[krish86grama]

நான் வேலைக்குப் போன பிறகு, வீட்டில் கமலா அம்மா தனியாக இருந்தார். அவர் சமையலறை வேலைகளை முடித்துவிட்டு, ஹாலில் உட்கார்ந்தார். மனதில் காலை நடந்தது ஓடியது — கோவிலுக்குச் சென்றது, என் அருகில் நின்றது, “நீங்க தனியா இல்லை” என்று சொன்ன வார்த்தைகள். கமலா அம்மாவின் உள்ளே ஒரு அமைதி பரவியது. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு யாராவது தன்னை ஒரு பெண்ணாக, ஒரு தனிமையான மனிதராகப் பார்த்து, முக்கியத்துவம் கொடுத்த உணர்வு. அந்த உணர்வு அவரைச் சந்தோஷப்படுத்தியது. அவர் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.
மாலை நேரம் வெளியே சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. அப்போது நான் வீட்டுக்கு வந்தேன். ப்ரியா இன்னும் வரவில்லை. அம்மா சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்தார். என்னை பார்த்ததும் அவரது முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை தோன்றியது.
“வாபா… பிரெஷ் ஆகிட்டுவா. காபி போடுறேன்” என்றார்.
நான் கை கழுவிவிட்டு வந்தேன். அம்மா காபி கொடுத்து, என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தார். சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. பிறகு அம்மா மெதுவாகப் பேசினார்.
“இன்று காலை கோவிலுக்குப் போனது நல்லா இருந்தது அருண்… உன்னோட இருக்கும்போது எனக்கு ஒரு நிம்மதி கிடைக்குது. வீடு முழுக்க யாரும் இல்லாதபோதும், நீ இருக்கிறாய்னு தெரிஞ்சதும்… எனக்குத் தனிமை குறைஞ்சு போகுது.”
நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். அவரது கண்களில் ஒரு ஆழமான அமைதி இருந்தது. நான் என் கையை நீட்டி, அவரது கையை மெதுவாகப் பிடித்தேன்.
“அம்மா… நான் இருக்கேன். எப்போதும்.”
அம்மா என் கையை இறுக்கிப் பிடித்தார். பிறகு மெதுவாக எழுந்து, என்னை அரவணைத்தார். அந்த அணைப்பில் காமம் இல்லை. வெறும் பாசம். தனிமை. ஆறுதல். அவரது உடல் வெப்பம் என்னைச் சூழ்ந்தது. நான் அவரது முதுகை மெதுவாக வருடினேன்.
அம்மா என் மார்பில் முகத்தை வைத்து, “நீ எனக்குக் கொடுக்கிற இந்த முக்கியத்துவம்… என் பொண்ணு கூட இவ்வளவு கொடுத்ததில்லை. அதனாலதான் உன்னை விட முடியல” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னார்.
நாங்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் அப்படியே அணைத்தபடி நின்றோம். வெளியே மாலை இருள் சூழ்ந்தது. உள்ளே இரண்டு பேரும் — ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதலா பாசத்தோடு இருந்தோம்.
சிறிது நேரம் கழித்து அம்மா மெதுவாக விலகி, “ப்ரியா வந்துடுவா… போய் ரெடியாகு” என்றார். ஆனால் அவரது கண்களில் இன்னும் அந்த அமைதி இருந்தது.
நான் அம்மாவின் நெற்றியில் ஒரு மெல்லிய முத்தம் கொடுத்துவிட்டு, என் அறைக்குச் சென்றேன். அந்த மாலை நேரம் எங்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய, அமைதியான நெருக்கத்தை உருவாக்கியிருந்தது.