Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 300:
-------------

"எங்கிட்ட சொல்லு... எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட மறைக்காமச் சொல்லு பவி!"

அவரு , என் கிளிட்டைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே எங்கிட்ட கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட தவிப்பு... அவரோட பசி... அந்த டெஸ்பரேஷன்!

அது எனக்கு பயங்கரமான, திமிர குடுத்துச்சு.

நான் உடனே... என் முகத்துல கோபத்தையும், அதிர்ச்சியையும் கொண்டு வந்தேன்.

என் புண்டை மேல, என் பருப்பை ரசனையாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்த அவரோட அந்த வலது கையை...

'பளார்'னு ஒரு அடி அடிச்சு... வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன் கார்த்திக்!

நான் அப்படி அடிச்சுத் தட்டி விட்டதும், கார்த்திக் ஷாக் ஆகி உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட கை காத்துல அப்படியே நின்னுச்சு.

"நான் அவரை தடுத்துட்டேன் கார்த்திக்!"

நான் என் குரல்ல கோபத்தை, பொண்டாட்டியோட ஆவேசத்தைக் கொண்டு வந்து சீறுனேன்.

"நான் அவரை அலோ பண்ணல!"

"அவர் விரல் என்னோட பின்னாடி ஓட்டைக்குள்ள போறதை... நான் கொஞ்சம் கூட அலோ பண்ணல கார்த்திக்!"

நான் உறுதியாஅவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... என்னையே குழப்பமாப் பாத்தாரு.

அவரு கண்கள்ல இருந்த வெறி, இப்போ ஒரு பெரிய ஏமாற்றமா மாறுறதை நான் தெளிவாப் பாத்தேன்.

"ஏன்...?"

அவரு வாய்ஸ், அவருக்கே தெரியாம ஒரு இன்ஸ்டிங்க்டிவ் ஆசையில வெளிய வந்துச்சு.

"ஏன்... ஏன் பவி தடுத்த?"

அவரு கேட்ட கேள்வி... என்னை நிஜமாவே ஆச்சரியப்பட வெச்சுது!

தன் பொண்டாட்டி தன்மானத்தைக் காப்பாத்திக்கிட்டானு சந்தோஷப்படாம... ஏன் தடுத்தனு கேக்குற அளவுக்கு, அவர் மைண்ட் இப்போ முழுசா கரப்ட் ஆகிடுச்சு!

நான் என் முகத்தை அவமானப்பட்ட மாதிரிச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் கேக்குறீங்க நீங்க?"

நான் ஹர்ட் ஆன மாதிரி, டிஸ்ட்ரெஸ்ஸோட கத்துனேன்.

"ஏன்... ஏன்-னு கேக்குறீங்களா கார்த்திக்?"

"நீங்க எப்படி கார்த்திக் எங்கிட்ட இப்படியொரு கேள்வியைக் கேக்கலாம்?"

"நான் என்ன மோசமான பொண்ணா?"

நான் அவரை குற்றவாளி கூண்டுல நிப்பாட்டுற மாதிரி கேள்வி கேட்டேன்.

"ஒரு வாட்ச்மேன்... என்ன ஹெல்ப்பா வேணா இருக்கட்டும், அவரோட விரலை என் அவ்ளோ பிரைவேட்டான... சென்சிட்டிவ்வான ஒரு இடத்துக்குள்ள விடுறதை..."

"நான் எப்படிக் கார்த்திக் அலோ பண்ணுவேன்னு நீங்க நெனச்சீங்க?"

"இட்ஸ் டிஸ்கஸ்டிங் கார்த்திக்!"

"அது என் பவுண்டரி கார்த்திக்."

"அதும் இல்லாம கார்த்திக்..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு பயமா இருந்துச்சுங்க."

நான் என் குரல்ல நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவரோட விரல்கள் முரட்டுத்தனமா இருந்துச்சு."

"அதை என்னோட அந்த ஹோல்குள்ள விட்டா... அது எனக்கு பெரிய, அன்-பேரபிள் ஆன பெயினை குடுக்கும்னு எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்."

"நான் வலிக்கு... அந்த விஷயத்துக்கு... கொஞ்சம் கூட ரெடியாகல."

"எனக்கு பயம் வந்துருச்சு... அதனால தான் நான் அவரைத் தடுத்துட்டேன்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை... பயம், வலி, பவுண்டரி-னு எல்லா லாஜிக்கும் கலந்த மாதிரி பெர்ஃபெக்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் இப்படி ஆவேசமா பேசி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்கோட மைண்ட்... அந்த போதையில இருந்து முழிச்சுக்கிச்சு.

