꧁༺ అనుమానాల నీడలో … దాగిన నిజాలెన్నో ༻꧂

[12345677889]

ఇంతలో హాల్లో ఫోన్ మోగింది. శ్రీనివాస్ లుంగీ మడతలోంచి ఫోన్ తీసి చూశాడు. తెర మీద పేరు కనిపించింది.

రవిరాజ్.

అతని ముఖం ఒక్కసారిగా నల్లబడింది. స్వైప్ చేసి తీసే లోపు జానకి వంటింట్లోంచి వచ్చేసింది. చేతిలో ఇంకా తడి గుడ్డ.

“ఎవరు?” అని అడిగింది.

“స్టేషన్… రవిరాజ్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గొంతు ఇరుక్కుపోయింది.

“స్పీకర్ పెట్టండి,” అంది జానకి. “నేను కూడా వింటా. మీ ఫ్రెండ్ కదా. పరిచయం అవ్వాలి.”

“జానకీ, అది security మాట…”

“స్పీకర్ పెట్టండి,” అని మళ్లీ అంది. పెదవి మీద నవ్వు ఉంది. లోపల లేదు.

శ్రీనివాస్ స్పీకర్ మీద నొక్కాడు. ఫోన్ టేబుల్ మీద పెట్టాడు. రవిరాజ్ గొంతు హాల్లో నిండింది.

“ఏం రా శ్రీనివాసూ, లేచావా? నొప్పి ఎలా ఉంది?”

శ్రీనివాస్ ఫోన్ వైపు వంగి అన్నాడు. “ఉంది… కొంచెం తగ్గింది. ఏం కావాలి?”

“ఏమీ లేదు. ఉదయం డ్యూటీకి రావాలి కదా, అనుకున్నా. ఇంట్లోనే ఉన్నావా?”

జానకి ముందుకు వచ్చి ఫోన్ దగ్గరే నిలబడింది. “ఉన్నారండీ. నేను జానకి. ఆయన పెళ్లాం. మీరేనా… రవిరాజ్ గారు?”

ఒక్క క్షణం లైన్ మీద నిశ్శబ్దం. తర్వాత రవిరాజ్ గొంతు మారింది. మెత్తగా. ఎవరో కొత్త ఆడదితో మాట్లాడినట్టు.

“అవును మేడం. నమస్తే. శ్రీనివాస్ ఫ్రెండ్. మీ గొంతు ఇంతవరకు ఫోన్‌లో వినలేదు కదా.”

“వినలేదండీ,” అంది జానకి. అమాయకంగా. “పేరు మాత్రం ఎప్పుడో విన్నట్టు ఉంది. మీరు స్టేషన్‌లోనే ఉంటారా?”

“ఉంటా మేడం. ఇతనితోనే షిఫ్ట్. ఈ మధ్య ఇతను రాత్రి షిఫ్ట్‌లకి తక్కువ వస్తున్నాడు కాబట్టి నేనే చూసుకుంటున్నా.”

శ్రీనివాస్ చేయి ఫోన్ వైపు వెళ్లి ఏదో ఆపాలనుకున్నాడు. జానకి చూపు అతని మీద పడగానే చేయి ఆగిపోయింది.

“బామ్ రాసుకున్నారంట… వెనకనా, ముందా?” అంది జానకి. “ఫ్రెండ్‌కి సరిగ్గా చెప్పండి, ఎక్కడ రాయాలో.”

లైన్ మీద రవిరాజ్ చిన్నగా నవ్వాడు. “మీరెవరో తెలియదు మేడం… కానీ నొప్పి ఎక్కడుందో మీకు బాగా తెలిసినట్టుందే.”

“ఆరేళ్లుగా కాపురం చేస్తున్నా కదండీ… ఎక్కడ గట్టిగా ఉంటుందో, ఎక్కడ మెత్తగా ఉంటుందో ఆ మాత్రం తెలియదా?” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. అతను నోరు తెరిచి మూసుకున్నాడు. ఏమీ రాలేదు.

“మా వాడికి వెనక నొప్పి ఎక్కువ మేడం… డ్యూటీలో ఎక్కువసేపు వంగి నిలబడతాడు,” అన్నాడు రవిరాజ్.

“వంగి నిలబడితే నొప్పి రాదండీ… ఎవరైనా వెనక నుంచి ఎక్కువసేపు తోస్తేనే వస్తుంది,” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ చేతిలోని టీ గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టాడు. చేతులు ఖాళీ అయ్యాయి. వణుకు ఆగలేదు.

