[mandothari]

காட்சி 6 — மொட்டை மாடியில் நிலவொளி
இடம்: மொட்டை மாடி நேரம்: இரவு 10 மணி
இருவரும் நிலவொளியில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். துபையிலிருந்து முரளி அனுப்பிய செய்தியை வசந்தி படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் சீக்கிரம் வந்துடுவாரா?
வசந்தி: இன்னும் இரண்டு மாதம் ஆகும்னு சொல்றார்.
ரவி: இந்த வீடு உங்களுக்கு ரொம்ப அமைதியா இருக்குமே?
வசந்தி: அமைதிக்கும் தனிமைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு, ரவி.
ரவி: அப்போ நான் பேசிக்கிட்டே இருக்கட்டுமா?
வசந்தி: நீ பேசுறது சில நேரம் தொல்லைதான். ஆனா நீ இல்லாதப்போ அந்தத் தொல்லையைக்கூட மிஸ் பண்ணுவேன் போல!
ரவி அமைதியாகிறான். அவளது வார்த்தைகளில் இருக்கும் பாசத்தை உணர்கிறான்.

காட்சி 7 — மழையில் எதிர்பாராத நெருக்கம்
இடம்: வீட்டின் முன்வாசல் நேரம்: மாலை
மழையில் நனைந்தபடி ரவி வீட்டுக்குள் ஓடி வருகிறான். வழுக்காமல் இருக்க வசந்தி அவனுடைய கையைப் பிடித்து உதவுகிறாள்.
ஒரு கணம் இருவரும் அருகருகே நிற்கிறார்கள்.
ரவி: அண்ணி, கையை விடலாமே!
வசந்தி: நீ விழுந்துடுவியோன்னு பிடிச்சேன்.
ரவி: நான் விழுந்தா தூக்கிவிடுவீங்களா?
வசந்தி: விழாம இருக்கிறதுதான் புத்திசாலித்தனம்.
ரவி: சில நேரம் ஒருத்தர் கையைப் பிடிச்சா பயமே போயிடும்.
வசந்தி அவன் கையை விடுகிறாள். இருவரும் புன்னகைக்கிறார்கள். அந்தச் சிறிய தொடுதல் அவர்களுக்குள் புதிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

காட்சி 8 — படுக்கையறையில் நள்ளிரவுத் தொலைபேசி
இடம்: வசந்தியின் படுக்கையறை நேரம்: நள்ளிரவு
முரளியுடன் வீடியோ அழைப்பை முடித்துவிட்டு வசந்தி அறையிலிருந்து வெளியே வருகிறாள். ஹாலில் தூங்காமல் அமர்ந்திருக்கும் ரவியைப் பார்க்கிறாள்.
வசந்தி: இன்னும் தூங்கலையா?
ரவி: தூக்கம் வரலை அண்ணி.
வசந்தி: மனசுல ஏதாவது இருந்தா தூக்கம் வராது.
ரவி: சில கேள்விகளுக்கு விடை தெரிஞ்சாலும் கேட்க முடியாது.
வசந்தி: சில பதில்களைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வரும்வரை காத்திருக்கணும்.
இருவரும் சில நொடிகள் மௌனமாக இருக்கிறார்கள்.
ரவி: குட் நைட், அண்ணி.
வசந்தி: குட் நைட், ரவி.
அவர்கள் தனித்தனியாக அறைகளுக்குச் செல்கிறார்கள். இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி: இந்த நெருக்கத்திற்கு என்ன பெயர்?

காட்சி 9 — சொல்லப்படாத உண்மை
இடம்: ஹால் நேரம்: மறுநாள் மாலை
வசந்தி தனியாக அமர்ந்திருக்கிறாள். ரவி அவளுக்கு அருகில் வந்து அமர்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ மாறியிருக்கிற மாதிரி தோணுது.
வசந்தி: சில உறவுகள்ல பாசம் அதிகமானா, அதைப் புரிஞ்சுக்கவே நேரம் தேவைப்படும்.
ரவி: அப்படின்னா நம்ம உறவு?
வசந்தி: அது என்னவாக இருந்தாலும், நம்ம வாழ்க்கையையும் நம்மை நம்புறவங்களையும் காயப்படுத்தக் கூடாது.
ரவி தலையசைக்கிறான்.
ரவி: உங்களை நான் மதிக்கிறேன், அண்ணி. அந்த மதிப்பை இழக்க விரும்பல.
வசந்தியின் கண்களில் நிம்மதி தெரிகிறது.
வசந்தி: அதுதான் ரவி, உண்மையான நெருக்கம்.

காட்சி 10 — முரளியின் வருகை
இடம்: வீட்டின் வாசல் நேரம்: இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, காலை
முரளி எதிர்பார்த்ததைவிட முன்பாக வீட்டிற்கு வருகிறான். வசந்தியும் ரவியும் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கிறார்கள்.
முரளி: நான் இல்லாத இந்த இரண்டு மாதமும் வீட்டை நல்லா பார்த்துக்கிட்டீங்களா?
ரவி: வீட்டை மட்டும் இல்ல அண்ணா, உங்க அண்ணியோட சண்டையையும் சமாளிச்சேன்!
வசந்தி: இவன் சண்டையைச் சமாளிக்கிறதுக்கே தனியா ஒரு சம்பளம் கொடுக்கணும்!
முரளி சிரிக்கிறான். வசந்தியின் முகத்தில் நிம்மதி. ரவியின் முகத்தில் ஒரு முதிர்ச்சி.
முரளி வசந்தியின் கையைப் பிடிக்கிறான். ரவி அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு சமையலறை நோக்கிச் செல்கிறான்.
வசந்தி (மனதிற்குள்): சில உணர்வுகள் நம்மை மாற்றும். ஆனால் எல்லா உணர்வுகளுக்கும் பின்னால் போக வேண்டிய அவசியமில்லை.
இறுதிக் காட்சி: மூவரும் ஒன்றாக உணவருந்துகிறார்கள். குடும்ப உறவுகளின் எல்லைகளையும் மனதின் குழப்பங்களையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய தொடக்கம்.
திரை மறைகிறது.