[mandothari]

இந்தக் கதையை ஒரே சிறிய வீட்டில் மூன்று பேர் தங்குவதால் உருவாகும் நெருக்கம், குடும்பப் பாசம், குறும்பான இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், எதிர்பாராத தருணங்கள் ஆகியவற்றைக் கலந்து ஒரு ரொமான்டிக் காமெடி பாணியில் எழுதலாம். ஆனால் அம்மா–மகன் உறவை பாலியல் ரீதியாகச் சித்தரிக்காமல், குமார் மற்றும் புவனா இடையே இருவரும் வயது வந்தவர்கள் என்ற அடிப்படையில் மென்மையான காதல், தயக்கம், நகைச்சுவை ஆகியவற்றை மையமாக வைக்கிறேன்.
கதை: ஒரே ரூம்… மூன்று மனசு!
காட்சி 1: ஹாஸ்டல் வேண்டாம்… அம்மா சாப்பாடு வேண்டும்!
ரவி கல்லூரியில் படிக்கும் இளைஞன். ஹாஸ்டல் சாப்பாடு பிடிக்காததால் தன் நண்பன் குமாரின் சிறிய வாடகை வீட்டில் தங்குகிறான். மகனுக்குச் சமைத்துப் போடுவதற்காக இளம் விதவையான புவனா அங்கே வருகிறாள்.
ரவி: அம்மா, ஹாஸ்டல் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு என்னால உயிர் வாழ முடியல!
புவனா: ஏண்டா, சாப்பாடு சரியில்லையா? இல்லை சாப்பிடுறதுக்குத் துணை சரியில்லையா?
குமார்: ஆன்ட்டி, இவன் சாப்பாட்டைக் காரணம் காட்டி உங்களை இங்கே கூட்டிட்டு வந்திருக்கான்!
ரவி: டேய், வாயை மூடு! அம்மா கையால சாப்பிட்டாதான் எனக்குத் திருப்தி.
புவனா: சரி, இனிமேல் உனக்கு மட்டும் இல்ல, குமாருக்கும் சேர்த்துச் சமைக்கிறேன்.
குமார்: அப்படின்னா ஆன்ட்டி, இனிமேல் என் வயிறும் உங்க பொறுப்பு!
புவனா: வயிறு மட்டும் சரியா இருந்தா போதுமா தம்பி? வீட்டில் இருக்கிற மற்ற வேலைகளையும் பகிர்ந்துக்கணும்!
குமார் சிரிக்கிறான். புவனாவும் சிரித்தபடி சமையலறை என்று சொல்ல முடியாத அந்தச் சிறிய இடத்துக்குள் செல்கிறாள்.
காட்சி 2: ஒரே ரூம்… இடம் மட்டும் போதவில்லை!
அந்த வீட்டில் ஒரே படுக்கையறை. ஒரு சிறிய படுக்கை, ஒரு அலமாரி, ஒரு மேசை. மூவரும் எப்படி இடம் பகிர்வது என்று யோசிக்கிறார்கள்.
குமார்: ஆன்ட்டி, வீடு சின்னதுதான். ஆனா மனசு வச்சா எல்லாருக்கும் இடம் கிடைக்கும்!
புவனா: மனசுல இடம் கொடுக்கிறது சுலபம் தம்பி. படுக்கையில இடம் கொடுக்கிறதுதான் கஷ்டம்!
ரவி: அம்மா, நான் சுவரோரமா படுத்துக்கிறேன்.
குமார்: அப்போ நான் ஓரத்துல படுத்துக்கிறேன். ஆன்ட்டி நடுவுல படுத்துக்கட்டும்.
புவனா: ஏன், நீங்க ரெண்டு பேரும் ஓரத்துல படுத்தா நான் கீழே விழுந்துடுவேனா?
குமார்: நீங்க கீழே விழுந்துடக் கூடாதுன்னுதான் சொல்றேன், ஆன்ட்டி!
புவனா: அப்படியா? சரி, யாராவது புரண்டு படுத்தா மட்டும் மற்றவங்களைத் தள்ளிவிடாதீங்க!
ரவி: அம்மா, இந்த ரூம்ல திரும்பக்கூட இடம் இல்லையே!
