[mandothari]

“ஜட்டி வேட்டை”
முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்

• வசந்தி அம்மா – 40 வயதுகளின் இறுதியில், தைரியமானவர்; கணவன் மீது இன்னும் காதல் கொண்டவர்.
  
• அப்பா – துபாயில் வேலை பார்க்கிறார்; மனைவியிடம் போனிலேயே ரொமான்ஸ் பேசுபவர்.
  
• குணா அண்ணன் – வீட்டின் மூத்த மகன்; தன்னைப் பெரிய துப்பறிவாளராக நினைப்பவர்.
  
• ரவி (ஹீரோ) – இளைய மகன்; புத்திசாலி, நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்.
  
• சாமிக்கண்ணு தாத்தா – அனுபவசாலி; ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் பழைய கால அனுபவத்தைச் சொல்லி மாட்டிக்கொள்பவர்.
  
• குமார் – ரவியின் நண்பன்; வீட்டுக்கு வந்த நேரத்தில் விசாரணையில் சிக்கிக்கொள்பவர்.
  

காட்சி 1 – காணாமல் போன மர்மம்
இடம்: வீடு – காலை
வசந்தி துணிகளை மடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திடீரென முகம் மாறுகிறது. அலமாரி, துணிக்கூடை, கயிறு என எல்லா இடங்களிலும் தேடுகிறார்.
வசந்தி: ஐயையோ! என் ஜட்டி எங்கே?
குணா: என்னம்மா, காலையிலேயே வீட்டையே அதிர வைக்கிற?
வசந்தி: என் ஜட்டியை காணாம்டா குணா.. பின்ன எனக்கு கோபம் வராதா?
குணா: அம்மா, இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை நேற்றே சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே!
வசந்தி: என்னடா சொல்ற? என் ஜட்டி காணாமல் போயிருக்கு. அதுக்காக வீட்டில் தண்டோரா போட முடியுமா?
ரவி உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: என்னம்மா, வீட்டில் ஏதாவது காணாமப் போச்சா?
வசந்தி: ஆமாண்டா. என் ஜட்டி!
ரவி: அடடே! சின்ன விஷயம்னு நினைச்சேன். ஆனா இதைத் தேடுறதுக்கு பெரிய விசாரணை தேவைப்படும்போல!
குணா: இனிமேல் இந்த வீட்டில் யாரும் வெளியே போகக்கூடாது. ஜட்டி கிடைக்கிற வரைக்கும் எல்லாரும் சந்தேகப் பட்டியலில்!
வசந்தி: முதல்ல உன் தலையைத் தேடு. அதுக்குள்ள ஏதாவது அறிவு இருக்கான்னு பார்ப்போம்!

காட்சி 2 – துப்பறியும் குணா
இடம்: துணி துவைக்கும் பகுதி
குணா கையில் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடன் விசாரணையைத் தொடங்குகிறான்.
குணா: சம்பவம் நடந்த நேரம்?
வசந்தி: நேத்து மாலை துணி காயப் போட்டேன்.
குணா: கடைசியாக அதை எப்போ பார்த்தீங்க?
வசந்தி: காயப் போடும்போது பார்த்தேன்.
குணா: அதுக்கப்புறம்?
வசந்தி: அதுக்கப்புறம் அதைப் பார்க்க முடியலையே! அதான் உன்னை கூப்பிட்டேன்!
ரவி சிரிக்கிறான்.
குணா: சிரிக்காதடா. இது சாதாரண வழக்கல்ல. ஒரு துணி தன் இடத்தை விட்டு நகர்ந்திருக்கு.
ரவி: அண்ணா, துணிக்கு இடம் மாறியிருக்கலாம். ஆனா உனக்கு மூளை மாறவே மாட்டேங்குதே!
வசந்தி: இரண்டு பேரும் வாயை மூடுங்கடா. என் ஜட்டி கிடைக்கிற வரைக்கும் எனக்கு நிம்மதி இல்லை.
குணா: அம்மா, கவலைப்படாதீங்க. உங்க ஜட்டி இந்த வீட்டில் எந்த மூலையில் மறைந்திருந்தாலும் கண்டுபிடிச்சிடுவேன்.
ரவி: முதல்ல உன் அறையிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். அங்கேதான் அதிக மர்மங்கள் இருக்கு!

