Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 295:
--------------
 
நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே... அவர் அடுத்து என்ன பண்ணப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, என் போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு...

கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, தூங்குற மாதிரி அப்படியே படுத்துக்கிடந்தேன்.

ஆனா எனக்குள்ள?

ஒரு எக்ஸைட்மென்ட், ஒரு அட்ரினலின் ரஷ் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கை ஒரு பெரிய மலை உச்சிக்குக் கூட்டிட்டுப் போய், அப்படியே நடுக்கடல்ல தள்ளி விட்டுருக்கேன்.

அவருக்குள்ள இப்போ எவ்ளோ பெரிய புயல் அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

நான் என் காதுகளைக் கூர்மையாக்கி, அவரோட ஒவ்வொரு சின்ன அசைவையும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... அஞ்சு செகண்ட் ஆச்சு.

அவர் எதுவும் பேசல.

ஆனா... அவரோட மூச்சுக்காத்து?

அது அந்த ரூம்க்குள்ள, ஒரு புயல் காத்து மாதிரி அவ்ளோ சத்தமா, அவ்ளோ ஹெவியா கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும், இப்போ அந்த கியூரியாசிட்டியிலயும், செக்ஸ்யுவல் வெறியிலயும் புடைச்சுக்கிட்டு இருக்குங்குறது எனக்குத் தெரியும்.

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, என் மூச்சை ரெகுலரா வெச்சுக்கிட்டு, நிஜமாவே தூங்கப் போறவ மாதிரி நடிச்சேன்.

திடீர்னு...

பெட்ல ஒரு அசைவு.

கார்த்திக்... தவியாத் தவிச்சு, படுக்கையில ஒருக்களிச்சுப் படுத்திருந்த என் பக்கம் திரும்புனாரு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவரோட, சூடான கைகள்...

போர்வைக்கு மேலேயே என்னோட தோள்பட்டையை இறுக்கமா, பலமாப் பிடிச்சுது.

நான் ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்ட மாதிரி லேசாச் சிலிர்த்தேன்.

"பவி..."

அவரு குரல்..., ஒரு நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

நான் கண்களைத் திறக்கல.

தூக்கக் கலக்கத்துல இருக்குற மாதிரி, "ம்ம்ம்... என்ன கார்த்திக்? தூக்கம் வருது... விடுங்க..."னு இன்னசென்ட்டா முணுமுணுத்தேன்.

நான் என் தோள்பட்டையை அவரோட பிடியில இருந்து லேசா விலக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் விடல.

அவரு என்னோட தோள்பட்டையை இன்னும் கொஞ்சம் பலமாப் பிடிச்சு, தன்னோட நெஞ்சோடு சேர்த்துப் புரட்டிப் போட்டாரு.

இப்போ நான் மல்லாக்கப் படுத்திருக்கேன், அவர் என் மேல பாதி சாஞ்ச மாதிரி, என்னையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான்... நான் உன்னைத் தூங்க விட மாட்டேன் பவி."

அவரு குரல் பிடிவாதமா, ஒரு குழந்தை அடம் பிடிக்கிற மாதிரி கேட்டுச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

நைட் லாம்ப் வெளிச்சத்துல, நான் கார்த்திக்கோட முகத்தைப் பாத்தேன்.

அடக் கடவுளே!

அவரு கண்கள்... செவந்து, கலங்கி, ஏதோ போதைக்கு அடிமையானவன், அடுத்த டோஸுக்காகக் கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரிப் புரியாத மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் பண்றீங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒரு டயர்டான மாதிரி கேட்டேன்.

"ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்... ஆல்ரெடி மணி பன்னிரண்டரை ஆகப் போகுது."

"உங்களுக்குக் காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் போகணும்ல?"

"ப்ளீஸ்... என்னையத் தூங்க விடுங்க... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."

நான் மறுபடியும் போர்வையை இழுத்து, என் கழுத்து வரைக்கும் மூடிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

நான் 'ஆபீஸ்'ங்குற வார்த்தையை வேணும்னே தான் பயன்படுத்தினேன்.

அவருக்கு ஆபீஸ், வேலை, டார்கெட்... இதுதான் உலகமே.

