Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 289: 
-------------

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவன்..."

அவரு குரல், நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"அவன்... உன்னோட... உன்னோட பிரைவேட் பார்ட்ஸை..."

"நேராப் பாத்தானா?"

அவரு தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... பயங்கரமான அதிர்ச்சியும், அதே சமயம் வெறித்தனமான போதையும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையை... ஒரு வாட்ச்மேன் பாத்துருக்கான்ங்குற அந்த ரியலைசேஷன்!

அந்த எண்ணம், அவரோட மூளை நரம்புகளைத் துண்டு துண்டா அறுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியோட, அவமானப்பட்டுப் போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டு, அழுகுற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ்..."

நான் கேவிக்கேவி, வார்த்தைகளை முழுங்குற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத நினைச்சாலே அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் நிஜமாவே இத உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனைக்கவே இல்லைங்க."

"இது கேக்குறதுக்கு தப்பா... கேவலமா இருக்கு."

"நான்... நான் இதோட நிறுத்திக்கவா கார்த்திக்?"

"ப்ளீஸ்... நம்ம இதப் பத்திப் பேசவே வேணாம்... என்னால முடியல."

நான் தவிப்போட, என் கதையை நிப்பாட்டப் போற மாதிரி நடிச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

கதையப் பாதியில நிறுத்துனா, அவரோட உச்சக்கட்ட கியூரியாசிட்டி என்ன ஆகுறது?

அவரு உடனே, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை மெதுவா விலக்குனாரு.

அவரு என்னையத் தன்பக்கம் லேசா இழுத்து, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"இல்ல பவி... நோ..."

அவரு குரல்ல பிடிவாதம், தவிப்பு இருந்துச்சு.

"நீ பாதியில நிறுத்தக் கூடாது."

"எனக்குத் தெரியணும் பவி... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்."

"நீ எதைப் பத்தியும் கூச்சப்படாத... நான் உன் புருஷன், எங்கிட்ட எதையும் மறைக்காத."

"நீ சொல்லு... அவன் உன்னை அப்படிப் பாத்தப்போ... அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"அவன் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் வற்புறுத்துனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'என் புண்டையை அவன் பாத்தாங்குறது, உங்களுக்கு இவ்ளோ போதையக் குடுக்குதா?'

'சரி... நீங்களே கேக்குறீங்க... நான் ஏன் நிப்பாட்டணும்?'

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, பரிதாபமா அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான்... நான் அவ்ளோ பேனிக்ல இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கிச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னோட கைகளை விலக்கி, என் வயித்துக்கு மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்ச உடனே..."

"என் பிரைவேட் பார்ட் முழுசா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சுனு எனக்குத் தெரிஞ்சதும்..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சுங்க."

"நான் என் கைகளை எப்படியாச்சும் அவர்கிட்ட இருந்து உருவிட்டு, மறுபடியும் என்னைய மறைச்சுக்கணும்னு தான் அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

நான் என் போராட்டத்தை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"நான் என் கைகளை ஃபோர்ஸா இழுத்துப் பாத்தேன் கார்த்திக்."

"ஆனா... அவர் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்தாரு."

"என்னோட அந்த ரெண்டு மணிக்கட்டையும்... அவர் தன்னோட ஒரே ஒரு கையால..."

"ஒரே கையால டைட்டா லாக் பண்ணி, என் வயித்து மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

"அவரோட பிடி... இரும்பு மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட என் கைகளை அசைக்க முடியல."

"நான் அவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா, என் கைகளை ரிலீஸ் பண்ண முடியாமத் தவிச்சேன்."

"நான் அப்படித் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரி, லேசா மூச்சு வாங்குனேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களை இமைக்காம, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னோட கைகளைத் தன்னோட ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டாருல?"

"அவரோட இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு போச்சு.

"அந்த ஃப்ரீயா இருந்த கை..."

"மெதுவா... நேரா என்னோட அந்த குரோயின் போன்... அந்த சென்டர் பகுதியை நோக்கி... கிட்ட வந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் உடம்பு ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்துச்சு.

"கை... கை அங்க வந்துச்சா?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவர் என்னையத் தொடல."

நான் மறுபடியும் பிரகாஷை டிஃபண்ட் பண்ணேன்.

