Adultery அரசியல்வாதியின் பிடியில் ஒரு பேரழகி

[Sivamurugan 85]

தேவிகா அழகி 

மேலதிகாரியின் அறைக்குள் தேவிகா கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு சென்றாள்.

மேலதிகாரி: வா தேவிகா. இந்தக் கோப்புகளை அங்கே வை. உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்.

தேவிகா: சொல்லுங்க சார்.

மேலதிகாரி: நம்ம நாகர்கோயில்ல அடுத்த வாரம் ஒரு பெரிய அரசு விழா நடக்கப்போகுது. அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் கலந்துக்கிறார். மாவட்டத்திலிருந்து நிறைய அதிகாரிகள் வருவாங்க. அந்த நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்குற பொறுப்பை உனக்குக் கொடுக்கலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கோம்.

தேவிகா: நானா சார்? நான் இன்னும் ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்தானே இருக்கேன்.

மேலதிகாரி: அதுக்கென்ன? பதவி வேற, திறமை வேற. உன்னோட இங்கிலீஷ் பேசுற திறமை எனக்குத் தெரியும். நீ ஆபீஸ்ல பேசுறதை நிறைய தடவை கவனிச்சிருக்கேன். மேடையில நின்னு தெளிவா பேசுவ. அதனாலதான் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கோம்.

தேவிகா: ரொம்ப சந்தோஷம் சார். ஆனா பெரிய அதிகாரிகள், அமைச்சர் எல்லாரும் வருவாங்களே. என்னால சரியா செய்ய முடியுமா?

மேலதிகாரி: உன்னால முடியும். அதுமட்டுமில்ல, அமைச்சர் வர்றதிலிருந்து அவர் கிளம்புற வரைக்கும் நிகழ்ச்சிக்குத் தேவையான உதவிகளையும் நீ கவனிக்கணும். அதிகாரிகளோட ஒருங்கிணைப்பு, நிகழ்ச்சி நிரல், விருந்தினர்களை வரவேற்கிறது எல்லாமே உன்னோட பொறுப்பு. ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா பார்கவியிடம் கேட்டுக்கோ. அவங்க DRO. உனக்கு வழிகாட்டுவாங்க.

தேவிகா: சரி சார். எனக்கு இந்த வாய்ப்புக் கொடுத்ததுக்கு நன்றி. நான் என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு நல்லா செய்வேன்.

மேலதிகாரி: நல்லா செய். இதுபோன்ற வாய்ப்புகள் அடிக்கடி கிடைக்காது. உன்னோட வேலையை எல்லாரும் கவனிக்கிற மாதிரி இருக்கணும்.

தேவிகா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவளுடைய மனசுக்குள் சந்தோஷம் நிறைந்திருந்தது.

அவள் இப்போது வருவாய்த் துறையில் ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்டாக வேலை பார்த்தாலும், எதிர்காலத்தில் இன்னும் நல்ல பதவிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய ஆசை. அடுத்த கட்டமாக DRO Assistant அளவுக்கு உயர வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கான வாய்ப்பை இந்த அரசு விழா உருவாக்கிக் கொடுக்கலாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

அதே நேரத்தில், இந்த வாய்ப்புக்குப் பின்னால் வேறு ஒரு திட்டம் இருப்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

அரசு விழாவுக்கான தயாரிப்பு

விழாவுக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பு பார்கவி தேவிகையை அழைத்தாள்.

பார்கவி: தேவிகா, அரசு விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் எல்லாம் எப்படி போய்க்கிட்டு இருக்கு?

தேவிகா: நல்லா போய்க்கிட்டு இருக்கு மேடம். நிகழ்ச்சி நிரல் தயாராகிடுச்சு. யார் யார் பேசணும், யாரை எப்படி வரவேற்கணும் என்பதையும் குறிச்சு வச்சிருக்கேன்.

பார்கவி: நல்லது. நீ மேடையில இங்கிலீஷ்ல பேசணும். அமைச்சருக்கு முன்னாடி நம்ம மாவட்டத்தோட பெயர் நல்லா வரணும்.

