વરે બોલી,

"તેથી જ તો હું કહું છું… આજે મોકો છે. ચાલો કંઈક કરીએ. બંને કાણા તૈયાર છે… ડંડાથી મારી લો."

રસિકે તેની તરફ જોયું અને થાકેલા સ્વરમાં કહ્યું,

"અરે રાણી, હવે આપણે તે જમાનામાં નથી જીવતા જ્યાં દર વખતે ડંડો તૈયાર હોય. અને વળી આજે તો કોઈ મૂડ પણ નથી. થાકી પણ ગયો છું… અને ઊભો પણ થશે નહીં. તમે પણ સૂઈ જાઓ. અને હા, ધ્યાન રાખજો કે સમયસર પૂજા ઘરે આવી જાય. જેવી આવે તેવી પણ સમજી વિચારી ને આગળ વધજો તમે માં-દીકરી"

શિલ્પા થોડી ક્ષણો ચૂપ રહી. પછી ધીમેથી બોલી,

"મૂડ તો બનાવવામાં આવે છે રસિક… બનાવી નાં શકાય? વર્ષોથી એક જ વાત… થાકી ગયો છું, મૂડ નથી. ક્યારેય વિચાર્યું છે કે મારી ઉંમરે સ્ત્રીને શું લાગતું હશે?"

રસિકે આંખો બંધ કરતાં ફક્ત એટલું જ કહ્યું,

"શિલ્પા, પ્લીઝ… આજે નહીં. સૂઈ જા."

શિલ્પાએ લાંબો શ્વાસ લીધો. તેણે પોતાનો હાથ પાછો ખેંચી લીધો અને ધીમેથી બોલી,

"ઠીક છે… સૂઈ જાઓ. પણ યાદ રાખજો… દરેક રાતે ઊંઘ નથી આવતી કોઈકને."

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


પ્રસ્તુતકર્તા મૈત્રી પટેલ.