என் மனைவியின் காம பயணம்...

[rajanandhini_chennaicpl]

தொடர்ச்சி....

இப்படியாக ஆரம்பித்த எங்கள் இல்லற வாழ்க்கை இனிதே சென்றது. அதன்‌ அடையாளமாக அடுத்த ஒன்றரை ஆண்டில் எங்கள் முதல் மகன் பிறந்தான். தினமும் புதிது புதிதாய் எங்கள் செக்ஸ் வாழ்க்கையை கொண்டாடி மகிழ்ந்தோம். துவக்கத்தில் இருந்தே எங்களது பேச்சில் வெளிப்படை தன்மை இருந்தது. இருவரும் வெளியில் காணும் அடுத்தவரின்‌ அழகையும் அங்க அமைப்புகளையும் பேசிக்கொள்வோம். நான் ஒரு படி மேலே போய் அடுத்த பெண்கள் அங்கங்களை நான் தொட்டால் எப்படி இருக்கும் சுவைத்தால் எப்படி இருக்கும் என்றெல்லாம் கூட பேசி இருக்கிறேன். முதலில் அடுத்தவரை அப்படி எல்லாம் பேசக்கூடாது என கோபப்பட்ட என் மனைவி பின்னர் நான் சொல்லும் கமெண்ட்களுக்கு புன்னகை மட்டும் பதிலாக தந்தார்.

அடுத்து இரண்டாவது முறையாக என்‌ மனைவி கருவுற்ற நேரத்தில் எங்கள் வீட்டின் கீழ் தளத்தில் ஒரு குடும்பம் குடி வந்தது. கணவன், மனைவி இரு பிள்ளைகள் என இருந்தனர். அந்த பெண்ணின் உடல்வாகு ஏறக்குறைய என்‌ மனைவியை போலவே உடலமைப்பில் இருந்ததாலோ என்னவோ அடிக்கடி என்‌ பார்வை அவள் மேல் போனது. என் மனைவியிடம் நாங்கள் தனிமையில் இருக்கும் நேரங்களில் அவள் பற்றி பேச ஆரம்பித்தேன். அவளும் நான் சொல்வதெல்லாம் கேட்டு ஒன்றும் சொல்லாமல் சாதாரணமாக இருந்து வந்தால். நாட்கள் செல்ல செல்ல என் மனைவியே அந்த பெண் உன்னை கவனிக்கிறாள், போக்மாபோது வரும்போதெல்லாம் உன்னை நோட்டம் விடுகிறாள் என்று சொல்லி எனது கவணத்தை அவள் மீது கொண்டு சென்றால். ஆனால் கோபம் கொண்டதில்லை. உன்னிடம் பேசினால் நீ பேசிக்கொள் உன் திறமை என‌ கேலி மட்டும் செய்தாள். ஒரு நாள் என் மனைவியிடமே நான் அந்த பெண்ணின் செல்போன் எண் வேண்டும். எனக்கு பேச ஆசையாக உள்ளது என்று என்‌ ஆசையை வெளிப்படையாகவே தெரிவித்தேன். அதற்கு, முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் பிரச்சனை எதுவும் வராமல் இருந்தால் சரி என மட்டும் எச்சரித்தால்.