தேவிகா: கண்டிப்பா மேடம். நான் பயிற்சி எடுத்துக்கிட்டு இருக்கேன். எங்கேயும் தடுமாறக் கூடாதுன்னு ஒவ்வொரு வரியையும் சொல்லிப் பார்த்துட்டு இருக்கேன்.

பார்கவி: இன்னொரு விஷயம். விழாவுக்கு நல்ல பட்டுப் புடவை கட்டிக்கிட்டு வா. அரசு விழா, நிறைய முக்கியமானவங்க வருவாங்க. உன்னோட தோற்றமும் மேடைக்குப் பொருத்தமா இருக்கணும்.

தேவிகா: சரி மேடம். என்கிட்ட ஒரு நல்ல பட்டுப் புடவை இருக்கு. அதைக் கட்டிக்கிட்டு வர்றேன்.

பார்கவி: சரி. நம்பிக்கை மட்டும் குறையக் கூடாது. நீ நல்லா பேசுவன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பார்கவி போனை வைத்துவிட்டாள். தேவிகாவோ விழாவைப் பற்றிய நினைப்பிலேயே இருந்தாள்.

அன்று மாலை வீட்டுக்குச் சென்றதும், தன்னுடைய புடவைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தாள். அவளுக்குப் பிடித்த பட்டுப் புடவையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

அது சாதாரணமான பட்டுப் புடவை இல்லை. அடர்ந்த மெரூன் நிறத்துடன், வெளிச்சம் பட்டால் சிவப்பும் தங்கமும் கலந்து மின்னுவது போல இருக்கும் புடவை. அதன் உடல் முழுவதும் சிறிய சிறிய தங்க ஜரிப் பூக்கள் சீரான இடைவெளியில் நெய்யப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு பூவையும் சுற்றி மெல்லிய கொடி வேலைப்பாடுகள் இருந்தன. புடவையை விரித்துப் பார்த்தால், அந்த ஜரிப் பூக்கள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து ஒரு அழகான தோட்டம் போலத் தெரிந்தன.

புடவையின் பார்டர் இன்னும் அழகாக இருந்தது. அகலமான தங்க ஜரிப் பார்டரில் மயில் வடிவங்களும், வளைந்து செல்லும் கொடிகளும் நுணுக்கமாக நெய்யப்பட்டிருந்தன. மயில்களின் தோகையில் இருந்த சிறிய கோடுகள்கூட தெளிவாகத் தெரிந்தன. பார்டரின் ஓரத்தில் மெல்லிய மெரூன் கோடு ஓடியது. அந்தச் சிவப்பு நிறமும் தங்க ஜரியும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தி, புடவைக்கு ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கொடுத்தன.

முந்தானையைத் தூக்கிப் பார்த்தாள் தேவிகா. அதில் பெரிய மயில் வடிவங்கள், நடுவே மலர் வேலைப்பாடுகள், இருபுறமும் தங்க நிறக் கோடுகள் இருந்தன. முந்தானையைத் தோளில் போட்டால் அதன் ஜரி வெளிச்சத்தில் மின்னும். புடவையின் பட்டுத் துணி மென்மையாக இருந்தாலும், அதன் எடை ஒரு நல்ல பட்டுப் புடவைக்கே உரிய கம்பீரத்தைக் காட்டியது.

தேவிகா: இந்தப் புடவைதான் சரியா இருக்கும். மேடையில நிக்கும்போது நல்ல கம்பீரமா இருக்கும். இவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. நாமளும் நல்லா தயாராகிப் போகணும்.

அவள் புடவையுடன் பொருந்தும் தங்க நிற ஜிமிக்கி, மெல்லிய செயின், வளையல்கள் எல்லாவற்றையும் தனியாக எடுத்து வைத்தாள். நெற்றியில் வைக்கச் சிறிய சிவப்பு பொட்டையும் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

நாகர்கோயிலில் அரசு விழா

விழா நாள் வந்தது.

காலையிலேயே தேவிகா எழுந்து தயாராகத் தொடங்கினாள். குளித்து முடித்ததும் தலைமுடியைச் சீவி, நீளமான கூந்தலை ஒழுங்காகப் பின்னினாள். பின்னலில் மல்லிகைப் பூவைச் சுற்றி வைத்தாள். பிறகு பட்டுப் புடவையை எடுத்துக் கவனமாகக் கட்டினாள்.