நான் அந்த வேலையை ஞாபகப்படுத்தி, அவரை ஒரு கில்ட்-ட்ரிப்க்குள்ள தள்ளப் பாத்தேன்.

ஆனா... கார்த்திக் சொன்ன பதில்... என்னையே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போக வெச்சுருச்சு!

"ஆபீஸா? டு ஹெல் வித் தி ஆபீஸ் பவி!"

அவரு கோபமா, ஃப்ரேஸ்ட்ரேஷனோட கத்துனாரு.

நான் ஷாக் ஆகி, கண்களை அகலமா விரிச்சு அவரைப் பாத்தேன்.

"நாளைக்கு நான் ஆபீஸ்க்கு லேட்டாப் போறேன்... இல்ல போகாமலே கூட வீட்ல இருக்கேன்!"

"எனக்கு அதப் பத்திக் கவலையே இல்ல பவி!"

"அது எனக்கு இப்போ முக்கியமே கிடையாது!"

அவரு உறுதியா, தன் வேலையைத் தூக்கி குப்பையில போடுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

என் மனசுக்குள்ள இடி முழங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... கார்த்திக்!'

'உங்களுக்குக் காய்ச்சல் அடிச்சா கூட, மாத்திரையைப் போட்டுக்கிட்டு ஆபீஸ்க்கு ஓடுற ஆளு நீங்க...'

'இன்னைக்கு... உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஒரு இருட்டான ரூம்ல என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுக்காக...'

'உங்க உயிரா இருக்குற வேலையைக் கூடத் தூக்கிப் போட ரெடி ஆகிட்டீங்களா?'

உங்க ஃபேண்டஸி... உங்களை எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கி, எங்க கொண்டு வந்து நிப்பாட்டிருக்குனு இப்போ தான் எனக்கு முழுசாப் புரியுது.

நான் ஜெயிச்சுட்டேன்... முழுசா ஜெயிச்சுட்டேன்.

ஆனா, நான் என்னோட அந்த சந்தோஷத்தை, அந்த வெற்றியை என் முகத்துல ஒரு பர்சன்ட் கூடக் காட்டல.

நான் என் முகத்தை கன்பியூஸ்டா, ஒரு மாதிரிப் பயந்த மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்... என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு?"

நான் தவிப்போட கேட்டேன்.

அவரு மறுபடியும் பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் போர்வையை லேசா விலக்கி, என் ரெண்டு கைகளையும் தன்னோட கைகளுக்குள்ள வெச்சு இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ... நீ அந்த மீதியச் சொல்லாம... நான் இன்னைக்குத் தூங்கப் போறது இல்ல பவி."

அவரு குரல் இப்போ டெஸ்பரேட்டா, கெஞ்சலா மாறிடுச்சு.

"அந்த ரூம்ல... அவன் அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

"நீ அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சுனு சொன்னியே... அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும் பவி... ப்ளீஸ்."

"எனக்கு அதச் சொல்லிரு... சொல்லிட்டு நீ நிம்மதியாத் தூங்கு."

அவரு ஒரு மாதிரி, என்கிட்ட அந்த வார்த்தைகளுக்காக, அந்த டீடைல்ஸுக்காக பரிதாபமாக் கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கொஞ்ச நேரம் எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாம, அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்.

அவரு எவ்ளோக்கு எவ்ளோ தவிக்கிறாரோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ அவர் என் கண்ட்ரோல்குள்ள முழுசா லாக் ஆவாரு.

நான் என் கைகளை அவரோட பிடியில இருந்து லேசா உருவிக்கிட்டேன்.

பெட்ல கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உக்காந்து, என் கலைஞ்சிருந்த முடியை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் என் கண்களை நேரா அவரோட கண்களுக்குள்ள பாய்ச்சுனேன்.

"ஏன் கார்த்திக்...?"

நான் சீரியஸா, ஆனா ஒரு மாதிரி வலி நிறைஞ்ச குரல்ல கேட்டேன்.

"ஏன் நீங்க இதைக் கேக்க இவ்ளோ அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா இருக்கீங்க?"

"நான் தான் சொன்னேன்ல... அதைக் கேக்குறது உங்களுக்கு ரொம்ப ஹர்டிங்கா இருக்கும்னு."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் அதக் கேக்க இவ்ளோ ஆசைப்படுறீங்க?"

