♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 198 part 2

அவர்களது பார்வைக்கு அப்பால், அந்தத் தீவின் ஒரு மூலையில் கடலை நோக்கி நீண்டு நின்றுகொண்டிருந்தது அந்த ஆபத்தான கூர்மையான பாறை!

இயற்கையே செதுக்கிய மரணக் கத்தியைப் போல, அதன் கூர்முனை வானத்தை நோக்கிச் செங்குத்தாக நீண்டிருந்தது. அந்தப் பாறையின் உச்சியைப் பார்த்த மறுகணமே, சிற்பிகாவின் கண்களில் இதுவரை யாரும் கண்டிராத ஒரு விசித்திரமான வெறியும், எதற்கும் பின்வாங்காத உறுதியும் மின்னின!

அவளது காலடிகள் வேகமெடுத்தன.

அடுத்த சில நொடிகளில், அந்த நடை ஓட்டமாக மாறியது!

காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு புயலைப் போலப் பாய்ந்தவள், மரணத்தைத் தன் மடியில் ஏந்திக்கொண்டிருந்த அந்தக் கூர்மையான பாறையை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் விரைந்தாள்!

பின்னால் நடந்துகொண்டிருந்த ரியான், அவளது திடீர் ஓட்டத்தைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். அவள் செல்லும் திசையை உணர்ந்த மறுகணமே, அவனது இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதையே மறந்தது!

"சிற்பிகா... வேண்டாம்! நில்லு!"

அவனது அலறல் அந்தத் தீவின் அமைதியைக் கிழித்தது.

ஆனால், சிற்பிகாவின் காதுகளில் அந்த எச்சரிக்கை விழவே இல்லை.

அவளது மனம் முழுவதும் ஏதோ ஓர் எல்லையற்ற வெறியும், தன் முடிவை நிறைவேற்றியே தீர வேண்டும் என்ற பிடிவாதமும் ஆக்கிரமித்திருந்தன.

இன்னும் பத்தே அடி!

அவளுக்கும் அந்தக் கூர்மையான பாறைக்கும் இடையிலான தூரம் கணநேரத்தில் கரைந்துகொண்டிருந்தது.

மரணம் தன் கோர முகத்துடன் எதிரே காத்திருப்பது தெரிந்தும், சிறிதும் தயங்காமல் சிற்பிகா தன் உடலை முன்னோக்கிப் பாய்ச்சினாள்!

"சிற்பிக்க்க்காஆஆஆ!"

ரியானின் தொண்டையிலிருந்து வெடித்த அந்த அலறலில் உயிர் பயம் மட்டுமல்ல... அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற தாங்க முடியாத பதற்றமும் கலந்திருந்தது!

கடைசி நொடியிலொரு அதிர்ச்சித் திருப்பம்!

சிற்பிகாவின் இடுப்புப் பகுதி அந்தப் பாறையின் கூர்முனையில் மோதி, அவளது உயிரையே பறிக்கப்போகும் அந்த மயிரிழைக் கணத்தில்...

சர்ர்ர்ர்!

எங்கிருந்தோ மின்னலைப் போலப் பாய்ந்து வந்தாள் இஷிதா!



அடுத்த நொடியே, சிற்பிகாவின் பாதையை மறித்தவள், தன் பலம் முழுவதையும் திரட்டி அவளைப் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட்டாள்!

எதிர்பாராத அந்த மோதலில் நிலைதடுமாறிய சிற்பிகா, பாறையிலிருந்து விலகிய மணற்பரப்பில் உருண்டு விழுந்தாள்.

அவளது இடுப்பைத் துளைத்துச் சிதைக்கக் காத்திருந்த அந்த மரணப் பாறை, நூலிழையில் அவளைத் தவறவிட்டது!

ஒரு சில நொடிகள்...

அங்கே நிலவிய அமைதியைத் தவிர வேறெதுவும் கேட்கவில்லை.