"அவர் கை கிட்ட வந்ததும், நான் பயத்துல கத்தப் போனேன்..."

"ஆனா அவர் என் உடம்பைத் தொடாம..."

"சடார்னு, தன்னோட பாக்கெட்ல இருந்த மொபைல் ஃபோனை எடுத்தாருங்க."

அவன் போன்லாம் எடுக்கவே இல்ல, ஆனா அது, இங்க கரெக்ட்டா இருக்கும்னு, நான் அந்த ஃபோன்-ன இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. "ஃபோனா? எதுக்கு ஃபோன்?"

"அதான் கார்த்திக்... அந்த ரூம் இருட்டா இருந்துச்சுல?"

"அந்த இருட்டுல, என்னோட பெல்விக் பகுதியில ஏதாச்சும் வீக்கமோ, இல்ல காயமோ இருக்கானு அவருக்குக் கிளியராத் தெரியல."

"அதனால..."

"அவர் தன் ஃபோனை எடுத்து... அதோட ஃபிளாஷ்-லைட்டை ஆன் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட், கார்த்திக் கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"ஃபிளாஷ் லைட் ஆன் பண்ணதும்..."

"அவரோட ஒரு கை என் கைகளைப் பிடிச்சுருக்கு... இன்னொரு கையால செக் பண்ணனும்..."

"அதனால, அந்த ஃபோனைப் பிடிக்கிறதுக்கு அவருக்குக் கை ஃப்ரீயா இல்ல கார்த்திக்."

"சோ அவர் என்ன பண்ணாருனா..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் ஆன்ல இருக்குற ஃபோனை..."

"அப்படியே தன்னோட வாய்க்குள்ள வெச்சு... பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க!"

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக் ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல், அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டிருக்கும்!

தன்னோட பொண்டாட்டி, காலை விரிச்சுப் படுத்துக்கிடக்க...

அவளோட கைகள் லாக் ஆகியிருக்க...

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் வாயில ஃபிளாஷ்-லைட்டைக் கவ்விக்கிட்டு, அவ தொடைகளுக்கு நடுவுல உக்காந்துருக்கான்!

"அந்த ஃபோன்ல இருந்து வந்த வெளிச்சம்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட் மேல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தைகள்ல விவரிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட பயமா, கூச்சமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..

கார்த்திக் இப்போ பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் செவந்து போயிருந்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?" கார்த்திக் கஷ்டப்பட்டு வார்த்தையை வெளிய தள்ளுனாரு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல... அவர் அப்படியே குனிஞ்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் பகுதியை கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்."

"நான் அவமானத்துல என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்."

"அப்போ..."

"அவர் திடீர்னு செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டு..."

"என்கிட்ட ரொம்ப ரொம்பப் பர்சனலான, ஒரு கூச்சப்படுற மாதிரியான கேள்வியைக் கேட்டாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நெற்றி சுருங்குச்சு. "என்ன கேள்வி?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டைக் கசக்கிக்கிட்டே, அவ்ளோ தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவர்... அந்த லைட் வெளிச்சத்துல என் பிரைவேட் பார்ட்டைப் பாத்துக்கிட்டே..."

"'மேடம்... உங்க பிரைவேட் பார்ட்ஸை நீங்க எவ்ளோ கிளீனா மெயின்டைன் பண்றீங்க...'"

"'நீங்க ரெகுலரா ஃபுல்லா ஷேவ் பண்ணிடுவீங்களா?'னு கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன செகண்ட்!

அந்த பெட்ரூம்ல ஒரு பாம் வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

கார்த்திக் முகம் ஃப்ரீஸ் ஆகி, அடுத்த செகண்ட் கோபத்துல சிவந்து போச்சு.

அவரு ஈகோ, பெரிய அடி வாங்கிடுச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட ஷேவிங் ஹாபிட்டைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கேக்குறானா?

அதுவும் அவளோட புண்டையை, ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல பாத்துக்கிட்டே!

"வாட்?"

கார்த்திக் சத்தமா, கோபமாச் சீறுனாரு.

அவரு உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய தைரியம்?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்... அவன் எப்படி உன்கிட்ட அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேக்கலாம்?"

அவரு நிஜமாவே கொந்தளிச்சுப் போயிட்டாரு.