அவரு குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

'அட... இவ அவ்ளோ பயந்து போய் தடுத்துருக்கா...'

'ஆனா நான் அவன் விரல் உள்ள போயிருக்காதானு ஆசைப்பட்டுட்டேன்.'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கை கில்ட்டியா ஆக்கிடுச்சு.

என் ரெண்டு கைகளையும் சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஐ ஆம் சாரி பவி..."

அவரு டெஸ்பரேட்டா, ஒரு கெஞ்சலோட வந்துச்சு.

"ஐ ஆம் சோ சாரி..."

அவரு என்னைய அப்படியே இழுத்து, அவரோட நெஞ்சோட நெஞ்சா அவ்ளோ இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட கைகள் என் முதுகை கேரிங்காத் தடவிக்கொடுத்துச்சு.

"நான்... நான் அந்த மீனிங்ல கேக்கல பவி."

"நான் ஏதோ நீ சொல்லிட்டு இருந்த ஸ்டோரியோட பேனிக்ல... ஃப்ளோல... எனக்கே தெரியாம அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுட்டேன்."

அவரு தன் ஆசையை, கஷ்டப்பட்டு மறைக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் நிஜமாவே உன்னையத் தப்பா நெனைக்கல பவி."

"அண்ட்..."

"அண்ட்... ஐ ஆம் கிளாட் தட் யூ ஸ்டாப்டு ஹிம்."

அவரு ஒரு நல்லருஷன் மாதிரி அந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.

ஆனா... அவர் என்னைய இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது...

அவரோட சுண்ணி... என்னோட தொடையில பட்டு இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சுல?

அது... லேசா, ரொம்ப லேசா... தன் விறைப்பை இழந்து, கொஞ்சம் சாஃப்ட் ஆகுறதை என்னால கிளியரா ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

கார்த்திக்கோட வார்த்தைகள் என்னவோ 'சந்தோஷம்'னு சொல்லுச்சு.

ஆனா அவரோட உடம்பு... அவரோட சுண்ணி... அது நடக்காததை நெனச்சு பெரிய ஏமாற்றத்துல துவண்டு போச்சு!

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டே... என் மனசுக்குள்ள சத்தமா, சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

‘கார்த்திக்... உங்க மைண்ட் உங்க கண்ட்ரோல்லயே இல்ல.'

ஆனா, நான் என் முகத்துல அந்தச் சிரிப்பை ஒரு பர்சன்ட் கூடக் காட்டல.

நான் என் முகத்தை சாஃப்ட்டா, ஒரு இன்னசென்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவா, அவர் நெஞ்சுல இருந்து என் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"இட்ஸ் ஃபைன் கார்த்திக்..."

நான் மென்மையாக, ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நீங்க என்னையப் புரிஞ்சுக்கிட்டீங்களே... அதுவே எனக்குப் போதும்."

நான் அவரைச் சமாதானப்படுத்துனேன்.

"அ... அப்புறம் பவி..."

அவரு குரல் இப்போ நார்மலா, ஆனா தவிப்போட வந்துச்சு.

"நீ அப்படிச் சத்தம் போட்டு, 'நோ'னு தடுத்ததும்..."

"அவன் என்ன பண்ணான்?"

"அவன் கோபப்பட்டானா? இல்ல போர்ஸ் பண்ணானா?"

அவரு மறுபடியும் கதையோட ஃப்ளோக்குள்ள வந்துட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

"நான் அப்படி கத்தி, 'நோ'னு சொன்னதும்..."

"அவர் ஒரு செகண்ட் கூடத் தாமதிக்கல."

"அவர் உடனே... அவரோட விரல்களை... என் பின் ஓட்டைக்கிட்ட இருந்து முழுசா விலக்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷை ஜென்டிலான, பௌண்டரி மதிக்கிற ஒரு ஆளா ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அவர் என் முகத்தைப் பாத்து, அமைதியாச் சொன்னாரு..."

"'ஃபைன் மேடம்... உங்களுக்கு அன்கம்ஃபர்டபிளா இருந்தா விட்டுடுங்க.'"

"'நம்ம அந்த செக்-அப்பை அப்புறமா பாத்துக்கலாம்...'னு அவர் கேஷுவலாச் சொல்லிட்டாருங்க."

