[mandothari]

அண்ணி சொல்லும் ரகசியம்

• வசந்தி (35): தன்னம்பிக்கை நிறைந்தவள்; ரவியிடம் உரிமையுடன் பேசுபவள்.
  
• ரவி (18): வசந்தியை எப்போதும் “அண்ணி” என்று மரியாதையுடன் அழைப்பவன்; நகைச்சுவையாகப் பேசத் தெரிந்தவன்.
  
• முரளி (38): வசந்தியின் கணவர்; ரவியின் அண்ணன்.
  

காட்சி 1 — மதிய நேரம், வீட்டின் வரவேற்பறை

வீட்டில் வசந்தியும் ரவியும் மட்டும் இருக்கிறார்கள். வசந்தி சமையலறையிலிருந்து காபியுடன் வருகிறாள்.
வசந்தி: என்னடா ரவி, சோபையிலேயே ராஜா மாதிரி உட்கார்ந்திருக்க?
ரவி: அண்ணி, நீங்க இருக்கிற வீட்டில் எனக்கென்ன குறை?
வசந்தி: அடடா! பேச்சைப் பாரு. காபி குடிக்க வந்தியா, கவிதை சொல்ல வந்தியா?
ரவி: நீங்க சிரிச்சா கவிதை தானா வந்துடுது, அண்ணி.
வசந்தி: போடா, ரொம்பத்தான் வழியுது!
இருவரும் சிரிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பேச்சில் சொல்லப்படாத ஓர் உணர்வு மெல்ல வெளிப்படுகிறது.

காட்சி 2 — சமையலறையில் ஒரு குறும்பு

வசந்தி காய்கறி நறுக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். ரவி அருகில் வந்து நிற்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, நான் ஏதாவது உதவி செய்யட்டுமா?
வசந்தி: நீயா? முதல்ல உன் வேலையை ஒழுங்கா செய்றதைக் கத்துக்கோடா!
ரவி: ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துப் பாருங்க அண்ணி.
வசந்தி: வாய்ப்பு கொடுத்தா அதைச் சரியா பயன்படுத்தத் தெரியணும்.
ரவி: அதுக்குத்தான் உங்ககிட்ட பயிற்சி எடுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்.
வசந்தி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு அவனைப் பார்க்கிறாள்.
வசந்தி: உன் வாய் மட்டும் ரொம்ப வேகமா வேலை செய்யுதுடா!
ரவி: நீங்க கேட்கிற வரைக்கும் நிறுத்த மாட்டேன், அண்ணி.

காட்சி 3 — ஜன்னலோரப் பார்வை

மழை பெய்யத் தொடங்குகிறது. இருவரும் ஜன்னலருகே நிற்கிறார்கள்.
வசந்தி: மழை வந்ததும் உனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் போல?
ரவி: சில நேரம் மழை வந்தாதான் மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்லத் தைரியம் வரும், அண்ணி.
வசந்தி: அப்படியா? அப்போ சொல்லித் தொலைடா!
ரவி: எல்லாத்தையும் வார்த்தையில சொல்ல முடியாது.
வசந்தி: அப்போ?
ரவி: சில விஷயங்களைப் பார்வையிலேயே புரிஞ்சுக்கணும்.
வசந்தி ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே திரும்புகிறாள்.
வசந்தி: ரொம்பப் பெரிய ஆளாயிட்டடா நீ!

காட்சி 4 — தொலைபேசி அழைப்பு

வசந்தியின் கைப்பேசி ஒலிக்கிறது. திரையில் “முரளி” என்று தெரிகிறது.
வசந்தி: ஹலோ, சொல்லுங்க.
முரளி (தொலைபேசியில்): என்ன பண்ற வசந்தி?
வசந்தி: ஒண்ணுமில்லைங்க, வீட்டில்தான் இருக்கேன்.
ரவி அருகிலிருக்கும் மேசையில் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் புரட்டுகிறான். வசந்தி அவனைப் பார்த்துச் சிரிப்பதை மறைத்துக்கொள்கிறாள்.
முரளி: ரவி வந்திருக்கானா?
வசந்தி: ஆமாங்க, இங்கேதான் இருக்கான்.
முரளி: சரி, அவன்கிட்டயும் பேசணும். கொடு போனை.
வசந்தி ரவியிடம் போனை நீட்டுகிறாள்.
வசந்தி (மெல்ல): ஒழுங்கா பேசுடா. உன் குறும்பெல்லாம் இங்கே வேண்டாம்!
ரவி: சரி அண்ணி.
அவன் போனை வாங்கும்போது இருவரும் பார்வையைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள்.

காட்சி 5 — அழைப்புக்குப் பிறகான அமைதி

பேசி முடித்த ரவி கைப்பேசியைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் உங்களைப் பற்றி ரொம்ப அக்கறையா விசாரிக்கிறார்.
வசந்தி: அதிலென்ன ஆச்சரியம்? நான் அவர் மனைவி.
ரவி: உண்மைதான் அண்ணி.
வசந்தி: என்னடா, திடீர்னு அமைதியாகிட்ட?
ரவி: சில நேரம் பேசாம இருக்கிறதுதான் நல்லது.
வசந்தி: ஏன்? பேசினா ஏதாவது ரகசியம் வெளியே வந்துடுமா?
ரவி: அப்படியும் இருக்கலாம்.
வசந்தியின் முகத்தில் இருந்த குறும்புச் சிரிப்பு மெல்ல மறைகிறது. அவர்களுக்குள் சொல்லப்படாத உணர்வுகளின் பாரம் அதிகரிக்கிறது.