பிறகு, மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த ரியான், இடுப்பில் ஒரேயொரு துணியை மட்டும் அவசரமாகச் சுற்றியிருந்த நிலையில், மணலில் விழுந்துகிடந்த சிற்பிகாவைத் தன் கரங்களில் தாங்கி எழுப்பினான்.

அவளது முகத்தையும் கைகளையும் பதற்றத்துடன் ஆராய்ந்தான். எங்கேனும் காயம் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்று அவனது பார்வை அவசரமாக அலைந்தது.

"சிற்பிகா... என்ன காரியம் பண்ணப் பார்த்தே? உனக்கு என்ன ஆச்சு?"

அவனது குரல் நடுங்கியது.

ஆனால், சிற்பிகாவின் முகத்தில் உயிர் தப்பிய நிம்மதி சிறிதும் இல்லை.

மாறாக, தன் முடிவை நிறைவேற்றவிடாமல் தடுத்துவிட்டார்களே என்ற ஆத்திரம் அவளுக்குள் கொந்தளித்தது.

இஷிதாவை நோக்கித் திரும்பியவள், பற்களைக் கடித்தபடி சீறினாள்.

"ஏன் என்னைக் காப்பாத்தினே?! நான் சாகக் கூடாதா? என்னை ஏன் தடுத்தே?!"

அவளது குரலில் கோபம் வெடித்துச் சிதறியது.

ஆனால், இஷிதா வழக்கம்போலப் பதிலுக்குப் பதில் பேசவில்லை.

அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. கல்லைப் போன்ற இறுக்கம்! ஆழ்கடலைப் போன்ற அமைதி!

சிற்பிகாவின் ஆவேசமான வார்த்தைகள்கூட அவளது மனத்தில் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தாததைப் போலத் தோன்றியது.

ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒன்று மறைந்திருந்தது.

அது என்னவென்று மட்டும் யாராலும் கணிக்க முடியவில்லை!

அங்கே நடந்த எதையுமே புரிந்துகொள்ள முடியாமல் ரியான் திகைத்து நின்றான்.

அவனது கரங்களில் சிற்பிகா இருந்தாள். அவளோ, தன்னைக் காப்பாற்றிய இஷிதாவையே ஆத்திரத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால், ரியானின் பார்வை மட்டும் இஷிதாவை விட்டு அகலவில்லை.

அவனது மனத்திற்குள் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் புயலெனச் சுழன்றன.

இவள்தானே என்னை கூட்டிக்கொண்டு இந்தப் பாழடைந்த தீவுக்கு வந்தாள்?

வந்த முதல் நாளிலேயே என்னைக் கடலில் தள்ளிவிட்டு, மூழ்கடித்துக் கொல்ல முயன்றவளும் இவள்தானே?

பிறகு, அந்த உயிர்க்கொல்லிச் செடியின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தபோது ஓடிவந்து என்னைக் காப்பாற்றியதும் இதே இஷிதாதானே?

சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் சிற்பிகாவை விஷம் தோய்ந்த அம்பால் தாக்கியவள்... இப்போது அவள் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றபோது, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து அவளைக் காப்பாற்றியிருக்கிறாளே!

இவள் உண்மையில் யார்?

எதிரியா? நண்பனா? அல்லது இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு மர்மமா?

ஒவ்வொரு முறையும் இஷிதாவைப் புரிந்துகொள்ள முயலும்போதும், அவள் அவனுக்கு இன்னும் பெரிய புதிராகவே மாறிக்கொண்டிருந்தாள்!

ரியான் தன் கேள்விகளை வார்த்தைகளாக மாற்றுவதற்காக வாயைத் திறந்த அந்தக் கணத்தில்...

"ரியான்...!"

என்று அவனைத் தடுத்து அழைத்தாள் இஷிதா.



அவளது குரலில் இருந்த அழுத்தம், அவனை அப்படியே அமைதியாக்கியது.

மெதுவாக அவனை நோக்கித் திரும்பியவள், அவனது மனத்திற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கேள்விகளை ஏற்கெனவே அறிந்தவளைப் போலப் பேசத் தொடங்கினாள்.