நான் அந்த 'அப்புறமா பாத்துக்கலாம்'ங்குற வார்த்தையை... ஃியூச்சர்ல அது நடக்க வாய்ப்பு இருக்குங்குற மாதிரி ஹிண்ட்டா அவர் மூளைக்குள்ள தூவி விட்டேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"அவர் என்னோட கால்... ஆங்கிள்ல பிடிச்சுச் செக் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"செக் பண்ணிட்டு, சீரியஸாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... நான் எவ்ளோ செக் பண்ணிட்டேன்.'"

"' உங்க இடுப்புக்குக் கீழ...'"

"'முழங்கால்ல இருக்குற அந்தச் சின்னச் சின்ன சிராய்ப்புகளைத் தவிர... வேற எந்த இம்பாக்ட்டும் இல்ல.'"

"'எல்லாமே நார்மலாத் தான் இருக்கு...'னு அவர் எனக்குக் கிளியரன்ஸ் குடுத்துட்டாருங்க கார்த்திக்."

நான் அவனோட 'ரிப்போர்ட்டை' தெளிவா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்... பெருமூச்சை வெளிய விட்டாரு.

"சோ... ஃபைனலா அவன் உன்னைக் கிளியர் பண்ணிட்டானா?"

அவரு குரல்ல ஒரு நிம்மதி இருந்துச்சு.

"எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லனு கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டான்... கரெக்ட்டா?"

நான் உடனே சந்தோஷமா, ஸ்பீடாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்!"

"அவர் அப்படிச் சொன்னதும்... எனக்கு பெரிய நிம்மதியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ ஒரு எக்ஸைட்மென்ட்டைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த எம்டியான, இருட்டான ரூம்க்குள்ள..."

"அந்த தரைல... என் வயிறு படுற மாதிரி, நான் குப்புறப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

"என் உடம்பு முழுக்க காத்துல வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"ஆனா... என்னோட மனசு ரிலீஃப்பா ஃபீல் ஆச்சு."

நான் அந்த சிச்சுவேஷனை அழகா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சேன்.

"எனக்கு அப்போ ஒரே ஒரு தாட் தான் கார்த்திக் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அப்பாடா... ஒரு வழியா அந்த ட்ரீட்மென்ட் ஃபைனலா முடிஞ்சுருச்சு."

"இனிமேல் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல."

நான் ஒரு இன்னசென்ட்டா, தப்பிக்க நெனைக்கிற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சேன் கார்த்திக்..."

"'அவர்கிட்ட கேட்டு... என்னோட ட்ராக் பேண்ட்டை வாங்கி...'"

"'வேகவேகமா என் டிரஸ்ஸை எல்லாம் மறுபடியும் போட்டுக்கிட்டு...'"

"'இங்க இருந்து எந்திரிச்சு... நேரா ஓடிப் போய்...'"

"'. நம்ம வீட்டுக்கே வந்து சேரணும்'னு தான் கார்த்திக் நான் அவ்ளோ ஆசைப்பட்டேன்."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரோட முகம் அவ்ளோ சாஃப்ட் ஆச்சு.

தன் பொண்டாட்டி பயந்து போய், அந்த ரூம்ல இருந்து உடனே வரணும்னு நெனச்சுருக்காங்குறது அவருக்கு பூஸ்ட்டைக் குடுத்துச்சு.

அவரு என் தலையை கேரிங்காத் தடவிக்கிட்டே முணுமுணுத்தாரு.

"ஓகே பவி... இட்ஸ் ஓகே பேபி."

"எல்லாம் முடிஞ்சுருச்சுல... நீ வீட்டுக்கு வந்துட்டல."

அவரு என்னைய சமாதானப்படுத்துனாரு.

அவருக்கு இப்போ முழுசா ஒரு நம்பிக்கை வந்துருச்சு.

'அப்பாடா... அவனோட ட்ரீட்மென்ட் முடிஞ்சுருச்சு... பவி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்துட்டா.'

இந்த ஸ்டோரி தான், இதோட முடிஞ்சுருச்சுனு மூளை கால்குலேட் பண்ணிடுச்சு.

ஆனா... நான் அவரை அவ்ளோ ஈஸியா விடப் போறது இல்ல.

என் கேம்... அந்த ரூம்ல நடந்த ஆட்டம்... இப்போ தான் ஆரம்பிக்கப் போகுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஆனா..."

"ஆனா நான் தப்பா நெனச்சுட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஐ வாஸ் ராங்... கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட கை... என் தலையைத் தடவிக்கிட்டு இருந்த கை... அப்படியே பாதியில ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

அவரு முகம் மாறிடுச்சு.

