[jayjay_Tales]

பாகம் 15

பப்பின் காதுகளைப் பிளக்கும் இசையும் வண்ண விளக்குகளின் ஆரவாரமும் ஒருபுறம் இருக்க, நாங்கள் அமைதியான ஒரு லவுஞ்ச் பகுதிக்கு வந்து அமர்ந்தோம். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தப் பயங்கரமான இறுக்கமும் கோபமும் சற்றுத் தணிந்து, வியர்வை வழிய ஆட்டம்போட்டதில் ஒருவித சோர்வு மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. மெலிந்த குரலில் அவளிடம் பேச்சுக்கொடுத்தேன்.

ராஜிவ்: "என்ன பாப்பா... இப்போ கொஞ்சம் கோபமெல்லாம் குறைஞ்சதா? உன் மனசுல இருக்கிற பாரம் லேசான மாதிரி இருக்கா?"

அவள் என்னை ஒரு கணம் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்கள் பனித்திருந்தன. நான் அவளைக் கனிவாகப் பார்ப்பது போலவும், அவள் நலனுக்காக மட்டுமே சிந்திப்பது போலவும் என் முகத்தில் ஒரு பொறுப்பான தோற்றத்தை வரவழைத்துக் கொண்டேன்.

ராஜிவ்: (மெதுவான, பாசமான குரலில்) "பாப்பா.. வா, நடந்ததெல்லாம் இருக்கட்டும்... வீட்டுக்குப் போகலாம்..."

பாப்பா: "இல்ல ராஜிவ்... எனக்கு வீட்டுக்குப் போகவே பிடிக்கலை. அங்கே என் அம்மா இருக்கா.. எனக்கு அவங்கள பாக்கவே பிடிக்கல.. நான் வர மாட்டேன்."

நான் ஒரு நல்ல மனிதனைப் போலவும், அவளது பாதுகாப்பை மட்டுமே விரும்புபவனைப் போலவும் என் முகபாவனைகளை மாற்றிக் கொண்டேன்.

ராஜிவ்: "புரியுது பாப்பா... ஆனா இந்த இராத்திரி நேரத்துல ஒரு 18 வயதுப் பொண்ணு இப்படித் தனியா வெளிய சுத்துறது ரொம்ப ஆபத்து. உன்னை உன் வீட்டுல கொண்டுபோய் சேர்க்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. நீ வீட்டுக்குப் போ..."

நான் பேசிய அந்த வார்த்தைகளில் அப்பட்டமான அக்கறையும் தியாக உணர்ச்சியும் ஒளிர்வது போல ஒரு மாயையை உருவாக்கினேன். ஒரு ஆபத்தான சூழ்நிலையில் ஒரு பெண்ணுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்க விரும்பும் நல்ல மனிதன் போல நான் நடித்த அந்த நாடகம், அவளது இளம் மனதை ஆழமாகத் தொட்டது.

அவள் என்னை வியப்புடன் பார்த்தாள். அவளது இதயம் உருகத் தொடங்கியது.

பாப்பா: (குரல் தழுதழுக்க) "சரி... என்னை வீட்ல கொண்டு போய் விட்டுட்டு நீங்க எங்க போவீங்க? உங்க வீட்ல தான் எங்கப்பா இருக்காரே..."

அவள் அப்படிச் கேட்ட அந்த நொடியில், என் மனதுக்குள் 'ஆஹா... காலையில நாம போட்ட victim card பிட்டு.. நல்லா வேல செய்யுதே..!' அப்படினு அதை அப்படியே மெயின்டெய்ன் செய்தேன்.

ராஜிவ்: " ஆமா.. நான் வீட்டுக்கு போகமுடியாது.. பரவாயில்லை.. நான் எங்கவேணாலும் லாட்ஜ்ல தங்கி சமாளிச்சிப்பேன்... என்னை பத்தி கவலைப்படாத "

பாப்பா: (லேசாக கலங்கிய கண்களுடன்) "காலையில நான் உங்களை என் வீட்டைவிட்டு வெளியே போகச் சொன்னதுக்கு என்னை மன்னிச்சிடுங்க... நான் அப்படிப் பேசினதால்தானே நீங்களும் இப்படித் தெருவுல வந்து நிக்க வேண்டியதாப் போச்சு? "

அவளது கண்களில் கசிந்த அந்த உண்மையான ஏக்கம், என்னை முழுமையாக ஸ்தம்பிக்கச் செய்தது. அவள் என் மீதான கோபத்தை முழுமையாக மறந்துவிட்டாள் என்பதையும், இப்போது அவளுக்கு நான் மட்டும்தான் ஒரே அடைக்கலம் என்பதையும் அந்த வார்த்தைகள் பறைசாற்றின.

ராஜிவ் : மன்னிப்பு எல்லாம் எதுக்கு பாப்பா.. அதெல்லாம் நான் ஒன்னும் நினைக்கலை.. நீ வீட்டுக்கு போ.. எனக்கு அது போதும்..

பாப்பா : "நீங்க என்னதான் சொன்னாலும், எனக்கு அந்த வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போகப் பிடிக்கவே இல்லை."

நான் ஒரு நொடி யோசித்தேன். இந்தத் தருணத்தை நழுவவிட்டால், என் பழிவாங்கும் ஆட்டத்தின் பலம் குறைந்துவிடும்.