"அவன் ஹெல்ப் பண்றங்கற போர்வைல தப்பா நடப்பான் போல? அவன் ஹெல்ப் பன்றானா? இல்ல உன்னைய சைட் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தானா?"

"நான் அவனைச் சும்மா விடமாட்டேன் பவி!"

கார்த்திக் கண்கள் கோபத்துல சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவரு நெனச்சது கரெக்ட் தான்... பிரகாஷ் என்னைய சைட் தான் அடிச்சான், அதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்.

"கார்த்திக்! கார்த்திக்! ப்ளீஸ்... என்ன பண்றீங்க?"

நான் இப்போ என் முகத்துல ஏமாற்றத்தையும், கோபத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

நான் பயப்படுற மாதிரி நடிக்கல... பதிலா, அவர் மேல எனக்கு கோபம் இருக்குற மாதிரி ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"நீங்க இப்படி பண்ணுன... அதுக்கு அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட எந்த விஷயத்தையும் ஷேர் பண்ணவே மாட்டேன் கார்த்திக்!"

நான் கண்டிப்பா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

என் குரல்ல இருந்த அழுத்தம், கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவரு ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி சொல்ற? அவன் அப்படி தப்பாப் பேசி இருக்கான்... நான் கோபப்படக் கூடாதா?"

"இல்ல கார்த்திக்! நீங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிறீங்க!"

நான் என் கண்களை விரிச்சு, எமோஷனலாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நீங்க அந்த ஒரு வார்த்தையை மட்டும் வெச்சுக்கிட்டு, அவர் மேல தப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்க!"

"ஆனா அங்க என்ன சிச்சுவேஷன் இருந்துச்சுனு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"நான் அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"என் டிரஸ் இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா எக்ஸ்போஸ் ஆகி, ஒரு மாதிரிப் படுத்துக் கிடந்தேன்!"

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. அவர் கோபம் லேசாத் தயக்கமா மாறுச்சு.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா கார்த்திக்... அந்த நேரத்துல நான் எவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா இருந்தேன்னு?"

"அவர் நெனச்சிருந்தா..."

"அந்த இருட்டுல, அவர் என்னைய என்ன வேணாலும் பண்ணியிருக்கலாம் கார்த்திக்!"

நான் வார்த்தைகளை அழுத்தமா, அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் என்னைய மிஸ்யூஸ் பண்ணியிருக்கலாம்!"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சு காத்து வேகமா வந்துச்சு.

அவரோட ஈகோ, நான் சொல்ற லாஜிக்கை மெதுவா உணர்ந்துச்சு.

"ஆனா... அவர் அப்படி எதுவுமே பண்ணல கார்த்திக்!"

நான் அவ்ளோ உறுதியா, பிரகாஷுக்கு ஒரு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவர் என்னை, எனக்கு ஏதும் பெருசா அடிபட்டுருக்க கூடாதுனு சொல்லி... அவ்ளோ பத்திரமா ஹேண்டில் பண்ணாரு."

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில ஒரு செகண்ட் கூடப் பாக்கல."

"அவர் காலைத் தொடைச்சு விட்டாரு..."

"என் காயத்துக்கு மருந்து போட்டாரு."

"எனக்கு மூச்சு திணறுனப்போ, என்னைக் காப்பாத்துனாரு."

"அப்படிப்பட்ட மனுஷனை... நீங்க எப்படிச் சந்தேகப்படலாம்?"

நான் கோபமா, என் புருஷனையே கேள்வி கேட்டேன்.

"ஆனா பவி... அவன் கேட்ட கேள்வி..." கார்த்திக் லேசாத் தயங்குனாரு.

"அவர் கேட்ட கேள்வியில எந்தத் தப்பும் இல்ல கார்த்திக்!"

நான் அவர் பேச்சை வெட்டிட்டு, ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"நான் ஜஸ்ட் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான்... முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்."

நான் அந்த 'முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்'ங்குற டீடைலை அவரோட மைண்டுக்கு மறுபடியும் கொண்டு வந்தேன்.

அந்த வார்த்தை கேட்டதும், கார்த்திக்கோட கோபத்துக்கு நடுவுலயும் விறைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமானதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அங்க ஒரு முடி கூட இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா பால்டா, க்ளீனா இருந்துச்சுங்க."