மெரூன் பட்டுப் புடவை அவளுடைய உடலோடு அழகாகப் பொருந்தியது. இடுப்பில் மடிப்புகளைச் சரியாக அமைத்து, ஒவ்வொரு மடிப்பும் நேர்த்தியாக விழும்படி சரி செய்தாள். தங்க ஜரிப் பார்டர் காலருகே அழகாகத் தெரிந்தது. முந்தானையைத் தோளில் போட்டு, அதன் மயில் வேலைப்பாடுகள் தெளிவாகத் தெரியும்படி ஊக்கால் பொருத்தினாள்.

அவள் ஒவ்வொரு முறை திரும்பும்போதும் பட்டுத் துணியில் இருந்த ஜரி வெளிச்சத்தைப் பிடித்து மின்னியது. மெரூன் நிறம் அவளுக்கு ஒரு தனியான கம்பீரத்தைக் கொடுத்தது. தங்க நிற ஜிமிக்கி காதில் ஆடியது. மெல்லிய செயின் கழுத்தில் அழகாக அமர்ந்திருந்தது. கைகளில் இருந்த வளையல்கள் அசையும்போது மெதுவாக ஒலி எழுப்பின.

கண்ணாடி முன் நின்று தன்னை ஒருமுறை பார்த்தாள்.

தேவிகா: சரி... எல்லாம் ஓகே. மேடையில நின்னு பேசும்போது பதற்றப்படக் கூடாது. என்ன பேசணும்னு நல்லா தெரியும். தைரியமா பேசணும்.

அவள் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள்.

நாகர்கோயிலில் விழா நடைபெறும் இடம் ஏற்கனவே பரபரப்பாக இருந்தது. மேடை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பின்னணியில் அரசு விழாவுக்கான பெயர்ப் பலகை வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதிகாரிகள் வரத் தொடங்கியிருந்தார்கள். ஒலிபெருக்கி சோதனை நடந்துகொண்டிருந்தது.

தேவிகா அங்கே வந்ததும், நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களிடம் பேசி எல்லா விவரங்களையும் சரிபார்த்தாள்.

ஏற்பாட்டாளர்: மேடம், மைக் சரியா இருக்கு. அமைச்சருக்கான இருக்கையும் தயார். அதிகாரிகள் வரிசையா உட்கார ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கோம்.

தேவிகா: சரி. நிகழ்ச்சி நிரல் உங்ககிட்ட இருக்கட்டும். யாருடைய பெயரும் விடுபடக் கூடாது. அமைச்சர் வந்ததும் உடனே வரவேற்பு நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கணும். எல்லாரும் தயாரா இருங்க.

ஏற்பாட்டாளர்: சரி மேடம்.

சிறிது நேரத்தில் பார்கவி வந்தாள். தேவிகாவைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் அவளுடைய பார்வை புடவையில் நின்றது.

பார்கவி: தேவிகா, புடவை ரொம்ப அழகா இருக்கு. உனக்கு நல்லா பொருந்தியிருக்கு.

தேவிகா: நன்றி மேடம். நீங்க சொன்னதாலதான் கொஞ்சம் கவனமா தேர்ந்தெடுத்தேன்.

பார்கவி: இன்னைக்கு உன்னோட நாள். நல்லா பேசு. அமைச்சர் வர்றதுக்கு முன்னாடி எல்லா ஏற்பாடுகளையும் ஒருமுறை பார்த்துக்கோ.

தேவிகா: சரி மேடம்.

சிறிது நேரத்தில் அமைச்சர் ராமச்சந்திரனின் கார் விழா நடைபெறும் இடத்துக்குள் வந்தது. அதிகாரிகள் எழுந்து நின்று அவரை வரவேற்றார்கள். தேவிகா தன் கையிலிருந்த நிகழ்ச்சி நிரலைப் பார்த்துவிட்டு, மைக்கின் முன் சென்றாள்.

அவள் ஆங்கிலத்தில் தெளிவாகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

தேவிகா: “Good morning, respected Minister, distinguished officers, and all the honoured guests. It is my pleasure to welcome you all to this government function held here in Nagercoil. We are grateful for your presence and support.”