"உன் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடிக்கிட்டிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். நான் ஏன் உன்னைக் கொல்ல முயற்சி செய்தேன், அதே நேரத்தில் உன்னைக் காப்பாற்றவும் செய்தேன்... ஏன் சிற்பிகாவைத் தாக்கினேன், இப்போ அவளையே மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றினேன்... இதையெல்லாம் நினைச்சு என்னைப் பத்தி ஆயிரம் கேள்விகள் உனக்குள்ள எழுந்திருக்கும்!"

ரியானின் கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.

அவன் இன்னும் ஒரு கேள்வியைக்கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவனது மனத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த குழப்பத்தை இஷிதா அப்படியே வார்த்தைகளில் வடித்திருந்தாள்!

"ஆனா, அந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் இப்போ என்னால பதில் சொல்ல முடியாது!"

இஷிதாவின் முகம் சட்டென்று இறுகியது.


ரியான் குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.

"இந்தத் தீவுல இருக்கிற ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் காதுகள் இருக்கு... வீசுற ஒவ்வொரு காத்துக்கும் கண்கள் இருக்கு!"

அவளது வார்த்தைகள் ரியானின் முதுகுத்தண்டில் ஒருவிதச் சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின.

"நீ என்ன சொல்றே, இஷிதா?"

அவன் கேட்க, அவள் உடனே பதிலளிக்கவில்லை.

மாறாக, அவனது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தாள்.

"நாம இப்போ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், எடுக்கிற ஒவ்வொரு முடிவும்... யாரோ ஒருத்தரால் கவனிக்கப்பட்டுக்கிட்டே இருக்கு. அதனால்தான் என்னால எதையும் வெளிப்படையாகப் பேச முடியல!"

ரியானின் முகம் மேலும் இறுகியது.

அவனுக்குள் எழுந்த கேள்விகள் இப்போது அச்சத்தையும் கலந்துகொண்டன.

ஆனால், அவன் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பே இஷிதா மீண்டும் பேசினாள்.

"நீங்களும் சிற்பிகாவும் தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிற அந்த மர்மத்துக்குப் பின்னால... இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடக்கூடிய ஒரு மாபெரும் சக்தியின் பேர் இருக்கு!"

அந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்தபோது, இஷிதாவின் கண்களில் ஒரு கணநேர எச்சரிக்கை மின்னியது.

"அந்தச் சக்தியோட பெயரை நான் இப்போ இந்தத் திறந்தவெளியில உச்சரிச்சால்கூட, அதோட விளைவுகள் எவ்வளவு பயங்கரமா இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியாது!"

ரியான் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

இஷிதாவின் குரலில் எந்தப் பொய்யும் இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. அதே நேரத்தில், அவள் சொல்வதை முழுமையாக நம்பவும் அவனால் முடியவில்லை.

அவனது மனத்திற்குள் இன்னொரு கேள்வி உருவானது.

அப்படியானால், இந்தத் தீவில் எங்களைத் தொடர்ந்து கண்காணித்துக்கொண்டிருப்பது யார்? அந்த மாபெரும் சக்தி யாருடையது?

அவன் வாயைத் திறப்பதற்குள், இஷிதா அவனது எண்ணத்தை உணர்ந்தவளைப் போல மீண்டும் பேசினாள்.

"இல்லை, ரியான்! அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை இப்போ தேடாதே. சில உண்மைகள் வெளிவருவதற்கென்று ஒரு நேரம் இருக்கு. அந்த நேரம் வருவதற்கு முன்னாடி, அவற்றைத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றதே நமக்குப் பேராபத்தாக முடியும்!"

அவளது குரலில் இம்முறை ஓர் அழுத்தமான உறுதி தெரிந்தது.

சில கணங்கள் அங்கே மௌனம் நிலவியது.

பிறகு, இஷிதாவின் பார்வை மெதுவாக ரியானைக் கடந்து, அவனது கரங்களில் இருந்த சிற்பிகாவின் மீது பதிந்தது.

