[mandothari]

இரவு டியூஷன்

சீன் 1 — படுக்கையறையில் ஆரம்பிக்கும் டியூஷன்
இடம்: முரளியின் வீடு — இரவு 8 மணி.

முரளி துபாயில் வேலை செய்கிறான். வீட்டில் வசந்தி, அவளுடைய கொழுந்தன் ரவி. ரவி படிப்பில் கவனம் செலுத்தாததால், வசந்தி அவனைத் தன் அறையில் உட்கார வைத்து பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கிறாள்.

வசந்தி: என்ன ரவி, புத்தகத்தைத் திறந்துட்டியா?

ரவி: புத்தகத்தைத் திறந்துட்டேன் அண்ணி. ஆனா உள்ளே இருக்கிற விஷயம்தான் புரிய மாட்டேங்குது.

வசந்தி: அதுக்குத்தான் நான் இருக்கேனே. புரியாததைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொடுக்கிறதுதான் என் வேலை.

ரவி: நீங்க பக்கத்துல இருந்தா, பாடத்தைவிட உங்களைத்தான் கவனிக்கத் தோணுது.

வசந்தி சிரித்தபடி அவன் நெற்றியில் தட்டுகிறாள்.

வசந்தி: உன் கவனம் முழுக்க என் மேலதான் இருக்கா? அப்படின்னா பரிட்சையிலே என் பெயரை எழுதிடாதே!

ரவி: நீங்க சொல்லிக் கொடுத்ததை மறக்க மாட்டேன் அண்ணி.

வசந்தி: அப்போ முதல்ல இந்தக் கணக்கைப் போடு. பதில் சரியா வந்தா பாராட்டுக் கிடைக்கும்.

ரவி: பாராட்டு மட்டும் தானா?

வசந்தி அவனைப் பார்த்து சிரித்தபடி புத்தகத்தை அவன் முகத்துக்கு முன்னால் வைக்கிறாள்.

அப்போது முரளியிடமிருந்து வீடியோ கால் வருகிறது.

முரளி: என்ன வசந்தி, ரவி படிக்கிறானா?

வசந்தி: உங்க தம்பி இப்போதான் என் பேச்சைக் கவனிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கான்.

முரளி: நல்லா கவனிச்சுக்கோ. இந்தப் பரிட்சையிலே அவன் பாஸ் ஆகணும்!

கால் முடிகிறது. வசந்தி ரவியைப் பார்த்து, “இனிமேல் விளையாட்டு கிடையாது, படிப்பு மட்டும்தான்!” என்கிறாள்.

ரவி மெதுவாகச் சிரிக்கிறான்.

சீன் 2 — நெருக்கம் சொல்லும் பாடம்
இடம்: அதே அறை — இரவு 10 மணி.

ரவி ஒரு கணக்கைத் தவறாகப் போடுகிறான். வசந்தி அவனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து விளக்குகிறாள். இருவரும் ஒரே புத்தகத்தைப் பார்க்கும்போது தோள்கள் உரசுகின்றன.

வசந்தி: இவ்வளவு பக்கத்துல உட்கார்ந்தும் கணக்கு புரியலையா?

ரவி: கணக்கு புரியுது அண்ணி. ஆனா என் மனசுதான் வேற கணக்குப் போடுது.

வசந்தி: மனசுக்கு எப்பவும் குறும்புதான். அதைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியணும்.

ரவி: சில விஷயங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதே!

வசந்தி ஒரு கணம் அமைதியாகிறாள். ரவி அவளுடைய கையைப் பிடிக்க முயல்கிறான். அவள் அவனைப் பார்த்ததும் அவன் கையைத் திரும்பப் பெறுகிறான்.

வசந்தி: ரவி, நம்ம உறவுக்கு ஒரு மரியாதை இருக்கு. அதை மறந்துடாதே.

ரவி: மறக்க மாட்டேன் அண்ணி.

அவள் அவன் தலையைக் கோதிவிட்டு மீண்டும் புத்தகத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறாள்.

வசந்தி: சரி, இப்போ இந்தப் பாடத்தைச் சொல்லு. தப்பில்லாமல் சொன்னா உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் பரிசு.

ரவி: என்ன பரிசு?

வசந்தி: பரிட்சையில் பாஸ் ஆன பிறகுதான் ரகசியம்!

இருவரும் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் வசந்தியின் பார்வையில் சொல்லப்படாத ஓர் உணர்வு தெரிகிறது.

சீன் 3 — துபாயிலிருந்து வரும் போன்
இடம்: படுக்கையறை — மறுநாள் இரவு.

ரவி படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். வசந்தி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுக்கிறாள். இருவருக்கும் இடையே முந்தைய நாளைவிட அதிகமான நெருக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

ரவி: அண்ணி, உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.

வசந்தி: கேளு.

ரவி: நான் பாஸ் ஆனதும் என்னை இப்படியே தினமும் உட்கார வச்சுப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பீங்களா?

வசந்தி: பாஸ் ஆன பிறகும் படிக்கிறவனுக்குத்தான் நான் நேரம் ஒதுக்குவேன்.

ரவி: அப்போ நான் தினமும் உங்க மாணவனா இருக்கத் தயார்.

வசந்தி சிரித்தபடி அவன் கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டுகிறாள்.

அந்த நேரத்தில் முரளியின் போன் வருகிறது.

முரளி: வசந்தி, ரவி என்ன பண்றான்?

வசந்தி: உங்க தம்பி இப்போ ரொம்ப முன்னேறிட்டான்.

முரளி: அப்படியா? என்ன முன்னேற்றம்?

வசந்தி: முன்னாடி புத்தகத்தைப் பார்த்தாலே தூக்கம் வரும். இப்போ இரவு முழுக்க விழிச்சிருந்து படிக்கிறான்!