“అయితే మీరే రాయండి మేడం. మా చేతులు మొరటు, మీ చేతులైతే మెత్తగా జారతాయి,” అన్నాడు రవిరాజ్.

“నా చేతికి బామ్ అంటితే వదలదండీ… చేతిలో పెట్టుకున్న దాన్ని పూర్తిగా పిండేదాకా ఆపను,” అంది జానకి.

“ఒక ట్యూబ్ సరిపోదేమో మేడం.”

“మీ ఫ్రెండ్‌ది చిన్న ట్యూబే లెండి… రెండు సార్లు నొక్కితే ఖాళీ. మీ దగ్గర పెద్దది ఉంటే తెచ్చి చూపించండి,” అంది జానకి.

శ్రీనివాస్ పెదవులు వణికాయి. అతను ‘జానకీ’ అనబోయాడు. గొంతు బయటికి రాలేదు.

“పెద్దది ఉంది మేడం… చూపిస్తే మీరే చేత్తో పట్టుకుని చూస్తారా?” అన్నాడు రవిరాజ్.

“చూడకుండా ఎలా చెప్తా పెద్దదో చిన్నదో… చూశాకే చెప్తా, సరిపోతుందో లేదో,” అంది జానకి.

గ్లాసు అప్పటికే టేబుల్ మీద. శ్రీనివాస్ దాని పక్కనే చేయి పెట్టి నిలబడ్డాడు. మాట రాలేదు. ముఖం నుంచి రంగు జారిపోయింది.

“నిన్న గాజులది పంపిన మెసేజ్ చూశావా?” అని రవిరాజ్ అడిగాడు. ఈసారి గొంతు శ్రీనివాస్ వైపే.

శ్రీనివాస్ ఒళ్లు బిగుసుకుంది. కళ్లు జానకి మీదికి తిరిగాయి. ఆమె ముఖం మీద ఏమీ లేదు. టీ తాగుతున్నట్టు నిలబడి ఉంది.

“లేదు… తర్వాత చూస్తా,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. గొంతు పగిలిపోయింది. “ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టు. ఇంట్లో…”

“సరే రా. తొందరలో వస్తా. గేటు దగ్గర నాక్ వేస్తా,” అని రవిరాజ్ నవ్వుతూ కట్ చేశాడు.

ఫోన్ నిశ్శబ్దమైంది. హాల్లో గడియారం టిక్ టిక్ మాత్రమే. శ్రీనివాస్ ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఏమీ అనలేదు. జానకి వంటింట్లోకి వెళ్లి ఇంకో గ్లాసు టీ పోసుకుంది.

కాసేపటికి గేటు మీద నాక్ వచ్చింది. గట్టిగా కాదు. రెండు సార్లు. శ్రీనివాస్ లేవబోయాడు. కాళ్లు కదల్లేదు. జానకి చేతిలో టీ గ్లాసుతోనే తలుపు వైపు వెళ్లింది.

గేటు సందులో రవిరాజ్ నిలబడి ఉన్నాడు.  . నీలం చొక్కా, నల్ల ప్యాంటు. జుట్టు తడి. బాడీ స్ప్రే వాసన గేటు దాకా వస్తోంది. అతను శ్రీనివాస్ వైపు చూశాడు. తర్వాత జానకి వైపు. చిరునవ్వు.

“శ్రీనివాస్‌ని చూడ్డానికి వచ్చా,” అన్నాడు. అబద్ధం అని ఆమెకి తెలుసు. అతని కళ్లు ఆమె మీదే ఉన్నాయి.

శ్రీనివాస్ ఆమె వెనకాలే నిలబడి ఉన్నాడు. “లోపలికి రా” అనాలని నోరు తెరిచాడు. మాట రాలేదు.

జానకి తలుపు తీసింది. చేతిలో టీ గ్లాసు. “రండి,” అంది.

రవిరాజ్ లోపలికి వచ్చాడు. చెప్పులు బయట పెట్టి, పాదాలు తుడుచుకుని హాల్లో అడుగు పెట్టాడు. జానకి వంటింట్లోంచి ఇంకో గ్లాసు టీ తెచ్చి అతనికి అందించింది. వేళ్లు తగిలాయి. ఒక్క క్షణం. ఇద్దరూ తీయలేదు. తర్వాత ఆమె చేయి జారింది.