"ஒண்ணு மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ, ரியான்... இப்போ உனக்குப் புரியாத பல விஷயங்கள் சீக்கிரமே உன் கண் முன்னாடி வெளிப்படப் போகுது. ஆனா, அந்த நேரம் இன்னும் வரல!"

"சிற்பிகா... நான் உன்னிடம் கூறப்போவது எந்த ரகசியமும் கிடையாது. காலம் காலமாக இந்தப் பிரபஞ்சம் சுமந்துவரும் அழிக்க முடியாத உண்மை!"

இஷிதா தனது பார்வையைச் சிற்பிகாவின் மீது நிலைநிறுத்தித் தொடர்ந்தாள்.

"இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பிறக்கும் ஒவ்வோர் உயிரும் ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகத்தான் பிறப்பெடுக்கிறது. ஒவ்வொரு உயிருக்கும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையைச் சீர்செய்ய வேண்டிய ஒரு மாபெரும் கடமை இருக்கிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது முற்பிறவிப் பாவங்களுக்கும் கர்மக் கணக்குகளுக்கும் தீர்வு காணவே இந்தப் பூமிக்கு வந்திருக்கிறோம்.

அந்த வகையில், கொடூரமான காத்தவராயனை இந்தப் பூலோகத்திலிருந்து முழுமையாகப் பிரித்து, அவனை மீண்டும் பாதாள லோகத்திற்கே விரட்ட வேண்டிய மிக முக்கியமான கடமைக்காகத்தான் நீயும், நானும், ரியானும்... இன்னும் பல சக்திகளும் இந்தப் பூமியில் பிறப்பெடுத்து வந்திருக்கிறோம்!"

இஷிதாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், சிற்பிகா இரு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டாள். அவளது கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர் மணலில் சிதறியது.

"இல்லை, இஷிதா... நான் காத்தவராயனால் களங்கப்பட்டுவிட்டேன்! அவனது தீண்டலுக்கு என்னை அறியாமலேயே சில நிமிடங்கள் அடிமையாகிவிட்டேன். இந்தத் துரோக உணர்வோடும் குற்றவுணர்வோடும் என்னால் ஒரு நிமிடம்கூட உயிரோடு வாழ முடியாது!"

என்று கதறித் துடித்தாள் சிற்பிகா.

அவளது கலக்கத்தைப் பார்த்த இஷிதா, அமைதியாக அவளது தோள்களைப் பற்றித் தன் பக்கம் திருப்பினாள்.

"இங்கே பார் சிற்பிகா... அதற்கு நீ எந்த விதத்திலும் காரணமில்லை. காத்தவராயனின் அதே கொடூரமான ஜீன் வம்சாவளியிலிருந்து வந்தவள் நீ என்பதால், அந்த ரத்தம் உனக்குள்ளும் ஊறி இருந்து அந்தச் சமயத்தில் உனது காம உணர்வைத் தூண்டிவிட்டது.

சிறிது நேரம் நிறுத்தியவள், தொடர்ந்து கூறினாள்.

"அதைவிட முக்கியம்... அதே ஜீனில் கடந்த பிறவியில் வாழ்ந்த இளங்கோ பிறப்பெடுத்தபோது, அவன் ஒரு அமானுஷ்ய ஆவியின் நிலையில்கூட அனுவைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் மெய் மறந்து நின்றான் அல்லவா? அது அவனது தவறு கிடையாது, அந்த மரபணுவின் வீரியம்!

அதேபோலத்தான், காத்தவராயனின் ஆதிக்கத்தால் நீயும் சில நிமிடங்கள் தடுமாறியிருக்கிறாய். அது உன்னுடைய தவறல்ல, சிற்பிகா!"

இஷிதா சற்று நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் பேசினாள்.