நான் அவரை நேரா, எந்த ஒரு ஒளிவுமறைவும் இல்லாமக் கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் திணறுனாரு.

அவரு முகத்துல ஒரு நடுக்கம், ஒரு தயக்கம் வந்துச்சு.

அவரால உண்மையைச் சொல்ல முடியாது.

'உன்னை வேற ஒருத்தன் ஓக்குறதக் கேக்குறது எனக்குப் போதையா இருக்கு... என் சுண்ணி அதுக்காகத் தான் இவ்ளோ விறைச்சுப் போயிருக்கு'னு எந்தப் புருஷனால தன் பொண்டாட்டிகிட்ட ஓப்பனாச் சொல்ல முடியும்?

அவரு உடனே ஒரு பொய்யான, 'நல்ல புருஷன்' மாஸ்க்கைப் போட்டுக்கிட்டாரு.

"நான்... நான் தப்பான இன்டென்ஷன்ல அதக் கேக்கல பவி..."

அவரு சீரியஸா, தன்னோட செய்கையை ஜஸ்டிஃபை பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி... நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்றதுக்காக இதக் கேக்கல."

"எனக்கு... எனக்கு ஜஸ்ட் நீ அந்த ரூம்ல என்ன எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பண்ணேனு புரிஞ்சுக்க ஆசையா இருக்கு... அவ்ளோ தான்."

"உனக்கு என்ன நடந்துச்சு... நீ எந்த அளவுக்கு ஒரு எமோஷனல் அண்ட் பிசிக்கல் ஸ்டேட்ல இருந்தேனு நான் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி."

அவரு டீசன்ட்டா, என்னைப் புரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிற ஒரு சப்போர்ட்டிவ் புருஷனாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி... உனக்கு என்ன நடக்குதுனு நான் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கணும்."

"தட்ஸ் ஆல் பவி... ஐ ஹேவ் ஜீரோ பேட் இன்டென்ஷன்ஸ்."

"எனக்கு எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் இல்லை... எனக்கு ஜஸ்ட் அந்த உண்மை மட்டும் தான் தெரியணும்."

அவரு என் கண்ணைப் பாத்து, உறுதியா, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம பொய்யைச் சொன்னாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'ஜீரோ பேட் இன்டென்ஷன்ஸ்ஸா?'

'அடப் பாவி... என் கதையைக் கேட்டு உங்க சுண்ணி எவ்ளோ பெருசா, விறைச்சுப் போய், பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குதுனு எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்.'

'அவ்ளோ நேரம் நான் அதக் கையில பிடிச்சுத் தடவிக்கிட்டுத் தானே இருந்தேன்.'

'அதுக்குள்ள எங்கிட்டயே இவ்ளோ பெரிய பொய்யைச் சொல்றீங்களா?'

ஆனா, நான் என்னோட அந்த எந்த ஒரு எண்ணத்தையும் என் முகத்துல காட்டல.

என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் முகத்தை அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா, அவ்ளோ வல்னரபிளா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் அந்த முழு உண்மையையும்... அப்படியே உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேன்னா..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவா, அளந்து வெளிய விட்டேன்.

"கண்டிப்பா... உங்க மனசு... ஆட்டோமேட்டிக்கா... அந்தப் பிரகாஷைத் தப்பாத் தான் கார்த்திக் நெனைக்கும்."

நான் மெதுவா, என்னோட ட்ராப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

நான் பிரகாஷை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"பிரகாஷைத் தப்பா நெனைக்குமா? ஏன் பவி?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, என் குரல்ல அவ்ளோ கவலையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் நடந்ததைச் சொன்னா... நீங்க உடனே என்ன நெனைப்பீங்க தெரியுமா?"

"அந்த இருட்டான, யாருமே இல்லாத ரூம்ல..."

"அந்த வாட்ச்மேன்... நான் கீழ விழுந்து வலி தாங்காமத் தவிச்சப்போ..."

"அந்த நிலைமையைப் பயன்படுத்தி, அவர் என்னைய ஏமாத்திட்டாரு... என்னைய யூஸ் பண்ணிக்கிட்டாருன்னு தான் கார்த்திக் நீங்க உடனே முடிவு பண்ணுவீங்க."