அவளுடைய குரல் ஒலிபெருக்கி வழியாக அரங்கம் முழுவதும் கேட்டது. வார்த்தைகள் தெளிவாக இருந்தன. குரலில் தன்னம்பிக்கை இருந்தது. எந்த இடத்திலும் அவள் தடுமாறவில்லை.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் மேடையை நோக்கிப் பார்த்தார். மெரூன் பட்டுப் புடவையில், தங்க ஜரிப் பார்டர் மின்ன, மல்லிகைப் பூ சூடிய தலைமுடியுடன் தேவிகா நின்று நிகழ்ச்சியை நடத்திக் கொண்டிருந்தாள்.அவள் அழகில் மெய் மறந்து நின்றார் அவளை பார்த்து கொண்டே. மேடை ஏறி அவர் இருக்கையில் அமர்ந்தார். தேவிகா பேசி முடித்து அவருக்கு எதிரில் உக்காந்து கொண்டாள்.

தேவிகா அவருக்கு எதிரே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த புடவை நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் பார்த்த அதே மெரூன் நிறப் பட்டுப் புடவைதான். அதன் அகலமான தங்க ஜரிப் பார்டர் அறையின் வெளிச்சத்தில் மின்னியது. முந்தானையில் நெய்யப்பட்டிருந்த மயில் வடிவங்களும் மலர் வேலைப்பாடுகளும் அவள் அசையும்போதெல்லாம் உயிரோட்டமாகத் தெரிந்தன.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் பேசுவதற்காகக் கோப்பை எடுத்தார். ஆனால் அவருடைய பார்வை சில நொடிகள் தேவிகாவிடமே தங்கியது.

நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் மேடையில் நின்று ஆங்கிலத்தில் தெளிவாகப் பேசிய அந்தப் பெண்ணை அவர் ஏற்கனவே பார்த்திருந்தார். ஆனால் இப்போது அருகில் பார்க்கும்போது அவளுடைய தோற்றத்தை இன்னும் நிதானமாகக் கவனித்தார்.

மெரூன் நிறப் பட்டுப் புடவை அவளுடைய அழகுக்கு ஒரு தனியான கம்பீரத்தைக் கொடுத்திருந்தது. புடவையின் தங்க ஜரிப் பார்டர் அவளுடைய ஒவ்வொரு அசைவிலும் மின்னியது. முந்தானையைத் தோளில் நேர்த்தியாகப் போட்டிருந்தாள். அதன் ஜரிப் பூக்களும் மயில் வேலைப்பாடுகளும் அறையின் விளக்கொளியில் பளிச்சென்று தெரிந்தன.

அவளுடைய நீண்ட கூந்தல் அழகாகப் பின்னப்பட்டிருந்தது. அதில் சூடியிருந்த மல்லிகைப் பூவின் வெண்மை, புடவையின் அடர்ந்த மெரூன் நிறத்துடன் தனியாகத் தெரிந்தது. காதுகளில் அணிந்திருந்த தங்க ஜிமிக்கிகள் அவள் தலையைத் திருப்பும்போது மெதுவாக அசைந்தன. கழுத்தில் இருந்த மெல்லிய செயினும், கைகளில் அணிந்திருந்த வளையல்களும் அவளுடைய தோற்றத்துக்கு எளிமையான அழகைக் கொடுத்தன.

நெற்றியில் வைத்திருந்த சிறிய சிவப்புப் பொட்டு அவளுடைய முகத்துக்கு ஒரு நிறைவைக் கொடுத்தது. அவளுடைய முகத்தில் வேலைக்கான பொறுப்புணர்வும், பெரிய அதிகாரியின் முன்னால் பேசும்போதும் தடுமாறக் கூடாது என்ற கவனமும் தெரிந்தன. பேசுவதற்கு முன்பு அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த அவளுடைய பார்வையில் தன்னம்பிக்கை இருந்தது.

அமைச்சர் அவளைச் சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, தன்னுடைய பார்வையை கோப்பின் மீது திருப்பினார். ஆனால் மனதுக்குள் நாகர்கோயில் விழாவில் அவள் மேடையில் நின்று பேசிய விதம் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது


அவள் பேசும்போது கையில் இருந்த நிகழ்ச்சி அட்டையை மட்டும் தேவையான நேரத்தில் பார்த்தாள். பிறகு பார்வையாளர்களை நோக்கிப் பார்த்துப் பேசினாள். விருந்தினர்களின் பெயர்களையும் பதவிகளையும் சரியாக உச்சரித்தாள். அடுத்தடுத்து நிகழ்ச்சிகளை அறிவித்த விதமும் நேர்த்தியாக இருந்தது.