"முற்பிறவியில் அனுவும் இளங்கோவும் காத்தவராயனின் மரபணுத் தாக்கத்தால் நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்திற்காக உன்னுடைய சாபத்திற்கு ஆளானார்கள். அந்தச் சாபத்தின் விளைவுதான் இந்தப் பிறவியில் ரியானைக் கட்டுப்பாடற்ற பெண் மோகத்துடன் அலைய வைத்தது; என்னையும் கட்டுப்படுத்த முடியாத காம உணர்வுகளுடன் வாழ வைத்தது!

ஆனால், நீயும் ரியானும் இந்தத் தீவில் சந்தித்ததிலிருந்து அவனைப் பீடித்திருந்த சாபத்தின் பிடி விலகத் தொடங்கியது. அதேபோல, இப்போது நானும் அந்தச் சாபத்தின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற்றிருக்கிறேன்."

அந்த நேரத்தில் கிழக்குத் திசையில் மெல்ல விடியத் தொடங்கியிருந்தது.

இஷிதா சிற்பிகாவின் கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தபடி கூறினாள்.

"பிரபஞ்சத்தின் கர்மவிதி மிகவும் கண்டிப்பானது, சிற்பிகா! சாபம் கொடுத்தவர்கள் அதன் கர்மவினையின் விளைவுகளிலிருந்து முழுமையாகத் தப்பிவிட முடியாது.

அந்தச் சாபத்தின் தாக்கத்தை ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் அவர்களும் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். அதனால்தான், பிரபஞ்சம் உன்னையும் ஒரு சோதனைக்கு உட்படுத்தியது. காத்தவராயனிடம் சில நிமிடங்கள் நீ மெய்மறந்து நின்றதன் மூலம் அந்தக் கர்மக் கணக்கு நிறைவடைந்தது. இதில் உன்னுடைய தவறு எதுவுமில்லை!"

இஷிதா கூறிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் சிற்பிகாவின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன. பிரபஞ்சத்தின் அந்தப் பேரதிசயமும் அதன் கர்மவிதியும் அவளுக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரியத் தொடங்கின.

தன்னையே குற்றவாளியாக நினைத்துக்கொண்டு இத்தனை நேரமும் வேதனையில் தவித்தவளின் மனம் மெல்ல அமைதியடைந்தது.

அவளது மௌனத்தைப் பார்த்த இஷிதா, சற்றுத் தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்த ரியானைக் கைகாட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்து கூறினாள்.

"சிற்பிகா... நீயும் ரியானும் உடலாலும் ஆன்மாவாலும் ஒன்றிணைந்தது வெறும் காமத்தால் மட்டும் நிகழ்ந்த உறவு கிடையாது. உங்களுக்குள் இருந்த அன்பும், ஒருவருக்கொருவர் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளத் துணிந்த தியாகமும்தான் அந்த உறவின் உண்மையான அடிப்படை!"

அவ்வாறு கூறியவள், தரையில் முழுமையான உருவத்துடன் தெய்வீக ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்த குலதெய்வக் கல்லைத் தன் விரலால் சுட்டிக்காட்டினாள்.

"உங்களுடைய புனிதமான உறவு இந்தத் தீவின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவையும் மீண்டும் உயிர்த்தெழச் செய்திருக்கிறது!"

அப்போதுதான் சிற்பிகாவின் பார்வை அந்தக் குலதெய்வக் கல்லின் மீது பதிந்தது.

சற்று முன்புவரை உடைந்து சிதறிக்கிடந்த அந்தக் கல், இப்போது முழுமையான உருவத்துடன் தெய்வீக ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்தது. அந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ட சிற்பிகா மெய்மறந்து நின்றாள்.

அவளது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த குற்றவுணர்வும் துயரமும் மெல்ல விலகின.

தான் களங்கப்பட்டுவிட்டதாக நினைத்துத் தன்னையே வெறுத்துக்கொண்டிருந்த மனம், இப்போது தெளிவடையத் தொடங்கியது.

இத்தனை நேரமும் அவளது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த பாரம் மொத்தமாக இறங்கியது.

அவளது உள்ளத்தில் இதுவரை உணர்ந்திராத விவரிக்க முடியாத அமைதியும் மனத்தெளிவும் பிறந்தன.