"என்ன..."

"என்ன... என்ன மீன் பண்ற பவி?"

"தப்பா நெனச்சுட்டியா? அப்படின்னா?"

அவரு கண்கள் இப்போ மறுபடியும் விரிய ஆரம்பிச்சுது.

"அவர்... அவர் என் கீழ்ப்பகுதி ஃபைன்-னு சொன்னாருல கார்த்திக்?"

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அளந்து வெளிய விட்டேன்.

"அவர் அப்படி டிக்ளேர் பண்ணதுக்கு அப்புறம்..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... என்னைய என்னோட பேண்ட்டைப் போட அலோ பண்ணல கார்த்திக்."

கார்த்திக்... அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

"பேண்ட்டைப்... போட விடலயா?"

அவரு மூச்சுக்காத்து சத்தமா, 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு வெளிய வந்துச்சு.

அவரோட சுண்ணி... சாஃப்ட் ஆகிக்கிட்டு இருந்த அந்தச் சுண்ணி...

இப்போ மறுபடியும்... விறைக்க ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்!

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கிக்கிட்டேன்.

"அவர்... நான் குப்புறப் படுத்துக்கிடக்கும் போதே..."

"அவரோட ரெண்டு கைகளையும் கொண்டு வந்து..."

"என்னோட ரெண்டு தோள்பட்டையையும் இறுக்கமா, பலமாப் பிடிச்சாருங்க கார்த்திக்."

நான் அவனோட பிடியை, அவனோட அதாரிட்டியை விவரிச்சேன்.

"அவர் பிடிச்ச அந்த வேகம்... எனக்கு பயமா இருந்துச்சு."

"அவர் என் தோள்பட்டையைப் பிடிச்சு..."

"ஒரே இழுப்பா..."

"என்னோட மொத்த உடம்பையும்..."

"அந்தத் தரைல அப்படியே புரட்டிப் போட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை ஃபோர்ஸா, தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னையப் புரட்டி..."

"அந்த சிமெண்ட் தரைல..."

"என்னைய ஸ்ட்ரைட்டா... நிமிர்ந்து உக்கார வெச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொசிஷனை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும்...

அவரு ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

"உ... உக்கார வெச்சானா?"

அவரு குரல் கரகரப்பா, அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு முனகல் மாதிரி வந்துச்சு.

"எ... எதுக்கு பவி?"

அவரு மூளை, இதுக்கு என்ன லாஜிக்னு தேடி அலஞ்சுது.

"அவர்... அவர் சீரியஸா என் முகத்தைப் பாத்துச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... நீங்க தரைல விழும்போது, குப்புறத் தான விழுந்தீங்க?'"

"'அந்தப் ஃபால்... அது ஒரு ஃபார்வேர்ட் இம்பாக்ட மேடம்.'"

"'அதாவது... அந்த முழு ஷாக்கும்... உங்களோட முன்பக்கத்துல தான் ஏறியிருக்கும்.'"

"'உங்க நெஞ்சுப் பகுதியிலயும், உங்க வயிற்றுப் பகுதியிலயும் தான்... அந்த இம்பாக்ட் பலமா அடிச்சுருக்கும்.'"

"'உள்ளுக்குள்ள ஏதாவது ஸ்ப்ரெயின்... ஏதாவது சதை சுளுக்கிருக்கானு நான் செக் பண்ணியாகணும்'னு அவர் உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷோட பெர்ஃபெக்ட்டா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு முகம் வெளிறிப் போச்சு.

'நெஞ்சுப் பகுதியையா? வயித்தையா?'

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சுது.

'ஒரு வாட்ச்மேன்... என் பொண்டாட்டியோட நெஞ்சைச் செக் பண்ணப் போறானா?'

இந்த நெனப்பு... கார்த்திக்கை உச்சக்கட்ட போதைக்கும், அதே சமயம் பயங்கரமான தவிப்புக்கும் கொண்டு போச்சு.

"நான்... நான் ஷாக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் உடனே என் வாயைத் திறந்து..."

"'எனக்கு அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பிரகாஷ்... என் நெஞ்சுலயும் வயித்துலயும் எந்த வலியும் இல்ல'னு..."

"அவரைத் தடுக்கிறதுக்காக, நான் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை மறுபடியும் பதிவு பண்ணேன்.

"ஆனா..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நான் என்னோட வாயைத் திறந்து, ஒரு வார்த்தை சொல்றதுக்குள்ள..."