அவள் ஒவ்வொரு அறிவிப்பையும் நிதானமாகச் செய்தாள். இடையில் நிகழ்ச்சி நிரலில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டபோதும் பதற்றப்படாமல் அதைச் சமாளித்தாள். அதிகாரிகள் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ஒரு அதிகாரி: இவங்க எந்தப் பிரிவுல வேலை பார்க்கிறாங்க?

மற்றொரு அதிகாரி: வருவாய்த் துறையில ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்டாம். ஆனா இவ்வளவு பெரிய நிகழ்ச்சியை நல்லா நடத்துறாங்க.

முதல் அதிகாரி: இங்கிலீஷும் நல்லா பேசுறாங்க. மேடை அனுபவம் இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரனும் அவளைத் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். நிகழ்ச்சி முடிவடையும் நேரத்தில் அவர் பார்கவியை அழைத்தார்.

அமைச்சர் ராமச்சந்திரன்: அந்தப் பெண் யார்?

பார்கவி: தேவிகா சார். நம்ம வருவாய்த் துறையில ஜூனியர் அசிஸ்டன்ட்டா வேலை பார்க்கிறாங்க. இங்கிலீஷ் நல்லா பேசுவாங்க. அதனாலதான் இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்தச் சொன்னோம்.

அமைச்சர்: நல்லா பேசுறாங்க. தன்னம்பிக்கையும் இருக்கு. எந்த ஊர்?

பார்கவி: நாகர்கோயில் பக்கம்தான் சார்.

அமைச்சர்: சரி. பெயரை நினைவில் வச்சுக்கிறேன். யப்பா என்ன அழகி டா. ஹ்ம்ம்ம் அவளை பத்தி நினைக்கும் போதே இவர் சுன்னி எழுந்தது.

அமைச்சர் சொன்னதைப் பார்கவி அமைதியாகக் கேட்டாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் வேறு எண்ணம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் தேவிகா மேடையிலிருந்து இறங்கினாள். பல அதிகாரிகள் அவளைப் பாராட்டினார்கள்.

பெண் அதிகாரி: தேவிகா, ரொம்ப நல்லா நடத்தினீங்க. உச்சரிப்பும் தெளிவா இருந்தது. எங்கேயும் பதற்றப்படவே இல்லை.

தேவிகா: ரொம்ப நன்றி மேடம். கொஞ்சம் பயந்துட்டே இருந்தேன். ஆனா மேடைக்கு வந்ததும் எல்லாம் சரியாகிடுச்சு.

மற்றொரு அதிகாரி: உங்களுக்கு இன்னும் பெரிய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். இப்படியே தொடர்ந்து நல்லா வேலை செய்யுங்க.

தேவிகா: நன்றி சார். நான் இன்னும் நிறைய கத்துக்கணும்.

அவள் மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டுக்குத் திரும்பினாள். அந்த நாளைத் தன் வேலை வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாளாக நினைத்தாள். தன்னுடைய திறமையை எல்லாரும் கவனித்திருக்கிறார்கள் என்று மகிழ்ந்தாள்.

ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியில் அமைச்சர் அவளைக் கவனித்தது, அவளுக்குப் புதிய வாய்ப்பைத் தரப்போகிறதா அல்லது பிரச்சினையை உருவாக்கப்போகிறதா என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.

சென்னையில் மூன்று நாள் கூட்டம்

சில நாட்களுக்குப் பிறகு அலுவலகத்தில் தேவிகைக்கு இன்னொரு தகவல் வந்தது. சென்னையில் மூன்று நாட்கள் நடைபெறவிருந்த அரசு தொடர்பான கூட்டத்தில், மாவட்டத்தின் சார்பாகப் பங்கேற்க அவள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தாள்.

மேலதிகாரி அவளை அழைத்தார்.