“சிற்பிகா, நீ mainland திரும்புவதற்கு ஏதேனும் தடை இருக்கிறதா?” என்று இஷிதா கேட்டாள்.

சிற்பிகா ஓரக்கண்ணால் ரியானைப் பார்த்தாள். அவளது இதழ்களில் குறும்புப் புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

“அது ரியானின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது!” என்றாள் அவள்.

அவளது பதிலைக் கேட்ட ரியான் மெல்லப் புன்னகைத்தான். இஷிதா இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்துவிட்டு, அவர்களது மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டவளாகப் புன்னகைத்தாள்.

அதற்குள் இரவின் இருள் முற்றிலுமாக விலகியிருந்தது. கிழக்குத் திசையில் உதயசூரியன் தன் செங்கதிர்களைப் பரப்பத் தொடங்கியிருந்தான்.

மூவரும் படகில் ஏறி அந்தத் தீவிலிருந்து புறப்படத் தயாரான அதே நேரத்தில், மலை உச்சியிலிருந்த குகை வாசலில் இருந்த பாறைகள் மெல்லத் திறந்தன.

நீண்ட நேரமாக இருளுக்குள் அடைபட்டிருந்த தீவுவாசிகள் ஒவ்வொருவராக வெளியே வந்தனர்.

அவர்களது பார்வை கடற்கரையை நோக்கித் திரும்பியது.

படகில் ஏறியிருந்த சிற்பிகா, அவர்களையே திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்த மக்களின் கண்களில் தெரிந்த குழப்பமும் அச்சமும் அவளது மனதை ஏதோ செய்தன.

அவர்களுக்கு நடந்தவற்றை விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் எழுந்தது.

அவளது மனதைப் புரிந்துகொண்ட இஷிதா மெல்லக் கூறினாள்.

“இப்போது நம்மால் அவர்களுக்கு உண்மையைப் புரியவைக்க முடியாது, சிற்பிகா. ஆனால், மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளும், மீண்டும் தெய்வீக வடிவம் பெற்றிருக்கும் குலதெய்வக் கல்லும் அவர்களுக்கு நடந்தவற்றின் உண்மையை உணர்த்தும்.”

சிற்பிகா ஒருமுறை அந்தத் தீவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அந்தத் தீவில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் அவளது மனக்கண்ணில் நிழலாடின.

பிறகு ரியானின் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

அடுத்த கணம், படகு மெதுவாகக் கரையிலிருந்து நகரத் தொடங்கியது.

அலைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு முன்னேறிய படகு, மெல்ல மெல்ல அந்தத் தீவிலிருந்து விலகியது.

ஆனால்...

அவர்கள் அறியாத தொலைவில், நடுக்கடலின் ஆழத்தில் மற்றொரு பேராபத்து உருவாகிக்கொண்டிருந்தது!

---

வங்காள விரிகுடாவின் நடுப்பகுதி!

சற்று நேரத்திற்கு முன்புவரை அமைதியாகக் காட்சியளித்த கடற்பரப்பு, திடீரெனத் தன் இயல்பை இழக்கத் தொடங்கியது.

நடுக்கடலில், கடலலைகளுக்கு மேலே அந்தரத்தில் பத்மாசனமிட்டு அமர்ந்திருந்த காத்தவராயனைச் சுற்றி முதலில் ஒரு மெல்லிய அதிர்வு தோன்றியது.

அவனது கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன.

இரு கரங்களையும் முழங்கால்களின் மீது வைத்திருந்த அவனது விரல்கள், மெல்ல மெல்ல இறுகின.

அவனது மார்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு மூச்சும் சாதாரணக் காற்றாக இல்லாமல், சூடான புகையைப் போன்ற கரிய ஆவியாக வெளியேறியது.

அந்த ஆவி அவனைச் சுற்றிச் சுழன்றபடி, வானத்தை நோக்கி உயரத் தொடங்கியது.

