Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 293:
--------------

அந்தக் கண்கள்ல இருந்த வெறி...

அந்தப் பசி...

அது கார்த்திக்கோட உண்மையான முகத்தை எனக்கு அவ்ளோ தெளிவாக் காட்டுச்சு.

அவரு மனசு முழுக்க இப்போ ஒரே ஒரு எண்ணம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட தொடைகளுக்கு நடுவுல...

அந்த ரூம்ல...

பிரகாஷோட விரல்களும், அவனோட எச்சில் ஊறுன நாக்கும்...

என் புண்டைக்குள்ள அக்ரஸிவ்வா, வெறித்தனமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்குற அந்த இமேஜ்!

இந்த ஒரு இமேஜ்... கார்த்திக்கோட மைண்ட் முழுசா ஹைஜாக் பண்ணிடுச்சு.

அவரோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும் இப்போ டென்ஷன்ல புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குத் தெரியும்... அவர் இப்போ ஒரு உச்சக்கட்ட தவிப்புல இருக்காருனு.

இந்தக் கதையோட அடுத்த லைன் என்ன?

அடுத்து என்ன ஆச்சு?

இதை கேக்காம அவரால ஒரு செகண்ட் கூட இருக்க முடியாது.

அவரு கண்கள் என்னையே அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா... அவ்ளோ கெஞ்சலாப் பாத்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?"

அவரு குரல், அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு திணறலோட வெளிய வந்துச்சு.

"அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"அவன்... அவன் அப்படி பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"நீ... நீ என்ன பண்ண?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூட முடியாம அவ்ளோ திணறுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள சிரிப்பு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஓக்குறதக் கேக்க... உங்க உடம்பு அவ்ளோ துடிக்குதா?'

'சரி... ஆனா அதை அவ்ளோ ஈஸியா நான் குடுத்துட மாட்டேன்.'

'நீங்க கெஞ்சணும்... நீங்க என் கால்ல விழுந்து கெஞ்சாத குறையா, அதை கேக்கத் தவிக்கணும்.'

நான் இப்போ ஒரு  கேம் பிளே பண்ணப் போறேன்.

நான் பெட்ல அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

என்னோட கை... அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள, அவரோட சுண்ணிய தடவிகிட்டு இருந்துச்சுள்ள.

நான் மெதுவா... ரொம்ப மெதுவா...

என்னோட கையை உள்ள இருந்து வெளியே எடுத்தேன்.

நான் கையை எடுத்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

கார்த்திக் உடம்பே ஒரு மாதிரிச் சிலிர்த்து, தூக்கிப் போட்டுச்சு.

நான் குடுத்துக்கிட்டு இருந்த டச்.. அது நின்னதும்...

அவருக்கு ஏதோ எனர்ஜி கட் ஆன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துருச்சு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல பெட்ல கிடந்த என்னோட மொபைல் ஃபோனை எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீனை ஆன் பண்ணிப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை கேஷுவலா... ஒரு மாதிரி எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத டோனுக்கு மாத்திக்கிட்டேன்.

"டைம் பாருங்க... ஆல்ரெடி நைட் 12:15 ஆகிடுச்சு."

நான் சாதாரணமா, ஒரு டயர்டான பொண்டாட்டி மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சு.

'என்னடா இவ... இவ்ளோ பெரிய கிளைமாக்ஸ்ல கொண்டு வந்து நிறுத்திட்டு, திடீர்னு டைம் சொல்றாளே'னு அவருக்கு பெரிய ஷாக்!

நான் அவர் ரியாக்‌ஷனைப் பத்திக் கவலைப்படாத மாதிரி...

அவரோட உடம்புல இருந்து என்னைய விலக்கிக்கிட்டேன்.

நான் பெட்ல கொஞ்சம் தள்ளி வந்து...

மேல ஏறிக்கிடந்த என்னோட அந்த நைட்டியை...

கீழ பிடிச்சு இழுத்து விட்டேன்.

என்னோட தொடைகள்... அவர் கண்ணுக்கு அவ்ளோ நேரமா ஒரு விருந்து வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சுல?

அது இப்போ முழுசா, அந்த நைட்டிக்குள்ள மறைஞ்சு போச்சு.

கார்த்திக் கண்கள், அந்த நைட்டி கீழ இறங்குனத ஏமாற்றத்தோட, தவிப்போட பாத்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

கதைய சிம்பிளா, சப்புனு முடிச்சு வைக்கப் போற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அவ்ளோ தான் கார்த்திக்..."

"அவர் அந்தப் பிரஷரை ரிலீஸ் பண்ண... ஏதோ ட்ரீட்மென்ட் பண்ணாரு..."

"எனக்கும் கொஞ்சம் ரிலீஃப்பா இருந்துச்சு."