சொன்னது போலவே அவளிடம் பேசி பழகி, இரு‌ நாட்களில் அந்த பெண்ணின்‌ செல்போன் எண்ணும் கிடைத்தது. ஆனால் எப்படி பேசுவது என‌ தெரியாமல் அமைதியாக இருந்தேன். இதனிடையே என் மனைவி பிரசவத்திற்கு அவளின்‌ தாய் வீட்டிற்கு சென்று விட்டால். அடிக்கடி நான் சென்று வந்து கொண்டிருந்தேன். வேலை போக மற்ற‌ நேரங்களில் தனிமையில் தவித்து வந்தேன். அந்த நேரத்தில் என் மனைவி பெற்றுத்தந்த அந்த பெண்ணின் செல்போன் எண்ணிற்கு "hi, gud morning, gud noon, gud evening, gud night" போன்ற மெசேஜ் மட்டும் தொடர்ந்து அனுப்பி வந்தேன். முதலில் பதிலேதும் வரவில்லை, நான் தினந்தோறும் தொடர்ந்து அனுப்பிய பலனாக "who's this" என்று ரிப்ளை வந்தது. என்ன பதில் சொல்வது என தெரியாமல் அமைதியாக விட்டுவிட்டேன். ஆனால் தொடர்ந்து அதே போல் காலை, மாலை, இரவு என தொடர்ந்து மெசேஜ் செய்து வந்தேன். ஒரு நாள் மதிய வேளையில் அவளின் எண்ணில் இருந்து கால் வந்தது. முதலில் எடுக்கவில்லை, பின்னர் மீண்டும் வந்தபோது அட்டென்ட் செய்தேன். நான் Hello சொல்ல, யார் நீங்க, எதற்க்கு எனக்கு மெசேஜ் பண்றீங்க. யார்னு கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டீங்க. என முதல் முதலாக அவளின் கோபம் கலந்த தேன் குரலினை கேட்டேன். எல்லாம் உங்களுக்கு தெரிந்தவன்‌ தான். பயம் கொள்ள தேவையில்லை என்று பதிலலித்தேன். தெரிந்தவரா..? அப்படியானால் யார் என்று சொல்லுங்கள். இல்லை என்றால் போனை வைத்து விடுங்க, சும்மா அடிக்கடி மெசேஜ் அனுப்பும் வேலை எல்லாம் வேணாம் என எச்சரித்துவிட்டு போனை கட் செய்துவிட்டாள்.

அடுத்த இரண்டு நாட்களுக்கு நான் எந்த மெசேஜும் செய்யவில்லை, ஆனால் தினமும் அவளை நேரில் காண தவறவில்லை. சில சமயங்களில் அவளை பார்த்து புன்னகைத்தால் அவளும் பதிலுக்கு புன்னகைப்பால். இந்த தைரியத்தில் மீண்டும் மெசேஜ் செய்தேன். ஆனால் இம்முறை விளக்கமாக எழுதினேன். அதில்... நான் தினமும் சந்திக்கும் நபர் தான். என்னிடம் தவறான எண்ணம் எதுவும் இல்லை. உன்னிடம் பேச வேண்டும், நட்பு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என ஆசை. ஆனால் நேரில் பேச பயம். எனவேதான் மெசேஜ் செய்கிறேன். என்மேல் நம்பிக்கை கொள். உன்னை தவறாக வழிநடத்த மாட்டேன் என்று அனுப்பிய மெசேஜ்க்கு அன்று மாலை வரை பதில் இல்லை. அன்று மாலை என்‌ நண்பர் ஒருவர் என்னை வேலை தொடர்பாக வெளியே அழைத்து செல்ல எங்கள் தெருவில் அவருடைய பைக்கில் நின்று எனக்கு போன் செய்து அழைக்க, 5 நிமிடம் காக்க வைத்து நான் கிளம்பி சென்று அவரோடு செல்ல நினைக்கையில் அவரின்‌ செல்போனுக்கு கால் வர, அவர் பேசட்டும் என‌ நான் காத்திருந்த வேலையில், கடைக்கு சென்றுவிட்டு எனக்கெதிராக வந்து கொண்டிருந்தாள் அவள். என்னை பார்த்து புன்னகைக்க, நானும் புன்னகைக்க, என்னை கடந்து வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டால். ஆனால் உள்ளே சென்று கையில் இருந்த பொருட்கள் அடங்கிய பையை வைத்துவிட்டு வெளியே வந்து நின்று கொண்டு கையில் போனை வைத்ததை பார்த்துக் கொண்டிருந்தால். அப்போது தான் நான் அனுப்பிய மெசேஜ் ஐ பார்த்திருப்பால் போல, உடனே கால் செய்ய, என் செல்போன் ஒலிக்க, அதிர்ச்சியுடன் என்னை பார்க்க, நானும் அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வது என தெரியாமல் திகைக்க. உடனே போனை எடுத்து சைலண்ட் பட்டனை மட்டும் அழுத்திவிட்டு, அட்டெண்ட் செய்வதுபோல் காதுகளில் வைத்து பேசுவது போல் பாசாங்கு செய்த வேலையில், கிளம்பலாமா என‌ நண்பரும் அழைக்க, தப்பித்தேன் பிழைத்தேன் என அவரின் பைக்கில் அமர்ந்து அங்கிருந்து கடந்த பின் தான் உயிரே வந்தது.