புவனா: அதனாலதான் சொல்றேன். கொஞ்சம் பொறுமை வேணும். எல்லாத்துக்கும் அவசரப்பட்டா இடமே பத்தாது!
குமாரும் ரவியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள். புவனா அவர்களுடைய குறும்பைப் புரிந்துகொண்டு தலையை ஆட்டுகிறாள்.
காட்சி 3: சமையலறைச் சிரிப்பும் சொல்லாத காதலும்!
மாலை நேரம். புவனா சமையல் செய்கிறாள். குமார் காய்கறிகளை நறுக்க உதவுகிறான். ரவி கல்லூரி வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறான்.
புவனா: குமார், அந்தக் காய்கறியை இப்படியா நறுக்குவாங்க? கொஞ்சம் கவனமா செய்யேன்!
குமார்: நீங்க பக்கத்துல நின்னு சொல்லும்போது கவனம் வேற எங்க போகும், ஆன்ட்டி?
புவனா: அடடா! சமையல் கத்துக்க வந்தியா, வசனம் பேசக் கத்துக்க வந்தியா?
குமார்: சமையலும் கத்துக்கணும். நல்லா சமைக்கிறவங்களைப் பாராட்டவும் தெரியணும்!
புவனா: பாராட்டுறது மட்டும் போதாது. சாப்பிட்ட பிறகு பாத்திரமும் கழுவணும்!
குமார்: நீங்க சமைச்சா பாத்திரம் கழுவுறது எனக்குப் பெரிய சுமையே இல்லை.
புவனா: அப்படியா? அப்போ தினமும் சமைக்கிறவங்களைக் கவனிச்சுக்கிற பழக்கமும் வந்துடும்!
குமார் ஒரு கணம் அமைதியாகிறான்.
குமார்: சிலரைப் பார்த்துக்கிறதுக்கு பழக்கம் தேவையில்லை, ஆன்ட்டி. மனசு இருந்தாலே போதும்.
புவனா அவனைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகப் புன்னகைக்கிறாள். அந்தப் புன்னகையில் அவனுக்குப் புரியாத ஒரு மென்மை இருக்கிறது.
அப்போது ரவி உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: என்னம்மா, இங்கே ஏதோ முக்கியமான கிளாஸ் நடக்குது போல?
புவனா: ஆமாம். உன் நண்பனுக்குச் சமையல் கிளாஸ்!
குமார்: சில பாடங்கள் புத்தகத்துல கிடைக்காது, மச்சி!
ரவி சிரித்துக்கொண்டே சாப்பிட உட்காருகிறான்.
காட்சி 4: மழை இரவு… நெருக்கத்தில் பிறக்கும் உணர்வுகள்!
வெளியே கனமழை. மின்சாரம் தடைபடுகிறது. மூவரும் ஒரே படுக்கையில் படுக்கத் தயாராகிறார்கள். ரவி நடுவில் தூங்கிவிடுகிறான்; குமார் ஒரு புறமும் புவனா மறுபுறமும் படுத்துக்கொள்கிறார்கள். குளிரால் புவனா போர்வையை இழுக்கிறாள்.
புவனா: இந்தப் போர்வை மூணு பேருக்கும் பத்தாது போல!
குமார்: போர்வை சின்னதுதான், ஆன்ட்டி. ஆனா கொஞ்சம் நெருக்கமா இருந்தா சமாளிக்கலாம்.
புவனா: எல்லாத்தையும் நெருக்கத்தால சமாளிக்க முடியாது, தம்பி!
குமார்: உண்மைதான். சில விஷயங்களுக்கு மனசும் ஒத்துழைக்கணும்.
புவனா அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.
புவனா: நீ பேசுறதெல்லாம் சாதாரணமா இருக்கிற மாதிரியே இருக்கும். ஆனா யோசிச்சுப் பார்த்தா வேற அர்த்தம் வருது!
குமார்: அது என் தப்பா, ஆன்ட்டி? கேட்கிறவங்க மனசைப் பொறுத்தும் அர்த்தம் மாறுமே!
புவனா: ரொம்பப் பேசாதே. தூங்கு!
குமார்: சரி. ஆனா ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?