"அப்புறம் அவர் அந்த வீக்கத்தைச் சரி பண்ணி முடிச்சதும்..."

"நான் கொஞ்ச நேரம்... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் அந்த தரைல அப்படியே ரெஸ்ட் எடுத்தேன்."

"அதுக்கப்புறம் என்னோட பேண்ட்டை நானே எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்."

"எந்திரிச்சு நேரா லிஃப்ட்ல ஏறி, வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்."

"அவ்ளோ தான் நடந்துச்சு."

நான் அவ்ளோ டிரையா, அந்த விஷயத்தை ஒண்ணுமே இல்லாத மாதிரி சுருக்கிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறதே நின்னு போச்சு.

"ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்..."

"நீங்க காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் போகணும்ல?"

"வாங்க... நம்ம தூங்கலாம்."

நான் நல்ல பொண்டாட்டியா, அவரோட தூக்கத்தைப் பத்திக் கவலைப்படுற மாதிரிச் சொல்லிட்டு...

படுக்கப் போற மாதிரி பெட்ஷீட்டை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் படுக்கப் போன செகண்ட்!

கார்த்திக் முகம் கோபத்துலயும், ஒரு பயங்கரமான பிரஸ்ட்ரேஷன்லயும் செவந்து போச்சு!

அவரோட ஈகோ, அவரோட ஆசை... எல்லாமே இப்போ நடு ரோட்டுல நிக்கிற மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

'என்னது? அவ்ளோ தானா? பேண்ட்டைப் போட்டுட்டு வந்துட்டியா?'

அவரு மூளைக்குள்ள இந்த வார்த்தைகள் ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுது.

அவரு பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து...

போர்த்திக்கிட்டு இருந்த என்னோட பெட்ஷீட்டைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

என்னோட தோள்பட்டையை இறுக்கமாப் பிடிச்சு, என்னையத் தன்பக்கம் திருப்புனாரு.

"இல்ல பவி... நோ!"

அவரு குரல் சத்தமா, பிடிவாதமா வந்துச்சு.

அவரு கண்களைப் பாத்தா... அவர் ஏதோ பெரிய பொருளைத் தொலைச்சுட்டுத் தேடுற ஒரு மாதிரி இருந்தாரு.

"நோ கார்த்திக்... ப்ளீஸ்... எனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு."

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"எனக்குத் தூக்கம் வருது... ப்ளீஸ் தூங்கலாம்."

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் வெறுப்பேத்துனேன்.

"நான் எப்படிப் பவி தூங்குவேன்?"

கார்த்திக் குரல் அவ்ளோ பிரஸ்ட்ரேஷனோட கேட்டுச்சு.

"நீ ஏதோ ஏதோ சொல்லிட்டு.. அவ்ளோ தான்னு சொல்லித் தூங்கப் போனா..."

"நான் எப்படித் தூங்குவேன்?"

"நீ எதையோ மறைக்கிற பவி... நீ என்கிட்ட முழுசாச் சொல்லல."

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

"எனக்குத் தெரியணும்... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்!"

அவரு அவ்ளோ அடம் பிடிச்சாரு.

"கார்த்திக்... நான் தான் எல்லாமே சொல்லிட்டேன்ல?"

நான் மறுபடியும் அதே டிரையான பதிலைக் குடுத்தேன்.

"இல்ல பவி! நீ சொல்லல!"

அவரு என் தோள்பட்டையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

"நீ அவன்கிட்ட எவ்ளோ குளோஸ் ஆனேனு சொன்னியே?"

"அவன் உனக்கு நல்ல ஃப்ரெண்ட் ஆனான்னு சொன்னியே?"

"அன்னைக்கு நான் உன்னோட அந்த முழு கதையையும் கிளியராக் கேக்கல பவி."

"நான் பாதி தூக்கத்துல, எதையோ விட்டுட்டேன்."

அவரு ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நடந்த நான் அவன் சுன்னிய தெரியாம தொட்டேன்ங்கிற மேட்டரை இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"ஆனா இன்னைக்கு... நான் எதையும் மிஸ் பண்ண விரும்பல."

"இன்னைக்கு என்ன நடந்துச்சுனு, எனக்கு ஒவ்வொரு டீடைலும் எக்ஸாக்ட்டாத் தெரியணும்."

அவரு கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு என்னைப் பாத்தாரு.

"அவன்... அவன் உனக்கு அந்த 'ஹெல்ப்' பண்ணான்ல?"

"அதை எப்படி முடிச்சான்?"

"அதை எப்படிப் ஃபுல்லா கம்ப்ளீட் பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியணும் பவி!"

"சொல்லு... நீ எங்கிட்ட சொல்லியே ஆகணும்."