நான் அந்த 'அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான்'ங்குற வார்த்தையை, நான் சொல்லக் கூடாத வார்த்தை மாதிரி அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

"நீங்க உடனே அவரை ஒரு கெட்டவன், ஒரு ஃப்ராடு, ஒரு கிரிமினல் மாதிரித் தான் கார்த்திக் பாக்க ஆரம்பிப்பீங்க."

"அவர் மேல உங்களுக்குப் பயங்கரமான கோபம் வரும்... நீங்க அவரை ஹேட் பண்ணுவீங்க."

நான் உறுதியா, ஆனா ஒரு பரிதாபத்தோட அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் அமைதியானாரு.

அவரு மூளை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'ஆமா... ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டிய அப்படிப் பண்ணா, கோபப்படத் தான செய்யணும்?'

ஆனா அவரால கோபப்பட முடியாது.

ஏன்னா, அவருக்குள்ள இருக்குற போதை, பிரகாஷை ஒரு 'ஹீரோவா'... ஒரு 'ஸ்டட்-டா' பாக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு!

நான் இப்போ பிரகாஷை முழுசா டிஃபண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டுட்டு, என் குரலை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, அவ்ளோ கனிவா மாத்திக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் ஒரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள ரெண்டு விரலை விட்டு ஆட்டுன ஒரு வாட்ச்மேனை... என் பொண்டாட்டி 'நல்ல மனுஷன்னு' என் மூஞ்சிக்கெதிரே சொல்றாளா?

ஆனா அவரு எதையும் வெளிய காட்டிக்காம, மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே ஒரு நல்லவர்."

"நான் அந்த தரைல, முழங்கால்ல ரத்தம் வரக் கீழ விழுந்து, வலி தாங்காம இருந்தப்போ..."

"அவர் எனக்கு அவ்ளோ அக்கறையாத் தான் கார்த்திக் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு 'சாமியாரா', ஒரு 'டாக்டரா' அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அவர் செஞ்ச ஒவ்வொரு விஷயமும்..."

"அவர் தொட்ட விதம்... அவர் குடுத்த அந்த ஒவ்வொரு ட்ரீட்மென்ட்டும்..."

"அது எல்லாமே... ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல, என்னோட வலியைக் குறைக்கணும்ங்குற ஒரே நோக்கத்தோட தான் கார்த்திக் அவர் செஞ்சாரு."

"அவர் என்னைய ஒரு சின்னப் பொண்ணை மாதிரி கேரிங்காப் பாத்துக்கிட்டாரு."

"அவர் மனசுல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும், எந்த உள்நோக்கமும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஒரு பொய்யை, பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, கார்த்திக் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாம அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அவருக்குத் தெரியும் நான் சொல்றது பொய்னு... பிரகாஷ் என்னைய ஏமாத்திட்டான், யூஸ் பண்ணிக்கிட்டான்னு அவருக்குள்ள ஒரு வேல தோணுனாலும் தோணும்.

ஆனா... அவரோட மைண்ட், இதை அக்செப்ட் பண்ணிக்கத் துடிச்சுது.

'ஆமா... அவன் நல்லவன் தான்... அவன் என் பொண்டாட்டிக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணான்.'

'அதனால அவன் அவளை ஓத்ததுல தப்பில்லை.'

இப்படி ஒரு கேவலமான ஜஸ்டிஃபிகேஷனை, அவர் மூளை ஆட்டோமேட்டிக்கா ரெடி பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அதனால தான் கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல வலி, அவ்ளோ ப்ளீடிங் டோனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் சொல்றதக் கேட்டுட்டு..."

"நீங்க அவரை ஒரு கெட்டவன்னு தப்பா முடிவு பண்ணிடக் கூடாது."

"எனக்கு வலிச்சப்போ எனக்கு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ண அந்த நல்ல மனுஷனை..."

"நான் சொல்றத கேட்டுட்டு நீங்க ஹேட் பண்ணக் கூடாது கார்த்திக்."

"நான் அவரை நீங்க வெறுக்குறதை விரும்பல. அவர் எனக்கு ஒரு குட் பிரண்ட்."

"அதனால தான் நான் எதையும் சொல்லாமத் தூங்கப் போனேன்."