"அந்த நிலைமையில, அவர் ஃபிளாஷ்-லைட் அடிச்சுப் பாக்கும்போது..."

"நான் எக்ஸ்போஸ்டா, அவமானமா ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"அவர் இப்படிக் கேட்டதும்... நான் அவ்ளோ பெரிய சத்தம் போட்டேன்."

"'உங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா எங்கிட்ட இப்படியொரு கேள்வியைக் கேப்பீங்க?'னு நான் அவரைத் திட்டினேன் கார்த்திக்."

நான் டீசண்டான பொண்ணா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, "அப்புறம்? அவன் என்ன சொன்னான்?"னு கேட்டாரு.

"நான் அப்படித் திட்டுனதும்..."

"அவர் உடனே தன் வாயில இருந்த ஃபோனை எடுத்துட்டு..."

"'சாரி மேடம்... சாரி! நான் எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷன்லயும் கேக்கல'னு அவ்ளோ பதட்டமா மன்னிப்புக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் அப்பாவி ஆக்கினேன்.

"அவர் எவ்ளோ பயந்துட்டாரு தெரியுமா?"

"அவர் கை எல்லாம் நடுங்குச்சு கார்த்திக்."

"நான் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேனேனு அவர் அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணாரு."

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"'மேடம், நான் உங்ககிட்ட தப்ப கேக்கணும்னு அப்படிச் சொல்லல.'"

"'நீங்க விழுந்த இம்பாக்ட்ல, உங்க குரோயின் ஏரியாவுல ஏதாச்சும் ஸ்கின் கிழிஞ்சுருக்கா, இல்ல உள்ளுக்குள்ள இன்டெர்னல் ப்ரூஸிங் ஆகி ரத்தம் கட்டியிருக்கானு பாக்கத் தான் நான் லைட் அடிச்சேன்.'"

"'பொதுவா அந்த இடத்துல நிறைய முடி இருந்தா, அந்தச் சின்னச் சின்னக் காயங்களையோ, ரத்தம் கட்டியிருக்கிறதையோ அவ்ளோ சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்க முடியாது.'"

"'ஆனா நீங்க அவ்ளோ கிளீனா ஷேவ் பண்ணி வெச்சுருக்கிறதால... எனக்கு அந்த இடத்தை எக்ஸாமின் பண்றதுக்கு ரொம்ப ஈஸியா இருக்கு.'"

"'முடி மறைக்காம, ஸ்கின் கிளியராத் தெரியுறதால... என்னால எந்த டேமேஜும் இல்லனு கரெக்ட்டா, ஈஸியாச் சொல்ல முடியுது.'"

"'அதை ஒரு ரிலீஃப்ல தான் நான் அப்படி எதார்த்தமாச் சொல்லிட்டேன் மேடம்... என்னை தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க'னு அவர் அவ்ளோ விளக்கமா, லாஜிக்கோட சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த குறையும் இல்லாம கார்த்திக் மண்டைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் சொன்ன ரீசன் எவ்ளோ கரெக்ட்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"அவர் ஒரு மாதிரி தான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் எமோஷனலா, என் புருஷன் முன்னாடி அவனுக்காக வாதிட்டேன்.

"ஆனா நீங்க... அவர் எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருங்குறத மறந்துட்டு..."

"ஏதோ ஒரு வார்த்தையை தப்பாப் புடிச்சுக்கிட்டு, இப்படி பேசுறீங்க!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் அப்படியே அமைதியாகிட்டாரு.

"நாளைக்கு நீங்க போய் அவரைச் சத்தம் போட்டா..."

"அவர் என்ன நெனைப்பாரு? 'ஒரு பொண்ணுக்கு உதவி பண்ணோமே, ஆனா அவங்க புருஷன்கிட்ட என்னைத் தப்பாச் சொல்லிட்டாளே'னு அவர் கஷ்டப்பட மாட்டாரா?"

நான் கண்ணீர் மல்க, எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணேன்."

"அவர் பண்ணுனது நூறு சதவிகிதம் உதவி மட்டும் தான்."

"அவர் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவர் ரொம்ப நல்லவர் கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா, எந்த தயக்கமும் இல்லாம பிரகாஷுக்கு பேக்-அப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக்கோட கோபத்தை முழுசாத் தணிச்சுருச்சு.