அடுத்த சில கணங்களில்...

கடலின் நிறமே மாறியது!

நீலநிறத்தில் விரிந்திருந்த கடற்பரப்பு, ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத கரிய சக்தி அதன் அடியில் பரவியதைப் போல இருண்டது.

காத்தவராயன் அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி நீர்ச்சுழல்கள் தோன்றின. முதலில் சிறிய வட்டங்களாக உருவான அவை, அடுத்தடுத்து ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரம்மாண்டமான சுழல்களாக மாறின.

கடலின் அடியிலிருந்து எழுந்த பேரிரைச்சல், தொலைதூரம் வரை பரவியது.

அலைகள் ஒன்றின் மீது ஒன்று மோதின.

ஆனால் அவை கரையை நோக்கி எழவில்லை.

மாறாக, கடலின் மையப்பகுதியிலிருந்த காத்தவராயனை நோக்கி வளைந்து சுழன்றன!

அவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி நீர் ஒரு பிரம்மாண்டமான பள்ளத்தைப் போலத் தாழ்ந்தது. அந்தப் பள்ளத்தின் மையத்தில் மட்டும் கடல்நீர் மேலெழுந்து, கரிய நிறத்தில் சுழன்று கொண்டிருந்தது.

அப்போது...

வானத்தில் சூரியன் பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்த போதிலும், காத்தவராயனின் தலைக்கு மேலே மட்டும் கருமேகங்கள் திரளத் தொடங்கின.

மின்னல்கள் வானத்தைக் கிழித்தன.

ஆனால் அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒளி வெண்மையாக இல்லை.

அவை இரத்தச் சிவப்பில் மின்னின!

ஒவ்வொரு மின்னலும் வெட்டியபோது, கடலின் அடியிலிருந்து ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான உயிரினம் விழித்தெழுவதைப் போன்ற அதிர்வு எழுந்தது.

காத்தவராயனின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின. அவனது உடல் முழுவதும் கருமையான நரம்புகள் புடைத்தெழுந்தன.

தீவில் ஏற்பட்ட அவமானம்...

சிற்பிகாவிடம் தோற்றுப் புறக்கணிக்கப்பட்ட இழிவு...

ரியானின் உடலிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அவலம்...

அனைத்தும் அவனது மனத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் வெடித்தன.

அவனது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.

ஏதோ ஒரு பழமையான மந்திரம், அவனது தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது.

அந்த மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் காற்றில் மறைந்துபோகவில்லை.

அவை கடலின் ஆழத்திற்குள் ஊடுருவின!

ஆழம்... இன்னும் ஆழம்...

கடலின் அடிப்பரப்பைக் கடந்து, பூமியின் கருங்கல் அடுக்குகளையும் துளைத்துக்கொண்டு, மனிதர்களின் பார்வைக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாத பாதாள உலகத்தை நோக்கி அந்த மந்திர அதிர்வுகள் பாய்ந்தன.

அடுத்த கணம்...

கடலின் அடியிலிருந்து ஒரு பேரொளி எழுந்தது!

அது ஒளியல்ல; இருளையே விழுங்கும் கருமையான நெருப்பைப் போன்றிருந்தது.

கடல்நீர் அந்த இடத்திலிருந்து இருபுறமும் பிளந்து விலகியது. அதன் அடியில், முடிவற்ற இருளுக்குள் புதைந்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழல்வாயில் மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கியது.

அந்த வாயிலின் மறுபுறத்திலிருந்து வெப்பம் கலந்த காற்று மேலெழுந்தது.

அதனுடன் சேர்ந்து, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உறங்கிக்கிடந்த அரக்கர்களின் கூக்குரல்களைப் போன்ற ஓர் அமானுஷ்ய ஒலி கடலெங்கும் எதிரொலித்தது.

காத்தவராயனின் மூடிய கண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு கொடூரமான புன்னகை மலர்ந்தது.

அவன் எதிர்பார்த்தது நிகழத் தொடங்கிவிட்டது!