புவனா: என்ன?
குமார்: இந்த வீட்டுல எல்லாருக்கும் இடம் கொடுக்கிறீங்க. உங்க மனசுல உங்களுக்காகவும் கொஞ்சம் இடம் வச்சிருக்கீங்களா?
புவனா பதில் சொல்லவில்லை. மழையின் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெதுவாகச் சொல்கிறாள்:
புவனா: சில கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல நேரம் வேணும், குமார்.
குமார்: நான் காத்திருக்கிறேன், ஆன்ட்டி.
அந்த இரவில் அவர்களுக்கிடையே சொல்லப்படாத உணர்வு ஒன்று அமைதியாகத் தங்குகிறது.
காட்சி 5: காலை வெளிச்சம்… புதிய உறவின் தொடக்கம்!
மறுநாள் காலை. ரவி கல்லூரிக்குச் செல்லத் தயாராகிறான். குமார் தேநீர் தயாரிக்கிறான். புவனா ஜன்னலைத் திறந்து காலை வெளிச்சத்தை உள்ளே அனுமதிக்கிறாள்.
ரவி: அம்மா, இங்கே வந்ததிலிருந்து குமாருக்கு நிறைய மாற்றம்!
புவனா: என்ன மாற்றம்?
ரவி: முன்னாடியெல்லாம் காலையில் எழுந்திருக்க மாட்டான். இப்போ எனக்கு முன்னாடியே எழுந்து தேநீர் போடுறான்!
குமார்: வீட்டில் யாராவது நம்மை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும்போது சீக்கிரம் எழுந்திருக்கத் தோணும், மச்சி!
புவனா அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.
ரவி: சரி, நான் கிளம்புறேன். அம்மா, நீங்க ரெண்டு பேரும் சண்டை போடாம இருங்க!
புவனா: நாங்க எதுக்கு சண்டை போடப் போறோம்?
ரவி: தெரியாது. ஆனா நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசுறதைப் பார்த்தா எனக்கே ஏதோ சந்தேகமா இருக்கு!
ரவி சிரித்தபடி வெளியேறுகிறான்.
கதவு மூடப்பட்டதும் அறையில் அமைதி நிலவுகிறது.
குமார்: புவனா… உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.
புவனா: சொல்லு
குமார்: இந்த வீட்டுக்கு முதலில் வந்தபோது எனக்கு ஒரு ரூம்தான் தேவைப்பட்டது. இப்போ இந்த வீட்டைவிட்டு வெளியே போக மனசு வரலை.
புவனா: வீடு பிடிச்சிருக்கா, குமார்?
குமார்: வீடு மட்டும் இல்லை. இங்கே இருக்கிற அன்பும் பிடிச்சிருக்கு.
புவனா அவனை நேராகப் பார்க்கிறாள்.
புவனா: அன்பு கிடைக்கிறது ஒரு விஷயம். அந்த அன்பை மதித்துக் காப்பாற்றுவது இன்னொரு விஷயம்.
குமார்: அதை எனக்குக் கற்றுக்கொடுப்பீங்களா?
புவனா: அவசரப்படாமல், மரியாதையோடு நடந்துகிட்டா… நாம ஒருவரையொருவர் இன்னும் நல்லா புரிஞ்சுக்கலாம்.
குமார் புன்னகைக்கிறான்.
குமார்: அப்படின்னா நம்ம கதை இப்போதான் ஆரம்பமா?
புவனா: சில கதைகளுக்கு முடிவு சொல்ல அவசரப்படக்கூடாது, குமார். சில உறவுகள் மெதுவாக வளர்ந்தால்தான் அழகாக இருக்கும்.
ஜன்னல் வழியாகக் காலை வெளிச்சம் அறைக்குள் பரவுகிறது. ஒரே சிறிய வீட்டில் தொடங்கிய அவர்களுடைய வாழ்க்கை, இப்போது ஒரு புதிய புரிதலை நோக்கி நகர்கிறது.
முடிவு — ஒரு சிறிய வீட்டில் தொடங்கிய கதை, இரண்டு மனங்களில் மலர்ந்த புதிய உணர்வுடன் தொடர்கிறது.