காட்சி 3 – தாத்தாவின் பழைய அனுபவம்
இடம்: வரவேற்பறை
சாமிக்கண்ணு தாத்தா செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
குணா: தாத்தா, நேத்து மாலை நீங்க துணி காயப் போட்ட இடத்துக்குப் போனீங்களா?
தாத்தா: என்னடா, வயசானவனைப் பார்த்தா இப்படி சந்தேகப்படுவீங்களா?
ரவி: தாத்தா, இது குடும்ப மானப் பிரச்சினை!
தாத்தா: எங்க காலத்துல கோமணம் காணாமப் போனாகூட காற்றுதான் காரணம். இப்போ எல்லாத்துக்கும் விசாரணை, விசாரணைன்னு கிளம்பிடுறீங்க!
வசந்தி: மாமா காற்று அடிச்சிருந்தா மற்ற துணிகளும் போயிருக்கணுமே! அதெப்படி என் ஜட்டி மட்டும் மாயமா மறைஞ்சி இருக்கும்?
தாத்தா: அதுதான் மருமகளே சில பொருட்களுக்கு மட்டும் காற்று மேல தனிப் பாசம் இருக்கும்!
ரவி: தாத்தா, நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா காற்றுக்கே அம்மா ஜட்டி மேல காதல் வந்திருக்கும் போல!
தாத்தா: டேய், அனுபவம் பேசும்போது குறுக்கே பேசாதே. ஒரு பொருள் காணாமப் போனதும் அதைத் தேடுறவங்கதான் அதிகமா வியர்க்கிறாங்க!
குணா: தாத்தா, உங்களுக்கு ஏதாவது தெரிஞ்சா நேரடியா சொல்லுங்க.
தாத்தா: எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா இந்நேரம் இந்த வீட்டில் இவ்வளவு கூட்டம் சேர்ந்திருக்குமா?

காட்சி 4 – துபாய்க்குப் பறக்கும் போன்
இடம்: சமையலறை – மதியம்
வசந்தி மனவருத்தத்துடன் கணவருக்குப் போன் செய்கிறார்.
அப்பா (போனில்): என்ன வசந்தி, சாப்பிட்டியா? குரல் ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கு?
வசந்தி: சாப்பாடெல்லாம் இருக்கட்டும். எனக்கு ஒரு முக்கியமான பொருள் காணாமப் போயிடுச்சு.
அப்பா: என்ன காணோம்? பணமா? நகையா?
வசந்தி: அதையெல்லாம் இல்லைங்க. என் ஜட்டி காணோம்!
சில நொடிகள் அமைதி.
அப்பா: என்னது? உன் ஜட்டிய காணமா ?
வசந்தி: ஆமாம். வீட்டில் இருக்கிற எல்லாரும் தேடுறாங்க. இன்னும் கிடைக்கல.
அப்பா: வசந்தி, நீ பதற்றப்படாதே. முதல்ல எங்கே வச்சேன்னு நிதானமா யோசி.
வசந்தி: நான் வச்ச இடத்திலேயே இருந்திருந்தா உங்களுக்குப் போன் பண்ணியிருப்பேனா?
அப்பா: அது சரிதான். ஆனா நீ இல்லாத நேரத்தில் உன் நினைவு மட்டும் என்னைச் சுத்தி வருது. இப்போ உன் ஜட்டியையும் என்னைத் தேட வைக்குது!
வசந்தி சிரிப்பை அடக்குகிறார்.
வசந்தி: துபாயில இருந்துகிட்டே எனக்குக் காதல் வசனம் பேசுறதுக்கு மட்டும் குறைச்சல் இல்லை!
அப்பா: உன்கிட்ட பேசுறப்போ தூரம் குறையும். ஆனா உன் பக்கத்துல இல்லாத குறைதான் குறைய மாட்டேங்குது!
வசந்தியின் முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை.