திடீரென, கடலின் ஆழத்திலிருந்து இரண்டு பிரம்மாண்டமான சிவந்த ஒளிப்புள்ளிகள் தோன்றின.

அவை மெல்ல மேல்நோக்கி நகர்ந்தன.

அந்த ஒளிப்புள்ளிகள் நகர்ந்த ஒவ்வொரு கணமும், கடலின் அடிப்பகுதியிலிருந்த பாறைகள் வெடித்துச் சிதறின. நீர்ச்சுழல்கள் இன்னும் வேகமெடுத்தன. வானில் திரண்ட கருமேகங்கள் சுழன்றடித்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழற்காற்றாக மாறின.

அப்போது, கடலின் அடியிலிருந்து ஒரு கரம் மேலெழுந்தது!

அது சாதாரணக் கரமல்ல.

மலைப்பாறையைப் போன்ற பிரம்மாண்டமான அந்தக் கரத்தின் விரல்களில் கூர்மையான நகங்கள் நீண்டிருந்தன. அதன் ஒவ்வொரு அசைவும் கடல்நீரையே நடுங்கச் செய்தது.

அந்தக் கரம் கடலின் மேற்பரப்பைப் பற்றிக்கொண்டு மேலெழுந்தது.

அதன் பின்னால்...

மற்றொரு கரம்!

பிறகு, இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு மேலெழுந்தது ஒரு பிரம்மாண்டமான தலை!

அந்தத் தலையின் நெற்றியில் எரிந்துகொண்டிருந்த சிவந்த ஒளி, கடலின் இருளைத் துளைத்தது. அதன் கண்கள் திறந்தபோது, அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட தீப்பொறிகள் நீர்த்துளிகளின் மீது பட்டு ஆவியாகின.

கடலின் அடியிலிருந்து மேலெழுந்த அந்த உருவம், தன் பிரம்மாண்டமான தோள்களை உயர்த்தியபடி மெல்ல நிமிர்ந்தது.

அதன் உடலைச் சுற்றியிருந்த கரிய ஆற்றல், கடலையே ஒரு கணம் பின்னோக்கித் தள்ளியது.

அவன் வந்துகொண்டிருந்தான்!

பாதாள உலகத்தின் அரசன்!

அரக்கர் குலத்தின் பேராற்றல் மிக்க தலைவன்!

தன் பெயரைக் கேட்டாலே மூவுலகங்களும் நடுங்க வேண்டும் என்று கர்வம் கொண்டவன்!

மகிஷாசுரன்!

அவனது முழு உருவமும் கடலின் மேற்பரப்பில் தோன்றிய அந்தக் கணம், வானத்தைப் பிளக்கும் அளவுக்கு ஒரு பேரிடி முழங்கியது.

அந்த ஒலிக்கு நடுவே, காத்தவராயன் மெல்லத் தன் கண்களைத் திறந்தான்.

அவனது பார்வையில் இப்போது அச்சமில்லை.

அவமானமில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, நீண்டகாலப் பழிவாங்கும் வெறி மட்டுமே அனலாகக் கனன்றது.

தனக்கு முன்னால் எழுந்து நின்ற பாதாள உலகத்து அரசனைப் பார்த்தபடி, அவன் மெல்லத் தன் உதடுகளை விரித்தான்.

“வா... மகிஷாசுரா!”

அவனது குரல் கடலின் இரைச்சலையும் மீறி ஒலித்தது.

“இந்த முறை... என் எதிரிகள் யாரும் உயிரோடு தப்பக்கூடாது!”

காத்தவராயனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மகிஷாசுரனின் சிவந்த விழிகள் சுருங்கின.

அவன் மெல்லத் தன் தலையைச் சாய்த்து, காத்தவராயனை உற்றுப் பார்த்தான்.

பிறகு, கடலையே அதிரவைக்கும் ஒரு கர்ஜனையுடன் வாய் திறந்தான்.

“காத்தவராயா... உன்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்தது யார்?”

அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.