“కూర్చోండి,” అంది. సోఫా చూపించింది.

శ్రీనివాస్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. రవిరాజ్ సోఫా మీద. జానకి వాళ్లిద్దరి మధ్య మరో కుర్చీలో. టీ వాసన, బామ్ వాసన రెండూ గాలిలో కలిసి ఉన్నాయి.

“నొప్పి ఎలా ఉంది రా?” అని రవిరాజ్ శ్రీనివాస్‌ని అడిగాడు. మామూలుగా.

“ఉంది,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. ఒక్క మాట.

“బామ్ బాగా రాశారు మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. జానకి వైపు. “చేతితో రుద్దితే తొందరగా దిగుతుంది. ట్యూబ్ నుంచి నేరుగా పెడితే పైపైనే ఉంటుంది.”

“రుద్దుతామండీ,” అంది జానకి. “ఎంతసేపు రుద్దాలో, ఎంత లోతుకి దింపాలో — ఆరేళ్లు చేస్తుంటే అలవాటైపోతుంది. కానీ కొన్ని చోట్ల ఎంత రుద్దినా మంట తగ్గదు. ఆ చోట్లకి వేరే మందు కావాలి.”

“వేరే మందా మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. కళ్లలో నవ్వు. “మా స్టేషన్‌లో ఒక పాత తాళం ఉంది మేడం. సాధారణ తాళంచెవి అందులోకి పోదు. లావైన చెవి కావాలి. ఒకసారి గట్టిగా తోస్తే తలుపు తెరుచుకుంటుంది. రోజూ అదే చెవితో తెరిస్తుంటే, కొన్నాళ్లకి ఆ తాళం సన్నని చెవికైనా జారుతుంది. అప్పుడు ఎవరొచ్చినా తెరుచుకుంటుంది.”

శ్రీనివాస్ కుర్చీలో కదిలాడు. “రవి…”

ఇంతలో నాన్న గదిలోంచి బయటికి వచ్చాడు. చేతిలో దుకాణం తాళం చెవులు. అమ్మ వెనకాలే, కొంగు నడుముకి చుట్టుకుని.

“షాప్‌లో సరుకు సర్దాలి, వెళ్తున్నాం,” అన్నాడు శ్రీను. రవిరాజ్‌ని చూసి తలూపాడు. “ఎవరు అబ్బాయి?”

“నా ఫ్రెండ్ రవిరాజ్,” అన్నాడు శ్రీనివాస్. “స్టేషన్.”

నిర్మల రవిరాజ్‌ని ఒక్కసారి చూసింది. ఒళ్లంతా కాదు. కళ్లు అతని ముఖం మీద ఆగి, ఒక్క క్షణం కిందికి జారి, మళ్లీ పైకి వచ్చాయి. ఆ చూపు సన్నగా. ఏదో కొలిచినట్టు. జానకికి అది కనిపించింది. అమ్మ కళ్లలో ఏముందో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. కానీ ఆ చూపు మామూలు కాదు.

“సరే, మీరుండండి,” అంది నిర్మల. కొంగు సరిచేసుకుని నాన్న వెంట బయటికి వెళ్లింది. గేటు మూసిన చప్పుడు వచ్చింది.

శ్రీనివాస్ లేచి నిలబడ్డాడు. “మీరు మాట్లాడేది నాకు అర్థం కాదు, బాత్‌కి వెళ్లొస్తా,” అన్నాడు.

అతను బాత్రూమ్ తలుపు వైపు వెళ్లాడు. తలుపు వెనకాల మూసుకున్నాడు. కొద్దిసేపటికి లోపల కుళాయి తిప్పిన చప్పుడు. నీళ్లు పడే శబ్దం మొదలైంది. టప్… టప్… స్స్స్…

ఇప్పుడు ఇంట్లో ముగ్గురే. ఒకడు బాత్రూమ్‌లో. నీళ్ల శబ్దం ఆగలేదు.

రవిరాజ్ సోఫా మీద కూర్చుని టీ తాగుతున్నాడు. జానకి అతని ఎదురుగా. అతని నల్ల ప్యాంటు ముందు భాగం ఉబ్బి ఉంది. చొక్కా అంచు దాని మీద పడి దాచలేకపోయింది. లావుగా. పొడవుగా. ప్యాంటు గుడ్డ లేచి ఉంది.

జానకి కళ్లు అక్కడే ఆగాయి. రవిరాజ్ చూశాడు. నవ్వలేదు. గ్లాసు కింద పెట్టాడు.