ராஜிவ்: (தந்திரமான திட்டத்துடன்) "உனக்கு வீட்டுக்குப் போகப் பிடிக்கல, எனக்கும் அங்கே போகப் பிடிக்கலன்னா... நாம ஏன் இங்கேயே இருக்கக் கூடாது? வா, இந்தப் பப்பிற்கு மேலேயே ஒரு நல்ல சொகுசு அறை இருக்கு. இன்னைக்கு ராத்திரி நாம அங்கேயே தங்கிப்போம். "

பாப்பா என்னுடன் தங்குவதற்கு கொஞ்சம் தயங்கினாள். அம்மாவை ஓத்தவனோடு தங்குவதற்கு எந்த பெண் தான் சம்மதிப்பாள். அதை புரிந்துகொண்டவனாக, ' பயப்படாதே பாப்பா.. என்னால உனக்கு எந்தத் தொந்தரவும் வராது.. " என ரொம்ப நல்லவனாக நடித்தேன்.

அந்தச் சூழலின் தனிமையும், என் மீதான அவளது புதிய நம்பிக்கையும் அவளை அமைதியாகத் தலையசைக்க வைத்தன. உடனே நான் அந்தப் பப்பிற்குச் சொந்தமான உயர்ரக சொகுசு அறையை முன்பதிவு செய்து, அவளை அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

சொகுசு அறை :
அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையின் கதவு தாழிடப்பட்டதும், வெளியே இருந்த ஆரவாரங்கள் அனைத்தும் முற்றிலுமாக அடைபட்டுப் போயின. அங்கே ஒரு மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சமும், குளிரூட்டப்பட்ட அமைதியான சூழலும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.

அறையின் மென்மையான கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணின் மேனியைப் பார்த்தபோது, என் ரத்த நாளங்களில் தீப்பற்றியது போலிருந்தது. அவளது இளம் மொட்டு உடலின் ஒவ்வொரு அளைவும், அந்தத் துள்ளலான ஆடையும், அந்தத் தனிமையும் எனக்கு ஒரு பலத்த சோதனையைக் கொடுத்தன.

' பாப்பா.. உன்னை முழுமையாக நம்பி இந்த அறைக்கு வந்துவிட்டாள். நினைத்தால் இப்போதே இவளை உன் இச்சைக்கு இரையாக்கிக் கொள்ளலாம்... யோசிச்சு சான்ஸை மிஸ் பண்ணிடாதடா.. அப்படியே தூக்கிப்போட்டு ஓத்து தள்ளுடா.. ' என உள்ளுக்குள் காமவெறி ஏறியது.

ஆனால், என் மூளையின் இன்னொரு பகுதி உடனடியாகத் தடுத்தது- 'அவசரப்படாதே ராஜிவ்! ஒரு கன்னிப்பெண்ணைக் கசக்கி, இந்த இளம் மொட்டு அழகை தொடக்கத்திலேயே பலவந்தமாக வீணாக்கிவிடாதே. அவளாகவே கனிந்து, முழுமையாகச் சரணடையும் வரை பொறுத்திரு. அந்தத் தருணம் வரும்போது உனது வெற்றி இன்னும் பிரம்மாண்டமாக இருக்கும்!'

அந்தக் கடும் உள்மனப் போராட்டத்தின் முடிவில், என் புத்தி காமத்தை வென்றது. அவளை இப்போதைக்கு வலுக்கட்டாயமாகத் தொடுவது எனது நீண்ட காலத் திட்டத்திற்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன்.

ராஜிவ்: (மிகவும் கண்ணியமான குரலில்) "பாப்பா... நீ ரொம்ப டயர்டா இருக்க, அழுது குழம்பி மனசு ரொம்பச் சோர்ந்துபோயிருக்கு. நீ போய் இந்தக் கட்டிலில் நிம்மதியாப் படுத்துத் தூங்கு. நான் இந்தச் சோபாவில் படுத்துக்கிறேன். உனக்கு எந்தப் பயமும் தேவையில்லை."

அவள் என்னை ஒரு வினாடி ஆச்சரியத்தோடும், எல்லையற்ற மரியாதையோடும் பார்த்தாள். பெற்ற தந்தையே தன் சுயநலத்திற்காகத் தன்னைத் தவிக்கவிட்டுவிட்டு சின்ன வயசு பெண்ணோடு சுகத்தில் திளைக்கும்போது, அறிமுகமில்லாத இந்த மனிதன் தனக்கு இரவில் ஒரு அரணாக நின்று தங்களைக் காப்பாற்றுகிறான் என்ற எண்ணம் அவளது மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

அவள் மறுப்பு எதுவும் சொல்லாமல் கட்டிலில் சென்று படுத்துக்கொண்டாள். நான் அறையின் மறுமுனையில் இருந்த சோபாவில் சாய்ந்து படுத்தேன். ஆனால், என் கண்களோ தூங்கவில்லை; அந்த இருட்டான அறையில், பாப்பாவின் மூச்சுக் காற்றும், அவளது இளமை மேனியின் வாசனையும் என்னைச் சுற்றிலும் மிதக்க, என் சுன்னி விரைத்துக்கொண்டு நிற்க, புத்தியோ அணை போட்டு அடக்க, எனக்குள் பெரும் போர் நடந்துகொண்டிருந்தது.