மேலதிகாரி: தேவிகா, சென்னையில் மூன்று நாள் கூட்டம் நடக்குது. நம்ம மாவட்டத்திலிருந்து நீ போகணும். அங்க சில முக்கியமான விவாதங்கள் நடக்கும். நீ கூட்டத்துக்கான ஒருங்கிணைப்பு வேலைகளையும் கவனிக்கணும்.மினிஸ்டர் நீங்க தான் வரணும் சொல்றாரு 

தேவிகா: சரி சார். எப்போ கிளம்பணும்?

மேலதிகாரி: நாளைக்கு ரயிலில் கிளம்பலாம். அங்க போய் நேரத்துக்கு செகரட்டேரியட்டில் இருக்கணும். கூட்டம் மூன்று நாட்கள் நடக்கும். தேவையான ஆவணங்கள் எல்லாம் எடுத்துக்கோ.

தேவிகா: சரி சார். நான் ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறேன்.

தேவிகாவுக்கு இது இன்னொரு நல்ல வாய்ப்பாகத் தோன்றியது. நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் தன்னுடைய திறமையை நிரூபித்திருந்தாள். இப்போது சென்னையில் நடக்கும் கூட்டத்திலும் நல்ல பெயர் வாங்கினால், எதிர்காலத்தில் பதவி உயர்வுக்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்று நம்பினாள்.

அன்று இரவு தன்னுடைய கல்லூரித் தோழிக்கு போன் செய்தாள்.

தேவிகா: ஹலோ, எப்படி இருக்க?

தோழி: நல்லா இருக்கேன் தேவிகா. நீ எப்படி இருக்க? இவ்வளவு நாள் கழிச்சு போன் பண்ணியிருக்கே.

தேவிகா: எனக்கு ஒரு உதவி வேணும். அரசு வேலை சம்பந்தமா சென்னைக்கு மூன்று நாள் கூட்டத்துக்குப் போறேன். அங்க ஒரு நல்ல லாட்ஜ்ல ரூம் புக் பண்ணித் தர முடியுமா? கூட்டம் முடிஞ்சதும் திரும்பி வந்துடுவேன்.

தோழி: அதுக்கென்ன? நீ எப்போ வர்றே? ரயில் எத்தனை மணிக்கு வரும்?

தேவிகா: நாளைக்கு ரயிலில் கிளம்புறேன். சென்னையில் இறங்கியதும் உனக்கு போன் பண்றேன். நீ ரூம் மட்டும் புக் பண்ணி விவரத்தை அனுப்பு.

தோழி: சரி. நீ கவலைப்படாதே. நான் பார்த்துக்கிறேன்.

தேவிகா: ரொம்ப நன்றி. அரசாங்கக் கூட்டம் என்பதால் நேரத்துக்கு போகணும். அதனாலதான் முன்கூட்டியே ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறேன்.

போனை வைத்துவிட்டு தேவிகா பயணத்துக்குத் தேவையான உடைகள், ஆவணங்கள், அடையாள அட்டை, சார்ஜர் எல்லாவற்றையும் பையில் வைத்தாள். மறுநாள் காலையில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள்.

ரயில் பயணத்தின்போது அவள் கூட்டத்துக்கான ஆவணங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள். சென்னையில் அதிகாரிகளிடம் பேச வேண்டிய விஷயங்களையும் மனதில் ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டாள்.

சென்னையில் எதிர்பாராத மாற்றம்

சென்னை ரயில் நிலையத்தில் இறங்கியதும் தேவிகா தன்னுடைய பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். அப்போது பார்கவி மேடமிடமிருந்து போன் வந்தது.

தேவிகா: ஹலோ மேடம்.

பார்கவி: தேவிகா, சென்னை வந்துட்டியா?

தேவிகா: ஆமாம் மேடம். இப்போதான் ரயிலிலிருந்து இறங்கினேன்.

பார்கவி: நீ தங்குவதற்கு ரூம் புக் பண்ணியிருக்கியா?

தேவிகா: ஆமாம் மேடம். என் கல்லூரித் தோழி மூலமா ஒரு லாட்ஜ்ல ரூம் புக் பண்ணியிருக்கேன்.