நான் பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணுனது, அவருக்குள்ள சின்னப் பொறாமையக் குடுத்தாலும்...

பிரகாஷ் ப்ரோஃபஷனல், பெரிய ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் எக்ஸ்பர்ட் மாதிரி நான் அவனைக் கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ணேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக்... நான் சொன்ன இந்த லாஜிக்கைக் கேட்டுக்கிட்டு, அப்படியே அமைதியா உக்காந்திருந்தாரு.

'ஓ... காயத்தைப் பாக்குறதுக்கு முடி தடையா இருக்கும்... ஷேவ் பண்ணியிருந்தா ஈஸியாத் தெரியும்.'

'அது  ஃபேக்ட் தான?'

'அவன் ஹெல்பிங் மைண்ட்ல, ஒரு நர்ஸ் மாதிரி தான் யோசிச்சுருக்கான்... இதுல தப்பில்ல.'

அவரு என்னைப் பாத்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"ம்ம்ம்... சரி பவி..."

"நீ சொல்றதும் கரெக்ட் தான்... நான் தான் கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆகிட்டேன்."

"அவன் சொன்னதுலயும் லாஜிக் இருக்கு."

"ஹெல்ப் பண்றத பாக்கும்போது, முடி இல்லாம இருந்தா தான் ஸ்கின் கண்டிஷனை கரெக்ட்டாப் பாக்க முடியும்."

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... நான் அவனைத் தப்பா நெனச்சிருக்கக் கூடாது."

"சரி... விடு... அவன் ஏதோ பதற்றத்துல எதார்த்தமாச் சொல்லிருக்கான்."

அவரு பிரகாஷை அப்படி சொன்னதை மன்னிச்சுட்டாரு!

என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே... உங்க பொண்டாட்டியோட ஷேவ் பண்ண புண்டைய அவன் ரசிச்சுப் பாத்ததை...'

'நீங்க ஹெல்ப், லாஜிக்னு சொல்லி அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறீங்களே!'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நானும் அதைத் தான் ஃபீல் பண்ணேன்."

"அப்புறம்"

"அவர் தன் ரெண்டு கை விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளுக்கும் மேல... அந்த வி-லைன் இருக்குல?"

"அந்த குரோயின் போன்ஸ்... அதுக்கு மேல ஆழமாப் பதிச்சுப் பிரஸ் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ ஃபோர்ஸா எலும்பைப் பிரஸ் பண்ணும்போது எனக்கு ரொம்ப வலிச்சுது."

"ஆனா அவர் ரொம்ப கேர்ஃபுல்லா, எலும்புல ஏதாச்சும் வீக்கம் இருக்கானு செக் பண்ணாரு."

"பைனலா அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு..."

"'உங்க குரோயின் போன்ஸ் எல்லாம் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு மேடம்... எந்த ஃபிராக்சரும், வீக்கமும் இல்லை'னு உறுதியாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் செஷனை ஒரு வழியா முடிச்சு வெச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் ஒரு நிம்மதிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"அப்பாடா..."

"எந்த ஃபிராக்சரும் இல்லனு அவன் சொல்லிட்டான்ல?"

அவரு முகம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"தட்ஸ் ஆல்?"

கார்த்திக் எதார்த்தமா, அந்தப் பிரச்சனை முடிஞ்சுடுச்சுங்குற ஒரு டோன்ல கேட்டாரு.

"அவன் எல்லாம் ஃபைன்-னு சொல்லிட்டான்... அப்புறம் நீ ஃப்ரீ ஆகிட்ட... அவ்ளோ தான?"

"அவன் உன்னை எந்திரிக்க விட்டுட்டானா?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கூர்மையாப் பாத்தேன்.

அவரு வார்த்தையில ஒரு நிம்மதி இருந்துச்சு... ஆனா...

அவரோட கண்கள்ல?

அங்க... ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை நான் அவ்ளோ தெளிவாப் படிச்சேன்.

'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'

'என் பொண்டாட்டியோட புண்டையப் பாத்தான்... ஆனா தொடாமலேயே அனுப்பிட்டானா?'