நான் என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"நான் ஏதோ ஒண்ணு சொல்லி, அவரைத் தடுக்குறதுக்கு முன்னாடியே..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா... ஒரு விஷத்தைக் கலக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் அவரோட கைகளை கொண்டு வந்து..."

"நான் மேல போட்டுருந்த... என்னோட அந்த டீ-ஷர்ட்டோட கீழ் ஓரத்தை..."

"பலமாப் பிடிச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடம்பு ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சு.

"அவர் அந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பிடிச்சு..."

"ஒரே இழுப்பா..."

"எந்த ஒரு தயக்கமும், கூச்சமும் இல்லாம..."

"என் தலைக்கு மேல இழுத்து..."

"என்னோட டாப்பை... கம்ப்ளீட்டா உருவி... அப்படியே தூக்கிப் பக்கத்துல வீசுனாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை... பச்சையா அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

"நான்..."

"நான் அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"அந்த சிமெண்ட் தரைல..."

"மேலயும் எந்தத் துணியும் இல்லாம... கீழயும் எந்தத் துணியும் இல்லாம..."

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கல.

"முழுசா..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம..."

"கம்ப்ளீட்டா நேக்கட்டா..."

"அவர் முன்னாடி... உக்காந்திருந்தேன் கார்த்திக்."



--------------
Part 301:
--------------
நான் இந்த வார்த்தைகளை, மெதுவா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத மாதிரி...

அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

இப்போ பெட்ரூம்ல... பயங்கரமான, அமைதி .

கார்த்திக்... அப்படியே ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரால ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியல.

அவரோட மைண்ட்... நான் சொன்ன விசுவல்ல அப்படியே உறைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... தான் கல்யாணம் பண்ணி ஆறு வருஷமா அவர் கூடவே ஒரு பொண்ணு...

கீழ எந்தத் துணியும் இல்லாம... இப்போ மேலயும் போட்டிருந்த ஒரு டீ-ஷர்ட்டையும் இழந்துட்டு...

ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு முன்னாடி... கம்ப்ளீட்டா நேக்கட்டா உக்காந்திருந்திருக்கா!

இமேஜினேஷன்... கார்த்திக்கை ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிக்குற நிலைக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட வாய் லேசாத் திறந்துருந்துச்சு... ஆனா வார்த்தைகள் வரல.

அவரோட தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட ந்த ஸ்டன் ஆன ரியாக்‌ஷனை... அவர் படுற இந்தத் தவிப்பை...

நான் மனசுக்குள்ள ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'எஸ் கார்த்திக்... உங்க மூளை இப்போ முழுசா என் கண்ட்ரோல்ல இருக்கு.'

'நான் உங்களை எவ்ளோ அழகா என்னோட விரல் நுனியில ஆட்டிப் படைக்கிறேன்னு பாருங்க.'

என் மனசுக்குள்ள திமிரா சிரிச்சேன்.

ஆனா... வெளிய? நான் என் 'இன்னசென்ட்' மாஸ்க்கை பெர்ஃபெக்ட்டா மெயின்டெயின் பண்ணேன்.

நான் மெதுவா, பெட்ல அவர் பக்கத்துல நகர்ந்து போனேன்.

என் மடியில இருந்து அவரோட கைகள் மேல... என் கையை மென்மையாகப் பதிச்சேன்.

நான் அப்படித் தொட்டதும், கார்த்திக் உடம்பு லேசா ஒரு ஜர்க் ஆச்சு.

"ஹேய்... கார்த்திக்...?"

நான் , ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

"என்ன ஆச்சு கார்த்திக்? ஏன் என்னையவே அப்படிப் பாக்குறீங்க?"

நான் கள்ளங்கபடமில்லாத ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.

கார்த்திக்... தன் கண்களை கஷ்டப்பட்டு ரெண்டு மூணு தடவை சிமிட்டுனாரு.

அவரு அந்த ஷாக்ல இருந்து... அந்த விசுவல்ல இருந்து... மெதுவா முழிச்சுக்கிட்டு நிஜ உலகத்துக்கு வந்தாரு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி, சத்தமா 'க்ளக்'னு முழுங்குனாரு.

"நீ... நீ..."

அவரு வார்த்தைகளை ஃபார்ம் பண்ண அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டாரு.

"நீ... உள்ள பிரா கூட... பிரா கூடப் போடலையா பவி?"

அவரு கேட்ட கேள்வி... அவரோட கியூரியாசிட்டியோட உச்சக்கட்டம்!