“పెళ్లిలో చెప్పాను మేడం,” అన్నాడు. గొంతు సన్నగా. నీళ్ల శబ్దం కింద మాత్రమే వినిపించేలా. “చూపిస్తా అని. ఇదిగో.”

అతను కదల్లేదు. ప్యాంటు మీదనే ఉబ్బు కనిపిస్తోంది. జానకి నోరు పొడిబారింది.

“అతను లోపలున్నాడు,” అంది ఆమె.

“నీళ్లు పడుతున్నాయి కదా,” అన్నాడు రవిరాజ్. “ఆ శబ్దం ఉన్నంతసేపు మనకు టైమ్ ఉంది. ఆగితే మనం కూడా ఆగాలి.”

జానకి లేచి అతని పక్కన సోఫా మీద కూర్చుంది. ఒక జానెడు దూరం. ఆమె చేయి తన ఒడిలో ఉంది. రవిరాజ్ చేయి సోఫా మీద. ఇద్దరి చేతుల మధ్య అర అంగుళం.

“మీ ప్యాంటు మీద ఏదో…” అంది జానకి. అమాయకంగా. “ఏమైంది?”

“మేడం, మీకు తెలియనట్టు అడుగుతున్నారు,” అన్నాడు రవిరాజ్. “పెళ్లిలోనే చెప్పా. నా మొడ్డ. ఇది గుర్రం మడ్డలా లేచి ఉంది. తాకండి. చూడండి.”

జానకి చేయి అనుకోకుండా అతని తొడ మీద పడింది. తర్వాత కొంచెం పైకి జరిగింది. ప్యాంటు మీది గట్టి ఉబ్బు ఆమె అరచేతికి తగిలింది. వేడి. బిగువు. ఆమె వేళ్లు దాని మీద వంగి, ఇరుక్కుపోయినట్టు ఆగిపోయాయి.

“అబ్బా…” అని ఆమె నోట్లోంచి జారింది. “ఇది… ఇది ఏంటి ఇంత…”

“మొడ్డ మేడం,” అన్నాడు రవిరాజ్. అతను కదల్లేదు, చేతులు సోఫా మీదే ఉంచాడు. జానకే వేళ్లు బిగించి గట్టిగా పట్టుకుంది. “అలా పట్టండి మేడం. భయపడకండి. మీ మొగుడిది మూడు వేళ్లలో ఇమిడిపోతుంది. ఇది చూడండి — వేళ్లు కలవడం లేదు.”

నిజమే. ఆమె ఒక్క చేత్తో చుట్టలేకపోయింది. ప్యాంటు గుడ్డ మీదనుంచి దాని కొన, మధ్య, మొదలు — అన్నీ వేర్వేరు మందంగా తెలుస్తున్నాయి. ఆమె పైకి కిందికి ఒక్కసారి జార్చింది. రవిరాజ్ నోట్లోంచి “స్స్…” వచ్చింది.

“ఇలా చేస్తే ఆగదు మేడం,” అన్నాడు. గొంతు బరువుగా. “మీ చేయి ప్యాంటు మీదనే ఇంతసేపు ఉంటే నేను ఇక్కడే కార్చేస్తా. లోపలికి తీసి పట్టండి. లేదా అలాగే ఊపండి.”

జానకి ఊపింది. మెల్లగా. ప్యాంటు గుడ్డ రాపిడి. దాని కింద మొడ్డ ఇంకా బిగుసుకుంది. ఆమె తొడల మధ్య తడి చీరకి అంటుకుంది. బాత్రూమ్‌లో నీళ్లు ఇంకా పడుతున్నాయి. స్స్స్…

రవిరాజ్ చేయి ఆమె జాకెట్ మీదికి వెళ్లింది. ముందు ఒకదాన్ని పట్టుకుని పిండాడు. జాకెట్ గుడ్డ మీదనుంచి ముచ్చిక గట్టిపడి ఉంది. అతను బొటనవేల్తో దాని మీద నొక్కాడు.

“ఇవి చేతిలో నిండుగా ఉన్నాయి మేడం,” అన్నాడు. “వాడు చెప్తే విన్నా. ఇప్పుడు నేనే పట్టి చూశా. ఇవి నోట్లో పెట్టుకోవాలి. పిండాలి. మీ పూకు ఎలా ఉందో కూడా చూడాలి — కానీ ఇప్పుడు టైమ్ లేదు.”