இந்த ஏமாற்றம், அவரோட ஃபேண்டஸியில ஒரு பெரிய பிரேக் போட்ட மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

அந்த ரூம்ல, இன்னும் ஏதாச்சும் நடந்திருக்கக் கூடாதாங்குற ஒரு ஏக்கம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

இவரு என்ன நெனைக்கிறாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன் என் புண்டையத் தொட்டிருக்கணும்னு உங்க மனசு தவிக்குதா?'

'சரி... உங்க தவிப்பை நான் ஏன் வீணாக்கணும்?'

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ, அதை நான் தர்றேன்.'

நான் என் முகத்தை மறுபடியும் சீரியஸா, ஒரு மாதிரிப் பயத்தோட மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் எந்திரிச்சு வீட்டுக்கு வந்தேன்னு சொல்லப் போறதா அவரு எதிர்பார்த்தாரு.

ஆனா... நான் மெதுவா, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, இன்னசென்ட்டா அவரைப் பாத்தேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, முணுமுணுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அந்த 'நோ'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு!

அவரோட கியூரியாசிட்டி, அந்த செக்ஸுவல் ஸ்பார்க், மறுபடியும் பத்து மடங்கு வேகமாப் பத்திக்கிச்சு.

"வாட்?"

அவரு குரல் தவிப்போட, நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"நோ-னா? என்ன மீன் பண்ற பவி?"

"அவன் உன்னை விடலயா? அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட குரோயின் போன்ஸை செக் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல..."

"அவர் திடீர்னு, ஏதோ ஒரு விஷயத்தை நோட் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் சஸ்பென்ஸை அவ்ளோ பில்ட் பண்ணேன்.

"என்ன? எதை நோட் பண்ணான்?" கார்த்திக் பொறுமையிழந்து கேட்டாரு.

"அவர்... அவரோட முகத்தை... என்னோட சென்டருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு போனாருங்க."

"அவரோட கண்கள், என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட்டை க்ளோஸாப் பாத்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை அவ்ளோ ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"அவர் முகம் திடீர்னு சுருங்குச்சு... அவரு நெற்றியில ஒரு பெரிய குழப்பம்."

"அவர் நேரா என் கண்ணைப் பாத்து..."

"'மேடம்... உங்களோட அந்த இதழ்கள்...'"

நான் 'அந்த இதழ்கள்'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், கார்த்திக் பெருமூச்சை உள்ள இழுத்தாரு!

"'உங்க இதழ்கள்... வீங்கிப் போய், சிவப்பா, ரணமா இருக்கு மேடம்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் அப்படியே பிதுங்கிடுச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கமெண்ட் பண்றானா?

"வீங்கியிருக்கா?" கார்த்திக், அதிர்ச்சியோட முணுமுணுத்தாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் சொன்னாரு, 'நீங்க அந்த தரைல வழுக்கிட்டு போய் விழுந்தீங்கல?'"

"'அந்த ஃப்ரிக்‌ஷன், அந்த உரசல்ல... உங்க ஸ்கின் டேமேஜ் ஆகிருக்கு போல.'"

"'அந்த அதிர்வுல, உங்க இதழ்கள் அவ்ளோ வீங்கி, ரத்தம் கட்டுன மாதிரிச் சிவப்பா இருக்கு'னு அவர் பதட்டமாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் மைண்டுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

நான் ரொம்பக் கேர்ஃபுல்லா என் வார்த்தைகளை சூஸ் பண்ண வேண்டிய இடம் இது.

ஏன்னா... கார்த்திக்குக்கு என்னோட உடம்பு நல்லாத் தெரியும்.

கார்த்திக் என்னைப் பாக்காம, கவனிக்காம இருக்கலாம்.

ஆனா என்னோட அந்தரங்க உறுப்பு எப்படி இருக்கும்னு அவருக்கு தெளிவாவே தெரியும்.

என்னோட புண்டை சாஃப்ட்டா, ஒரு ரோஸ் கலர்ல, நேச்சுரலாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா இருக்கும்.

அந்த இதழ்கள் எப்பவுமே புடைச்சுக்கிட்டு, ஒரு அழகான பஃப்-னெஸ்ஸோட தான் இருக்கும்.

நான் இப்போ கார்த்திக் கிட்ட, 'ஆமாங்க, நான் தரைல விழுந்ததால என் புண்டை வீங்கிடுச்சு'னு பொய் சொன்னா?