நான் என் நிலைமையை அழகா, ஒரு ஹெல்ப்லெஸ்ஸா மாத்தி விவரிச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... என்னையே ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருக்குறத நான் பாத்தேன்.

ஒரு பக்கம் அவரோட ஈகோ.

இன்னொரு பக்கம், அந்த வாட்ச்மேன் பண்ணதக் கேக்கத் துடிக்குற அவரோட வெறி.

இந்த ரெண்டுக்கும் நடுவுல, அவரு தன்னோட ஈகோவை முழுசாத் தூக்கிக் குப்பையில போட்டுட்டு, தன்னோட வெறிக்காக எங்கிட்ட சரணடைஞ்சாரு.

அவரு பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் கைகளை மறுபடியும் தன்னோட கைகளுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டாரு.

அவரு முகத்துல ஒரு சீரியஸ்னஸ், ஒரு உறுதி இருந்துச்சு.

"நான்... நான் அவரை ஒரு கெட்டவனா நெனைக்க மாட்டேன் பவி."

அவரு குரல் அவ்ளோ ஃபர்மா, ஒரு சத்தியம் பண்ற மாதிரி வந்துச்சு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன்... நான் அவனைப் பத்தி எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் பட மாட்டேன்."

அவரு எங்கிட்ட மட்டும் சத்தியம் பண்ணல... தனக்குத் தானே அந்த வாட்ச்மேனை ஏத்துக்கச் சத்தியம் பண்ணிக்கிட்டாரு!

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... உன்னோட வலியைக் குறைச்சிருக்கான்."

"அவன் என்ன பண்ணிருந்தாலும், அது ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான்னு நான் புரிஞ்சுக்குவேன் பவி."

"ப்ளீஸ்... என்னைய நம்பு."

அவரு கார்த்திக் இல்ல, பிரகாஷோட லாயர் மாதிரிப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'ஐயோ கார்த்திக்... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என்னோட பிடிக்குள்ள வர்றீங்க.'

'ஆனா இது பத்தாது... நான் உங்களை முழுசா, கம்ப்ளீட்டா முட்டி போட வைக்கணும்.'

நான் அவரை அப்படியே விடப் போறது இல்ல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கி, ஒரு மாதிரி ஞாபகப்படுத்துற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை இன்னசென்ட்டா, ஒரு கள்ளங்கபடமில்லாத பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"உங்களுக்கு ஒண்ணு ஞாபகம் இருக்கா?"

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு. "என்ன பவி?"

"லாஸ்ட் டைம்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவாச் சொன்னேன்.

"நான் பிரகாஷைப் பத்தி... அவருக்கும் எனக்கும் இருக்குற பழக்கத்தைப் பத்தி உங்ககிட்ட முதல் முறையாச் சொன்னப்போ..."

"நான் அவரோடத தெரியாமத் தொட்ட அந்த ஆக்ஸிடென்ட்டை உங்ககிட்ட விவரிச்சப்போ..."

நான் அந்தப் பழைய சம்பவத்தை, கார்த்திக் முன்னாடியே எங்கிட்ட எச்சரிக்கை பண்ண அந்த இரவை அவருக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

"அன்னைக்கு நீங்க என்னைய வார்ன் பண்ணீங்க கார்த்திக்."

"உங்களுக்கு நியாபகம் இருக்கா?"

"நீங்க எங்கிட்ட அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னீங்க..."

"'பவி... முகம் தெரியாத ஸ்ட்ரேஞ்சர்ஸை அவ்ளோ ஈஸியா நம்பாத.'"

"'அவன் ஒரு வாட்ச்மேன்... இந்த மாதிரி லோக்கல் ஆளுங்க எல்லாம் எப்பவுமே கெட்டவங்களாத் தான் இருப்பாங்க.'"

"'அவங்க யூஸ் பண்ணிக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க.'"

"'அதனால அவன்கிட்ட கொஞ்சம் லிமிட் மெயின்டெயின் பண்ணு'னு நீங்க தானே கார்த்திக் அன்னைக்கு எங்கிட்ட அட்வைஸ் பண்ணீங்க?"