காட்சி 6 — மாடியில் மாலை நேரம்

இருவரும் மாடியில் தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
வசந்தி: ரவி, உனக்கு என்னைப் பார்த்தா எப்பவுமே பயமா?
ரவி: பயமில்லை அண்ணி. மரியாதை.
வசந்தி: மரியாதை கொடுக்கிறதுக்கும், மனசுல இருக்கிறதை மறைக்கிறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு.
ரவி: நீங்க சொல்றது புரியுது அண்ணி.
வசந்தி: புரிஞ்சா போதும். எல்லாத்துக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.
ரவி தலையசைக்கிறான். இருவரும் தொலைவில் தெரியும் மாலை வானத்தைப் பார்க்கிறார்கள்.

காட்சி 7 — பழைய புகைப்படம்

வசந்தி அலமாரியைச் சுத்தம் செய்யும்போது ரவியின் சிறுவயதுப் புகைப்படம் கிடைக்கிறது.
வசந்தி: அடேய், இது நீதானா? இவ்வளவு சின்னப் பையனா இருந்திருக்க!
ரவி: அண்ணி, அந்தப் படத்தைப் பார்த்து என்னை ஓட்டாதீங்க.
வசந்தி: இப்ப மட்டும் என்ன பெரிய ஆளு? இன்னும் என் முன்னாடி அதே குறும்புக்காரப் பையன்தான்.
ரவி: ஆனா இப்ப நான் சொல்றதெல்லாம் நீங்க நம்ப மாட்டீங்க.
வசந்தி: நீ உண்மையா பேசினா நம்புவேன்டா.
அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு இருவரும் அமைதியாகிறார்கள்.

காட்சி 8 — இரவு உணவுக்கான ஏற்பாடு

வசந்தி மேசையைத் தயார் செய்கிறாள். ரவி பாத்திரங்களை எடுத்துவைக்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, உங்களுக்கு என்ன உதவி வேணும்?
வசந்தி: முதல்ல அந்தத் தட்டுகளை எடுத்துவை.
ரவி: உத்தரவு அப்படியே நிறைவேற்றப்படும்!
வசந்தி: அட, ராணுவ வீரன் மாதிரி பேசாதடா!
ரவி: நீங்க சொன்னா எதுவும் செய்யத் தயார், அண்ணி.
வசந்தி அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.
வசந்தி: எல்லாத்துக்கும் எல்லை இருக்குடா. அதை மறந்துடாதே.
ரவி: மறக்க மாட்டேன் அண்ணி.
இந்த முறை அவனுடைய பதிலில் குறும்பைவிடப் பொறுப்புணர்வு அதிகமாக இருக்கிறது.

காட்சி 9 — மீண்டும் முரளியின் அழைப்பு

இரவு. வசந்தியின் கைப்பேசி மீண்டும் ஒலிக்கிறது.
வசந்தி: சொல்லுங்கங்க!
முரளி: நாளைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். ஏதாவது வாங்கிட்டு வரட்டுமா?
வசந்தி: வேண்டாங்க, எதுவும் வேண்டாம். நீங்க பத்திரமா வந்தா போதும்.
ரவி எதிரில் நின்றுகொண்டு அவளுடைய பேச்சைக் கேட்கிறான். வசந்தி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.
முரளி: என்ன சிரிக்கிற?
வசந்தி: ஒண்ணுமில்லைங்க. ரவி ஏதோ வேடிக்கையா பேசினான்.
முரளி: சரி, அவன்கிட்ட சொல்லு. நாளைக்கு ஒரு வேலை இருக்கு.
வசந்தி: சரிங்க.
அழைப்பு முடிகிறது.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் உங்களை ரொம்ப நம்புறார்.
வசந்தி: நம்பிக்கைன்னா விளையாட்டல்லடா, ரவி.
அந்தச் சொற்கள் இருவருக்கும் இடையே புதிய சிந்தனையை ஏற்படுத்துகின்றன.

காட்சி 10 — சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்

வீட்டின் வாசலில் ரவி கிளம்பத் தயாராகிறான்.
வசந்தி: ரவி!
ரவி: சொல்லுங்க அண்ணி.
வசந்தி: எவ்வளவு நெருக்கமா இருந்தாலும் சில உறவுகளுக்கு மரியாதைதான் அழகு. புரியுதா?
ரவி: புரியுது அண்ணி. உங்க மரியாதையை நான் எப்பவும் காப்பாத்துவேன்.
வசந்தி: சரி, போடா. நாளைக்கு வா.
ரவி: சரி அண்ணி. குட் நைட்.
ரவி வெளியேறுகிறான். வசந்தி கதவை மூடிவிட்டு சிறிது நேரம் அமைதியாக நிற்கிறாள். அவளுடைய முகத்தில் புன்னகையும் சிந்தனையும் கலந்திருக்கின்றன.
காட்சி முடிவு.