கார்த்திக்கோட மைண்ட் உடனே வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடும்.

'ஒரு சின்னச் சறுக்கலுக்குப் போய், அது எப்படி அவ்ளோ வீங்கும்?'னு அவருக்குச் சந்தேகம் வந்துரும்.

இல்லனா, 'காமி, எப்படி வீங்கியிருக்குனு நான் பாக்குறேன்'னு செக் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

அதனால... நான் அந்த கேமை ஸ்மார்ட்டா மாத்தி விளையாட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ், என்னோட நேச்சுரலான அழகையே ஒரு காயம்னு தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்ங்குற மாதிரிப் கதையைத் திருப்புனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் முகத்தை ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"என்னோட அந்த இடம்... எப்போவுமே... இயல்பாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா... லேசான ஒரு புடைப்போட, சாஃப்ட்டா தான இருக்கும்?"

நான் என்னோட புண்டை அழகை, என் புருஷன்கிட்டயே அவ்ளோ டீடைலா வர்ணிச்சேன்.

இதைக் கேட்டதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் இருண்டுச்சு.

தன் பொண்டாட்டி, அவ பிரைவேட் பார்ட் எப்படி இருக்கும்னு அவளுக்கே உரித்தான ஒரு கூச்சத்தோட, ஆனா வெளிப்படையாச் சொல்றது...

அவருக்குள்ள இருந்த ஆசையா அப்படியே உசுப்பி விட்டுருச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்துக்கிட்டே, மெதுவா... ஒரு போதையில தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்..."னு ஒரு முனகல் மட்டும் அவர் தொண்டையில இருந்து வந்துச்சு.

"அது என்னோட நேச்சுரலான ஷேப்... என்னோட ஸ்கின் கலரே அதுதான்னு உங்களுக்குத் தெரியும்..."

நான் இன்னசென்ட்டாத் தொடர்ந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவருக்கு அது எப்படித் தெரியும்?"

"அவர் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன்... அவருக்கு என் உடம்பைப் பத்தியோ, என் நேச்சுரலான அழகைப் பத்தியோ என்ன தெரியும் சொல்லுங்க?"

"அவர் இதுக்கு முன்னாடி எந்தப் பொண்ணுக்காவது அப்படிப் பாத்துருப்பாரானு கூடத் தெரியல."

நான் பிரகாஷை விவரம் தெரியாத மாதிரி கார்த்திக் மைண்டுல பில்ட் பண்ணேன்.

"அவர் அந்த இருட்டுல... ஃபிளாஷ் லைட் வெளிச்சத்துல..."

"என்னோட அந்த பிங்கிஷான கலரையும், அந்த நேச்சுரலான பஃப்-னெஸையும் பாத்துட்டு..."

"அது நிஜமாவே அடிபட்டு, ரத்தம் கட்டி வீங்கியிருக்குனு தப்பா நெனச்சுட்டாருங்க!"

நான் இதைச் சொன்னதும்... கார்த்திக் முகத்துல ஷாக், அதோட சேர்ந்து ரிலீஃப் வந்துச்சு.

'ஓ... இவளுக்கு ஒன்னும் அடிபடல... அந்த வாட்ச்மேன் இவளோட நேச்சுரல் அழகைப் பாத்துட்டு காயம்னு பயந்துட்டான்!'

இந்த தாட், கார்த்திக்கோட ஈகோவுக்கும், அவரோட ஃபேண்டஸிக்கும் அவ்ளோ பெரிய தீனியைப் போட்டுச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், என் புண்டையோட கலரையும், ஷேப்பையும் உன்னிப்பாப் பாத்து, அதைப் பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணிருக்கான்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு வேகமா வந்துச்சு.

என் தொடையில இடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அவரோட சுண்ணி, இப்போ இரும்பு மாதிரி விறைச்சுத் துடிச்சுது.

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல நிஜமான ஒரு எரிச்சலைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம், இந்த வீக்கம் சாதாரணமாத் தெரியல.'"

"'இத நான் இப்படியே விட்டா... இந்த வீக்கம் இன்னும் அதிகமாகி, அந்த இடத்துல ரத்த ஓட்டமே முழுசாப் பிளாக் ஆகிடும்.'"