ஒரு புருஷன், 'அவன் எப்படி உன் டிரஸ்ஸைக் கழட்டலாம்?'னு கோபப்படாம...

'நீ உள்ள பிரா கூடப் போடலயா?'னு நேக்கட்னஸை கன்ஃபார்ம் பண்ணத் துடிக்கிறான்!

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

நான் என் முகத்தை அவமானத்துலயும், கூச்சத்தலயும் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

நான் ரொம்ப மெதுவா... என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமுமா ஆட்டி, 'இல்ல'னு சொன்னேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

நான் கிசுகிசுப்பா, குற்ற உணர்ச்சியோட முணுமுணுத்தேன்.

"நான்... நான் முதலிலேயே உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

"நான் ஜஸ்ட் ஒரு பத்து நிமிஷம்... ஒரு குயிக் வாக்கிங் போய்ட்டு வரலாம்னு தானே கீழ போனேன்?"

"அதுவும் நைட் டைம்... இருட்டா இருக்கும்னு நெனச்சு..."

"நான் உள்ள எந்தத் துணியும் போடல கார்த்திக்."

நான் என் நிலைமையை இன்னசென்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"நோ பேன்ட்டி... அண்ட் நோ பிரா, கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை ஓப்பனாச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட அந்த டீ-ஷர்ட்டை... என் தலைக்கு மேல இழுத்துக் கழட்டுன அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் கம்ப்ளீட்டா... முழுசா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம..."

"பேர்-ஆ தான் கார்த்திக் அவர் முன்னாடி உக்காந்திருந்தேன்."

நான் அந்த விசுவலை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி மறுபடியும் ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்து, அப்படியே அடக்கிக்கிட்டாரு.

அவரோட கண்கள் இப்போ இன்னும் அகலமா விரிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ அவரோட மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ ஒரு எமோஷனல் கார்டை பிளே பண்ணப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு பரிதாபத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நீங்க... நீங்க என் மேல கோபமா இருக்கீங்களா கார்த்திக்?"

நான் தவிப்போட, பயந்துபோய் கேட்டேன்.

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்... நான் அவரை அப்படிப் பண்ண அலோ பண்ணிருக்கக் கூடாது."

"என் டாப்-ஐ அவர் கழட்டும்போது, நான் தடுத்துருக்கணும்..."

"ஆனா... நான் பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல... என் உடம்பு அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னையத் தப்பா நெனைக்காதீங்க."

நான் என்னைய விக்டிம் மாதிரி, ஹெல்ப்லெஸ்ஸா ப்ரொஜெக்ட் பண்ணிக் கெஞ்சுனேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... இவ நான் கோபப்படுறேன்னு நெனச்சு, மீதி கதையைச் சொல்லாம விட்டுருவாளோ'ங்குற பயம் அவருக்குள்ள வந்துருச்சு.

அவரு தலையை வேகவேகமா ஆட்டுனாரு.

"நோ... நோ பவி... இல்லவே இல்ல!"

அவரு உறுதியா, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"நான் உன் மேல கொஞ்சம் கூடக் கோபமா இல்ல பவி."

"ஐ ஆம் நாட் ஆங்ரி அட் ஆல்."

"எனக்குப் புரியுது... நீ அந்தச் சிச்சுவேஷன்ல அவ்ளோ பயந்து போயிருந்திருக்க."

"நான் உன்னைத் தப்பாவே நெனைக்கல பவி... ரிலாக்ஸ்."

அவரு ஒரு நல்ல, அண்டர்ஸ்டாண்டிங் ஆன புருஷன் மாதிரி நடிச்சாரு.

ஆனா... அடுத்த செகண்ட்... அவரோட உண்மையான முகம் வெளிய வந்துச்சு.

"நான்... எனக்கு ஜஸ்ட் என்ன நடந்துச்சுனு தெரிஞ்சுக்கணும் பவி... அவ்ளோ தான்."

அவரு குரல், வெறியோட வந்துச்சு.

"அவன்... அவன் உன்னை அப்படிப் பாத்ததும்..."

"உன்னை முழுசா... கம்ப்ளீட் நேக்கட்டா பாத்ததும்..."

"அவன் என்ன பண்ணான் பவி?"

"எனக்கு அதப் புரிஞ்சுக்க ஆசையா இருக்கு... சொல்லு பவி."

அவரு அவ்ள டெஸ்பரேட்டா, எங்கிட்டக் மீதி கதையைக் கேட்டுக் கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'கார்த்திக்... நீங்க ஏன் இப்படி மாறிட்டீங்க.'