முரளி: சூப்பர்! உன்னை மாதிரி டீச்சர் கிடைச்சா யார்தான் பாஸ் ஆகாம இருப்பாங்க?

கால் முடிந்ததும் ரவி சிரிக்கிறான்.

ரவி: அண்ணி, நீங்க பேசுறதைக் கேட்டா எனக்கே வேற அர்த்தம் தோணுது.

வசந்தி: உன் மனசுல என்ன அர்த்தம் தோணுதோ, அதெல்லாம் புத்தகத்துல எழுதாதே. பரிட்சையிலே மார்க் குறைஞ்சிடும்!

சீன் 4 — சொல்லாத உணர்வுகள்
இடம்: மழை பெய்யும் இரவு — மின்சாரம் தடைப்படுகிறது.

அறையில் மங்கலான அவசர விளக்கு மட்டுமே எரிகிறது. வசந்தி மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறாள். ரவி படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை மூடுகிறான்.

ரவி: அண்ணி, ஒரு உண்மை சொல்லட்டுமா?

வசந்தி: சொல்லு.

ரவி: நீங்க எனக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சதிலிருந்து, உங்க மேல எனக்கு ஒரு தனி பாசம் வந்திருக்கு.

வசந்தி அவனை அமைதியாகப் பார்க்கிறாள்.

வசந்தி: பாசத்துக்கும் ஆசைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு ரவி. அந்த வித்தியாசத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறதுதான் வாழ்க்கையிலேயே பெரிய பாடம்.

ரவி: நான் உங்களை மதிக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா என் மனசுல இருக்கிறதை மறைக்க முடியல.

வசந்தி அவன் தோளில் கையை வைத்து ஆறுதலாகப் பேசுகிறாள்.

வசந்தி: சில உணர்வுகள் நம்ம மனசுக்குள்ளேயே இருந்தா அழகா இருக்கும். எல்லா ஆசைக்கும் பின்னாடி போக வேண்டியதில்லை.

அந்த நிமிடத்தில் இருவருக்கும் இடையே ஒரு நீண்ட அமைதி நிலவுகிறது. ரவி அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பற்றுகிறான். அவள் அவனை அன்புடன் பார்த்துவிட்டு கையை விடுவிக்கிறாள்.

வசந்தி: சரி, நாளைக்கு உனக்குப் பரிட்சை. இன்றைக்கு கடைசிப் பாடம்.

ரவி: என்ன பாடம்?

வசந்தி: வாழ்க்கையிலே எதை விரும்பணும், எதைத் தள்ளி வைக்கணும்னு தெரிஞ்சுக்கிற பாடம்!

மழையின் சத்தத்தோடு காட்சி மெதுவாக மறைகிறது.

சீன் 5 — பரிட்சை முடிவு, உறவின் புதிய அத்தியாயம்
இடம்: வீடு — பரிட்சை முடிவுகள் வெளியாகும் நாள்.

ரவி மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டுக்குள் ஓடி வருகிறான்.

ரவி: அண்ணி! நான் பாஸ் ஆயிட்டேன்!

வசந்தி சந்தோஷத்தில் அவனை அணைத்துக் கொள்கிறாள். பிறகு அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டு வாழ்த்துகிறாள்.

வசந்தி: பார்த்தியா? உன்னால முடியும் என்று எனக்குத் தெரியும்!

ரவி: உங்க டியூஷன் இல்லாம இது நடந்திருக்காது.

வசந்தி: டியூஷன் நான் எடுத்தேன். உழைச்சது நீதான்!

அப்போது துபாயிலிருந்து முரளி வீடியோ கால் செய்கிறான்.

முரளி: என்னடா தம்பி, ரிசல்ட் என்ன?

ரவி: பாஸ் அண்ணா! அதுவும் நல்ல மார்க்!

முரளி: சூப்பர்! வசந்தி, உனக்கு ரொம்ப நன்றி. நம்ம வீட்டுப் பையனை நல்ல நிலைக்குக் கொண்டு வந்துட்ட!

வசந்தி: நான் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தேன். அவன் ஒழுங்கா படிச்சான். அவ்வளவுதான்.

முரளி: அடுத்தது என்ன பிளான், ரவி?

ரவி: இனிமேல் கல்லூரியிலே சேர்ந்து நல்லா படிக்கணும் அண்ணா.

முரளி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்த்துகிறான். கால் முடிந்ததும் வசந்தி ரவியைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.

ரவி: அண்ணி, ஒரு சந்தேகம்.

வசந்தி: மறுபடியுமா? என்ன?

ரவி: இந்த டியூஷனுக்கு நான் உங்களுக்குக் கடன்பட்டிருக்கேனா?

வசந்தி: ஆமாம். அந்தக் கடனை எப்படித் திருப்பிக் கொடுக்கப் போற?

ரவி: நல்லா படிச்சு, வாழ்க்கையிலே முன்னேறி, உங்களுக்கு எப்பவும் பெருமை சேர்ப்பேன்.

வசந்தியின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர்.

வசந்தி: அதுதான் எனக்குக் கிடைக்கிற மிகப்பெரிய பரிசு.

ரவி அவளிடம் அன்பாகச் சிரிக்கிறான். இருவருக்கும் இடையே இருந்த குழப்பமான உணர்வுகள், குடும்பப் பாசமாகவும் புதிய நம்பிக்கையாகவும் மாறுகின்றன.

கடைசி வசனம் — வசந்தி:

“புத்தகத்துல இருக்கிற பாடத்தைப் படிச்சா பரிட்சையிலே பாஸ் ஆகலாம். வாழ்க்கையிலே இருக்கிற பாடத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டாதான் நல்ல மனுஷனா ஆக முடியும்!”

முடிவு.