நாங்கள் சேர‌ வேண்டிய இடத்தில் வந்த பின்னர் மீண்டும் அவள் கால் செய்ய அட்டெண்ட் செய்து Hello சொல்ல. எடுத்த எடுப்பிலேயே யார் நீங்க சொல்லுங்க என்றுதான் கேள்வி எழுப்பினால். யார்னு சொன்னா பேசுவீங்களா, இல்லனா பேச மாட்டீங்களானு பதிலுக்கு நான் கேட்க. யார்னு சொல்லுங்க இல்லனா தேவையில்லாம மெசேஜ்லாம் அனுப்பாதீங்கனு கோபப்பட, ஏங்க உங்களுக்கு தப்பா எதுவும் நான் அனுப்பலையே, ஏன் இப்படி கோபமா பேசறீங்க. உங்களோட பேசணும்னு தான் நான் முயற்சி செய்கிறேன். தப்பான எந்த எண்ணமும் இல்லை. விருப்பம் இல்லனா மன்னிச்சிடுங்கனு சொல்லி கட் செய்ய. மீண்டும் சிறிது நேரத்தில் கால் வர. இம்முறை கோபமாக இல்லாமல் சாதாரணமாக நீங்க யார்னு சொல்லுங்க please. எனக்கு தலையே வெடிச்சிடும் போல இருக்கு. தெரிஞ்சவரு, தினமும் பாக்கிறேன்னு வேர சொல்றீங்க. யார்னு சொன்னால் தானே நீங்க யார்னு எனக்கு தெரியும். இப்படி பன்னா எப்படி எடுத்துக்குவாங்க சொல்லுங்க pleaseனு சொல்ல. அவளின் மன ஓட்டத்தை தெரிந்து கொள்ள, கொஞ்ச போகட்டும் தெரியும். என்ன நம்புங்கனு மட்டும் பதில் சொன்னதுக்கு. யாருனே தெரியாம உங்கள எதுக்கு நம்பனும்னு கேட்டா. தெரியாதவனா இருந்தா எப்படி உங்கள‌ தினமும் பாக்க முடியும். இப்ப கூட கடைக்கு போயிட்டு வந்தீங்க. ஊதா நிற சுடிதார் போட்டிருந்தீங்கனு சொன்னதும். வீட்டு அக்கம் பக்கத்தில் இருக்கும் சிலர் பெயர் சொல்லி அவங்களா, இவங்களானு கேட்டாளே தவிர என் பெயரை மட்டும் சொல்லவே இல்ல. நீங்க சொன்னதில் யாராகவும் இருக்கலாம்னு நான் பதில் சொல்ல. ஐயோ என் தலையே வெடிக்குது யாருனு சொல்லுங்க pleaseனு திரும்ப என்னிடம் கேட்க. உங்க கிட்ட சொல்லாம் யார் கிட்ட சொல்லப் போறேன் பொறுமை, பொறுமைனு சொல்ல. நீங்க சொல்லவே வேண்டாம். இதோட மெசேஜ் பன்னாதீங்கனு சொல்லிட்டு கால் கட் பன்னிட்டா...