காட்சி 5 – குமாரின் வருகை
இடம்: வீட்டு வாசல்
ரவி தனது நண்பன் குமாரை அழைத்து வருகிறான். வீட்டில் எல்லோரும் சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.
குமார்: என்னடா ரவி, வீட்டில் ஏதோ திருவிழா மாதிரி இருக்கு?
ரவி: திருவிழா இல்லைடா. ஜட்டி வேட்டை!
குமார்: என்னடா சொல்ற?
குணா: நேத்து மாலை இந்த வீட்டுப் பக்கம் வந்தியா?
குமார்: ஆமா. ரவியைப் பார்க்க வந்தேன்.
குணா: அப்போ எங்கெங்க போன?
குமார்: வாசல், ஹால், அப்புறம் உங்க தம்பி ரூம். வேற எங்கயும் போகல.
தாத்தா: அப்படியா? அப்போ உன் கண்ணுக்கு எதுவும் படலையா?
குமார்: தாத்தா, நான் பார்க்க வந்தது ரவியை. வீட்டில் இருக்கிற எல்லாப் பொருட்களையும் கணக்கெடுக்க வரல!
ரவி: அண்ணா, என் நண்பனை விசாரிக்கிற வேகத்தைப் பார்த்தா, இவன் ஏதோ பெரிய குற்றவாளி மாதிரி இருக்கு!
குணா: குற்றவாளி யாருன்னு தெரியாது. ஆனா குற்றம் நடந்த இடத்துக்கு வந்தவன் எல்லாரும் பதில் சொல்லணும்!
குமார்: சரி, என்ன காணோம்?
அனைவரும் ஒரே குரலில்: “வசந்தி அம்மாவின் ஜட்டி!”
குமார் அதிர்ச்சியில் பின்னால் நகர்கிறான்.
குமார்: டேய்! உங்க வீட்டுக்கு வந்ததுக்கே எனக்கு இவ்வளவு பெரிய மரியாதையா?

காட்சி 6 – வீடியோ கால் விசாரணை
இடம்: ஹால் – மாலை
அப்பா வீடியோ காலில் இணைகிறார். எல்லோரும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
அப்பா: சரி, எல்லாரும் அமைதியா இருங்க. இது ஒரு குடும்ப விசாரணை. குணா, நீ முதல்ல துணிக்கயிறைச் சோதிச்சியா?
குணா: சோதிச்சேன் அப்பா. அங்கே இல்லை.
அப்பா: துணிக்கூடை?
ரவி: அதையும் சோதிச்சாச்சு.
அப்பா: அலமாரி பின்னாடி?
தாத்தா: அதையும் பார்த்தாச்சு. இந்த வீட்டில் இப்போ தூசியைவிடத் தேடினவங்க அதிகம்!
அப்பா: வசந்தி, கடைசியா அதை எடுக்கும்போது பக்கத்துல வேற துணி இருந்ததா?
வசந்தி: இருந்தது. என்னோட புடவை, ஜாக்கெட் ப்ரா நைட்டி எல்லாமே இருந்தது.
அப்பா: அப்படின்னா, அது தனியா மறைந்திருக்க வாய்ப்பு குறைவு. வேற துணியோட சேர்ந்திருக்கலாம்.
ரவி: அப்பா, உங்க மூளை துபாயில இருந்தாலும் நம்ம வீட்டிலேயே வேலை செய்யுது!
அப்பா: டேய், நான் அங்கே சம்பாதிக்கிற பணத்தைவிட, இங்கே உங்க அம்மாவோட அன்புதான் எனக்கு முக்கியம்.
வசந்தி: அன்பெல்லாம் சரி. என் ஜட்டியைக் கண்டுபிடிக்கிற வழியைச் சொல்லுங்க!
அப்பா: அதுக்குத்தான் இவ்வளவு நேரம் யோசிக்கிறேன், வசந்தி!