"'ரத்த ஓட்டம் நின்னுபோச்சுனா... ஏதாது எமர்ஜென்சி ஆகிடும்'னு அவர் அவ்ளோ பயமுறுத்துனாருங்க."

நான் அவனை, இப்போ ஏதோ சர்ஜன் லெவலுக்கு ஆக்ட் பண்ண மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு அப்படியே இருந்தாரு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான், பிரகாஷ் 'ஷேவ் பண்ணிருக்கீங்க'னு கேட்டதுக்குக் கார்த்திக் கோபப்பட்டாருல?

அப்போ நான் அவரை அவ்ளோ திட்டி, 'நீங்க முழுசா கேக்காம கோபப்படாதீங்க'னு அடக்கி வெச்சுருந்தேன்.

அதனால... இப்போ கார்த்திக் வாயே திறக்கல.

எப்படியும் இதுக்கு ஒரு லாஜிக் இருக்கும், இல்லனா பவித்ராவே அந்த வாட்ச்மேனைத் திட்டியிருப்பாங்குற ஒரு நம்பிக்கையில...

அவரு அவ்ளோ அமைதியா, ஒரு நல்ல லிசனர் மாதிரி எல்லாமே கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் அவ்ளோ பயந்துட்டேன் கார்த்திக்... அதே சமயம் எனக்கு கோபமும் வந்துச்சு."

நான் என் முகத்துல நிஜமான ஒரு தவிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்குத் தெரியும் அது எந்தக் காயமும் இல்ல... அது என்னோட நார்மல் பாடினு."

"ஆனா அவர் ஏதோ நான் பெரிய டேஞ்சர்ல இருக்கிற மாதிரிச் சீன் போட்டதும்... நான் கத்துனேன்."

"'நோ! நோ! அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, எனக்கு எந்த வலியும் இல்ல... அது எப்போவும் அப்படித் தான் நார்மலா இருக்கும்... ப்ளீஸ் அதை விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என்னைய இன்னசென்ட்டா, என்னோட நார்மல் ஷேப் அதுதான்னு அவர்கிட்ட ஆர்கியூ பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் அவர்கிட்ட கிளியராப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன் கார்த்திக்."

"'அய்யோ, எனக்கு அங்க எந்த அடியும் படல... என் ஸ்கின் கலரே அப்படித் தான்'னு நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்."

"ஆனாலும் அவர் ஹெல்பிங் மைண்ட்செட்ல... ஏதோ பெரிய ஆபத்துல இருந்து என்னைக் காப்பாத்துற மாதிரி நினைச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த, என் கைகளை இழுக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

"நான் மறுபடியும் தரைல இருந்து எந்திரிக்கப் போராடுனேன்."

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக்கோட கண்கள் என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற எண்ணம் எப்படி இருக்கும்னு என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டி, தன் புண்டையோட கலரையும் ஷேப்பையும் பத்தி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட ஆர்கியூ பண்றா...

அவனோ, அவ புண்டையில லைட் அடிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, 'இல்ல இது வீக்கம் தான்'னு அவகிட்டயே டிபேட் பண்றான்.

இந்தக் கேவலமான, ஆனா ஹாட்டான சிச்சுவேஷன்... கார்த்திக்கோட கண்ட்ரோலை மொத்தமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மூச்சை வேகமா இழுத்து விட்டேன்.

என் பார்வையை, நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணேன்.

நான் பெட்ல, கார்த்திக் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

இப்போ அவர் காதுக்கு கிட்டப் போய், என் உதடுகள் அவர் காதுல உரசும் அளவுக்கு நெருங்கி, மெதுவா... முணுமுணுப்பாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

"அவர்... நான் சொல்ற எதையுமே காதுல வாங்கிக்கல."

"இது எமர்ஜென்சி... நான் உடனே ஆக்ட் பண்ணியாகணும்னு சொன்னாரு."

"நான்... நான் அடுத்த வார்த்தையைப் பேசி, அவரைத் தடுத்து நிறுத்துறதுக்குள்ள..."

"என் உடம்பை முறுக்கி, அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விடுறதுக்குள்ள..."

கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சு, என் தொடையில அவரோட சுண்ணி துடிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அவரோட... அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"நேரா..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"அழுத்தமா..."

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"