பார்கவி: அப்படியா? சரி, ஆனா நீ அங்கே போக வேண்டாம். எனக்குத் தெரிஞ்ச உறவினர் ஒருவர் உனக்காக வேறொரு ஹோட்டலில் ரூம் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கார்.

தேவிகா: வேறொரு ஹோட்டலா மேடம்? நான் ஏற்கனவே புக் பண்ணிட்டேனே.

பார்கவி: அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நீ தனியா இருக்கப் போறே. நம்ம ஆளுக்குத் தெரிஞ்ச இடமா இருந்தா வசதியா இருக்கும். நீ அந்த முகவரிக்கு போ. அங்க ரூம் தயார் பண்ணி வச்சிருக்காங்க.

தேவிகா: சரி மேடம். ஆனா அந்த ஹோட்டல் எங்கே இருக்கு? செகரட்டேரியட்டுக்குப் பக்கத்திலா?

பார்கவி: ரொம்ப தூரம் இல்லை. நான் உனக்கு முகவரியை அனுப்புறேன். அங்கே போய் முதலில் உடைகளை மாற்றிக்கோ. அப்புறம் கேப் பிடிச்சு செகரட்டேரியட்டுக்குப் போயிடு. கூட்டத்துக்கான ஏற்பாடுகள் பற்றி அங்கே பேச வேண்டியிருக்கும்.

தேவிகா: சரி மேடம். நான் அங்கே போய் உங்களுக்கு தகவல் சொல்றேன்.

பார்கவி முகவரியை அனுப்பினாள். தேவிகா அதைத் திறந்து பார்த்துவிட்டு, அந்த இடத்துக்குச் செல்ல ஒரு கேப் பிடித்தாள்.

பயணத்தின்போது அவளுக்குச் சிறிய தயக்கம் இருந்தது. ஏற்கனவே தோழி மூலம் ரூம் ஏற்பாடு செய்திருந்தாள். இப்போது ஏன் திடீரென்று வேறொரு ஹோட்டலுக்குச் செல்லச் சொல்கிறார்கள் என்று நினைத்தாள். ஆனால் பார்கவி தன்னைவிடப் பெரிய அதிகாரி என்பதால், அவர் சொல்வதில் ஏதாவது அலுவலகக் காரணம் இருக்கும் என்று நம்பினாள்.

அவள் அந்த ஹோட்டலை அடைந்ததும் வரவேற்பறையில் தன்னுடைய பெயரைச் சொன்னாள்.

தேவிகா: என் பெயர் தேவிகா. பார்கவி மேடம் சொல்லியிருப்பாங்க. எனக்காக ஒரு ரூம் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காங்கன்னு சொன்னாங்க.

வரவேற்பறையில் இருந்தவர் பதிவேட்டைப் பார்த்தார்.

வரவேற்பாளர்: ஆமாம் மேடம். உங்களுக்காக ரூம் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கு. இந்தப் படிவத்தில் கையெழுத்துப் போடுங்க.

தேவிகா தேவையான விவரங்களைப் பூர்த்தி செய்தாள். அறைக்குச் சென்றதும் பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, முகம் கழுவி உடைகளை மாற்றிக்கொண்டாள். பிறகு செகரட்டேரியட்டுக்குச் செல்லத் தயாரானாள்.

அவள் கிளம்புவதற்கு முன்பு பார்கவிக்கு போன் செய்தாள்.

தேவிகா: மேடம், நான் ஹோட்டலுக்கு வந்துட்டேன். ரூமும் கிடைச்சிடுச்சு. இப்போ செகரட்டேரியட்டுக்குக் கிளம்புறேன்.

பார்கவி: சரி தேவிகா. அங்கே போனதும் என்னைத் தொடர்பு கொள். கூட்டம் முடிஞ்சதும் அடுத்த ஏற்பாடுகளைப் பார்த்துக்கலாம்.

தேவிகா: சரி மேடம்.

தேவிகா கேப் பிடித்து செகரட்டேரியட்டுக்குச் சென்றாள். அங்கே கூட்டம் தொடர்பான பணிகளை கவனித்தாள். அதிகாரிகளிடம் ஆவணங்களை ஒப்படைத்தாள். நிகழ்ச்சி நிரலில் இருந்த மாற்றங்களையும் குறித்துக் கொண்டாள். முதல் நாள் வேலைகள் முடியும் வரை அவள் தொடர்ந்து அங்கேயே இருந்தாள்.