அவரு டெஸ்பரேட்டா, ஒரு மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே நேரமா, அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சணும்னு தான் கார்த்திக் நான் வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.'

'நீங்க எவ்ளோக்கு எவ்ளோ கெஞ்சுறீங்களோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உங்களுக்குள்ள ஒரு பாம் மாதிரி இறங்கும்.'

நான் என் பார்வையை மெதுவா அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ அன்கம்ஃபர்டபிளா, ஒரு மாதிரி நெளியுற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக் கசக்கிக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை மெதுவா, ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி ஆக்கினேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத கன்டினியூ பண்ண அசிங்கமா இருக்குங்க."

நான் என் கண்களை லேசா கலங்க விட்டேன்.

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி அது அவ்ளோ சிம்பிளான விஷயம் இல்ல கார்த்திக்."

"நான் அடுத்து நடந்ததை உங்ககிட்ட சொன்னா..."

"அது... அது கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ரொம்ப மோசமா இருக்கும்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"கார்த்திக்..."

"நான்... நான் அந்த நிமிஷம் என்ன ஃபீல் பண்ணேனோ..."

"எனக்குள்ள என்ன சென்சேஷன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சோ..."

"அதெல்லாம்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அதெல்லாம்... நான் உங்ககிட்ட மட்டும் தான் கார்த்திக் ஃபீல் பண்ணிருக்கணும்."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்து, அந்த எமோஷனல் கார்டை பெர்ஃபெக்ட்டா ப்ளே பண்ணேன்.

"என் புருஷனான உங்ககிட்ட மட்டும் தான், எனக்கு அந்த ஃபீலிங் வந்திருக்கணும்."

"ஆனா..."

"நான் உங்களைத் தவிர வேற ஒரு ஆம்பளைகிட்ட... அவர்கிட்ட..."

"நான் அதை ஃபீல் பண்ணிட்டேங்குறதே, எனக்கு அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல, தப்பு பண்ணிட்டுத் தவிக்கிற பொண்டாட்டியா அவ்ளோ சூப்பரா நடிச்சேன்.

"நான் இதைப் பத்தி இன்னும் டீப்பாப் பேசப் பேச..."

"அது எப்படி சவுண்ட் ஆகும் தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ பயத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் ஒரு ஸ்ட்ரேஞ்சர்கிட்ட... முகம் தெரியாத ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட..."

"ஒரு பெரிய லிமிட்டைக் கிராஸ் பண்ணிட்டேன்... நான் அவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன்னு தான் உங்களுக்குத் தோணும்."

நான் அந்த 'கிராஸ் பண்ணிட்டேன்'ங்குற வார்த்தையை ஒரு விதை மாதிரி அவர் மூளைக்குள்ள தூவி விட்டேன்.

"நான்... நான் உங்களை இழக்க விரும்பல கார்த்திக்."

"நீங்க என்னையத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது."

"அதுலஅப்படி எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல கார்த்திக்... அவர் பண்ணது வெறும் ஹெல்ப் தான்."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் காப்பாத்துனேன்.

"ஆனா... அதை உங்ககிட்ட வார்த்தைகளால சொல்லும்போது..."

"அது கேக்குறதுக்கு அவ்ளோ தப்பா... அசிங்கமாத் தெரியும்."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னைய விட்ருங்க... நான் எதையும் சொல்லல."

நான் பரிதாபமா, என் கைகளை எடுத்து மறுபடியும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் இப்படிப் பேசி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்கோட மூளை... நான் போட்ட செக்ஸுவல், எமோஷனல் வலையில முழுசாச் சிக்கிக்கிச்சு.

அவரு கியூரியாசிட்டி, இப்போ ஒரு சுனாமி மாதிரி அவரோட எல்லா லாஜிக்குகளையும் அடிச்சுக்கிட்டுப் போயிடுச்சு.

அவருக்கு இப்போ நான் நல்லவளா, கெட்டவளாங்குறது முக்கியம் இல்ல.

அந்த வாட்ச்மேன் என் புண்டைய என்ன பண்ணான்?

அது மட்டும் தான் அவருக்கு இப்போ வேணும்!

அவரு உடனே பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா விலக்குனாரு.

அவரு கைகள் லேசா நடுங்குறதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"பவி... பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல் கனிவா, ஆனா தவிப்போட வந்துச்சு.

நான் என் கலங்குன கண்களோட, அவரைப் பரிதாபமாப் பாத்தேன்.

"அது என்னவா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."

"அது எவ்ளோ மோசமா வேணா சவுண்ட் ஆகட்டும்..."

"ஆனா... எனக்கு அதைக் கேட்டே ஆகணும் பவி."

அவரு ரொம்ப கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன் பவி..."