“ఛీ… అలా అంటారా,” అంది జానకి. కానీ చేయి ఆపలేదు. ఇంకా పట్టుకునే ఉంది. “అతను వింటే…”

“వినడు. నీళ్లు పడుతున్నాయి,” అన్నాడు రవిరాజ్. అతను రెండోది కూడా పిండాడు. “మేడం, మీ చేయి కింద ఇది ఎంత బిగుసుకుందో తెలుసా? మీ మొగుడు రాత్రంతా గుద్ద దెంగించుకుని వచ్చినా ఇలా లేవదు. మీ పూకు ఎదురుగా ముడుచుకుపోతుంది. నాది మీ చేయి కింద ఇనుప గునపంలా నిలబడింది. ఇంకొంచెం ఊపండి. లోపల రసం కదులుతోంది.”

జానకి వేళ్లు వేగం పెంచాయి. గాజులు మెల్లగా గలగలమన్నాయి. రవిరాజ్ నడుము సోఫా మీదనుంచి కొంచెం పైకి ఎగిరింది. అతని చేయి ఆమె జాకెట్ లోపలికి దూరుతుండగా —

బాత్రూమ్‌లో నీళ్ల శబ్దం ఒక్కసారిగా ఆగింది.

ఇద్దరి ఒళ్లూ బిగుసుకున్నాయి. జానకి చేయి జార్చుకుంది. రవిరాజ్ చేయి ఆమె జాకెట్ మీంచి ఎత్తేశాడు. ఆమె గబుక్కున లేచి తన కుర్చీలోకి వెళ్లి కూర్చుంది. రవిరాజ్ ప్యాంటు మీద చొక్కా కిందికి లాగి ఉబ్బు దాచాడు. టీ గ్లాసు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

గుండె గొంతులో కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చేతి వేళ్లకి ఇంకా ఆ గట్టి ఆకారం గుర్తుంది.

బాత్రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీనివాస్ తల మీద నీళ్లు కారుతుండగా బయటికి వచ్చాడు. తువ్వాలుతో రెండు చేతులూ రుద్దుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు.

“ఏం మాట్లాడుకున్నారు?” అని అడిగాడు.

జానకి గ్లాసు నోటికి తీసుకుంది. “బామ్ గురించే,” అంది.

రవిరాజ్ తలూపాడు. “అవును రా. నొప్పికి ఏ మందు బాగుంటుందో. అంతే.”

శ్రీనివాస్ వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లోకి చూశాడు. ఏమీ అనలేదు. తువ్వాలు సోఫా మీద విసిరేసి గదిలోకి వెళ్లాడు. 

కాసేపటికి ఇద్దరూ డ్యూటీకి బయలుదేరారు. రవిరాజ్ గేటు దగ్గర తిరిగి చూశాడు. జానకి తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉంది. అతను నోరు తెరవలేదు. కళ్లతోనే చెప్పాడు. ఆమె కూడా ఏమీ అనలేదు. తలుపు మూసేసింది.

ఇల్లు ఖాళీ. అమ్మా నాన్న షాప్‌లో. శ్రీనివాస్ డ్యూటీలో. గడియారం టిక్ టిక్.

జానకి సోఫా మీద కూర్చుంది. అతను కూర్చున్న చోటే. ఆమె చూపు తన కుడి చేయి మీద పడింది. వేళ్లు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. ప్యాంటు గుడ్డ మీదనుంచి తాకిన ఆ లావు, ఆ వేడి, ఆ బిగువు — అన్నీ అరచేతి మీద ఇంకా ఉన్నట్టు అనిపించింది.

‘ఆరేళ్లు ఆ మనిషి పక్కన పడుకున్నా. ఒక్కసారి కూడా అలా లేవలేదు. శ్రీనివాస్ బాత్రూమ్‌లో ఉండగా, ఇతనిది టీ తాగుతూనే ప్యాంటు చించుకుని వచ్చేలా లేచి నిలబడింది. నా చేయి వదలలేదు. నేను వదలలేదు.’

ఆమె పెదవి లోపలికి కొరుక్కుంది.

‘మళ్లీ రమ్మనాలి. ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు. ప్యాంటు మీద కాదు — లోపల. నా చేతిలో. నా పూకులో. అప్పుడు చెప్తా సరిపోతుందో లేదో.’

గేటు వైపు చూస్తూ, సోఫా మీద అలాగే కూర్చుంది.