ஆனா நான் வெளிய குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்குற மாதிரி, பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, ஒரு பொய்யான கண்ணீரை என் கண்ணுல வர வெச்சேன்.

"அந்த டீ-ஷர்ட்... என்னோட உடம்பை விட்டு முழுசா விலகுன அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"நான்... நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி கொண்டு வந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் குறுக்கா வெச்சு, என் நெஞ்சை மறைக்கிற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"நான் என் கைகளால... என் மார்பகங்களை ..."

"இறுக்கமா... என் நெஞ்சோட நெஞ்சாச் சேர்த்து அமுக்கிப் பிடிச்சு மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் கண்கள் என் கைகளையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர்... அவர் என்னோட எந்தப் பகுதியையும் பாத்துடக் கூடாதுனு..."

"நான் டைட்டா மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு... எனக்கு அசிங்கமா, ஷேம்-ஆ இருந்துச்சுங்க."

நான் நல்ல பொண்ணு மாஸ்க்கை அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா மெயின்டெயின் பண்ணேன்.

நான் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட நெஞ்சுப் பகுதியை... ஒரு செகண்ட் கூட உத்துப் பாக்கல கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷை இப்போ மறுபடியும், நல்ல இன்டென்ஷன் உள்ள ஆளா ப்ரொஜெக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"பாக்கலயா?" அவரு ஆச்சரியமா, குழப்பத்தோட கேட்டாரு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

"அவர் கண்ணுல எந்த ஒரு தப்பான பார்வையும்... இல்ல கார்த்திக்."

"அவர் காம்-ஆ, அவ்ளோ அமைதியா எங்கிட்டப் பேசுனாரு."

"அவர் எங்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம்... ப்ளீஸ்... மறுபடியும் தரைல படுங்க.'"

"'ஆனா இந்தத் தடவை... குப்புறப் படுக்காம... மல்லாக்க... ஸ்ட்ரைட்டா உங்க முதுகு தரைல படுற மாதிரிப் படுங்க'னு அவர் கேரிங்காச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, லேசா முச்சு விட்டாரு.

'ஓகே... அவன் தப்பா எதுவும் பண்ணல, ஏதோ ஹெல்ப் தான் பண்றான்'ங்குற ஒரு நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

"அவர் சொன்ன மாதிரியே..."

"நான் அந்தச் சில்லுன்ங்கிற சிமெண்ட் தரைல... மெதுவா மல்லாக்கப் படுத்தேன் கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொசிஷனை இப்போ அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சேன்.

"நான் அப்படிப் படுத்ததும்..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளும்... இடுப்புக்குக் கீழ எந்தத் துணியும் இல்லாம... அப்படியே பேர்-ஆ எக்ஸ்போஸ் ஆகிக் கிடந்துச்சு."

நான் ஒவ்வொரு பார்ட்டா விவரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"அதே மாதிரி..."

"என்னோட வயிறும்... என்னோட நெஞ்சுப் பகுதியும்..."

"முழுசா சில்லுன்ங்கிற காத்துக்கு எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நான் என்னோட ரெண்டு கைகளாலயும் என் மார்பகங்களை டைட்டா மறைச்சுப் பிடிச்சுருந்தாலும்..."

"என் உடம்போட மீதி எல்லாப் பகுதியும்... கம்ப்ளீட்டா எக்ஸ்போஸ் ஆகித் தான் கார்த்திக் இருந்துச்சு."

நான் அந்த 'வல்லனரபிள்' ஆன நிலைமையை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா அந்த ரூம்க்குள்ளேயே போய்ட்டாரு.

அவருக்குள்ள... நான் மல்லாக்க, அம்மணமாப் படுத்துக்கிடக்குற அந்த இமேஜ் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

"அ... அப்புறம்... அவன் என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு, தவிப்போட கேட்டாரு.

"நீ அப்படி மல்லாக்கப் படுத்ததும்... அவன் அடுத்து என்ன பண்ணான்?"

நான் என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட இடுப்புக்குக் பக்கத்துல..."

"அந்தத் தரைல... தன் முழங்கால்களை ஊன்றி மண்டியிட்டு உக்காந்தாரு கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை இழுத்துக்கிட்டாரு.

"அவர் மண்டியிட்டு உக்காந்து..."

"அவரோட பார்வையை..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம ஓப்பனா இருந்த..."