காட்சி 7 – ரவியின் ரொமான்டிக் சந்தேகம்
இடம்: மொட்டை மாடி
ரவி தனியாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறான். குமார் அருகில் வருகிறான்.
குமார்: என்னடா, வீட்டில் எல்லாரும் ஜட்டியைத் தேடுறாங்க. நீ மட்டும் ஏதோ காதல் கதையை யோசிச்சுட்டு இருக்கே!
ரவி: குமார், ஒரு விஷயம் புரியலடா. வீட்டில் எல்லாரும் பதற்றப்படுறாங்க. ஆனா அம்மா அப்பாவிடம் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறாங்க.
குமார்: அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?
ரவி: அவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள இன்னும் அந்தப் பழைய காதல் இருக்கு. தூரம் இருந்தாலும் குறையாத காதல்.
குமார்: அடப்பாவி! ஜட்டி காணாமப் போன கதைக்குள்ள காதல் கதையையும் கண்டுபிடிச்சிட்டியா?
ரவி: சில நேரம் ஒரு பொருள் காணாமப் போனால்தான், நமக்கு முக்கியமான விஷயம் என்னன்னு தெரிய வரும்.
குமார்: சரி, தத்துவம் போதும். இப்போ உன் அம்மாவின் ஜட்டி எங்கே இருக்குன்னு கண்டுபிடி!
ரவி: கண்டுபிடிச்சிடுவோம். இந்த வீட்டில் யாரோ தவறுதலா வேற துணியோட சேர்த்து வச்சிருக்காங்கன்னு தோணுது.
இருவரும் கீழே இறங்குகிறார்கள்.

காட்சி 8 – வீட்டில் வெடிக்கும் காமெடி
இடம்: ஹால் – இரவு
குணா ஒவ்வொரு அறையிலும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான். தாத்தா நாற்காலியில் அமர்ந்து ஆலோசனை வழங்குகிறார்.
குணா: இந்த வீட்டில் எதுவும் ஒழுங்கா இருக்காது! பொருட்களை எங்கே வைக்கிறீங்கன்னே தெரியாது!
வசந்தி: வீட்டில் ஒழுங்கு இல்லன்னு பேசுறதுக்கு முன்னாடி உன் அறையைப் போய்ப் பாரு!
தாத்தா: குணா, ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? சில நேரம் தேடுற பொருள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே இருக்கும்.
குணா: தாத்தா, கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்தா நான் ஏன் தேடப் போறேன்?
தாத்தா: அதுதான் அனுபவம். கண்ணால் பார்க்கிறது வேறு, கவனித்துப் பார்க்கிறது வேறு!
ரவி: தாத்தா, உங்க அனுபவத்துக்கு ஒரு விருது கொடுக்கணும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி ஜட்டியைக் கண்டுபிடிக்கணும்!
அப்போது அப்பா மீண்டும் போன் செய்கிறார்.
அப்பா: வசந்தி, சலவைத் துணிகளை யாராவது எடுத்துப் பிரிச்சாங்களா?
வசந்தி: காலையில நான் சில துணிகளை எடுத்தேன். அப்புறம் அவசரத்தில் அப்படியே வச்சிட்டேன்.
அப்பா: சரி. இன்னொரு முறை எல்லாத் துணிகளையும் தனித்தனியா பிரிச்சுப் பாருங்க.
குணா: அப்பா, இந்த வீட்டில் ஒவ்வொரு துணியையும் தனியா விசாரிக்கிற நிலைமை வந்துடுச்சு!
அப்பா: துணி விஷயத்தில் அவசரம் வேண்டாம், குணா. பொறுமையா பிரிச்சுப் பார்த்தா உண்மை வெளியே வரும்!
எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள்.