நான் அவரோட சொந்த வார்த்தைகளையே எடுத்து, அவர் மூஞ்சில ஒரு பெரிய செருப்படி மாதிரி அடிச்சேன்.

"அன்னைக்கு அப்படிச் சொன்ன நீங்க..."

"இன்னைக்கு நான் அந்த ரூம்ல நடந்ததைச் சொன்னா..."

"கண்டிப்பா நான் சொன்னதக் கேட்டு, நீங்க அவரை ஒரு கேவலமான, லோக்கல் ஆளாத் தான் கார்த்திக் நினைப்பீங்க."

"நீங்க ஆல்ரெடி அவரை கெட்டவன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்க... இப்போ இந்தக் கதையைக் கேட்டா, நீங்க இன்னும் அவரை வெறுப்பீங்க."

நான் லாஜிக்கா அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் கேட்ட இந்தக் கேள்வி...

கார்த்திக்கோட மூளையில ஒரு பெரிய ஷாக்கை உருவாக்குச்சு.

அவருக்கே தன்னோட ஹிப்போக்ரஸி, தன்இரட்டை வேடம் புரிஞ்சுடுச்சு.

அன்னைக்கு, எல்லாம் கேட்டுட்டு, என்னை ஓத்து முடிச்சதும், அவருக்கு கஞ்சி வந்ததும், 'அவன் கெட்டவன்'னு சொன்னவரு...

இன்னைக்கு, 'என் பொண்டாட்டிய அவன் ஓத்ததக் கேக்கணுமே'ங்குற வெறியில, அவனை நல்லவன்னு ஒத்துக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு!

கார்த்திக் முகம் வெளிறிப் போச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் புருஷன்ங்குற அந்தஸ்தை... முழுசாத் தூக்கிப் போட்டுட்டு...

தன்னோட பொண்டாட்டிகிட்ட, அந்த வாட்ச்மேனுக்காகப் பின்வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.

"நான்... நான் அன்னைக்கு அப்படிச் சொல்லிருக்கலாம் பவி."

அவரு குரல் திக்கித் திக்கி, அவ்ளோ டிஃபென்சிவ்வா வந்துச்சு.

"ஆனா... நான் அன்னைக்குத் தப்பா நினைச்சுட்டேன் பவி."

"ஐ மைட் ஹேவ் பீன் ராங் தட் டைம், பவி."

அவரு தன்னோட தப்பை அவ்ளோ ஈஸியா ஒத்துக்கிட்டாரு!

"நான் அவனைப் பத்தி முழுசாத் தெரிஞ்சுக்காம, அவனை ஜட்ஜ் பண்ணிட்டேன்."

"பீப்பிள் கேன் சர்ப்ரைஸ் அஸ், பவி."

"சில நேரங்கள்ல, நம்ம கெட்டவங்கனு நினைக்கிறவங்க தான், நமக்கு அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணுவாங்க."

அவரு பிரகாஷை இப்போ ஒரு 'ஆபத்பாந்தவனா', ஒரு 'சர்ப்ரைஸ் பேக்கேஜா' மாத்திட்டாரு!

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம அமைதியா அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ இன்னும் ஒரு படி மேல போனாரு.

"நான் சத்தியமா சொல்றேன் பவி..."

"இனிமேல் நான் அவனை ஒருபோதும் கெட்டவனா, லோக்கலா நெனைக்கவே மாட்டேன்."

"அவன் உனக்கு நெறயா தடவ ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்..."

"உனக்காக பெரிய ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்..."

"அதனால..."

கார்த்திக் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டுட்டு, அந்தப் பெரிய வார்த்தையை விட்டாரு.

"அதனால... ஐ கேன் ஜென்யூன்லி கன்சிடர் ஹிம் அஸ் எ குட் ஃப்ரெண்ட் டு யூ."

"அவன் உனக்கு ஒரு நல்ல நண்பனா இருக்கத் தகுதியானவன் தான் பவி."

"இட் டஸ்ன்ட் மேட்டர் இஃப் ஹி இஸ் ஜஸ்ட் எ வாட்ச்மேன்."

"அவன் வெறும் வாட்ச்மேனா இருந்தா என்ன? எந்த ஸ்டேட்டஸ்ல இருந்தா என்ன?"