அவரு தன் கையை என் தலை மேல வெச்சுச் சத்தியம் பண்ணாரு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன்... நான் கொஞ்சம் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னைப் பத்தி எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் பட மாட்டேன்."

அவரு இப்போ எங்கிட்ட கெஞ்சுறது மட்டுமில்லாம, அந்த வாட்ச்மேன் பண்ண தப்பையெல்லாம் அவரே ஜஸ்டிஃபை பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டாரு!

"எனக்குப் புரியுது பவி... அது வெறும் ஹெல்ப் தான், கரெக்ட்டா?"

"உனக்கு அடிபட்டிச்சு, வலி இருந்துச்சு... அத சரி பண்ண... அந்த வலியைக் குணப்படுத்த..."

"அவன் ரொம்ப நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் அதை எல்லாம் பண்ணிருக்கான்."

"அவன் ஒரு ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் மாதிரித் தான் உனக்கு ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்."

"இதுல தப்பா நெனைக்க என்ன இருக்கு பவி?"

"நீ அதைப் பத்தி எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் படத் தேவையில்லை."

"ப்ளீஸ் பவி... அவன் என்ன பண்ணான்னு மட்டும் எங்கிட்ட சொல்லு."

"ப்ளீஸ்... எனக்காகச் சொல்லு பவி."

அவரு தூரம் இறங்கி வந்து, வாட்ச்மேனுக்கு வக்காலத்து வாங்கி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே! உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஓத்ததுக்கு, நீங்களே அவனுக்கு சர்டிபிகேட் குடுக்குறீங்களே கார்த்திக்!'

'நீங்க எவ்ளோ பெரிய ஏமாளி... எவ்ளோ பெரிய ஆள்  நீங்க!'

நான் என் சிரிப்பை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே வெச்சு அமுக்கிக்கிட்டு...

வெளிய அவ்ளோ பிரஸ்ட்ரேட் ஆன மாதிரி, கோவத்துல வெடிச்சுப் பேசுற மாதிரி நடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அவர் கைகளை உதறி விட்டுட்டு, பெட்ல கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு பொய்யான கோபத்தையும், தவிப்பையும் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் என்ன தான் கார்த்திக் உங்ககிட்ட சொல்றது?"

நான் என் குரலை லேசா உயர்த்தி, அவ்ளோ டிஸ்ட்ரெஸ்ஸோட கேட்டேன்.

"நீங்க என்ன தான் எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கிறீங்க?"

"நான் இப்போ என்ன பண்ணனும்னு நெனைக்கிறீங்க?"

நான் அவ்ளோ ஆவேசமா, ஒரு விக்டிம் மாதிரி அவர்கிட்ட கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் மிரண்டு போய் என்னைப் பாத்தாரு.

"கார்த்திக்... நீங்க பிராமிஸ் பண்றீங்க... நீங்க தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்னு சொல்றீங்க."

"ஆனா நிஜம் அது இல்ல கார்த்திக்."

"நான்... நான் மட்டும் அங்க நடந்த அந்த அப்ஸலூட் ட்ரூத்தை..."

"அந்த முழு உண்மையையும், எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேனா..."

நான் ஒரு பெரிய, நடுக்கமான மூச்சை இழுத்து விட்டேன்.

"நீங்க கண்டிப்பா... என்னைய ஒரு மோசமான பொண்ணுனு தான் நினைப்பீங்க."

"நீங்க என்னைய ஒரு கேவலமான பொண்டாட்டினு தான் கார்த்திக் முடிவு பண்ணுவீங்க."

நான் அவ்ளோ உறுதியா, எமோஷனலா அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் ஒரு வாட்ச்மேனை... என்னோட உடம்புல அவ்ளோ மோசமான விஷயங்களை எல்லாம் பண்ண அலோ பண்ணிட்டேனு..."

"நீங்க என்னைய வெறுக்கக் கூட ஆரம்பிச்சுடுவீங்க கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு, என் பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"எனக்குப் பயமா இருக்கு கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"நீங்க... நீங்க இந்த உண்மையைக் கேட்டுட்டு, என்னையத் தப்பா நெனச்சு..."

"என்னைய விட்டுட்டுப் போய்டுவீங்களோனு... என்னைய டைவர்ஸ் பண்ணிடுவீங்களோனு எனக்கு அவ்ளோ பயமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"இது ரொம்பப் பெரிய விஷயம் கார்த்திக்... இட்ஸ் டூ பேட்."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமா இறக்கி, பைனலா அந்தப் பெரிய வார்த்தையை விட்டேன்.

"என்னால... என்னால நம்ம மேரேஜ்ல... நம்ம குழந்தையை..."

"இவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்கை..."

"கண்டிப்பா எடுக்க முடியாது கார்த்திக்!"