"என்னோட தொப்புள்மேலயும்... என் இடுப்பு மேலயும் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பார்வையை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவர் கூர்மையா... என்னோட அந்த இடத்தையே கொஞ்ச நேரம் உத்துப் பாத்தாரு."

"அப்புறம்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அப்புறம்... அவர் ரொம்ப மெதுவா..."

"அவரோட முகத்தை..."

"என் வயிற்றுப் பகுதிக்கு... க்ளோஸா... கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் சுருங்குச்சு.

"அவன் முகத்தை... உன் வயித்துக்கிட்ட கொண்டு வந்தானா?"

அவரு ஒரு மாதிரி பொறாமையோட கேட்டாரு.

"அவன் அவ்ளோ கிட்ட வரும்போது... நீ... நீ அவனைத் தடுக்கலயா பவி?"

அவரு என்னைய ஒரு குற்றவாளி கூண்டுல நிப்பாட்டுற மாதிரிப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள ஆழமா இறக்கினேன்.

நான் இன்னசென்ட்டா, சாஃப்ட்டாத் தலையாட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் அவ்ளோ அமைதியாச் சொன்னேன்.

"நான் அவரைத் தடுக்கல."

கார்த்திக் உடம்பு டென்ஷன்ல விறைச்சுப் போச்சு.

"நான் நெனச்சேன் கார்த்திக்..."

"அவர் ஏற்கனவே என்னோட எல்லாப் பகுதியையும்... எனக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்காகத் தானே செக் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு?"

"அவர் ஏதோ செக்-அப் பண்றாரு... அதை எப்படியாவது அவர் சீக்கிரம் பண்ணி முடிக்கட்டும்..."

"அவர் அதை முடிச்சதும்... நான் வேகமா எந்திரிச்சு என் டிரஸ்ஸைப் போட்டுக்கிட்டு, நம்ம வீட்டுக்கு வந்துரலாம்னு தான் கார்த்திக் நான் நெனச்சேன்."

நான் என் சம்மதத்தை, ஒரு 'அப்பாவித்தனமான முடிவா' எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"சோ... அதனால... நான் அவரைத் தடுக்கல கார்த்திக்."

நான் என் ரீசனை லாஜிக்கா ஏத்துனேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், தன் பற்களை பலமாகக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட தாடை நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிக்குறத நான் பாத்தேன்.

அவரால என் லாஜிக்கை தப்புனு சொல்ல முடியல... ஆனா அவரால அதை அக்செப்ட் பண்ணவும் கஷ்டப்பட்டுச்சு.

"அவன்... அவன் முகத்தை அவ்ளோ க்ளோஸா கொண்டு வந்து..."

"என்ன பண்ணான் பவி?"

"சொல்லு... அவன் என்ன பண்ணான்?"

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, அந்த மெமரிக்குள்ள போற மாதிரி நடிச்சேன்.

"முதல்ல..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

"அவர் தன்னோட அந்த ரெண்டு பெரிய கைகளையும்..."

"நேரா கொண்டு வந்து..."

"என்னோட இடுப்புப் பகுதியில... என்னோட வயிற்றுப் பகுதியில..."

"அப்படியே சாஃப்ட்டாப் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்."

"அவரோட கைகள் என்னோட தொப்புளைச் சுத்தி... ஆழமாப் பதிஞ்சுச்சு."

"அவர் என்னோட ஸ்கின்னை... தன் விரல்களால அழுத்தமாப் பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாரு கார்த்திக்."

"அவர் அப்படி அமுக்கிப் பாத்துக்கிட்டே, என் முகத்தைப் பாத்துக் கேட்டாரு..."

"'மேடம்... இங்க ஏதாவது வலி இருக்கா? கீழ விழுந்தப்போ, இங்க ஏதாச்சும் இம்பாக்ட் ஆச்சானு பாருங்க'னு சீரியஸாக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷோட 'செக்கப்'-ஐ அவ்ளோ கிளியரா விவரிச்சேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த ரூம் அவ்ளோ சில்லுனு இருந்துச்சு... காத்துல என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"ஆனா... அவரோட கைகள்?"

"அவரோட கைகள்... என் வயித்து மேல படும்போது..."

"அது அவ்ளோ சூடா... அவ்ளோ வார்ம்-ஆ இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த டெம்பரேச்சர் டிஃபரன்ஸை, சுகத்தை, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் அப்படி என் வயித்தைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

நான் சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

"திடீர்னு..."

"அவர்..."

"நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தைப் பண்ணாரு கார்த்திக்."