"ஆஸ் லாங் ஆஸ் ஹி ஹெல்ப்டு யூ... அவன் எனக்கு ஒரு நல்ல மனுஷன் தான்."

கார்த்திக்... தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையில விரல் விட்டு, நக்கி, ஓத்த ஒரு வாட்ச்மேனை...

எந்த ஒரு கூச்சமும், அசிங்கமும் இல்லாம, 'ஒரு நல்ல நண்பன்'னு ஏத்துக்கிட்டு, எனக்கு அவனோட பழகுறதுக்கு ஒரு பெரிய கிரீன் சிக்னல் குடுத்துட்டாரு!

நான் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட செகண்ட்...

எனக்குள்ள... என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய எரிமலை வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

ஒரு பெரிய, உச்சக்கட்ட வெற்றி!

'எஸ்! எஸ்! எஸ்!'

என் மனசு அவ்ளோ சத்தமாக் கத்துச்சு.

'நான் ஜெயிச்சுட்டேன்! என் புருஷனோட மொத்த கண்ட்ரோலையும் நான் என் கைக்குள்ள கொண்டு வந்துட்டேன்.'

'இனிமேல் நான் பிரகாஷ்கூட என்ன பண்ணாலும், அதக் கார்த்திக்கே எனக்கு ஜஸ்டிஃபை பண்ணி சப்போர்ட் பண்ணுவாரு.'

'வேலு-வாது, மயிராது இனி'

'நான் என் புருஷனை முழுசா ககோல்டா மாத்திட்டேன்!'

நான் என் உடம்பு சிலிர்க்கிறத கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல சந்தோஷம் கொஞ்சம் கூட வெளிய வராத மாதிரி, நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு பெரிய, ரிலீஃப் ஆன பெருமூச்சை வெளிய விட்டேன்.

ஒரு பொண்டாட்டி, தன் புருஷன் தன்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால வர்ற நிம்மதியோட பாக்குற மாதிரி, கார்த்திக் கண்ணை அவ்ளோ ஆழமாப் பாத்தேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்...?"

நான் அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க... நீங்க நிஜமாவே அவரைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்கல?"

"அவரை ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா ஏத்துக்குவீங்கல?"

நான் மறுபடியும் ஒரு தடவை அவரோட கன்ஃபர்மேஷனை வாங்கிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் உறுதியா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... ஹண்ட்ரட் பர்சன்ட்."

"ப்ளீஸ்... இப்போ சொல்லு பவி."

"அந்த ரூம்ல... அவன் ரெண்டு விரல்களை உள்ள வெச்சு, உனக்குள்ள மூவ் பண்ணதுக்குப் அப்புறம்..."

"அவன் உன்னோட கிளிட்டை நக்கிக்கிட்டே, உனக்கு அந்த சுகத்தைக் குடுத்ததுக்கு அப்புறம்..."

"அடுத்து என்ன நடந்துச்சு?"

"ப்ளீஸ் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."

அவரு இப்போ ஒரு வெறி பிடிச்ச மாதிரி, அடுத்த பீஸ் ஆஃப் மீட்காக எங்கிட்ட தவியாத் தவிச்சுக் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

அவரு கண்களை, அவரு வியர்த்துப் போய் நிக்கிற விதத்தை, அவரு பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குற அவரோட சுண்ணியை.

எல்லாத்தையும் நான் ஒரு செகண்ட் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் தலையை லேசா, ரொம்ப லேசா மேலயும் கீழயும் ஆட்டுனேன்.

"ஓகே கார்த்திக்..."

நான் ஒரு கிசுகிசுப்பான, ஒரு ரகசியமான குரல்ல முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க இவ்ளோ தூரம் புரிஞ்சுக்கிட்டதுக்குப் அப்புறம்... நான் உங்ககிட்ட எந்த உண்மையையும் மறைக்க விரும்பல."

நான் அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விடுறதுக்காக அடுத்த பாம்மை வீச ரெடியானேன்.

"ஐ வில் டெல் யூ த ரெஸ்ட், கார்த்திக்."

"அந்த ரூம்ல... அதுக்கப்புறம் அவர் எனக்கு என்ன செஞ்சாருனு..."

"நான் எல்லாமே... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, உங்களுக்கு எக்ஸாக்ட்டாச் சொல்றேன்..."