காட்சி 9 – மர்மம் விலகுகிறது
இடம்: பின்புறத் துணி காய வைக்கும் இடம் – மறுநாள் காலை
வசந்தி துவைத்த துணிகளை மீண்டும் பிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திடீரென ஒரு பெரிய படுக்கை விரிப்பை விரிக்கிறார். அதன் மடிப்புக்குள் காணாமல் போன ஜட்டி சிக்கியிருக்கிறது!
வசந்தி: அடடா! இங்கேதான் இருந்திருக்கா!
அனைவரும் ஓடி வருகிறார்கள்.
குணா: என்னம்மா? கிடைச்சிடுச்சா?
வசந்தி: ஆமாம்! படுக்கை விரிப்போட சேர்ந்து மடங்கிப் போயிருக்கு!
ரவி: அப்பாடா! இவ்வளவு பெரிய விசாரணைக்கு முடிவு கிடைச்சிடுச்சு!
குமார்: நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது ரவியைப் பார்க்க. ஆனா கடைசியில் ஒரு ஜட்டியை கண்டுபிடிக்கிற வரைக்கும் என்னை விடவே இல்லை!
தாத்தா: நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன். சில பொருட்கள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே இருக்கும்!
குணா: தாத்தா, இப்போ அதைச் சொல்லி என்ன பயன்? கண்டுபிடிச்சது அம்மாதானே!
வசந்தி: எல்லாரும் தேடினீங்க. ஆனா என் துணி எனக்குத்தான் கிடைச்சது!
அப்பாவுக்குப் போன் செய்கிறார்.
வசந்தி: கேட்டீங்களா? கிடைச்சிடுச்சு!
அப்பா: அப்பாடி! இப்போதான் எனக்கு நிம்மதி வந்தது.
வசந்தி: என்னங்க, இவ்வளவு பெரிய விஷயமா எடுத்துக்கிட்டீங்க?
அப்பா: உனக்கு வருத்தம் கொடுத்த விஷயம் எனக்கு எப்படிச் சின்ன விஷயமா இருக்கும், வசந்தி?
வசந்தியின் முகத்தில் காதல் புன்னகை.

காட்சி 10 – காதல் இன்னும் தொடர்கிறது
இடம்: வசந்தியின் அறை – இரவு
வீட்டில் எல்லோரும் தங்கள் வேலையைப் பார்க்கிறார்கள். வசந்தி கணவருடன் தனியாக வீடியோ காலில் பேசுகிறார்.
அப்பா: வசந்தி, இப்போதாவது நிம்மதியா இருக்கியா?
வசந்தி: இருக்கேன். ஆனா இந்தச் சின்ன விஷயத்துக்காக உங்களையெல்லாம் இவ்வளவு அலைய விட்டுட்டேனேன்னு நினைச்சா சிரிப்பா இருக்கு.
அப்பா: நீ ஒரு விஷயத்துக்காகக் கவலைப்பட்டா, அதைத் தீர்க்கிறதுதான் என் வேலை.
வசந்தி: துபாயில இருந்துகிட்டே இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கீங்க. நேர்ல இருந்தா என்னை இன்னும் அதிகமா கவனிப்பீங்களோ?
அப்பா: அதுல என்ன சந்தேகம்? இத்தனை வருஷம் ஆனாலும் உன்னைப் பார்த்தா எனக்குப் பழைய காதல்தான் நினைவுக்கு வருது.
வசந்தி: அப்படியா? அப்போ சீக்கிரம் ஊருக்கு வாங்க. உங்க காதலை நேர்ல சோதிச்சுப் பார்க்கிறேன்!
அப்பா: டிக்கெட் எடுத்துட்டுத்தான் பேசுறேன். நீ தயாரா இரு!
வசந்தி: நான் எப்பவுமே தயார்தான். நீங்கதான் தாமதம் பண்ணுறீங்க!
அப்பா சிரிக்கிறார்.
அப்போது கதவுக்குப் பின்னால் ரவி, குணா, குமார் மூவரும் ஒட்டுக்கேட்கிறார்கள்.
ரவி: அண்ணா, ஜட்டி கிடைச்சாச்சு. ஆனா அப்பா ஊருக்கு வந்ததும் இன்னொரு ரொமான்ஸ் விசாரணை ஆரம்பிக்கப் போகுது!
குணா: அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை. இந்த முறை நீயே விசாரி!
தாத்தா பின்னாலிருந்து: டேய், அடுத்த முறை எது காணாமப் போனாலும் முதல்ல என்னைக் கேளுங்க. அனுபவம் இருக்குல்ல!
மூவரும் சிரிக்கிறார்கள்.
ஃப்ரீஸ் ஃபிரேம்.
திரையில்: “ஒரு துணி காணாமல் போனது… ஒரு குடும்பத்தின் காதல், பாசம், ஒற்றுமை எல்லாம் வெளியில் வந்தது!”
முடிவு.