மாலை நேரம் கடந்தபோது கூட்டம் முடிந்தது. மற்ற அதிகாரிகள் தங்களுடைய தங்குமிடங்களுக்குச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். தேவிகாவும் தன்னுடைய ஹோட்டலுக்குத் திரும்பத் தயாரானாள்.

அப்போது அவளுடைய போனில் மீண்டும் அழைப்பு வந்தது.

பார்கவி: தேவிகா, இன்னும் செகரட்டேரியட்டில்தானா இருக்க?

தேவிகா: ஆமாம் மேடம். கூட்டம் இப்போதான் முடிஞ்சது. நான் ஹோட்டலுக்குக் கிளம்பப் போறேன்.

பார்கவி: ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு. நீ இப்போ நேரா உனக்காக ஏற்பாடு செய்த ஹோட்டலுக்குப் போகாதே. அமைச்சர் ராமச்சந்திரன் அவர்களும் அங்கே தங்கியிருக்கிறார். கூட்டம் தொடர்பான சில ஆவணங்கள், நாளைய நிகழ்ச்சி ஏற்பாடுகள் பற்றி உன்னிடம் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

தேவிகா: அமைச்சரா மேடம்? என்னிடம் பேசணுமா? அதைப் பற்றி அலுவலகத்திலேயே பேசலாமே.

பார்கவி: இப்போ நேரம் ஆகிடுச்சு தேவிகா. நாளைய கூட்டத்துக்கு முன்னாடி சில விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்தணும்னு சொல்லியிருக்கார். நீ அங்கே போய் அவரிடம் பேசிட்டு வா. உனக்காக ஏற்பாடு செய்திருக்கும் அறையிலேயே தங்கிக்கலாம். நாளைக்கு காலையில் நேரத்துக்கு கூட்டத்துக்கு வந்துடு.

தேவிகா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். அமைச்சர் ராமச்சந்திரனை நாகர்கோயில் அரசு விழாவில் பார்த்திருக்கிறாள். அங்கே அவர் அவளுடைய நிகழ்ச்சி நடத்தும் திறமையைப் பாராட்டியிருந்தார். இப்போது சென்னையில் அவருடன் அலுவலக விஷயமாகப் பேச வேண்டும் என்று சொன்னதும், அது சாதாரணமான ஏற்பாடுதான் என்று அவள் தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாள்.

தேவிகா: சரி மேடம். நான் அங்கே போய்ப் பேசுறேன். ஆனா நாளைக்கு காலையில் கூட்டத்துக்கு வரணும். அதனால அதிக நேரம் ஆகாமல் திரும்பணும்.

பார்கவி: சரி, நீ போ. அங்கே என்ன செய்யணும்னு சொல்வாங்க.

தேவிகா போனை வைத்தாள். அவள் மனதில் ஏதோ சரியில்லாத உணர்வு எழுந்தது. ஆனாலும் அலுவலகப் பொறுப்பு என்ற எண்ணத்தில், பார்கவி அனுப்பிய முகவரியையும் ஹோட்டல் விவரங்களையும் மீண்டும் பார்த்தாள்.

சென்னையில் தான் முன்பே புக் செய்திருந்த லாட்ஜில் தங்காமல், பார்கவி ஏற்பாடு செய்த வேறொரு ஹோட்டலில் தங்க வந்தது இப்போது வேறு அர்த்தம் பெறத் தொடங்கியது. அவள் அறியாமலேயே அமைச்சர் ராமச்சந்திரனின் திட்டத்துக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருந்தாள்.

அந்த இரவு, அரசு கூட்டத்துக்காகச் சென்னைக்கு வந்த தேவிகா, சூழ்நிலையின் காரணமாக அமைச்சர் தங்கியிருந்த அதே ஹோட்டலில் தங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள்.அங்க தான் அமைச்சர் ராமசந்திரன் இருக்கார். இது தெரியாத தேவிகா. அந்த லாட்ஜ் சென்றாள்.

அவளுக்கு அங்கே என்ன காத்திருக்கிறது என்பது மட்டும் இன்னும் தெரியவில்லை.

தொடரும்...